பண்டிட் நிகில் ரஞ்சன் பானர்ஜி (Pandit Nikhil Ranjan Banerjee) (14 அக்டோபர் 1931 - 27 சனவரி 1986) இவர் மைகர் கரானாவின் (பள்ளி) இந்திய பாரம்பரிய சித்தார் கலைஞர் ஆவார். புகழ்பெற்ற வங்காள தேச இசைக் கலைஞர் பாபா அலாவுதீன் கானின் மாணவரான இவர், தொழில்நுட்ப திறமைக்குப் பெயர் பெற்றவர். பண்டிட் ரவி சங்கர், உஸ்தாத் விலாயத் கான் ஆகியோருடன் சேர்ந்து, இவர் சித்தாரின் முன்னணி நிபுணர்களில் ஒருவராக உருவெடுத்தார். இவர் இந்திய அரசிடமிருந்து பத்ம பூசண் கௌரவத்தைப் பெற்றுள்ளார்.

ஆரம்பகால வாழ்க்கையும், பின்னணியும் 
இவர், 14 அக்டோபர் 1931 அன்று கொல்கத்தாவில் பிறந்தார். இவரது தந்தை ஜிதேந்திரநாத் பானர்ஜி ஒரு தொழில்முறை சித்தார் கலைஞராவார். மேலும், இவர், தனது தந்தையின் இசையால் ஈர்க்கப்பட்டார். இவர் தனது நான்கு வயதிலேயே ஒரு கருவியை இசைக்க முயற்சிக்க விரும்பியதால், இவரது தந்தையாலும், தாத்தாவாலும் தடுக்கப்பட்டார். ஆனால், ஐந்து வயதில், அவர்கள் இவருக்கு ஒரு சிறிய சித்தாரை வழங்கினர். ஆரம்பத்தில் தனது தந்தையிடம் கற்றுக்கொண்டார். பின்னர், இவர் அகில இந்திய சித்தார் போட்டியில் வென்றார். மேலும், ஒன்பது வயதில் அனைத்திந்திய வானொலியில் பணியாற்றும் இளைய இசைக்கலைஞரானார். இவரை இவரது தந்தை ஜிதேந்திரநாத் முஷ்டாக் அலிகான் என்பவரிடம் சீடராக சேர்ந்துக் கொள்ள அணுகினார். ஆனால் அவரிடம் குறுகிய வாரங்கள் மட்டுமே கற்றுக்கொண்டார். அதற்கு பதிலாக இன்றைய வங்காளதேசத்தின் கௌரிப்பூரைச் சேர்ந்த ஜமீந்தாரான பிரேந்திர கிஷோர் ராய் சௌத்ரி, இவரது ஆரம்பகால பயிற்சிக்கு பொறுப்பானார். இவர் ராதிகா மோகன் மைத்ராவின் கீழ் கணிசமான பயிற்சியைப் பெற்றார். 

1946 இல் இவர், கியால் பாடகர் அமீர் கான் இவரது சகோதரிக்கு கற்பிக்கும் போது சந்தித்தார். சில வருடங்கள் கழித்து கச்சேரியில் அவரது இசையைக் கேட்டதன் மூலம் இவருக்கு இசையின் மீதான உற்சாகம் வலுப்பெற்றது.   அமீர் கான் தொடர்ந்து பானர்ஜியின் இசை வளர்ச்சியில் குறிப்பிடத்தக்க தாக்கத்தை ஏற்படுத்தினார்.

பயிற்சி 
1947 ஆம் ஆண்டில், இவர் தனது மகன் அலி அக்பர் கானுடன் அவரது முக்கிய குருவாக மாறவிருந்த உஸ்தாத் அலாவுதீன் கானைச் சந்தித்தார். இருவரும் சரோத் இசைக் கலைஞர்கள். இவர், அலாவுதீன் கானின் இசை நிகழ்ச்சிகளுக்குச் சென்றார். அவரை தனது ஆசிரியராக்கிக் கொள்ள ஆசைப்பட்டார். அலாவுதீன் கான் அதிக மாணவர்களைப் பெற விரும்பவில்லை. ஆனால் இவரது வானொலி ஒலிபரப்பைக் கேட்டபின் தனது எண்ணத்தை மாற்றிக்கொண்டார். அலாவுதீன் கான் இவரது பிரதான ஆசிரியராக ஆனார். அவர் மைகாரை விட்டு வெளியேறிய பிறகு, அலாவுதீன் கானின் மகன் அலி அக்பர் கானிடமிருந்தும் பல ஆண்டுகளாக கற்றுக்கொண்டார். 

