பறையன்பட்டு சமணர் குகை, வட்டெழுத்துக் கல்வெட்டு தமிழ்நாட்டின், விழுப்புரம் மாவட்டம், மேல்மலையனூர் வட்டம், பறையன்பட்டு என்ற கிராமத்தில் உள்ள குன்றில் அமைந்துள்ளது.

அமைவிடம் 
இவ்வூர் விழுப்புரம் மற்றும் திருவண்ணாமலை மாவட்டங்களுக்கான  எல்லையில் உள்ளது. இவ்வூர் கப்பலாம்பாடியிலிருந்து 3.2 கி.மீ. தொலைவிலும், அவலூர்பேட்டையிலிருந்து 4.5 கி.மீ தொலைவிலும், மேல்மலையனூரிலிருந்து 14.5 கி.மீ. தொலைவிலும், தேவிகாபுரத்திலிருந்து 14.6 கி.மீ. தொலைவிலும், சேத்துப்பட்டிலிருந்து 17.2 கி.மீ. தொலைவிலும், செஞ்சியிலிருந்து 31.6 கி.மீ. தொலைவிலும், மாவட்டத் தலைநகர் விழுப்புரத்திலிருந்து 86.2 கி.மீ. தொலைவிலும், அமைந்துள்ளது. இவ்வூரின் அஞ்சல் குறியீட்டு எண் 604201  ஆகும்.

பறையன்பட்டு குன்று 
அவலூர்பேட்டை - தேவிகாபுரம் சாலையில் 4.5 கி.மீ. பயணித்தால், பறையன்பட்டு கிராமத்தை அடையலாம். இங்கிருந்து வலப்புறம் பிரிந்து செல்லும் சாலையில் 1.5 கி.மீ. பயணித்தால், இரண்டு குன்றுகளைக் காண முடியும். இவற்றுள் இரண்டாவது குன்றின் முகட்டில்  ஒரு முருகன் கோவில்  உள்ளது.  குன்றில் ஏறி முருகன் கோவிலைக் கடந்து சென்றால் அங்குள்ள அகன்ற பறைப்பரப்பில் ஒரு ஐந்து வரி வட்டெழுத்துக் கல்வெட்டு பொறிக்கப்பட்டுள்ளது. இக்குன்றில் அமைந்துள்ள குகைத்தளத்தில் ஏழு அடி நீளமுள்ள கற்படுக்கை கண்டறியப்பட்டுள்ளது.

பறையன்பட்டு கல்வெட்டு 
இது ஒரு வட்டெழுத்துக் கல்வெட்டாகும். இதனை நசீதிகை கல்வெட்டு என்றும் குறிப்பிடுவதுண்டு. இக்காலகட்டத்தில் இக்கல்வெட்டின் காலம் 5 - 6 ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்ததாகலாம். இந்த இடத்தில் உள்ள நசீதிகையில் (இருக்கை), வச்சணந்தி எனும் சமண முனிவரின் மாணவர் ஆராதனி (சல்லேகனை) என்னும் சாகும்வரை உண்ணா நோன்பிருந்து  உயிர்துறந்த செய்தியினை இக்கல்வெட்டு பதிவு செய்துள்ளது. சல்லேகனை என்ற சொல்லுக்கு மெலிதல் என்பது பொருள். 
  
   ”இடையூறு ஒழிவில்நோய்  மூப்பிவை வந்தால்
   கடைதுறத்தல் சல்லே கனை.”

பிறர் தரும் தாங்கவொன்னாத் தொல்லை, நாட்பட்ட நோய், முதுமை ஆகியவற்றால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் சல்லேகனை நோன்பிருந்து உயர் துறக்கலாம் என்று அருங்கலச்செப்பு என்ற சமண நூல் குறிப்பிடுகிறது. இந்தச் சடங்கில் உண்ணா நோன்பு இருப்போர் தொடக்கத்தில் திட உணவுகளை நீக்கி பால் போன்ற நீர் உணவுகளை மட்டும் அருந்துவர். சல்லேகனை நோன்பை சந்தாரா என்றும் அழைப்பதுண்டு.

கல்வெட்டு பாடம் 
  1. நமோத்து, பாணாட்டு வச்
  2. ச ணந்தி ஆசாரிய
  3. ர் மாணாக்கராராதனி
  4. நோற்று (மு)டித்த (நி)
  5. சீதிகை.

