ஞான வாபி பள்ளிவாசல் அல்லது ஞானக் கிணறு பள்ளிவாசல் (Gyan vapi mosque) இந்தியாவின்  உத்தரப் பிரதேச மாநிலத்தின் வாரணாசி நகரத்தில்,   கங்கை ஆற்றின் கரையில் உள்ள தச அஷ்வமேத படித்துறைக்கு வடக்கில், லலிதா படித்துறைக்கு அருகில், காசி விஸ்வநாதர் கோயில் சுவரை ஒட்டி அமைந்துள்ளது. ஞான வாபி என்பதற்கு தமிழில் பேரரறிவுக் கிணறு என்று பொருள். கிபி 1696-இல் முகலாயப் பேரரசர் அவுரங்கசீப் காசி விஸ்வநாதர் கோயிலை இடிக்க ஆணையிட்டார். கோயில் இடிக்கப்பட்ட இடத்தில் ஞான வாபி பள்ளிவாசலை  கட்டப்படடு அன்சுமான் இந்த்ஜாமியா மஸ்ஜித் அமைப்பு நிர்வகிக்கிறது.

வரலாறு
முகலாயப் பேரரசர் அவுரங்கசீப் ஆணையின்படி, பழைய காசி விஸ்வநாதர் கோயில் இடிக்கப்பட்ட இடத்தில், கிபி 1699-இல் ஞான வாபி பள்ளிவாசல் நிறுவப்பட்டது. ஞான வாபி பள்ளிவாசலின் வெளிப்புறச் சுவர்களில், காசி விஸ்வநாதர் கோயிலின் சிதிலங்களை இன்றளவும் காணலாம். அவுரங்கசீப் இடிக்கப்பட்ட அசல் காசி விஸ்வநாதர் கோயிலின் முந்தைய மறுசீரமைப்பு என்று இந்துக்களால் நம்பப்படுகிறது. அசல் கோயில் பல முறை அழிக்கப்பட்டு மீண்டும் கட்டப்பட்டது. மசூதி நிர்மாணிக்கப்படுவதற்கு முன்னர் இருந்த காசி விஸ்வநாதர் கோயில் அமைப்பு பெரும்பாலும் அக்பர் ஆட்சியின் போது மான் சிங் என்பவரால் கட்டடப்பட்டது.

மராத்தியப் பேரரசர் சிவாஜி ஆக்ரா சிறையிலிருந்து தப்பித்ததும், உள்ளூர் இந்து ஜமீந்தார்களின் கிளர்ச்சியும் அவுரங்கசீப் கோவிலை இடித்ததற்குக் காரணம் என வரலாற்று அறிஞர்கள் கருதுகின்றனர். சிவாஜி சிறையிலிருந்து தப்பிக்க, தனது இந்துப் படைத்தலைவர் முதலாம் ஜெய் சிங்கே காரணம் என அவுரங்கசீப் கருதினார். மேலும் இந்து நிலக்கிழார்கள் முகலாயப் பேரரசுக்கு எதிராக திரும்பியதே, காசி விஸ்வநாதர் கோயில் இடிக்கப்பட காரணமாயிற்று எனக் கருதுகிறார்கள். மேலும் காசி விஸ்வநாதர் கோயில் இடிப்பு, வாரணாசி நகரத்தில் வாழும் முகலாய எதிர்ப்பு பிரிவுகளுக்கும் இந்து சமயத் தலைவர்களுக்கும் ஓர் எச்சரிக்கையாகக் கருதப்பட்டது.

ஞான வாபி பள்ளிவாசலின் இமாம் மௌலானா அப்துஸ் சலாம் நோமானி (இறப்பு: 1987) மசூதியைக் கட்ட ஒரு கோயில் அழிக்கப்பட்டது என்ற உண்மையை ஏற்கவில்லை. அவரைப் பொறுத்தவரை, தற்போது ஞான வாபி பள்ளிவாசல் உள்ள இடத்தில்,  ஹிஜ்ரி 1048-ஆம் ஆண்டில்  (கிபி1638-39) மதராசா கட்ட அஸ்திவாரம் இட்ட்டவர்களில் மூன்றாவது முகலாய பேரரசர் அக்பர், மற்றும் அக்பரின் பேரன் மற்றும் அவுரங்கசீப்பின் தந்தை ஷாஜகான் ஆகிய்வர்களே காரணம் எனக்கூறுகிறார்.

ஞான வாபி வளாகத்தில் இந்துக்கள் வழிபாடு  
கிபி 1750-இல் ஜெப்பூர் இராச்சிய மன்னர், காசி விஸ்வநாதர் கோயிலைக் கட்டும் நோக்கத்தில்,  ஞான வாபி பள்ளிவாசல் சுவற்றை ஒட்டிய இடங்களை விலைக்கு வாங்கினார்.புதிய காசி விஸ்வநாதர் கோயிலை கிபி 1780-இல் இந்தூர் இராச்சியத்தின் இராணி அகில்யாபாய் ஓல்கர் நிறுவினார்.

சர்ச்சைக்குரிய இந்த தளத்தை விவரிக்கும் பிரித்தானியப் பயணி ரெஜினோல்ட் எப்பர் என்பவர், அவுரங்கசீப், வாராணாசியில் ஒரு புனிதமான இந்துகளின் வழிபாட்டு இடத்தை தீட்டுப்படுத்தி அதன் மீது ஒரு மசூதியைக் கட்டியதாக தனது பயணக்குறிப்பில் 1824-ஆம் ஆண்டில் குறித்துள்ளார். மேலும் ஞான வாபி பள்ளிவாசலுக்கு அருகிலுள்ள அமைந்த புதிய காசி விஸ்வநாதர் கோயிலை விட  ஞான வாபி பள்ளிவாசல் அமைந்துள்ள இடத்தையே இந்துக்கள் புனிதமாக கருதினர் என்றும் குறித்துள்ளார். மேலும் அவர ஞான வாபி பள்ளிவாசல் அமைந்த  இடம் "காசி விஸ்வநாதர் கோயிலின் மண்டப் பகுதி என்றும்" என்று விவரித்தார். மேலும் அப்பகுதியில் செல்லும் பக்தர்கள் இராமா, இராமா என ஒலி எழுப்பிக் கொண்டே சென்றார்கள் எனக்குறித்துள்ளார்.

