சுல்தான் மகமுட் சா (மலாய் மொழி: Sultan Mahmud Shah ibni Almarhum Sultan Alauddin Riayat Shah; ஆங்கிலம்: Sultan Mahmud Shah of Malacca); என்பவர் மலாக்கா சுல்தானகத்தின் எட்டாவது அரசர். இவர் சுல்தான் அலாவுதீன் ரியாட் ஷாவின் மகன் ஆவார். 1488-ஆம் ஆண்டில் இருந்து 1511-ஆம் ஆண்டு வரை மலாக்காவை ஆட்சி செய்தவர். 

அடுத்ததாக அவருடைய மகன் சுல்தான் அகமட் ஷா ஆட்சி செய்தார். அவருக்குப் பின்னர், நாடு கடந்த அரசராக 1513-ஆம் ஆண்டில் இருந்து 1528-ஆம் ஆண்டு வரையில் மலாக்கா சுல்தான் என பொறுப்பு வகித்தார்.  

ஒரு மன்னராக இருந்த போது, இவர் ஓர் இரக்கமற்ற ஆட்சியாளராக வாழ்ந்தார் என்று அறியப் படுகிறார். 1511-ஆம் ஆண்டு போர்த்துகீசியரால் மலாக்கா கைப்பற்றப்பட்டது. ஒரு நூற்றாண்டு கால மலாக்கா சுல்தானகம் வீழ்ச்சி அடைந்தது. அதன் பிறகு சுல்தான் மகமுட் ஷா பிந்தான் தீவுக்குச் (Bintan Island) சென்றார். அங்கு ஒரு சிறிய கூட்டமைப்பின் தலைவரானார். 

1510-களின் பிற்பகுதியில் மலாக்காவில் இருந்த போர்த்துகீசியர்களுக்கு எதிரான தாக்குதல்களைத் தொடுத்தார். 1526-ஆம் ஆண்டில் போர்த்துகீசியர்கள் பிந்தான் தீவுக்குப் படை எடுத்துச் சென்று சுல்தான் மகமுட் ஷாவைப் பழிவாங்கினர். அதன் பிறகு, சுல்தான் மகமுட் ஷா, ரியாவுக்கு தப்பிச் சென்று, அங்கு 1528-ஆம் ஆண்டில் காலமானார்.

வரலாறு

சுல்தான் மகமுட் ஷாவுக்குப் பல மனைவிகள் இருந்தனர். அதில் குறிப்பிடத்தக்கவர் துன் தேஜா (Tun Teja). இவரின் ஆட்சியின் போது ஆங் துவா (Hang Tuah), கோயா அசான் (Khoja Hassan), ஆங் நாடிம் (Hang Nadim) போன்ற திறமையான மனிதர்கள் அவருக்கு உதவியாக இருந்தார்கள்.

இவருக்கு மூன்று மகன்கள் இருந்தனர். 

 சுல்தான் அலாவுதீன் ரியாட் ஷா II 
 முசபர் ஷா I   
 சுல்தான் அகமட் ஷா 

இவர்களில் முசபர் ஷா I என்பவர், பின்னர் காலத்தில் பேராக் சுல்தானகத்தை உருவாக்கினார். அலாவுதீன் ரியாட் ஷா II என்பவர் ஜொகூர் சுல்தானகத்தை உருவாக்கினார்.

லேடாங் இளவரசி

சுல்தான் மகமுட் ஷா, லேடாங் இளவரசி புராணக்கதையுடன் (மலாய்: Legenda Puteri Gunung Ledang; ஆங்கிலம்: Legend of Gunung Ledang) தொடர்பு உடையவர். லேடாங் இளவரசியாரின் எல்லா நிபந்தனைகளையும் சுல்தான் மகமுட் ஷாவினால் நிறைவேற்ற முடியவில்லை. அதனால், லேடாங் இளவரசியைத் திருமணம் செய்து கொள்ள முடியாமல் போய்விட்டது.