பொருள் / விளக்கம் 
பொருள்: பாணாடு என்னும் நாட்டைச் சேர்ந்த, வச்சணந்தி என்ற சமண ஆசிரியரின் மாணவர் ‘ஆராதனி’ என்னும் உண்ணாநோன்பிருந்து உயிர் துறந்தார். உயிர்துறந்த இடத்தில் எடுக்கப்பட்ட நசீதிகை இது என்பது இக்கல்வெட்டின் பொருள். 

விளக்கம்: ‘நமோத்து’ என்ற சொல் ‘நமோஸ்து’ என்ற வடசொல்லின் தமிழ் வடிவம் ஆகும். வணக்கம் என்று பொருள் கொள்ளலாம்.
இக்கல்வெட்டில் குறிப்பிடப்படும் வச்சணந்தி முனிவர் ஒரு சமண ஆசிரியர் ஆவார். இவர் நந்தி கணத்தைச் சேர்ந்தவர் என்பது இவரது பெயரைக் கொண்டு அறிய முடிகிறது. பிற்காலத்தில் வாழ்ந்த சமண முனிவர்கள் நந்தி கணம், சேன கணம், சிம்ம கணம், தேவ கணம் ஆகிய நான்கு கணத்தைச் (பிரிவைச்) சேர்ந்தவர்களாக இருந்துள்ளனர். இந்தப் “பாணாட்டு வச்சணந்தி”  பாணரைசர்கள் ஆண்ட பாணாட்டைச் சேர்ந்தவராக இருக்கலாம்.

சமண சமயத்தில் வீடுபேறு அடைவதற்கு ‘சல்லேகனை’ என்ற வடக்கிருந்து உண்ணாநோன்பு நோற்று உயிர்துறக்கும் நோன்பு குறித்து திருநாதர்குன்று மற்றும் பறையன்பட்டு கல்வெட்டுகள் பதிவு செய்துள்ளன. பல சமணக் கல்வெட்டுகள் சமண முனிவர்களுக்கு பொதுமக்கள் வழங்கிய கற்படுக்கை, சிற்பங்கள், போன்றவற்றை மட்டும் பேசிய நிலையில், இக்கல்வெட்டுகள் சல்லேகனை மற்றும் நசீதிகை குறித்த செய்திகளைப் பதிவு செய்துள்ளன.

தமிழ் பிராமியிலிருந்து வட்டெழுத்தின் படிநிலை வளர்ச்சி 
கி.பி. 3 ஆம் நூற்றாண்டு முதல், தமிழ் பிராமி எழுத்து முறையிலிருந்து பிரிந்து வட்டெழுத்து முறையாக மாறத்தொடங்கியது. கி.பி. 6 ஆம் நூற்றண்டில் இந்தப் படிநிலை வளர்ச்சி முழுமையுற்று வட்டெழுத்து முறை தனித்தன்மை பெற்றது.  
இந்தப்  படிநிலை வளர்ச்சி  கி.பி. 4 ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த அரச்சலூர் கல்வெட்டில்  புலப்படத் தொடங்கியது.  நெகனூர்பட்டி, அம்மன்கோயில்பட்டி ஆகிய ஊர்களின் கல்வெட்டுகளும் இக்காலத்தைச் சேர்ந்தனவாகும். கி.பி. 5 ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த பூலங்குறிச்சிக் கல்வெட்டின் எழுத்தமைதியில் வட்டெழுத்தின் படிநிலை வளர்ச்சியை அடையாளம் காண முடிந்தது.  சித்தன்னவாசல், பெருமுக்கல், அரசலாபுரம், இரெட்டைமலை, எடக்கல் (கேரளா), எழுத்துக்கல்லு (கேரளா), ஆகிய இடங்களின் கல்வெட்டுகளும் இக்காலத்தைச் சேர்ந்தனவாகும்.
கி.பி. 6 ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த திருநாதர்குன்று, பறையன்பட்டு, பிள்ளையார்பட்டி,  திருச்சிராப்பள்ளி, இந்தளூர் கல்வெட்டுகளில் இந்தப் படிநிலை வளர்ச்சி மேலும் உருமாற்றம் கண்டது.