பழைய காசி விஸ்வநாதர் கோயில் சிதிலங்கள் 
 

ஞான வாபி பள்ளிவாசலை ஒட்டிய கோயில் கட்டிட அமைப்பை, இடிக்கப்பட்ட பழைய அசல் காசி விஸ்வநாதர் கோயிலின் பகுதி என நீண்டகாலமாக உள்ளூர் மக்கள் கருதுகிறார்கள். 1822-இல் ஆங்கிலேய கீழைநாட்டு அறிஞரான ஜேம்ஸ் பிரின்ஸ்செப் என்பவர், வாரணாசியின் ஞான வாபி பள்ளிவாசல் சுவரை ஒட்டிச் சிதிலமைடந்த பழைய காசி விஸ்வநாதர் கோயிலைப் புகைப்படம் எடுத்து, அதனை ஆசியச் சமூக இதழில் வாரணாசி விளக்கம் எனும் தலைப்பில் வெளியிட்டுள்ளார்.  இந்துக்கள் ஞான வாபி பள்ளிவாசலின் தரைப்பரப்பை, பழைய காசி விஸ்வநாதர் கோயிலின் தரைப்பரப்பாகக் கருதி வழிபடுகின்றனர். எம். ஏ. செரிங்  (M. A. Sherring) (1868) என்பவர், வான வாபி பள்ளிவாசலின் மேற்கு சுவரை ஒட்டியுள்ள பகுதியில், முகலாயப் பேரரசர் அவுரங்கசீப்  இடித்த கட்டிடப்பரப்புகளின் பெரும்பகுதி எச்சங்கள் இன்றும் காணப்படுகிறது என்றும்,  அவைகள் இந்து சமயத்தின் கட்டிடக் கூறுகள் மட்டும் அல்லாது, சமணம் அல்லது பௌத்த சமயங்களின் கட்டிடங்களின் கூறுகளும் தென்பட்டதாக தமது கட்டுரையில் குறித்துள்ளார்.

இலண்டன் கிறித்துவ இயக்கத்தின் (London Missionary Society) எட்வின் கிரீவ்ஸ் (1909) என்பவர், ஞான வாபி பள்ளி வாசலை ஒட்டிய கோயிலின் கட்டிட இடுபாடுகள் குறித்து  கீழ்கண்டவாறு விளக்குகிறார்:

ஞானக் கிணறு பள்ளிவாசல்  

காசி விஸ்வநாதர் கோயிலுக்கும், பள்ளிவாசலுக்கும் இடையே  இந்த ஞானக் கிணறு அமைந்ததால், இதற்கு ஞானக் கிணறு பள்ளி வாசல் பெயராயிற்று. பழைய காசி விஸ்வநாதர் கோயிலை முகலாயர்கள் இடிக்கும் போது, கோயில் பூசாரிகள், மூலவரான லிங்கத்தை இந்த ஞானக் கிணற்றில் கிடத்தியிருக்கலாம் என  வாரணாசியில் உள்ள இந்து சமய அறிஞர்கள் காலம் காலமாக கருதுகின்றனர்.

இந்தியாவில் பிரித்தானியர்களின் ஆட்சிக் காலத்தில், வாராணாசி நகரத்தின் இந்துக்களின் முக்கியமான  புனிதத் தலங்களில் ஒன்றாக ஞானக் கிணறு விளங்கியது. 1824-இல் ஞானக் கிணற்றை பார்வையிட்ட ரெஜினால்டு எப்பர் என்ற ஆங்கிலேயர், கங்கை ஆற்றை விட ஞானக் கிணற்றை இந்து மக்கள் மிகவும் புனிதமாக கருதி, ஞானக் கிணற்று நீரை சிறிது தலையில் தெளித்து தூய்மைப்படுத்திக் கொண்டனர்  எனக்குறித்துள்ளார்.எம். ஏ. செர்ரிங் என்பவர் 1868-இல் வெளியிட்ட The Sacred City of the Hindus என்ற தனது நூலில், ஆயிரக்கணக்கான இந்து பக்தர்கள் தங்களை காணிக்கைப் பொருட்களை ஞான வாபி கிணற்றில் போட்டதில், கிணறு மிகவும் மாசு அடைந்திருந்தது எனக்குறித்துள்ளார். கிரீவ்ஸ் (1909) என்பவர் தனது கட்டுரையில், ஞானக் கிணறு அருகே ஒரு கல்லில் அமர்ந்திருந்த ஒரு பூசாரி, இந்து பக்தர்களுக்கு ஞானக் கிணற்று நீரை தலையில் தெளித்துக் கொண்டிருந்தார் எனக்குறிப்பிட்டுள்ளார்.

1809-இல் ஏற்பட்ட வாரணாசி நகரத்தில் ஏற்பட்ட இந்து-முஸ்லீம் கலவரத்தின் போது, ஞான வாபி கிணற்றின் அருகில், முஸ்லீம்களின் கூட்டம் ஒன்று, இந்துக்கள் புனிதமாகக் கருதும் கறவைப் பசுவை கொன்று, அதன் குருதியை ஞானக் கிணற்றில் ஊற்றினர். இதற்கு பதிலடியாக, முஸ்லீம்கள் பாவமாக கருதும், பன்றி இறைச்சியை பல பள்ளிவாசல்களில் இந்துக்கள் வீசிச்சென்றனர்.  இதனால் இரு பிரிவினர்களும் ஆயுதம் ஏந்தி ஒருவருக்கொருவர் சன்டையிட்டதால் இரு தரப்பிலும் பல உயிர்கள் பலியானது. ஒரு வழியாக பிரித்தானிய இந்திய அரசு கலவரத்தை அடக்கியது.

ஞானக் கிணறு மண்டபமும், கோயில்களும் 

குவாலியர் இராச்சிய மன்னர் தௌலத்ராவ் சிந்தியாவின் விதவை இராணி பைசா பாய் என்பவர் 1828-இல் ஞானக் கிணறு வளாகத்தில் கல் தூண்களை எழுப்பி ஒரு மண்டபத்தை நிறுவினார். செர்ரிங் (1868) என்ற ஆங்கிலேயர் ஞானக் கிணறு வளாகத்தில் 4 வரிசையில் அமைந்த, 40 கல் தூண்களைக் கொண்ட மண்டபம் குறித்து தம் கட்டுரையில் குறித்துள்ளார். ஞானக் கிணறு மண்டபத்தின் கிழக்கு திசையில், நேபாள மன்னர் நன்கொடையாக வழங்கிய   சிவபெருமானின் வாகனமான நந்தியின் 7 அடி உயர சிலை அமைந்துள்ளது. கல் தூண் மண்டபத்தின் கிழக்கில் ஐதராபாத் இராச்சிய நிஜாமின்  மனைவி வழங்கிய நன்கொடையில் நிறுவப்பட்ட சிவன் கோயில் அமைந்துள்ளது. 

