சுடாங்பா (Sudangphaa) (1397-1407) அகோம் இராச்சியத்தின் அரசராவார். பிராமணர் வீட்டில் வளர்ந்ததால் இவர் பாமுனி கோன்வர் (பிராமண இளவரசன்) என்று பிரபலமாக அறியப்பட்டார்.   அகோம் வம்சத்தில் இந்து மதத்தின் வளர்ச்சியின் முதல் கட்டத்தை இவரது ஆட்சி குறிக்கிறது.  அகோம் மன்னர்களின் சிங்காரிகருத விழாவை (முடிசூட்டு விழா) இவர் தொடங்கினார். இது இவரது வாரிசுகளால் பின்பற்றப்பட்டது. 

பத்து வருட ஆட்சிக்குப் பிறகு 1407 இல் சுடாங்பா இறந்தார். அசாமின் வரலாறு பற்றிய தனது படைப்பில், குணவீரம் பருவா என்ற வரலாற்றாசிரியர், அரசர் தனது பெரும்பாலான நேரத்தை இன்பத்தில் மூழ்கடித்ததாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார். இதுவே இவரது இளம் வயது மறைவுக்குக் காரணம் என அறியப்படுகிறது.  ஆனால் பழைய அகோம் பற்றிய குறிப்புகள் எதுவும் இல்லாததால் இதன் துல்லியம் சந்தேகத்திற்குரியது. மறுபுறம், இவர் இளமையாகவும் ஆற்றல் மிக்கவராகவும் விவரிக்கப்பட்டார். இவரது தசாப்த கால ஆட்சியின் போது, உள் மற்றும் வெளிப்புற அச்சுறுத்தல்களை எதிர்கொண்டார். சுடாங்பா அகோம் சமூகத்தினரிடையே இந்து மதத்தின் மதப் பழக்கவழக்கங்களையும் அறிமுகப்படுத்தினார். அகோம் மன்னர்களின் சிங்காரிகருத நடைமுறையும் இவரால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. இது அசாமில் அகோம் மேலாதிக்கம் முடியும் வரை இவரது வாரிசுகளால் பின்பற்றப்பட்டது.

இதனையும் பார்க்கவும் 

 அசாம்
 சிவசாகர் மாவட்டம்
 சுகபா

சான்றுகள்

குறிப்புகள் 

 
 
 
 
 

பதினான்காம் நூற்றாண்டு பிறப்புகள்
அசாம் வரலாறு
இந்தியப் பேரரசுகள்
முன்னாள் முடியாட்சிகள்
முன்னாள் பேரரசுகள்
ஆசியாவின் முன்னாள் நாடுகள்
jhuḍhāṅbhā (Sudangphaa) (1397-1407) aghoṃ irājhjhiyadhdhiṉ arajharāvār. bhirāmaṇar vīḍhḍhil vaḻarndhadhāl ivar bhāmuṉi ghoṉvar (bhirāmaṇa iḻavarajhaṉ) èṉṟu bhirabhalamāgha aṟiyabhbhaḍhḍhār.   aghoṃ vaṃjhadhdhil indhu madhadhdhiṉ vaḻarjhjhiyiṉ mudhal ghaḍhḍhadhdhai ivaradhu āḍhjhi ghuṟighghiṟadhu.  aghoṃ maṉṉarghaḻiṉ jhiṅghārigharudha vil̤āvai (muḍhijhūḍhḍhu vil̤ā) ivar dhòḍhaṅghiṉār. idhu ivaradhu vārijhughaḻāl bhiṉbhaṟṟabhbhaḍhḍhadhu. 

bhadhdhu varuḍha āḍhjhighghubh bhiṟaghu 1407 il jhuḍhāṅbhā iṟandhār. ajhāmiṉ varalāṟu bhaṟṟiya dhaṉadhu bhaḍhaibhbhil, ghuṇavīraṃ bharuvā èṉṟa varalāṟṟājhiriyar, arajhar dhaṉadhu bhèruṃbhālāṉa neradhdhai iṉbhadhdhil mūl̤ghaḍhidhdhadhāghagh ghuṟibhbhiḍhḍhuḻḻār. idhuve ivaradhu iḻaṃ vayadhu maṟaivughghugh ghāraṇaṃ èṉa aṟiyabhbhaḍhughiṟadhu.  āṉāl bhal̤aiya aghoṃ bhaṟṟiya ghuṟibhbhughaḻ èdhuvuṃ illādhadhāl idhaṉ dhulliyaṃ jhandheghadhdhiṟghuriyadhu. maṟubhuṟaṃ, ivar iḻamaiyāghavuṃ āṟṟal mighghavarāghavuṃ vivarighghabhbhaḍhḍhār. ivaradhu dhajhābhdha ghāla āḍhjhiyiṉ bhodhu, uḻ maṟṟuṃ vèḻibhbhuṟa ajhjhuṟudhdhalghaḻai èdhirghòṇḍhār. jhuḍhāṅbhā aghoṃ jhamūghadhdhiṉariḍhaiye indhu madhadhdhiṉ madhabh bhal̤aghghaval̤aghghaṅghaḻaiyuṃ aṟimughabhbhaḍhudhdhiṉār. aghoṃ maṉṉarghaḻiṉ jhiṅghārigharudha naḍhaimuṟaiyuṃ ivarāl aṟimughabhbhaḍhudhdhabhbhaḍhḍhadhu. idhu ajhāmil aghoṃ melādhighghaṃ muḍhiyuṃ varai ivaradhu vārijhughaḻāl bhiṉbhaṟṟabhbhaḍhḍhadhu.

idhaṉaiyuṃ bhārghghavuṃ 

 ajhāṃ
 jhivajhāghar māvaḍhḍhaṃ
 jhughabhā

jhāṉṟughaḻ

ghuṟibhbhughaḻ 

 
 
 
 
 

bhadhiṉāṉghāṃ nūṟṟāṇḍhu bhiṟabhbhughaḻ
ajhāṃ varalāṟu
indhiyabh bherarajhughaḻ
muṉṉāḻ muḍhiyāḍhjhighaḻ
muṉṉāḻ bherarajhughaḻ
ājhiyāviṉ muṉṉāḻ nāḍhughaḻ
சுடாங்பா