உஸ்தாத் அலாவுதீன் கானின் கீழ் பயிற்சி தீவிரமாக இருந்தது. பல ஆண்டுகளாக, இவரது பயிற்சி அதிகாலை நான்கு மணிக்கே தொடங்கும். சில இடைவெளிகளுடன், இரவு பதினொரு மணி வரை தொடரும்.  உஸ்தாத் அலாவுதீன் கான், அவருடைய மகன் அலி அக்பர் கான், பேரன் ஆசிசு கான் மற்றும் மருமகன் பகதூர் கான் (சரோத்); சித்தாரில் ரவிசங்கர் ; அவரது மகள், அன்னபூர்ணா தேவி, சுர்பகாரில்; பன்னாலால் கோசு (புல்லாங்குழல்); வசந்த் ராய் (சரோத்) போன்றவர்களிடமும் பயிற்சி பெற்றார்.

நிகழ்த்தும் தொழில் 
மைகருக்குப் பிறகு, பானர்ஜி ஒரு கச்சேரி வாழ்க்கையைத் தொடங்கினார். அது இவரை உலகின் எல்லா மூலைகளிலும் அழைத்துச் சென்று இவரது அகால மரணம் வரை நீடித்தது. தனது வாழ்நாள் முழுவதும் இவர் உஸ்தாத் அலாவுதீன் கான் மற்றும் அவரது குழந்தைகளான உஸ்தாத் அலி அக்பர் கான் மற்றும் திருமதி. அன்னபூர்ணா தேவி ஆகிய இருவரிடமும் பயின்று வந்தார். 1968 இல், இவர் பத்மசிறீ பெற்றார். 1974 இல் மதிப்புமிக்க சங்கீத நாடக அகாடமி விருதைப் பெற்றார் .

நிகில் பானர்ஜி அடிக்கடி ஐரோப்பாவிலும் அமெரிக்காவிலும் சுற்றுப்பயணம் செய்தார்.

குறிப்புகள் 

Allauddin claimed he was teaching Banerjee the sitar "style of Nawab Kutubudaulla Bahadur of இலக்னோ", a player not otherwise remembered. (My Maestro As I Saw Him, essay by Banerjee printed in the booklet for Afternoon Ragas, Raga Records Raga-211)
San Francisco Chronicle:

Banerjee's technique is a phenomenon, faster than cheetahs, more secure than the dollar. But he does not lean on that as most players do. It is there, at the ready, a strength to be called on when needed. It is his gentle playing that is so singular. The ease of it, highlighted by atypical (for Indian music) bits of literal reiteration create a kind of euphoric effect. The result is remarkably individual. One could spot a Banerjee performance on a radio broadcast or tape, a thing of great difficulty among Oriental musicians.

 Manomanjari—a variation: some argue it's a blend of Kalavati & Marwa. In a 1979/80 [not verifiable] Calcutta concert [@Kala Mandir], as per the announcement, Mr. Banerjee played two ragas of his own creation—Manomanjari & Chandrakaushiki.

மேலும் படிக்க 
 Swapan Bandyopadhyay: "The Strings Broke Long Ago", Ananda Publishers,  கொல்கத்தா

வெளி இணைப்புகள் 
Full discography - published and unpublished works, videos, interviews, biography and other links by Alan Tootill 

Discogs Nikhil Banerjee
John B. Cosgrave tribute site for Nilhil Banerjee

சித்தார் இசைக் கலைஞர்கள்
பத்மசிறீ விருது பெற்ற கலைத் துறையினர்
1986 இறப்புகள்
1931 பிறப்புகள்
bhaṇḍhiḍh nighil rañjhaṉ bhāṉarji (Pandit Nikhil Ranjan Banerjee) (14 aghḍhobhar 1931 - 27 jhaṉavari 1986) ivar maighar gharāṉāviṉ (bhaḻḻi) indhiya bhāraṃbhariya jhidhdhār ghalaiñar āvār. bhughal̤bhèṟṟa vaṅghāḻa dhejha ijhaigh ghalaiñar bhābhā alāvudhīṉ ghāṉiṉ māṇavarāṉa ivar, dhòl̤ilnuḍhbha dhiṟamaighghubh bhèyar bhèṟṟavar. bhaṇḍhiḍh ravi jhaṅghar, usdhādh vilāyadh ghāṉ āghiyoruḍhaṉ jherndhu, ivar jhidhdhāriṉ muṉṉaṇi nibhuṇarghaḻil òruvarāgha uruvèḍhudhdhār. ivar indhiya arajhiḍhamirundhu bhadhma bhūjhaṇ ghauravadhdhaibh bhèṟṟuḻḻār.