ஞானக் கிணற்றின் தூண் மண்டபத்தின் தெற்கே கருங்கல் மற்றும் பளிங்குக் கல்லால் ஆன இரண்டு சிறிய கோயில்கள் இருந்தன, அவை இரும்புக் கம்பிகளால் மூடப்பட்டிருந்தன. தூண் மண்டபத்தின முற்றத்தில், ஞான வாபி பள்ளிவாசலிருந்து  சுமார் 150 கெஜம் தொலைவில், 60 அடி உயரமுள்ள ஒரு கோயில் இருந்தது, இதனை ஆதி விஸ்வநாதர் கோயில் என்று கூறப்படுகிறது. இக்கோயில்  அசல் காசி விஸ்வநாத் கோயிலுக்கு முன்புறம் உள்ளது. 

ஞானக் கிணற்று வளாகத்தில் உள்ள இந்து சமய தெய்வங்களின் சிலைகளை குறித்து, ஆங்கிலேய அறிஞர் செர்ரிங்  எழுதுகையில், இதனை உள்ளூர் மக்கள் மகாதேவரின் சபை என அழைத்தனர் எனக்குறித்துள்ளார். இத்தெய்வங்களின் சிலைகள் புதியது அல்ல என்றும், இவைகள் முகலாயர்களால் இடிக்கப்பட்ட ஆதி விஸ்வநாதர் கோயிலிருந்து எடுத்து வரப்பட்டு, ஞானக் கிணறு வளாகத்தில் பிரதிட்டை செய்யப்பட்டிருக்கலாம் என செர்ரிங் கருதுகிறார்.

வானக் கிணறு வளாக முற்றத்தின் நடுவில், பள்ளிவாசலுக்கு முன்பகுதியில் முஸ்லீம்கள் ஒரு நுழைவாயிலை அமைத்தனர் என்றும் அந்நுழைவாயிலில் இந்துக்கள் நுழைய முஸ்லீம்கள் அனுமதிக்கவில்லை என்றும் தமது நூலில் எழுதுகிறார். செர்ரிங் மேலும் கூறுகையில், இந்துக்கள் நுழைவாயிலைக் கடந்து செல்லும் பாதையில் இருந்த அரச மரத்தை வணங்கினர் என்றும், மேலும் முஸ்லிம்களை அதிலிருந்து ஒரு இலையை கூட பறிக்க இந்துக்கள் அனுமதிக்கவில்லை.

ஞானக் கிணற்றின் கல் தூண் மண்டபம் மற்றும் நந்தி சிலை பற்றி கிரீவ்ஸ் (1909) என்பவர் குறித்துள்ளார். மேலும் நந்தி சிலையை பக்தர்கள் சுதந்திரமாக வணங்கினர் என்றும் குறித்துள்ளார். இந்த நந்தி சிலைக்கு மிக அருகில் கௌரி சங்கர்-பார்வதி தேவிக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட சிறிய கோயில் இருந்தது என்றும், அக்கோயிலைச் சுற்று ஒன்றிரண்டு மிகசிறிய கோயில்கள் இருந்ததாகவும், ஞானக் கிணறு அருகே ஒரு பிள்ளையார் சிலை இருந்ததாகவும்  கிரீவ்ஸ் கூறுகிறார்.

முஸ்லீம்கள் வழிபாடு 
ஆதி விஸ்வநாதர் கோயிலின் சிதிலங்கள் கொண்ட ஞான வாபி பள்ளிவாசல் குறித்து எம். ஏ. செர்ரிங் (1868) என்பவர் விளக்குகையில்; பள்ளிவாசல் தூண்களில் இந்துக் கோயில் கட்டிடக்கலை நயத்தில் அமைந்த சிற்பங்கள் இருந்ததாகவும்; மேலும் அழுக்கு படிந்த பள்ளிவாசல் சுவர்கள் வண்ணநிறமிகள் கொண்ட சுண்ணாம்பால்  வெள்ளையடிக்கப்பட்டிருந்தது என்றும்; மேலும் இந்துக்கள் சுய விருப்பமின்றி முஸ்லிம்களை மசூதியைத் தக்கவைக்க அனுமதித்தனர், ஆனால் ஞானக் கிணறு முற்றத்தையும் சுவரையும் உரிமை கோரினர். முஸ்லிம்கள் பக்க நுழைவாயிலைப் பயன்படுத்த வேண்டியிருந்தது, ஏனென்றால் இந்துக்கள் முற்றத்தின் வழியாக முன் நுழைவாயிலைப் பயன்படுத்த அனுமதிக்க மாட்டார்கள்.

புதிய கோயில் கட்டுமான வரலாறு 
கிபி 1698-இல் ஜெய்பூர் இராச்சியத்தை ஆண்ட மன்னர் பிசன் சிங், முகலாயர்களால் இடிக்கப்பட்ட காசி விஸ்வநாதர் கோயிலை மீண்டும் கட்ட, அரசியல் ராஜதந்திரிகள் மூலம் முகலாயர்களுடன்  பேச்சுவார்த்தை நடத்தினார். அதே நேரத்தில் ஞானக் கிணற்றைச் சுற்றியுள்ள தனியார் இடங்களை விலைக்கு வாங்கி கோயில் கட்டுவதற்கான  பரப்பை பெரிதாக்கினார். ஆனால் அவரால் புதிய காசி விஸ்வநாதர் கோயிலை எழுப்ப இயலவில்லை.

1742-இல் மராத்தியப் பேரரசிற்குட்பட்ட இந்தூர் இராச்சிய மன்னர்  மல்கர் ராவ் ஓல்கர் ஞான வாபி பள்ளிவாசலை இடிக்க திட்டமிட்டார். அயோத்தி நவாப்பின் கீழ் வாரணாசி பகுதி இருந்ததால், பள்ளிவாசலை இடிக்கும் திட்டம் கைவிடப்பட்டது. பின்னர் அவரது விதவை மருமகள் அகில்யாபாய் ஓல்கர், 1781-இல், ஞான வாபி பள்ளிவாசலை சுவரை ஒட்டி, ஞான வாபி முற்றப் பகுதியில் தற்போது உள்ள காசி விஸ்வநாதர் கோயிலைக் கட்டினார்.

1990-இல் விசுவ இந்து பரிசத் அமைப்பினர், புதிய விஸ்வநாதர் கோயிலை கட்டுவதற்காக,  முகலாயப் பேரரசர் அவுரங்கசீப்பால் இடிக்கப்பட்ட பழைய விஸ்வநாதர் கோயில் இடத்தில் புதிதாக கட்டப்பட்ட ஞான வாபி பள்ளிவாசல் இடத்தை தங்களிடம் ஒப்படைக் கோரி போராட்டங்கள் நடத்தினர். 1992-இல் பாபர் மசூதி இடிப்புபிற்கு பிறகு ஞான வாபி பள்ளிவாசலுக்கு பலத்த காவல் போடப்ப்பட்டது.  ஆனால் விசுவ இந்து பரிசத் அமைப்பினரின் கோரிக்கையை பாரதிய ஜனதா கட்சி ஏற்கவில்லை.