திருநாதர்குன்று மற்றும் பறையன்பட்டு ஆகிய இடங்களில் பொறிக்கப்பட்டுள்ள நசீதிகைக் கல்வெட்டுகள் கி.பி. 6 ஆம் நூற்றாண்டு காலகட்டத்தைச் சேர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது.   
இந்தக்கல்வெட்டு தமிழ் எழுத்து பரிணாம வளர்ச்சியில் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது.

மேற்கோள்கள் 

தமிழ்நாட்டின் வரலாற்றுச் சிறப்பு இடங்கள்
விழுப்புரம் மாவட்டம்
தமிழ் கல்வெட்டுக்கள்
தமிழ்ச் சமணர்
வட்டெழுத்துக் கல்வெட்டுகள்
bhaṟaiyaṉbhaḍhḍhu jhamaṇar ghughai, vaḍhḍhèl̤udhdhugh ghalvèḍhḍhu dhamil̤nāḍhḍhiṉ, vil̤ubhbhuraṃ māvaḍhḍhaṃ, melmalaiyaṉūr vaḍhḍhaṃ, bhaṟaiyaṉbhaḍhḍhu èṉṟa ghirāmadhdhil uḻḻa ghuṉṟil amaindhuḻḻadhu.

amaiviḍhaṃ 
ivvūr vil̤ubhbhuraṃ maṟṟuṃ dhiruvaṇṇāmalai māvaḍhḍhaṅghaḻughghāṉa  èllaiyil uḻḻadhu. ivvūr ghabhbhalāṃbhāḍhiyilirundhu 3.2 ghi.mī. dhòlaiviluṃ, avalūrbheḍhḍhaiyilirundhu 4.5 ghi.mī dhòlaiviluṃ, melmalaiyaṉūrilirundhu 14.5 ghi.mī. dhòlaiviluṃ, dhevighābhuradhdhilirundhu 14.6 ghi.mī. dhòlaiviluṃ, jhedhdhubhbhaḍhḍhilirundhu 17.2 ghi.mī. dhòlaiviluṃ, jhèñjhiyilirundhu 31.6 ghi.mī. dhòlaiviluṃ, māvaḍhḍhadh dhalainaghar vil̤ubhbhuradhdhilirundhu 86.2 ghi.mī. dhòlaiviluṃ, amaindhuḻḻadhu. ivvūriṉ añjhal ghuṟiyīḍhḍhu èṇ 604201  āghuṃ.

bhaṟaiyaṉbhaḍhḍhu ghuṉṟu 
avalūrbheḍhḍhai - dhevighābhuraṃ jhālaiyil 4.5 ghi.mī. bhayaṇidhdhāl, bhaṟaiyaṉbhaḍhḍhu ghirāmadhdhai aḍhaiyalāṃ. iṅghirundhu valabhbhuṟaṃ bhirindhu jhèlluṃ jhālaiyil 1.5 ghi.mī. bhayaṇidhdhāl, iraṇḍhu ghuṉṟughaḻaigh ghāṇa muḍhiyuṃ. ivaṟṟuḻ iraṇḍhāvadhu ghuṉṟiṉ mughaḍhḍhil  òru murughaṉ ghovil  uḻḻadhu.  ghuṉṟil eṟi murughaṉ ghovilaigh ghaḍhandhu jhèṉṟāl aṅghuḻḻa aghaṉṟa bhaṟaibhbharabhbhil òru aindhu vari vaḍhḍhèl̤udhdhugh ghalvèḍhḍhu bhòṟighghabhbhaḍhḍhuḻḻadhu. ighghuṉṟil amaindhuḻḻa ghughaidhdhaḻadhdhil el̤u aḍhi nīḻamuḻḻa ghaṟbhaḍhughghai ghaṇḍhaṟiyabhbhaḍhḍhuḻḻadhu.

bhaṟaiyaṉbhaḍhḍhu ghalvèḍhḍhu 
idhu òru vaḍhḍhèl̤udhdhugh ghalvèḍhḍhāghuṃ. idhaṉai najhīdhighai ghalvèḍhḍhu èṉṟuṃ ghuṟibhbhiḍhuvadhuṇḍhu. ighghālaghaḍhḍhadhdhil ighghalvèḍhḍhiṉ ghālaṃ 5 - 6 āṃ nūṟṟāṇḍhaijh jherndhadhāghalāṃ. indha iḍhadhdhil uḻḻa najhīdhighaiyil (irughghai), vajhjhaṇandhi èṉuṃ jhamaṇa muṉivariṉ māṇavar ārādhaṉi (jhalleghaṉai) èṉṉuṃ jhāghuṃvarai uṇṇā noṉbhirundhu  uyirdhuṟandha jhèydhiyiṉai ighghalvèḍhḍhu bhadhivu jhèydhuḻḻadhu. jhalleghaṉai èṉṟa jhòllughghu mèlidhal èṉbhadhu bhòruḻ. 
  