āraṃbhaghāla vāl̤ghghaiyuṃ, bhiṉṉaṇiyuṃ 
ivar, 14 aghḍhobhar 1931 aṉṟu ghòlghadhdhāvil bhiṟandhār. ivaradhu dhandhai jidhendhiranādh bhāṉarji òru dhòl̤ilmuṟai jhidhdhār ghalaiñarāvār. meluṃ, ivar, dhaṉadhu dhandhaiyiṉ ijhaiyāl īrghghabhbhaḍhḍhār. ivar dhaṉadhu nāṉghu vayadhileye òru gharuviyai ijhaighgha muyaṟjhighgha viruṃbhiyadhāl, ivaradhu dhandhaiyāluṃ, dhādhdhāvāluṃ dhaḍhughghabhbhaḍhḍhār. āṉāl, aindhu vayadhil, avarghaḻ ivarughghu òru jhiṟiya jhidhdhārai val̤aṅghiṉar. āraṃbhadhdhil dhaṉadhu dhandhaiyiḍhaṃ ghaṟṟughghòṇḍhār. bhiṉṉar, ivar aghila indhiya jhidhdhār bhoḍhḍhiyil vèṉṟār. meluṃ, òṉbhadhu vayadhil aṉaidhdhindhiya vāṉòliyil bhaṇiyāṟṟuṃ iḻaiya ijhaighghalaiñarāṉār. ivarai ivaradhu dhandhai jidhendhiranādh muṣḍhāgh alighāṉ èṉbhavariḍhaṃ jhīḍharāgha jherndhugh ghòḻḻa aṇughiṉār. āṉāl avariḍhaṃ ghuṟughiya vāraṅghaḻ maḍhḍhume ghaṟṟughghòṇḍhār. adhaṟghu bhadhilāgha iṉṟaiya vaṅghāḻadhejhadhdhiṉ ghauribhbhūraijh jherndha jamīndhārāṉa bhirendhira ghiṣor rāy jhaudhri, ivaradhu āraṃbhaghāla bhayiṟjhighghu bhòṟubhbhāṉār. ivar rādhighā moghaṉ maidhrāviṉ ghīl̤ ghaṇijhamāṉa bhayiṟjhiyaibh bhèṟṟār. 

1946 il ivar, ghiyāl bhāḍhaghar amīr ghāṉ ivaradhu jhaghodharighghu ghaṟbhighghuṃ bhodhu jhandhidhdhār. jhila varuḍhaṅghaḻ ghal̤idhdhu ghajhjheriyil avaradhu ijhaiyaigh gheḍhḍhadhaṉ mūlaṃ ivarughghu ijhaiyiṉ mīdhāṉa uṟjhāghaṃ valubhbhèṟṟadhu.   amīr ghāṉ dhòḍharndhu bhāṉarjiyiṉ ijhai vaḻarjhjhiyil ghuṟibhbhiḍhadhdhaghgha dhāghghadhdhai eṟbhaḍhudhdhiṉār.

bhayiṟjhi 
1947 āṃ āṇḍhil, ivar dhaṉadhu maghaṉ ali aghbhar ghāṉuḍhaṉ avaradhu mughghiya ghuruvāgha māṟavirundha usdhādh alāvudhīṉ ghāṉaijh jhandhidhdhār. iruvaruṃ jharodh ijhaigh ghalaiñarghaḻ. ivar, alāvudhīṉ ghāṉiṉ ijhai nighal̤jhjhighaḻughghujh jhèṉṟār. avarai dhaṉadhu ājhiriyarāghghigh ghòḻḻa ājhaibhbhaḍhḍhār. alāvudhīṉ ghāṉ adhigha māṇavarghaḻaibh bhèṟa viruṃbhavillai. āṉāl ivaradhu vāṉòli òlibharabhbhaigh gheḍhḍhabhiṉ dhaṉadhu èṇṇadhdhai māṟṟighghòṇḍhār. alāvudhīṉ ghāṉ ivaradhu bhiradhāṉa ājhiriyarāgha āṉār. avar maighārai viḍhḍhu vèḻiyeṟiya bhiṟaghu, alāvudhīṉ ghāṉiṉ maghaṉ ali aghbhar ghāṉiḍhamirundhuṃ bhala āṇḍhughaḻāgha ghaṟṟughghòṇḍhār. 