தற்போது ஞான வாபி பள்ளிவாசல் காவல் துறையின் பாதுகாப்பில் உள்ளது.ஞான வாபி பள்ளிவாசலுக்கு செல்பவர்கள், பள்ளிவாசலுக்குள் புகைப்படம் எடுப்பது தடைசெய்யப்பட்டுள்ளது.

கட்டிடக் கலை  
ஞான வாபி பள்ளிவாசலின் முகப்பு மற்று நுழைவாயில் ஏறக்குறைய தாஜ் மகால் போன்று உள்ளது. இடிக்கப்பட்ட பழைய காசி விஸ்வநாதர் கோயிலின் எச்சங்கள், அஸ்திவாரம், தூண்களின் நெடுவரிசைகள் மசூதியின் பின்புறப் பகுதியில் காணப்படுகிறது.

அகழாய்வு குறித்து நீதிமன்றத் தீர்ப்பு

ஞான வாபி பள்ளிவாசல், காசி விஸ்வநாதர் கோயில் இடத்தின் ஆக்கிரமித்து கட்டியது குறித்து, முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்னர், 1991-ஆம் ஆண்டில் இந்துக்கள் வாரணாசி நீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடுத்தனர். 8 ஏப்ரல் 2021 அன்று வாரணாசி மாவட்ட நீதிமன்றம், ஞான வாபி பள்ளிவாசல் மற்றும் காசி விஸ்வநாதர் கோயில் வளாகங்களில், ஐந்து நிபுணர்கள் கொண்ட குழு மேற்பார்வையில் அகழ்வாய்வுப் பணிகள் மேற்கொள்ள இந்தியத் தொல்லியல் ஆய்வகத்திற்கு உத்தரவு இட்டுள்ளது..

சன்னி வக்ப் வாரியத் தலைவர் சுபிகர் அகமது பரூக்கி, மாவட்ட  நீதிமன்றத்தின் இந்த உத்தரவை எதிர்த்து அலகாபாத் உயர் நீதிமன்றத்தில் மேல்முறையீடு செய்யப்போவதாக கூறியுள்ளார்.

ஏப்ரல் 8, 2021 அன்று, ஞானவாபி பள்ளிவாசல் வளாகம் முழுவதையும் வீடியோ எடுத்து தொல்லியல் கள ஆய்வு மேற்கொள்ள வாரணாசி மாவட்ட நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டது. 

 ஏப்ரல் 14 மற்றும் 15 மே 2022 அன்று (சனி மற்றும் ஞாயிறு)  ஞானவாபி பள்ளிவாசல் வளாகத்தில் வீடியோ மூலம் தொல்லியல் களப் பணி மேற்கொள்ளப்பட்டது.

இதனையும் காண்க
காசி விஸ்வநாதர் கோயில்-ஞானவாபி பள்ளிவாசல் வழக்கு
 சாகி ஈத்கா பள்ளிவாசல், மதுரா
 ஜேம்ஸ் பிரின்ஸ்செப்

மேற்கோள்கள்

ஆதார நூற்பட்டியல்

வெளி இணைப்புகள்
ஞானவாபி மசூதியில் ஆய்வு: இது ஏன் சர்ச்சையாகிறது?
 மசூதி நிலம் யாருக்கு சொந்தம் ? - மீண்டும் நில சர்ச்சை; அகழ்வாய்வுக்கு உத்தரவு!
மசூதிக்கு கீழே கோயில்? தொல்லியல் துறைக்கு நீதிமன்றம் உத்தரவு!
 காசி பயணம் – வாரணாசி கோவில்கள்

வாரணாசி
இந்தியப் பள்ளிவாசல்கள்
மசூதிகளாக மாற்றப்பட்ட இந்து சமய வழிப்பாட்டிடங்கள்
வாரணாசி மாவட்டம்
வாரணாசி
காசி விஸ்வநாதர் கோயில்-ஞானவாபி பள்ளிவாசல் வழக்கு
ñāṉa vābhi bhaḻḻivājhal alladhu ñāṉagh ghiṇaṟu bhaḻḻivājhal (Gyan vapi mosque) indhiyāviṉ  udhdharabh bhiradhejha māniladhdhiṉ vāraṇājhi nagharadhdhil,   ghaṅghai āṟṟiṉ gharaiyil uḻḻa dhajha aṣvamedha bhaḍhidhdhuṟaighghu vaḍhaghghil, lalidhā bhaḍhidhdhuṟaighghu arughil, ghājhi visvanādhar ghoyil jhuvarai òḍhḍhi amaindhuḻḻadhu. ñāṉa vābhi èṉbhadhaṟghu dhamil̤il bheraraṟivugh ghiṇaṟu èṉṟu bhòruḻ. ghibhi 1696-il mughalāyabh bherarajhar avuraṅghajhībh ghājhi visvanādhar ghoyilai iḍhighgha āṇaiyiḍhḍhār. ghoyil iḍhighghabhbhaḍhḍha iḍhadhdhil ñāṉa vābhi bhaḻḻivājhalai  ghaḍhḍhabhbhaḍhaḍhu aṉjhumāṉ indhjāmiyā masjidh amaibhbhu nirvaghighghiṟadhu.

varalāṟu
mughalāyabh bherarajhar avuraṅghajhībh āṇaiyiṉbhaḍhi, bhal̤aiya ghājhi visvanādhar ghoyil iḍhighghabhbhaḍhḍha iḍhadhdhil, ghibhi 1699-il ñāṉa vābhi bhaḻḻivājhal niṟuvabhbhaḍhḍhadhu. ñāṉa vābhi bhaḻḻivājhaliṉ vèḻibhbhuṟajh jhuvarghaḻil, ghājhi visvanādhar ghoyiliṉ jhidhilaṅghaḻai iṉṟaḻavuṃ ghāṇalāṃ. avuraṅghajhībh iḍhighghabhbhaḍhḍha ajhal ghājhi visvanādhar ghoyiliṉ mundhaiya maṟujhīramaibhbhu èṉṟu indhughghaḻāl naṃbhabhbhaḍhughiṟadhu. ajhal ghoyil bhala muṟai al̤ighghabhbhaḍhḍhu mīṇḍhuṃ ghaḍhḍhabhbhaḍhḍhadhu. majhūdhi nirmāṇighghabhbhaḍhuvadhaṟghu muṉṉar irundha ghājhi visvanādhar ghoyil amaibhbhu bhèruṃbhāluṃ aghbhar āḍhjhiyiṉ bhodhu māṉ jhiṅ èṉbhavarāl ghaḍhḍhaḍhabhbhaḍhḍhadhu.