பெண்டகாரா துன் பேராக்

அவரின் தந்தையாரின் அகால மரணத்திற்குப் பிறகு, அவர் மிக இளம் வயதிலேயே ஆட்சிப் பொறுப்பை ஏற்றார். அந்த நேரத்தில் துன் பேராக் என்பவர் பெண்டகாராவாக இருந்தார். சுல்தான் மகமுட் ஷாவுக்குப் பாதுகாவலராகவும் இருந்தார். 

அவரின் இளமைப் பருவத்தின் ஆரம்ப ஆண்டுகளில், ஓர் இரக்கமற்ற மன்னராக அறியப்பட்டார். இருப்பினும் சுல்தானகத்தின் நிர்வாகம்; திறமையும் ஞானமும் மிக்க பெண்டகாரா துன் பேராக்கின் கைகளில் இருந்தது. 1498-இல் துன் பேராக் இறந்த பிறகு, அவருக்குப் பதிலாக புதிய பெண்டகாரா துன் முத்தாகிர் (Bendahara Tun Mutahir) பதவிக்கு வந்தார்.

பெண்டகாரா துன் முத்தாகிர்

துன் பேராக்கின் மரணம் சுல்தான் மகமுட் ஷாவை மிகவும் பொறுப்பான ஆட்சியாளராக மாற்றியது. இருப்பினும் இறுதி ஆண்டுகளில் அவரின் ஆட்சி கொந்தளிப்பாக மாறியது. அவரின் நிர்வாகம் பயனற்றதாகவும் பலவீனமாகவும் இருந்ததால், துன் முத்தாகிர் லஞ்சம் வாங்கி, அமைச்சர்களுக்கு சலுகைகள் காட்டினார். அதனால் நிர்வாகம் மேலும் சீர்குலைந்தது.

இது அமைச்சர்களிடையே பிரிவுகளை ஏற்படுத்தியது. இதன் விளைவாக சுல்தான் மகமுட் ஷா, பெண்டகாரா துன் முத்தாகிரையும் அவரின் முழுக் குடும்பத்தையும் தூக்கிலிட்டுக் கொன்றார். 

துன் முத்தாகிர் தன் மகள் துன் பத்திமாவை, சுல்தான் மகமுட் ஷாவிற்குத் திருமணம் செய்து கொடுக்க இணக்கம் தெரிவிக்காததால் துன் முத்தாகிரின் மீது பழிவாங்கும் எண்ணம் ஏற்பட்டதாகவும் சொல்லப் படுகிறது. தவிர அமைச்சர்களுக்கு இடையிலான அதிகாரப் போராட்டம் இறுதியில் மக்களின் ஒற்றுமையை சீர்குலைத்தது. சுல்தான் மகமுட் ஷாவின் ஆட்சியும் தடுமாற்றம் கண்டது.

சுல்தான் அகமட் ஷா

ராஜா முதலியாரின் பேச்சைக் கேட்டு பெண்டகாரா துன் முத்தாகிரையும் அவரின் குடும்பத்தைரையும் கொன்றது தவறு என சுல்தான் மகமுட் ஷா பின்னர் உணர்ந்து சுல்தான் பதவியில் இருந்து விலகினார். அவருக்குப் பின்னர் அவருடைய மகன் அகமட் ஷா பதவிக்கு வந்தார். சுல்தான் அகமட் ஷா என்று அழைக்கப்பட்டார். 

இருப்பினும் மலாக்காவைப் போர்த்துகீசியர்களிடம் இருந்து மீட்க முடியாத காரணத்தினால், 1513-ஆம் ஆண்டில், அவரின் தந்தையார் சுல்தான் மகமுட் ஷாவினால், சுல்தான் அகமட் ஷா கொல்லப்பட்டார்.

போர்த்துகீசியர்களுடன் மோதல்கள்

இதற்கிடையில், 1509 - 1510-ஆம் ஆண்டுகளில் போர்த்துகீசியக் கடல் தளபதி லோபெஸ் டி செக்குயிரா மலாக்காவிற்கு வருகை தந்த போது, அவரைக் கொலை செய்ய சுல்தான் மகமுட் ஷா திட்டமிட்டார். 