   ”iḍhaiyūṟu òl̤ivilnoy  mūbhbhivai vandhāl
   ghaḍhaidhuṟadhdhal jhalle ghaṉai.”

bhiṟar dharuṃ dhāṅghavòṉṉādh dhòllai, nāḍhbhaḍhḍha noy, mudhumai āghiyavaṟṟāl bhādhighghabhbhaḍhḍhavarghaḻ jhalleghaṉai noṉbhirundhu uyar dhuṟaghghalāṃ èṉṟu aruṅghalajhjhèbhbhu èṉṟa jhamaṇa nūl ghuṟibhbhiḍhughiṟadhu. indhajh jhaḍhaṅghil uṇṇā noṉbhu irubhbhor dhòḍhaghghadhdhil dhiḍha uṇavughaḻai nīghghi bhāl bhoṉṟa nīr uṇavughaḻai maḍhḍhuṃ arundhuvar. jhalleghaṉai noṉbhai jhandhārā èṉṟuṃ al̤aibhbhadhuṇḍhu.

ghalvèḍhḍhu bhāḍhaṃ 
  1. namodhdhu, bhāṇāḍhḍhu vajh
  2. jha ṇandhi ājhāriya
  3. r māṇāghgharārādhaṉi
  4. noṟṟu (mu)ḍhidhdha (ni)
  5. jhīdhighai.

bhòruḻ / viḻaghghaṃ 
bhòruḻ: bhāṇāḍhu èṉṉuṃ nāḍhḍhaijh jherndha, vajhjhaṇandhi èṉṟa jhamaṇa ājhiriyariṉ māṇavar ‘ārādhaṉi’ èṉṉuṃ uṇṇānoṉbhirundhu uyir dhuṟandhār. uyirdhuṟandha iḍhadhdhil èḍhughghabhbhaḍhḍha najhīdhighai idhu èṉbhadhu ighghalvèḍhḍhiṉ bhòruḻ. 

viḻaghghaṃ: ‘namodhdhu’ èṉṟa jhòl ‘namosdhu’ èṉṟa vaḍhajhòlliṉ dhamil̤ vaḍhivaṃ āghuṃ. vaṇaghghaṃ èṉṟu bhòruḻ ghòḻḻalāṃ.
ighghalvèḍhḍhil ghuṟibhbhiḍhabhbhaḍhuṃ vajhjhaṇandhi muṉivar òru jhamaṇa ājhiriyar āvār. ivar nandhi ghaṇadhdhaijh jherndhavar èṉbhadhu ivaradhu bhèyaraigh ghòṇḍhu aṟiya muḍhighiṟadhu. bhiṟghāladhdhil vāl̤ndha jhamaṇa muṉivarghaḻ nandhi ghaṇaṃ, jheṉa ghaṇaṃ, jhiṃma ghaṇaṃ, dheva ghaṇaṃ āghiya nāṉghu ghaṇadhdhaijh (bhirivaijh) jherndhavarghaḻāgha irundhuḻḻaṉar. indhabh “bhāṇāḍhḍhu vajhjhaṇandhi”  bhāṇaraijharghaḻ āṇḍha bhāṇāḍhḍhaijh jherndhavarāgha irughghalāṃ.