marādhdhiyabh bherarajhar jhivāji āghrā jhiṟaiyilirundhu dhabhbhidhdhadhuṃ, uḻḻūr indhu jamīndhārghaḻiṉ ghiḻarjhjhiyuṃ avuraṅghajhībh ghovilai iḍhidhdhadhaṟghugh ghāraṇaṃ èṉa varalāṟṟu aṟiñarghaḻ gharudhughiṉṟaṉar. jhivāji jhiṟaiyilirundhu dhabhbhighgha, dhaṉadhu indhubh bhaḍhaidhdhalaivar mudhalāṃ jèy jhiṅghe ghāraṇaṃ èṉa avuraṅghajhībh gharudhiṉār. meluṃ indhu nilaghghil̤ārghaḻ mughalāyabh bherarajhughghu èdhirāgha dhiruṃbhiyadhe, ghājhi visvanādhar ghoyil iḍhighghabhbhaḍha ghāraṇamāyiṟṟu èṉagh gharudhughiṟārghaḻ. meluṃ ghājhi visvanādhar ghoyil iḍhibhbhu, vāraṇājhi nagharadhdhil vāl̤uṃ mughalāya èdhirbhbhu bhirivughaḻughghuṃ indhu jhamayadh dhalaivarghaḻughghuṃ or èjhjharighghaiyāghagh gharudhabhbhaḍhḍhadhu.

ñāṉa vābhi bhaḻḻivājhaliṉ imāṃ maulāṉā abhdhus jhalāṃ nomāṉi (iṟabhbhu: 1987) majhūdhiyaigh ghaḍhḍha òru ghoyil al̤ighghabhbhaḍhḍhadhu èṉṟa uṇmaiyai eṟghavillai. avaraibh bhòṟudhdhavarai, dhaṟbhodhu ñāṉa vābhi bhaḻḻivājhal uḻḻa iḍhadhdhil,  hijri 1048-āṃ āṇḍhil  (ghibhi1638-39) madharājhā ghaḍhḍha asdhivāraṃ iḍhḍhḍhavarghaḻil mūṉṟāvadhu mughalāya bherarajhar aghbhar, maṟṟuṃ aghbhariṉ bheraṉ maṟṟuṃ avuraṅghajhībhbhiṉ dhandhai ṣājaghāṉ āghiyvarghaḻe ghāraṇaṃ èṉaghghūṟughiṟār.

ñāṉa vābhi vaḻāghadhdhil indhughghaḻ val̤ibhāḍhu  
ghibhi 1750-il jèbhbhūr irājhjhiya maṉṉar, ghājhi visvanādhar ghoyilaigh ghaḍhḍhuṃ noghghadhdhil,  ñāṉa vābhi bhaḻḻivājhal jhuvaṟṟai òḍhḍhiya iḍhaṅghaḻai vilaighghu vāṅghiṉār.bhudhiya ghājhi visvanādhar ghoyilai ghibhi 1780-il indhūr irājhjhiyadhdhiṉ irāṇi aghilyābhāy olghar niṟuviṉār.

jharjhjhaighghuriya indha dhaḻadhdhai vivarighghuṃ bhiridhdhāṉiyabh bhayaṇi rèjiṉolḍh èbhbhar èṉbhavar, avuraṅghajhībh, vārāṇājhiyil òru bhuṉidhamāṉa indhughaḻiṉ val̤ibhāḍhḍhu iḍhadhdhai dhīḍhḍhubhbhaḍhudhdhi adhaṉ mīdhu òru majhūdhiyaigh ghaḍhḍhiyadhāgha dhaṉadhu bhayaṇaghghuṟibhbhil 1824-āṃ āṇḍhil ghuṟidhdhuḻḻār. meluṃ ñāṉa vābhi bhaḻḻivājhalughghu arughiluḻḻa amaindha bhudhiya ghājhi visvanādhar ghoyilai viḍha  ñāṉa vābhi bhaḻḻivājhal amaindhuḻḻa iḍhadhdhaiye indhughghaḻ bhuṉidhamāgha gharudhiṉar èṉṟuṃ ghuṟidhdhuḻḻār. meluṃ avara ñāṉa vābhi bhaḻḻivājhal amaindha  iḍhaṃ "ghājhi visvanādhar ghoyiliṉ maṇḍhabh bhaghudhi èṉṟuṃ" èṉṟu vivaridhdhār. meluṃ abhbhaghudhiyil jhèlluṃ bhaghdharghaḻ irāmā, irāmā èṉa òli èl̤ubhbhigh ghòṇḍhe jhèṉṟārghaḻ èṉaghghuṟidhdhuḻḻār.

bhal̤aiya ghājhi visvanādhar ghoyil jhidhilaṅghaḻ 
 

ñāṉa vābhi bhaḻḻivājhalai òḍhḍhiya ghoyil ghaḍhḍhiḍha amaibhbhai, iḍhighghabhbhaḍhḍha bhal̤aiya ajhal ghājhi visvanādhar ghoyiliṉ bhaghudhi èṉa nīṇḍhaghālamāgha uḻḻūr maghghaḻ gharudhughiṟārghaḻ. 1822-il āṅghileya ghīl̤aināḍhḍhu aṟiñarāṉa jeṃs bhiriṉsjhèbh èṉbhavar, vāraṇājhiyiṉ ñāṉa vābhi bhaḻḻivājhal jhuvarai òḍhḍhijh jhidhilamaiḍhandha bhal̤aiya ghājhi visvanādhar ghoyilaibh bhughaibhbhaḍhaṃ èḍhudhdhu, adhaṉai ājhiyajh jhamūgha idhal̤il vāraṇājhi viḻaghghaṃ èṉuṃ dhalaibhbhil vèḻiyiḍhḍhuḻḻār.  indhughghaḻ ñāṉa vābhi bhaḻḻivājhaliṉ dharaibhbharabhbhai, bhal̤aiya ghājhi visvanādhar ghoyiliṉ dharaibhbharabhbhāghagh gharudhi val̤ibhaḍhughiṉṟaṉar. èṃ. e. jhèriṅ  (M. A. Sherring) (1868) èṉbhavar, vāṉa vābhi bhaḻḻivājhaliṉ meṟghu jhuvarai òḍhḍhiyuḻḻa bhaghudhiyil, mughalāyabh bherarajhar avuraṅghajhībh  iḍhidhdha ghaḍhḍhiḍhabhbharabhbhughaḻiṉ bhèruṃbhaghudhi èjhjhaṅghaḻ iṉṟuṃ ghāṇabhbhaḍhughiṟadhu èṉṟuṃ,  avaighaḻ indhu jhamayadhdhiṉ ghaḍhḍhiḍhagh ghūṟughaḻ maḍhḍhuṃ allādhu, jhamaṇaṃ alladhu bhaudhdha jhamayaṅghaḻiṉ ghaḍhḍhiḍhaṅghaḻiṉ ghūṟughaḻuṃ dhèṉbhaḍhḍhadhāgha dhamadhu ghaḍhḍhuraiyil ghuṟidhdhuḻḻār.