இருப்பினும், செக்குயிரா அந்தக் கொலைச் சதியை அறிந்து கொண்டு, மலாக்காவை விட்டு வெளியேறினார். தன்னுடைய பாதுகாவலர்கள் சிலரையும் இழக்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. இதைக் கேள்விப்பட்ட அபோன்சோ டி அல்புகெர்க் (Afonso de Albuquerque) எனும் மற்றொரு போர்த்துகீசியக் கடல் தளபதி கோவாவில் இருந்து மலாக்காவிற்கு வந்தார். 18 கப்பல்களில் 1200 போர் வீரர்களையும் கொண்டு வந்தார்.

மலாக்கா கடல்கரையில் போர்

மலாக்காவின் மீது படை எடுத்தார். போர்த்துக்கீசியர்கள் துப்பாக்கி, பீரங்கிகளைக் கொண்டு தாக்குதல் நடத்தினர்.  மலாக்கா கடல்கரையில் ஒரு பெரிய போர் 40 நாட்கள் நடந்தது. 1511 ஆகஸ்டு மாதம் 24-ஆம் தேதி போர் முடிவுக்கு வந்தது. மலாக்கா வீழ்ச்சி அடைந்தது. 

சுல்தான் மகமுட் ஷா, மலாய் தீபகற்பத்தின் கிழக்குக் கடற்கரையில் இருந்த பகாங்கிற்கு தப்பிச் சென்றார். அங்கு இருந்து சீனா நாட்டின் உதவியைப் பெறுவதற்கு முயற்சிகள் செய்தார். எனினும் உதவிகள் கிடைக்கவில்லை.

பிந்தான் தீவு

பின்னர் சுல்தான் மகமுட் ஷா, சிங்கப்பூரின் தென்கிழக்கே இருந்த பிந்தான் தீவிற்குச் சென்றார். பிந்தான் தீவு இப்போது இந்தோனேசியாவின் ஒரு பகுதியாக உள்ளது. 

சுற்றுப்புற மாநிலங்களில் இருந்த ஆட்சியாளர்கள், அவரை மலாக்காவின் ஆட்சியாளராக மதிப்பு கொடுத்து, மரியாதை கொடுத்து, தொடர்ந்து உதவிகள் செய்து வந்தனர். அவர் பிந்தான் தீவில் ஒரு மலாய் முஸ்லிம் கூட்டமைப்பின் தலைவராக ஆனார்.

சுல்தான் மகமுட் ஷாவின் தாக்குதல்கள்

அதே வேளையில் போர்த்துகீசியர்களை எதிர்த்து, சுல்தான் மகமுட் ஷா, 1515 முதல் 1519 வரை பல தாக்குதல்களை நடத்தி வந்தார். அந்தத் தாக்குதல்கள் அனைத்தும் தோல்வியுற்றன. 

பிந்தான் தீவில் இருந்த சுல்தான் முகமது ஷாவை அடக்குவதற்கு போர்த்துகீசியர்கள் தீவிரமாகக் களம் இறங்கினார்கள். பிந்தான் தீவில் சுல்தான் முகமது ஷா இருக்கும் வரையில் தங்களுக்கு ஆபத்து என்பதையும் உணர்ந்தார்கள்.

பிந்தான் தீவு தீக்கிரை

சுல்தான் முகமது ஷாவின் அச்சுறுத்தல்களை அடியோடு களைந்து விட வேண்டும் என்று போர்த்துக்கீசியர்கள் நினைத்தனர். ஆக பிந்தான் தீவையே அழித்துவிட முடிவு செய்தார்கள். ஒரு பெரும் படையைத் திரட்டி பிந்தான் தீவிற்கு அனுப்பினர். இது 1526-ஆம் ஆண்டில் நடந்தது. 

அந்தப் படைக்கு பெட்ரோ மாஸ்காரன்காஸ் (Pedro Mascarenhas) என்பவர் தலைமை தாங்கினார். பிந்தான் தீவையே அழித்து விட வேண்டும் என்று போர்த் தளபதிக்கு கட்டளை இடப்பட்டது. அதன் படியே அவரும் செய்து முடித்தார். 1526-ஆம் ஆண்டு பிந்தான் தீவைத் தீயிட்டுக் கொளுத்தினார்கள்.