jhamaṇa jhamayadhdhil vīḍhubheṟu aḍhaivadhaṟghu ‘jhalleghaṉai’ èṉṟa vaḍhaghghirundhu uṇṇānoṉbhu noṟṟu uyirdhuṟaghghuṃ noṉbhu ghuṟidhdhu dhirunādharghuṉṟu maṟṟuṃ bhaṟaiyaṉbhaḍhḍhu ghalvèḍhḍhughaḻ bhadhivu jhèydhuḻḻaṉa. bhala jhamaṇagh ghalvèḍhḍhughaḻ jhamaṇa muṉivarghaḻughghu bhòdhumaghghaḻ val̤aṅghiya ghaṟbhaḍhughghai, jhiṟbhaṅghaḻ, bhoṉṟavaṟṟai maḍhḍhuṃ bhejhiya nilaiyil, ighghalvèḍhḍhughaḻ jhalleghaṉai maṟṟuṃ najhīdhighai ghuṟidhdha jhèydhighaḻaibh bhadhivu jhèydhuḻḻaṉa.

dhamil̤ bhirāmiyilirundhu vaḍhḍhèl̤udhdhiṉ bhaḍhinilai vaḻarjhjhi 
ghi.bhi. 3 āṃ nūṟṟāṇḍhu mudhal, dhamil̤ bhirāmi èl̤udhdhu muṟaiyilirundhu bhirindhu vaḍhḍhèl̤udhdhu muṟaiyāgha māṟadhdhòḍhaṅghiyadhu. ghi.bhi. 6 āṃ nūṟṟaṇḍhil indhabh bhaḍhinilai vaḻarjhjhi mul̤umaiyuṟṟu vaḍhḍhèl̤udhdhu muṟai dhaṉidhdhaṉmai bhèṟṟadhu.  
indhabh  bhaḍhinilai vaḻarjhjhi  ghi.bhi. 4 āṃ nūṟṟāṇḍhaijh jherndha arajhjhalūr ghalvèḍhḍhil  bhulabhbhaḍhadh dhòḍhaṅghiyadhu.  nèghaṉūrbhaḍhḍhi, aṃmaṉghoyilbhaḍhḍhi āghiya ūrghaḻiṉ ghalvèḍhḍhughaḻuṃ ighghāladhdhaijh jherndhaṉavāghuṃ. ghi.bhi. 5 āṃ nūṟṟāṇḍhaijh jherndha bhūlaṅghuṟijhjhigh ghalvèḍhḍhiṉ èl̤udhdhamaidhiyil vaḍhḍhèl̤udhdhiṉ bhaḍhinilai vaḻarjhjhiyai aḍhaiyāḻaṃ ghāṇa muḍhindhadhu.  jhidhdhaṉṉavājhal, bhèrumughghal, arajhalābhuraṃ, irèḍhḍhaimalai, èḍhaghghal (gheraḻā), èl̤udhdhughghallu (gheraḻā), āghiya iḍhaṅghaḻiṉ ghalvèḍhḍhughaḻuṃ ighghāladhdhaijh jherndhaṉavāghuṃ.
ghi.bhi. 6 āṃ nūṟṟāṇḍhaijh jherndha dhirunādharghuṉṟu, bhaṟaiyaṉbhaḍhḍhu, bhiḻḻaiyārbhaḍhḍhi,  dhirujhjhirābhbhaḻḻi, indhaḻūr ghalvèḍhḍhughaḻil indhabh bhaḍhinilai vaḻarjhjhi meluṃ urumāṟṟaṃ ghaṇḍhadhu.

dhirunādharghuṉṟu maṟṟuṃ bhaṟaiyaṉbhaḍhḍhu āghiya iḍhaṅghaḻil bhòṟighghabhbhaḍhḍhuḻḻa najhīdhighaigh ghalvèḍhḍhughaḻ ghi.bhi. 6 āṃ nūṟṟāṇḍhu ghālaghaḍhḍhadhdhaijh jherndhadhāghagh gharudhabhbhaḍhughiṟadhu.   
indhaghghalvèḍhḍhu dhamil̤ èl̤udhdhu bhariṇāma vaḻarjhjhiyil mughghiya bhaṅghu vaghighghiṟadhu.

meṟghoḻghaḻ 

dhamil̤nāḍhḍhiṉ varalāṟṟujh jhiṟabhbhu iḍhaṅghaḻ
vil̤ubhbhuraṃ māvaḍhḍhaṃ
dhamil̤ ghalvèḍhḍhughghaḻ
dhamil̤jh jhamaṇar
vaḍhḍhèl̤udhdhugh ghalvèḍhḍhughaḻ
பறையன்பட்டு சமணர் குகை, வட்டெழுத்துக் கல்வெட்டு