ilaṇḍhaṉ ghiṟidhdhuva iyaghghadhdhiṉ (London Missionary Society) èḍhviṉ ghirīvs (1909) èṉbhavar, ñāṉa vābhi bhaḻḻi vājhalai òḍhḍhiya ghoyiliṉ ghaḍhḍhiḍha iḍhubhāḍhughaḻ ghuṟidhdhu  ghīl̤ghaṇḍhavāṟu viḻaghghughiṟār:

ñāṉagh ghiṇaṟu bhaḻḻivājhal  

ghājhi visvanādhar ghoyilughghuṃ, bhaḻḻivājhalughghuṃ iḍhaiye  indha ñāṉagh ghiṇaṟu amaindhadhāl, idhaṟghu ñāṉagh ghiṇaṟu bhaḻḻi vājhal bhèyarāyiṟṟu. bhal̤aiya ghājhi visvanādhar ghoyilai mughalāyarghaḻ iḍhighghuṃ bhodhu, ghoyil bhūjhārighaḻ, mūlavarāṉa liṅghadhdhai indha ñāṉagh ghiṇaṟṟil ghiḍhadhdhiyirughghalāṃ èṉa  vāraṇājhiyil uḻḻa indhu jhamaya aṟiñarghaḻ ghālaṃ ghālamāgha gharudhughiṉṟaṉar.

indhiyāvil bhiridhdhāṉiyarghaḻiṉ āḍhjhigh ghāladhdhil, vārāṇājhi nagharadhdhiṉ indhughghaḻiṉ mughghiyamāṉa  bhuṉidhadh dhalaṅghaḻil òṉṟāgha ñāṉagh ghiṇaṟu viḻaṅghiyadhu. 1824-il ñāṉagh ghiṇaṟṟai bhārvaiyiḍhḍha rèjiṉālḍhu èbhbhar èṉṟa āṅghileyar, ghaṅghai āṟṟai viḍha ñāṉagh ghiṇaṟṟai indhu maghghaḻ mighavuṃ bhuṉidhamāgha gharudhi, ñāṉagh ghiṇaṟṟu nīrai jhiṟidhu dhalaiyil dhèḻidhdhu dhūymaibhbhaḍhudhdhigh ghòṇḍhaṉar  èṉaghghuṟidhdhuḻḻār.èṃ. e. jhèrriṅ èṉbhavar 1868-il vèḻiyiḍhḍha The Sacred City of the Hindus èṉṟa dhaṉadhu nūlil, āyiraghghaṇaghghāṉa indhu bhaghdharghaḻ dhaṅghaḻai ghāṇighghaibh bhòruḍhghaḻai ñāṉa vābhi ghiṇaṟṟil bhoḍhḍhadhil, ghiṇaṟu mighavuṃ mājhu aḍhaindhirundhadhu èṉaghghuṟidhdhuḻḻār. ghirīvs (1909) èṉbhavar dhaṉadhu ghaḍhḍhuraiyil, ñāṉagh ghiṇaṟu arughe òru ghallil amarndhirundha òru bhūjhāri, indhu bhaghdharghaḻughghu ñāṉagh ghiṇaṟṟu nīrai dhalaiyil dhèḻidhdhugh ghòṇḍhirundhār èṉaghghuṟibhbhiḍhḍhuḻḻār.

1809-il eṟbhaḍhḍha vāraṇājhi nagharadhdhil eṟbhaḍhḍha indhu-muslīṃ ghalavaradhdhiṉ bhodhu, ñāṉa vābhi ghiṇaṟṟiṉ arughil, muslīṃghaḻiṉ ghūḍhḍhaṃ òṉṟu, indhughghaḻ bhuṉidhamāghagh gharudhuṃ ghaṟavaibh bhajhuvai ghòṉṟu, adhaṉ ghurudhiyai ñāṉagh ghiṇaṟṟil ūṟṟiṉar. idhaṟghu bhadhilaḍhiyāgha, muslīṃghaḻ bhāvamāgha gharudhuṃ, bhaṉṟi iṟaijhjhiyai bhala bhaḻḻivājhalghaḻil indhughghaḻ vījhijhjhèṉṟaṉar.  idhaṉāl iru bhiriviṉarghaḻuṃ āyudhaṃ endhi òruvarughghòruvar jhaṉḍhaiyiḍhḍhadhāl iru dharabhbhiluṃ bhala uyirghaḻ bhaliyāṉadhu. òru val̤iyāgha bhiridhdhāṉiya indhiya arajhu ghalavaradhdhai aḍhaghghiyadhu.

ñāṉagh ghiṇaṟu maṇḍhabhamuṃ, ghoyilghaḻuṃ 

ghuvāliyar irājhjhiya maṉṉar dhauladhrāv jhindhiyāviṉ vidhavai irāṇi bhaijhā bhāy èṉbhavar 1828-il ñāṉagh ghiṇaṟu vaḻāghadhdhil ghal dhūṇghaḻai èl̤ubhbhi òru maṇḍhabhadhdhai niṟuviṉār. jhèrriṅ (1868) èṉṟa āṅghileyar ñāṉagh ghiṇaṟu vaḻāghadhdhil 4 varijhaiyil amaindha, 40 ghal dhūṇghaḻaigh ghòṇḍha maṇḍhabhaṃ ghuṟidhdhu dhaṃ ghaḍhḍhuraiyil ghuṟidhdhuḻḻār. ñāṉagh ghiṇaṟu maṇḍhabhadhdhiṉ ghil̤aghghu dhijhaiyil, nebhāḻa maṉṉar naṉghòḍhaiyāgha val̤aṅghiya   jhivabhèrumāṉiṉ vāghaṉamāṉa nandhiyiṉ 7 aḍhi uyara jhilai amaindhuḻḻadhu. ghal dhūṇ maṇḍhabhadhdhiṉ ghil̤aghghil aidharābhādh irājhjhiya nijāmiṉ  maṉaivi val̤aṅghiya naṉghòḍhaiyil niṟuvabhbhaḍhḍha jhivaṉ ghoyil amaindhuḻḻadhu. 