முசபர் ஷா

சுல்தான் முகமது ஷாவும் அவருடைய குடும்பத்தினரும் பிந்தான் தீவில் இருந்து சுமத்திரா, ரியாவ் (Riau) தீவுக் கூட்டத்தில் இருக்கும் கம்பார் எனும் இடத்திற்குத் தப்பிச் சென்றனர். அங்கேயே சுல்தான் முகமது ஷா தன்னுடைய கடைசி நாட்களையும் கழித்தார்.  

1528-ஆம் ஆண்டு சுல்தான் முகமது ஷா காலமானார். அத்துடன் மலாக்கா சுல்தான்களின் வரலாற்றுக்கும் ஒரு முற்றுப் புள்ளி வைக்கப் பட்டது. அப்போது சுல்தான் முகமது ஷாவுக்கு, முசபர் ஷா (Muzaffar Shah); அலாவுதீன் ரியட் ஷா (Alauddin Riayat Shah II) என இரு மகன்கள் இருந்தார்கள்.

முசபர் ஷா, தீபகற்ப மலேசியாவின் வடக்குத் திசைக்குச் சென்று பேராக் சுல்தானகத்தை (Sultanate of Perak) நிறுவினார். இன்னொரு மகன் அலாவுதீன் ரியாட் ஷா, ஜொகூருக்குச் சென்று ஜொகூர் சுல்தானகத்தை (Johor Sultanate) நிறுவினார்.

மலாக்கா சுல்தான்கத்தின் ஆட்சியாளர்கள்

மேற்கோள்கள்

வெளி இணைப்புகள்
 The Siamese Wars with Malacca During the Reign of Muzaffar Shah　G. E. Marrison　Journal of the Malayan Branch of the Royal Asiatic Society　Vol. 22, No. 1 (147) (March 1949), pp. 61–66
 History of Malacca - Chronology of Events

மேலும் காண்க

மலாக்கா
மலேசிய வரலாறு
மலேசிய அரசர்கள்
மலாக்கா சுல்தான்கள்
1528 இறப்புகள்
jhuldhāṉ maghamuḍh jhā (malāy mòl̤i: Sultan Mahmud Shah ibni Almarhum Sultan Alauddin Riayat Shah; āṅghilaṃ: Sultan Mahmud Shah of Malacca); èṉbhavar malāghghā jhuldhāṉaghadhdhiṉ èḍhḍhāvadhu arajhar. ivar jhuldhāṉ alāvudhīṉ riyāḍh ṣāviṉ maghaṉ āvār. 1488-āṃ āṇḍhil irundhu 1511-āṃ āṇḍhu varai malāghghāvai āḍhjhi jhèydhavar. 

aḍhudhdhadhāgha avaruḍhaiya maghaṉ jhuldhāṉ aghamaḍh ṣā āḍhjhi jhèydhār. avarughghubh bhiṉṉar, nāḍhu ghaḍhandha arajharāgha 1513-āṃ āṇḍhil irundhu 1528-āṃ āṇḍhu varaiyil malāghghā jhuldhāṉ èṉa bhòṟubhbhu vaghidhdhār.  

òru maṉṉarāgha irundha bhodhu, ivar or iraghghamaṟṟa āḍhjhiyāḻarāgha vāl̤ndhār èṉṟu aṟiyabh bhaḍhughiṟār. 1511-āṃ āṇḍhu bhordhdhughījhiyarāl malāghghā ghaibhbhaṟṟabhbhaḍhḍhadhu. òru nūṟṟāṇḍhu ghāla malāghghā jhuldhāṉaghaṃ vīl̤jhjhi aḍhaindhadhu. adhaṉ bhiṟaghu jhuldhāṉ maghamuḍh ṣā bhindhāṉ dhīvughghujh (Bintan Island) jhèṉṟār. aṅghu òru jhiṟiya ghūḍhḍhamaibhbhiṉ dhalaivarāṉār. 