usdhādh alāvudhīṉ ghāṉiṉ ghīl̤ bhayiṟjhi dhīviramāgha irundhadhu. bhala āṇḍhughaḻāgha, ivaradhu bhayiṟjhi adhighālai nāṉghu maṇighghe dhòḍhaṅghuṃ. jhila iḍhaivèḻighaḻuḍhaṉ, iravu bhadhiṉòru maṇi varai dhòḍharuṃ.  usdhādh alāvudhīṉ ghāṉ, avaruḍhaiya maghaṉ ali aghbhar ghāṉ, bheraṉ ājhijhu ghāṉ maṟṟuṃ marumaghaṉ bhaghadhūr ghāṉ (jharodh); jhidhdhāril ravijhaṅghar ; avaradhu maghaḻ, aṉṉabhūrṇā dhevi, jhurbhaghāril; bhaṉṉālāl ghojhu (bhullāṅghul̤al); vajhandh rāy (jharodh) bhoṉṟavarghaḻiḍhamuṃ bhayiṟjhi bhèṟṟār.

nighal̤dhdhuṃ dhòl̤il 
maigharughghubh bhiṟaghu, bhāṉarji òru ghajhjheri vāl̤ghghaiyaidh dhòḍhaṅghiṉār. adhu ivarai ulaghiṉ èllā mūlaighaḻiluṃ al̤aidhdhujh jhèṉṟu ivaradhu aghāla maraṇaṃ varai nīḍhidhdhadhu. dhaṉadhu vāl̤nāḻ mul̤uvadhuṃ ivar usdhādh alāvudhīṉ ghāṉ maṟṟuṃ avaradhu ghul̤andhaighaḻāṉa usdhādh ali aghbhar ghāṉ maṟṟuṃ dhirumadhi. aṉṉabhūrṇā dhevi āghiya iruvariḍhamuṃ bhayiṉṟu vandhār. 1968 il, ivar bhadhmajhiṟī bhèṟṟār. 1974 il madhibhbhumighgha jhaṅghīdha nāḍhagha aghāḍhami virudhaibh bhèṟṟār .

nighil bhāṉarji aḍhighghaḍhi airobhbhāviluṃ amèrighghāviluṃ jhuṟṟubhbhayaṇaṃ jhèydhār.

ghuṟibhbhughaḻ 

Allauddin claimed he was teaching Banerjee the sitar "style of Nawab Kutubudaulla Bahadur of ilaghṉo", a player not otherwise remembered. (My Maestro As I Saw Him, essay by Banerjee printed in the booklet for Afternoon Ragas, Raga Records Raga-211)
San Francisco Chronicle:

Banerjee's technique is a phenomenon, faster than cheetahs, more secure than the dollar. But he does not lean on that as most players do. It is there, at the ready, a strength to be called on when needed. It is his gentle playing that is so singular. The ease of it, highlighted by atypical (for Indian music) bits of literal reiteration create a kind of euphoric effect. The result is remarkably individual. One could spot a Banerjee performance on a radio broadcast or tape, a thing of great difficulty among Oriental musicians.

 Manomanjari—a variation: some argue it's a blend of Kalavati & Marwa. In a 1979/80 [not verifiable] Calcutta concert [@Kala Mandir], as per the announcement, Mr. Banerjee played two ragas of his own creation—Manomanjari & Chandrakaushiki.

meluṃ bhaḍhighgha 
 Swapan Bandyopadhyay: "The Strings Broke Long Ago", Ananda Publishers,  ghòlghadhdhā

vèḻi iṇaibhbhughaḻ 
Full discography - published and unpublished works, videos, interviews, biography and other links by Alan Tootill 

Discogs Nikhil Banerjee
John B. Cosgrave tribute site for Nilhil Banerjee

jhidhdhār ijhaigh ghalaiñarghaḻ
bhadhmajhiṟī virudhu bhèṟṟa ghalaidh dhuṟaiyiṉar
1986 iṟabhbhughaḻ
1931 bhiṟabhbhughaḻ
நிகில் பானர்ஜி