பூச்சிகள் நீண்ட காலமாக பல்வேறு சமயங்களில் நேரடியாகவோ (உயிருடன் உள்ள பூச்சிகள்) அல்லது படங்கள் மற்றும் அடையாளங்கள் மூலம் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

மத விழாக்களில் பூச்சிகள் 
பிரேசிலில் உள்ள அமேசானில், டுபே-குரானே மொழி குடும்ப உறுப்பினர்கள் பெண் சடங்கு-சடங்கு விழாக்களில் பேச்சிகொண்டிலா கம்யூட்டா எறும்பு இனங்களைப் பயன்படுத்துகின்றனர். மேலும் சூடோமைர்மெக்ஸ் சிற்றின எறும்புகள் கடிப்பதைக் காய்ச்சல் மற்றும் தலைவலியினைக் குணப்படுத்தப் பரிந்துரைக்கின்றனர்.

தெற்கு கலிபோர்னியா மற்றும் வடக்கு மெக்சிக்கோவின் பூர்வீக வாசிகளால் நூற்றுக்கணக்கான ஆண்டுகளாக நடத்தப்படும் வழிபாடுகளில் சிவப்பு அறுவடை எறும்பான போகோனோமைர்மெக்சு கலிபோர்னிகசு, பரவலாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இச்சடங்கின் போது, பழங்குடி கூட்டமைப்பிலிருந்து வெளியே அனுப்பப்படும் இளைஞர்கள் வயதான உறுப்பினரின் ஒருவரின் மேற்பார்வையில் அதிக அளவு உயிருடன் கூடிய எறும்புகளை உண்ண வேண்டும். எறும்புகளை உட்கொள்வது நீண்டகால மயக்க நிலைக்கு வழிவகுக்கும், அப்பொழுது கனவில் தோன்றும் உதவியாளர்கள் கனவு காண்பவருக்கு வாழ்நாள் முழுவதும் நண்பர்களாக பணியாற்றுவார்கள் என்பது இவர்களது நம்பிக்கையாக உள்ளது.

பூச்சி சின்னங்கள் 

பண்டைய எகிப்திய மதத்தின், சாணம் வண்டு இசுகேராபேயசு சாசர் (முன்னர் ஏட்டியுசுசு சாஸர்) புனிதமாகப் போற்றப்பட்டது. இதனைச் சார்லஸ் டார்வின் தனது உயிரினங்களின் தோற்றம் பற்றிய நூலில் கட்டுரை ஒன்றில் பேரினங்களை விவரிக்கும் போது ஏட்டியுசுசு "எகிப்தியர்கள் புனித வண்டு" எனக் குறிப்பிட்டு உள்ளார். எகிப்தியர்களுக்கு பூச்சி என்பது கெப்ரியின் அடையாளமாகும். சூரிய கடவுளான ராவின் அதிகாலை வெளிப்பாடு கெப்ரி வண்டுகள் சாண பந்தைத் தரையில் உருட்டவும், சூரியனை வானம் முழுவதும் உருட்டும் கெப்ரியின் பணியும் ஒப்புமைப்படுத்தப்படுகிறது. இதன் அடிப்படையில் எகிப்தியர்கள் சாணவண்டினை புனிதமானவையாகக் கருதுகின்றனர். சாணப் பந்திலிருந்து வெளிவரும் இளம் வண்டுகளைக் கவனித்த எகிப்தியர்கள் பெண் வண்டு ஒன்று ஆண் தேவையில்லாமல் இனப்பெருக்கம் செய்ய முடியும் என்று தவறாக ஊகித்தனர். இதிலிருந்து, அவர்கள் தங்கள் ஆட்டும் கடவுளை (துணை இல்லாமல் குழந்தை பெற்ற கடவுள்) வரைந்தனர்.

ஜப்பானின் சிந்தோ மதத்தில், தட்டான்பூச்சிகள் குறித்து ஐக்கூ கவிதைகளில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. உதாரணமாக சமயப் பயணம் செல்வது அல்லது இறந்தவர்களின் பான் திருவிழாவில் கூடுவது.