1510-ghaḻiṉ bhiṟbhaghudhiyil malāghghāvil irundha bhordhdhughījhiyarghaḻughghu èdhirāṉa dhāghghudhalghaḻaidh dhòḍhudhdhār. 1526-āṃ āṇḍhil bhordhdhughījhiyarghaḻ bhindhāṉ dhīvughghubh bhaḍhai èḍhudhdhujh jhèṉṟu jhuldhāṉ maghamuḍh ṣāvaibh bhal̤ivāṅghiṉar. adhaṉ bhiṟaghu, jhuldhāṉ maghamuḍh ṣā, riyāvughghu dhabhbhijh jhèṉṟu, aṅghu 1528-āṃ āṇḍhil ghālamāṉār.

varalāṟu

jhuldhāṉ maghamuḍh ṣāvughghubh bhala maṉaivighaḻ irundhaṉar. adhil ghuṟibhbhiḍhadhdhaghghavar dhuṉ dhejā (Tun Teja). ivariṉ āḍhjhiyiṉ bhodhu āṅ dhuvā (Hang Tuah), ghoyā ajhāṉ (Khoja Hassan), āṅ nāḍhiṃ (Hang Nadim) bhoṉṟa dhiṟamaiyāṉa maṉidharghaḻ avarughghu udhaviyāgha irundhārghaḻ.

ivarughghu mūṉṟu maghaṉghaḻ irundhaṉar. 

 jhuldhāṉ alāvudhīṉ riyāḍh ṣā II 
 mujhabhar ṣā I   
 jhuldhāṉ aghamaḍh ṣā 

ivarghaḻil mujhabhar ṣā I èṉbhavar, bhiṉṉar ghāladhdhil bherāgh jhuldhāṉaghadhdhai uruvāghghiṉār. alāvudhīṉ riyāḍh ṣā II èṉbhavar jòghūr jhuldhāṉaghadhdhai uruvāghghiṉār.

leḍhāṅ iḻavarajhi

jhuldhāṉ maghamuḍh ṣā, leḍhāṅ iḻavarajhi bhurāṇaghghadhaiyuḍhaṉ (malāy: Legenda Puteri Gunung Ledang; āṅghilaṃ: Legend of Gunung Ledang) dhòḍharbhu uḍhaiyavar. leḍhāṅ iḻavarajhiyāriṉ èllā nibhandhaṉaighaḻaiyuṃ jhuldhāṉ maghamuḍh ṣāviṉāl niṟaiveṟṟa muḍhiyavillai. adhaṉāl, leḍhāṅ iḻavarajhiyaidh dhirumaṇaṃ jhèydhu ghòḻḻa muḍhiyāmal bhoyviḍhḍhadhu.

bhèṇḍhaghārā dhuṉ bherāgh

avariṉ dhandhaiyāriṉ aghāla maraṇadhdhiṟghubh bhiṟaghu, avar migha iḻaṃ vayadhileye āḍhjhibh bhòṟubhbhai eṟṟār. andha neradhdhil dhuṉ bherāgh èṉbhavar bhèṇḍhaghārāvāgha irundhār. jhuldhāṉ maghamuḍh ṣāvughghubh bhādhughāvalarāghavuṃ irundhār. 

avariṉ iḻamaibh bharuvadhdhiṉ āraṃbha āṇḍhughaḻil, or iraghghamaṟṟa maṉṉarāgha aṟiyabhbhaḍhḍhār. irubhbhiṉuṃ jhuldhāṉaghadhdhiṉ nirvāghaṃ; dhiṟamaiyuṃ ñāṉamuṃ mighgha bhèṇḍhaghārā dhuṉ bherāghghiṉ ghaighaḻil irundhadhu. 1498-il dhuṉ bherāgh iṟandha bhiṟaghu, avarughghubh bhadhilāgha bhudhiya bhèṇḍhaghārā dhuṉ mudhdhāghir (Bendahara Tun Mutahir) bhadhavighghu vandhār.

bhèṇḍhaghārā dhuṉ mudhdhāghir

dhuṉ bherāghghiṉ maraṇaṃ jhuldhāṉ maghamuḍh ṣāvai mighavuṃ bhòṟubhbhāṉa āḍhjhiyāḻarāgha māṟṟiyadhu. irubhbhiṉuṃ iṟudhi āṇḍhughaḻil avariṉ āḍhjhi ghòndhaḻibhbhāgha māṟiyadhu. avariṉ nirvāghaṃ bhayaṉaṟṟadhāghavuṃ bhalavīṉamāghavuṃ irundhadhāl, dhuṉ mudhdhāghir lañjhaṃ vāṅghi, amaijhjharghaḻughghu jhalughaighaḻ ghāḍhḍhiṉār. adhaṉāl nirvāghaṃ meluṃ jhīrghulaindhadhu.