ñāṉagh ghiṇaṟṟiṉ dhūṇ maṇḍhabhadhdhiṉ dhèṟghe gharuṅghal maṟṟuṃ bhaḻiṅghugh ghallāl āṉa iraṇḍhu jhiṟiya ghoyilghaḻ irundhaṉa, avai iruṃbhugh ghaṃbhighaḻāl mūḍhabhbhaḍhḍhirundhaṉa. dhūṇ maṇḍhabhadhdhiṉa muṟṟadhdhil, ñāṉa vābhi bhaḻḻivājhalirundhu  jhumār 150 ghèjaṃ dhòlaivil, 60 aḍhi uyaramuḻḻa òru ghoyil irundhadhu, idhaṉai ādhi visvanādhar ghoyil èṉṟu ghūṟabhbhaḍhughiṟadhu. ighghoyil  ajhal ghājhi visvanādh ghoyilughghu muṉbhuṟaṃ uḻḻadhu. 

ñāṉagh ghiṇaṟṟu vaḻāghadhdhil uḻḻa indhu jhamaya dhèyvaṅghaḻiṉ jhilaighaḻai ghuṟidhdhu, āṅghileya aṟiñar jhèrriṅ  èl̤udhughaiyil, idhaṉai uḻḻūr maghghaḻ maghādhevariṉ jhabhai èṉa al̤aidhdhaṉar èṉaghghuṟidhdhuḻḻār. idhdhèyvaṅghaḻiṉ jhilaighaḻ bhudhiyadhu alla èṉṟuṃ, ivaighaḻ mughalāyarghaḻāl iḍhighghabhbhaḍhḍha ādhi visvanādhar ghoyilirundhu èḍhudhdhu varabhbhaḍhḍhu, ñāṉagh ghiṇaṟu vaḻāghadhdhil bhiradhiḍhḍhai jhèyyabhbhaḍhḍhirughghalāṃ èṉa jhèrriṅ gharudhughiṟār.

vāṉagh ghiṇaṟu vaḻāgha muṟṟadhdhiṉ naḍhuvil, bhaḻḻivājhalughghu muṉbhaghudhiyil muslīṃghaḻ òru nul̤aivāyilai amaidhdhaṉar èṉṟuṃ annul̤aivāyilil indhughghaḻ nul̤aiya muslīṃghaḻ aṉumadhighghavillai èṉṟuṃ dhamadhu nūlil èl̤udhughiṟār. jhèrriṅ meluṃ ghūṟughaiyil, indhughghaḻ nul̤aivāyilaigh ghaḍhandhu jhèlluṃ bhādhaiyil irundha arajha maradhdhai vaṇaṅghiṉar èṉṟuṃ, meluṃ musliṃghaḻai adhilirundhu òru ilaiyai ghūḍha bhaṟighgha indhughghaḻ aṉumadhighghavillai.

ñāṉagh ghiṇaṟṟiṉ ghal dhūṇ maṇḍhabhaṃ maṟṟuṃ nandhi jhilai bhaṟṟi ghirīvs (1909) èṉbhavar ghuṟidhdhuḻḻār. meluṃ nandhi jhilaiyai bhaghdharghaḻ jhudhandhiramāgha vaṇaṅghiṉar èṉṟuṃ ghuṟidhdhuḻḻār. indha nandhi jhilaighghu migha arughil ghauri jhaṅghar-bhārvadhi dhevighghu arbhbhaṇighghabhbhaḍhḍha jhiṟiya ghoyil irundhadhu èṉṟuṃ, aghghoyilaijh jhuṟṟu òṉṟiraṇḍhu mighajhiṟiya ghoyilghaḻ irundhadhāghavuṃ, ñāṉagh ghiṇaṟu arughe òru bhiḻḻaiyār jhilai irundhadhāghavuṃ  ghirīvs ghūṟughiṟār.

muslīṃghaḻ val̤ibhāḍhu 
ādhi visvanādhar ghoyiliṉ jhidhilaṅghaḻ ghòṇḍha ñāṉa vābhi bhaḻḻivājhal ghuṟidhdhu èṃ. e. jhèrriṅ (1868) èṉbhavar viḻaghghughaiyil; bhaḻḻivājhal dhūṇghaḻil indhugh ghoyil ghaḍhḍhiḍhaghghalai nayadhdhil amaindha jhiṟbhaṅghaḻ irundhadhāghavuṃ; meluṃ al̤ughghu bhaḍhindha bhaḻḻivājhal jhuvarghaḻ vaṇṇaniṟamighaḻ ghòṇḍha jhuṇṇāṃbhāl  vèḻḻaiyaḍhighghabhbhaḍhḍhirundhadhu èṉṟuṃ; meluṃ indhughghaḻ jhuya virubhbhamiṉṟi musliṃghaḻai majhūdhiyaidh dhaghghavaighgha aṉumadhidhdhaṉar, āṉāl ñāṉagh ghiṇaṟu muṟṟadhdhaiyuṃ jhuvaraiyuṃ urimai ghoriṉar. musliṃghaḻ bhaghgha nul̤aivāyilaibh bhayaṉbhaḍhudhdha veṇḍhiyirundhadhu, eṉèṉṟāl indhughghaḻ muṟṟadhdhiṉ val̤iyāgha muṉ nul̤aivāyilaibh bhayaṉbhaḍhudhdha aṉumadhighgha māḍhḍhārghaḻ.

bhudhiya ghoyil ghaḍhḍhumāṉa varalāṟu 
ghibhi 1698-il jèybhūr irājhjhiyadhdhai āṇḍha maṉṉar bhijhaṉ jhiṅ, mughalāyarghaḻāl iḍhighghabhbhaḍhḍha ghājhi visvanādhar ghoyilai mīṇḍhuṃ ghaḍhḍha, arajhiyal rājadhandhirighaḻ mūlaṃ mughalāyarghaḻuḍhaṉ  bhejhjhuvārdhdhai naḍhadhdhiṉār. adhe neradhdhil ñāṉagh ghiṇaṟṟaijh jhuṟṟiyuḻḻa dhaṉiyār iḍhaṅghaḻai vilaighghu vāṅghi ghoyil ghaḍhḍhuvadhaṟghāṉa  bharabhbhai bhèridhāghghiṉār. āṉāl avarāl bhudhiya ghājhi visvanādhar ghoyilai èl̤ubhbha iyalavillai.