குர்ஆனில், தேனீ மட்டுமே கடவுளிடம் நேரடியாகப் பேசும் ஒரே உயிரினம் என முகமது 68-69 வசனங்களில் எழுதியுள்ளார்.உங்கள் இறைவன் தேனீயை அதன் கூடுகளை மலைகளிலும், மரங்களிலும், (மனிதர்களின்) வாழ்விடங்களிலும் கட்ட கற்றுக் கொடுத்தான்; பின்னர் பூமியின் அனைத்து விளைபொருட்களையும் சாப்பிடுவதற்கும், அதன் இறைவனின் விசாலமான பாதைகளைத் திறமையாகக் கண்டுபிடிப்பதற்கும்: அவர்களின் உடலிலிருந்து மாறுபட்ட வண்ணங்களைக் கொண்ட ஒரு பானத்தை வெளியிடுகிறது, அது மனிதர்களைக் குணப்படுத்துகிறது: நிச்சயமாக இது அவர்களுக்கு ஒரு அடையாளம் யார் சிந்தனை தருகிறார்கள். (சூரத் அன்-நல் (தி பீ), 68-69)

மேற்கோள்கள் 

பூச்சியியல்
bhūjhjhighaḻ nīṇḍha ghālamāgha bhalveṟu jhamayaṅghaḻil neraḍhiyāghavo (uyiruḍhaṉ uḻḻa bhūjhjhighaḻ) alladhu bhaḍhaṅghaḻ maṟṟuṃ aḍhaiyāḻaṅghaḻ mūlaṃ bhayaṉbhaḍhudhdhabhbhaḍhughiṉṟaṉa.

madha vil̤āghghaḻil bhūjhjhighaḻ 
bhirejhilil uḻḻa amejhāṉil, ḍhubhe-ghurāṉe mòl̤i ghuḍhuṃbha uṟubhbhiṉarghaḻ bhèṇ jhaḍhaṅghu-jhaḍhaṅghu vil̤āghghaḻil bhejhjhighòṇḍhilā ghaṃyūḍhḍhā èṟuṃbhu iṉaṅghaḻaibh bhayaṉbhaḍhudhdhughiṉṟaṉar. meluṃ jhūḍhomairmèghs jhiṟṟiṉa èṟuṃbhughaḻ ghaḍhibhbhadhaigh ghāyjhjhal maṟṟuṃ dhalaivaliyiṉaigh ghuṇabhbhaḍhudhdhabh bharindhuraighghiṉṟaṉar.

dhèṟghu ghalibhorṉiyā maṟṟuṃ vaḍhaghghu mèghjhighghoviṉ bhūrvīgha vājhighaḻāl nūṟṟughghaṇaghghāṉa āṇḍhughaḻāgha naḍhadhdhabhbhaḍhuṃ val̤ibhāḍhughaḻil jhivabhbhu aṟuvaḍhai èṟuṃbhāṉa bhoghoṉomairmèghjhu ghalibhorṉighajhu, bharavalāghabh bhayaṉbhaḍhudhdhabhbhaḍhughiṟadhu. ijhjhaḍhaṅghiṉ bhodhu, bhal̤aṅghuḍhi ghūḍhḍhamaibhbhilirundhu vèḻiye aṉubhbhabhbhaḍhuṃ iḻaiñarghaḻ vayadhāṉa uṟubhbhiṉariṉ òruvariṉ meṟbhārvaiyil adhigha aḻavu uyiruḍhaṉ ghūḍhiya èṟuṃbhughaḻai uṇṇa veṇḍhuṃ. èṟuṃbhughaḻai uḍhghòḻvadhu nīṇḍhaghāla mayaghgha nilaighghu val̤ivaghughghuṃ, abhbhòl̤udhu ghaṉavil dhoṉṟuṃ udhaviyāḻarghaḻ ghaṉavu ghāṇbhavarughghu vāl̤nāḻ mul̤uvadhuṃ naṇbharghaḻāgha bhaṇiyāṟṟuvārghaḻ èṉbhadhu ivarghaḻadhu naṃbhighghaiyāgha uḻḻadhu.