idhu amaijhjharghaḻiḍhaiye bhirivughaḻai eṟbhaḍhudhdhiyadhu. idhaṉ viḻaivāgha jhuldhāṉ maghamuḍh ṣā, bhèṇḍhaghārā dhuṉ mudhdhāghiraiyuṃ avariṉ mul̤ugh ghuḍhuṃbhadhdhaiyuṃ dhūghghiliḍhḍhugh ghòṉṟār. 

dhuṉ mudhdhāghir dhaṉ maghaḻ dhuṉ bhadhdhimāvai, jhuldhāṉ maghamuḍh ṣāviṟghudh dhirumaṇaṃ jhèydhu ghòḍhughgha iṇaghghaṃ dhèrivighghādhadhāl dhuṉ mudhdhāghiriṉ mīdhu bhal̤ivāṅghuṃ èṇṇaṃ eṟbhaḍhḍhadhāghavuṃ jhòllabh bhaḍhughiṟadhu. dhavira amaijhjharghaḻughghu iḍhaiyilāṉa adhighārabh bhorāḍhḍhaṃ iṟudhiyil maghghaḻiṉ òṟṟumaiyai jhīrghulaidhdhadhu. jhuldhāṉ maghamuḍh ṣāviṉ āḍhjhiyuṃ dhaḍhumāṟṟaṃ ghaṇḍhadhu.

jhuldhāṉ aghamaḍh ṣā

rājā mudhaliyāriṉ bhejhjhaigh gheḍhḍhu bhèṇḍhaghārā dhuṉ mudhdhāghiraiyuṃ avariṉ ghuḍhuṃbhadhdhairaiyuṃ ghòṉṟadhu dhavaṟu èṉa jhuldhāṉ maghamuḍh ṣā bhiṉṉar uṇarndhu jhuldhāṉ bhadhaviyil irundhu vilaghiṉār. avarughghubh bhiṉṉar avaruḍhaiya maghaṉ aghamaḍh ṣā bhadhavighghu vandhār. jhuldhāṉ aghamaḍh ṣā èṉṟu al̤aighghabhbhaḍhḍhār. 

irubhbhiṉuṃ malāghghāvaibh bhordhdhughījhiyarghaḻiḍhaṃ irundhu mīḍhgha muḍhiyādha ghāraṇadhdhiṉāl, 1513-āṃ āṇḍhil, avariṉ dhandhaiyār jhuldhāṉ maghamuḍh ṣāviṉāl, jhuldhāṉ aghamaḍh ṣā ghòllabhbhaḍhḍhār.

bhordhdhughījhiyarghaḻuḍhaṉ modhalghaḻ

idhaṟghiḍhaiyil, 1509 - 1510-āṃ āṇḍhughaḻil bhordhdhughījhiyagh ghaḍhal dhaḻabhadhi lobhès ḍhi jhèghghuyirā malāghghāviṟghu varughai dhandha bhodhu, avaraigh ghòlai jhèyya jhuldhāṉ maghamuḍh ṣā dhiḍhḍhamiḍhḍhār. 

irubhbhiṉuṃ, jhèghghuyirā andhagh ghòlaijh jhadhiyai aṟindhu ghòṇḍhu, malāghghāvai viḍhḍhu vèḻiyeṟiṉār. dhaṉṉuḍhaiya bhādhughāvalarghaḻ jhilaraiyuṃ il̤aghgha veṇḍhiya nilai eṟbhaḍhḍhadhu. idhaigh gheḻvibhbhaḍhḍha abhoṉjho ḍhi albhughèrgh (Afonso de Albuquerque) èṉuṃ maṟṟòru bhordhdhughījhiyagh ghaḍhal dhaḻabhadhi ghovāvil irundhu malāghghāviṟghu vandhār. 18 ghabhbhalghaḻil 1200 bhor vīrarghaḻaiyuṃ ghòṇḍhu vandhār.