1742-il marādhdhiyabh bherarajhiṟghuḍhbhaḍhḍha indhūr irājhjhiya maṉṉar  malghar rāv olghar ñāṉa vābhi bhaḻḻivājhalai iḍhighgha dhiḍhḍhamiḍhḍhār. ayodhdhi navābhbhiṉ ghīl̤ vāraṇājhi bhaghudhi irundhadhāl, bhaḻḻivājhalai iḍhighghuṃ dhiḍhḍhaṃ ghaiviḍhabhbhaḍhḍhadhu. bhiṉṉar avaradhu vidhavai marumaghaḻ aghilyābhāy olghar, 1781-il, ñāṉa vābhi bhaḻḻivājhalai jhuvarai òḍhḍhi, ñāṉa vābhi muṟṟabh bhaghudhiyil dhaṟbhodhu uḻḻa ghājhi visvanādhar ghoyilaigh ghaḍhḍhiṉār.

1990-il vijhuva indhu bharijhadh amaibhbhiṉar, bhudhiya visvanādhar ghoyilai ghaḍhḍhuvadhaṟghāgha,  mughalāyabh bherarajhar avuraṅghajhībhbhāl iḍhighghabhbhaḍhḍha bhal̤aiya visvanādhar ghoyil iḍhadhdhil bhudhidhāgha ghaḍhḍhabhbhaḍhḍha ñāṉa vābhi bhaḻḻivājhal iḍhadhdhai dhaṅghaḻiḍhaṃ òbhbhaḍhaigh ghori bhorāḍhḍhaṅghaḻ naḍhadhdhiṉar. 1992-il bhābhar majhūdhi iḍhibhbhubhiṟghu bhiṟaghu ñāṉa vābhi bhaḻḻivājhalughghu bhaladhdha ghāval bhoḍhabhbhbhaḍhḍhadhu.  āṉāl vijhuva indhu bharijhadh amaibhbhiṉariṉ ghorighghaiyai bhāradhiya jaṉadhā ghaḍhjhi eṟghavillai.

dhaṟbhodhu ñāṉa vābhi bhaḻḻivājhal ghāval dhuṟaiyiṉ bhādhughābhbhil uḻḻadhu.ñāṉa vābhi bhaḻḻivājhalughghu jhèlbhavarghaḻ, bhaḻḻivājhalughghuḻ bhughaibhbhaḍhaṃ èḍhubhbhadhu dhaḍhaijhèyyabhbhaḍhḍhuḻḻadhu.

ghaḍhḍhiḍhagh ghalai  
ñāṉa vābhi bhaḻḻivājhaliṉ mughabhbhu maṟṟu nul̤aivāyil eṟaghghuṟaiya dhāj maghāl bhoṉṟu uḻḻadhu. iḍhighghabhbhaḍhḍha bhal̤aiya ghājhi visvanādhar ghoyiliṉ èjhjhaṅghaḻ, asdhivāraṃ, dhūṇghaḻiṉ nèḍhuvarijhaighaḻ majhūdhiyiṉ bhiṉbhuṟabh bhaghudhiyil ghāṇabhbhaḍhughiṟadhu.

aghal̤āyvu ghuṟidhdhu nīdhimaṉṟadh dhīrbhbhu

ñāṉa vābhi bhaḻḻivājhal, ghājhi visvanādhar ghoyil iḍhadhdhiṉ āghghiramidhdhu ghaḍhḍhiyadhu ghuṟidhdhu, mubhbhadhu āṇḍhughaḻughghu muṉṉar, 1991-āṃ āṇḍhil indhughghaḻ vāraṇājhi nīdhimaṉṟadhdhil val̤aghghu dhòḍhudhdhaṉar. 8 ebhral 2021 aṉṟu vāraṇājhi māvaḍhḍha nīdhimaṉṟaṃ, ñāṉa vābhi bhaḻḻivājhal maṟṟuṃ ghājhi visvanādhar ghoyil vaḻāghaṅghaḻil, aindhu nibhuṇarghaḻ ghòṇḍha ghul̤u meṟbhārvaiyil aghal̤vāyvubh bhaṇighaḻ meṟghòḻḻa indhiyadh dhòlliyal āyvaghadhdhiṟghu udhdharavu iḍhḍhuḻḻadhu..

jhaṉṉi vaghbh vāriyadh dhalaivar jhubhighar aghamadhu bharūghghi, māvaḍhḍha  nīdhimaṉṟadhdhiṉ indha udhdharavai èdhirdhdhu alaghābhādh uyar nīdhimaṉṟadhdhil melmuṟaiyīḍhu jhèyyabhbhovadhāgha ghūṟiyuḻḻār.

ebhral 8, 2021 aṉṟu, ñāṉavābhi bhaḻḻivājhal vaḻāghaṃ mul̤uvadhaiyuṃ vīḍhiyo èḍhudhdhu dhòlliyal ghaḻa āyvu meṟghòḻḻa vāraṇājhi māvaḍhḍha nīdhimaṉṟaṃ udhdharaviḍhḍhadhu. 

 ebhral 14 maṟṟuṃ 15 me 2022 aṉṟu (jhaṉi maṟṟuṃ ñāyiṟu)  ñāṉavābhi bhaḻḻivājhal vaḻāghadhdhil vīḍhiyo mūlaṃ dhòlliyal ghaḻabh bhaṇi meṟghòḻḻabhbhaḍhḍhadhu.

idhaṉaiyuṃ ghāṇgha
ghājhi visvanādhar ghoyil-ñāṉavābhi bhaḻḻivājhal val̤aghghu
 jhāghi īdhghā bhaḻḻivājhal, madhurā
 jeṃs bhiriṉsjhèbh

meṟghoḻghaḻ

ādhāra nūṟbhaḍhḍhiyal

vèḻi iṇaibhbhughaḻ
ñāṉavābhi majhūdhiyil āyvu: idhu eṉ jharjhjhaiyāghiṟadhu?
 majhūdhi nilaṃ yārughghu jhòndhaṃ ? - mīṇḍhuṃ nila jharjhjhai; aghal̤vāyvughghu udhdharavu!
majhūdhighghu ghīl̤e ghoyil? dhòlliyal dhuṟaighghu nīdhimaṉṟaṃ udhdharavu!
 ghājhi bhayaṇaṃ – vāraṇājhi ghovilghaḻ

vāraṇājhi
indhiyabh bhaḻḻivājhalghaḻ
majhūdhighaḻāgha māṟṟabhbhaḍhḍha indhu jhamaya val̤ibhbhāḍhḍhiḍhaṅghaḻ
vāraṇājhi māvaḍhḍhaṃ
vāraṇājhi
ghājhi visvanādhar ghoyil-ñāṉavābhi bhaḻḻivājhal val̤aghghu
ஞானவாபி பள்ளிவாசல்