bhūjhjhi jhiṉṉaṅghaḻ 

bhaṇḍhaiya èghibhdhiya madhadhdhiṉ, jhāṇaṃ vaṇḍhu ijhugherābheyajhu jhājhar (muṉṉar eḍhḍhiyujhujhu jhāsar) bhuṉidhamāghabh bhoṟṟabhbhaḍhḍhadhu. idhaṉaijh jhārlas ḍhārviṉ dhaṉadhu uyiriṉaṅghaḻiṉ dhoṟṟaṃ bhaṟṟiya nūlil ghaḍhḍhurai òṉṟil bheriṉaṅghaḻai vivarighghuṃ bhodhu eḍhḍhiyujhujhu "èghibhdhiyarghaḻ bhuṉidha vaṇḍhu" èṉagh ghuṟibhbhiḍhḍhu uḻḻār. èghibhdhiyarghaḻughghu bhūjhjhi èṉbhadhu ghèbhriyiṉ aḍhaiyāḻamāghuṃ. jhūriya ghaḍhavuḻāṉa rāviṉ adhighālai vèḻibhbhāḍhu ghèbhri vaṇḍhughaḻ jhāṇa bhandhaidh dharaiyil uruḍhḍhavuṃ, jhūriyaṉai vāṉaṃ mul̤uvadhuṃ uruḍhḍhuṃ ghèbhriyiṉ bhaṇiyuṃ òbhbhumaibhbhaḍhudhdhabhbhaḍhughiṟadhu. idhaṉ aḍhibhbhaḍhaiyil èghibhdhiyarghaḻ jhāṇavaṇḍhiṉai bhuṉidhamāṉavaiyāghagh gharudhughiṉṟaṉar. jhāṇabh bhandhilirundhu vèḻivaruṃ iḻaṃ vaṇḍhughaḻaigh ghavaṉidhdha èghibhdhiyarghaḻ bhèṇ vaṇḍhu òṉṟu āṇ dhevaiyillāmal iṉabhbhèrughghaṃ jhèyya muḍhiyuṃ èṉṟu dhavaṟāgha ūghidhdhaṉar. idhilirundhu, avarghaḻ dhaṅghaḻ āḍhḍhuṃ ghaḍhavuḻai (dhuṇai illāmal ghul̤andhai bhèṟṟa ghaḍhavuḻ) varaindhaṉar.

jabhbhāṉiṉ jhindho madhadhdhil, dhaḍhḍhāṉbhūjhjhighaḻ ghuṟidhdhu aighghū ghavidhaighaḻil ghuṟibhbhiḍhabhbhaḍhḍhuḻḻaṉa. udhāraṇamāgha jhamayabh bhayaṇaṃ jhèlvadhu alladhu iṟandhavarghaḻiṉ bhāṉ dhiruvil̤āvil ghūḍhuvadhu.

ghurāṉil, dheṉī maḍhḍhume ghaḍhavuḻiḍhaṃ neraḍhiyāghabh bhejhuṃ òre uyiriṉaṃ èṉa mughamadhu 68-69 vajhaṉaṅghaḻil èl̤udhiyuḻḻār.uṅghaḻ iṟaivaṉ dheṉīyai adhaṉ ghūḍhughaḻai malaighaḻiluṃ, maraṅghaḻiluṃ, (maṉidharghaḻiṉ) vāl̤viḍhaṅghaḻiluṃ ghaḍhḍha ghaṟṟugh ghòḍhudhdhāṉ; bhiṉṉar bhūmiyiṉ aṉaidhdhu viḻaibhòruḍhghaḻaiyuṃ jhābhbhiḍhuvadhaṟghuṃ, adhaṉ iṟaivaṉiṉ vijhālamāṉa bhādhaighaḻaidh dhiṟamaiyāghagh ghaṇḍhubhiḍhibhbhadhaṟghuṃ: avarghaḻiṉ uḍhalilirundhu māṟubhaḍhḍha vaṇṇaṅghaḻaigh ghòṇḍha òru bhāṉadhdhai vèḻiyiḍhughiṟadhu, adhu maṉidharghaḻaigh ghuṇabhbhaḍhudhdhughiṟadhu: nijhjhayamāgha idhu avarghaḻughghu òru aḍhaiyāḻaṃ yār jhindhaṉai dharughiṟārghaḻ. (jhūradh aṉ-nal (dhi bhī), 68-69)

meṟghoḻghaḻ 

bhūjhjhiyiyal
சமயங்களில் பூச்சிகள்