malāghghā ghaḍhalgharaiyil bhor

malāghghāviṉ mīdhu bhaḍhai èḍhudhdhār. bhordhdhughghījhiyarghaḻ dhubhbhāghghi, bhīraṅghighaḻaigh ghòṇḍhu dhāghghudhal naḍhadhdhiṉar.  malāghghā ghaḍhalgharaiyil òru bhèriya bhor 40 nāḍhghaḻ naḍhandhadhu. 1511 āghasḍhu mādhaṃ 24-āṃ dhedhi bhor muḍhivughghu vandhadhu. malāghghā vīl̤jhjhi aḍhaindhadhu. 

jhuldhāṉ maghamuḍh ṣā, malāy dhībhaghaṟbhadhdhiṉ ghil̤aghghugh ghaḍhaṟgharaiyil irundha bhaghāṅghiṟghu dhabhbhijh jhèṉṟār. aṅghu irundhu jhīṉā nāḍhḍhiṉ udhaviyaibh bhèṟuvadhaṟghu muyaṟjhighaḻ jhèydhār. èṉiṉuṃ udhavighaḻ ghiḍhaighghavillai.

bhindhāṉ dhīvu

bhiṉṉar jhuldhāṉ maghamuḍh ṣā, jhiṅghabhbhūriṉ dhèṉghil̤aghghe irundha bhindhāṉ dhīviṟghujh jhèṉṟār. bhindhāṉ dhīvu ibhbhodhu indhoṉejhiyāviṉ òru bhaghudhiyāgha uḻḻadhu. 

jhuṟṟubhbhuṟa mānilaṅghaḻil irundha āḍhjhiyāḻarghaḻ, avarai malāghghāviṉ āḍhjhiyāḻarāgha madhibhbhu ghòḍhudhdhu, mariyādhai ghòḍhudhdhu, dhòḍharndhu udhavighaḻ jhèydhu vandhaṉar. avar bhindhāṉ dhīvil òru malāy musliṃ ghūḍhḍhamaibhbhiṉ dhalaivarāgha āṉār.

jhuldhāṉ maghamuḍh ṣāviṉ dhāghghudhalghaḻ

adhe veḻaiyil bhordhdhughījhiyarghaḻai èdhirdhdhu, jhuldhāṉ maghamuḍh ṣā, 1515 mudhal 1519 varai bhala dhāghghudhalghaḻai naḍhadhdhi vandhār. andhadh dhāghghudhalghaḻ aṉaidhdhuṃ dholviyuṟṟaṉa. 

bhindhāṉ dhīvil irundha jhuldhāṉ mughamadhu ṣāvai aḍhaghghuvadhaṟghu bhordhdhughījhiyarghaḻ dhīviramāghagh ghaḻaṃ iṟaṅghiṉārghaḻ. bhindhāṉ dhīvil jhuldhāṉ mughamadhu ṣā irughghuṃ varaiyil dhaṅghaḻughghu ābhadhdhu èṉbhadhaiyuṃ uṇarndhārghaḻ.

bhindhāṉ dhīvu dhīghghirai

jhuldhāṉ mughamadhu ṣāviṉ ajhjhuṟudhdhalghaḻai aḍhiyoḍhu ghaḻaindhu viḍha veṇḍhuṃ èṉṟu bhordhdhughghījhiyarghaḻ niṉaidhdhaṉar. āgha bhindhāṉ dhīvaiye al̤idhdhuviḍha muḍhivu jhèydhārghaḻ. òru bhèruṃ bhaḍhaiyaidh dhiraḍhḍhi bhindhāṉ dhīviṟghu aṉubhbhiṉar. idhu 1526-āṃ āṇḍhil naḍhandhadhu. 

andhabh bhaḍhaighghu bhèḍhro māsghāraṉghās (Pedro Mascarenhas) èṉbhavar dhalaimai dhāṅghiṉār. bhindhāṉ dhīvaiye al̤idhdhu viḍha veṇḍhuṃ èṉṟu bhordh dhaḻabhadhighghu ghaḍhḍhaḻai iḍhabhbhaḍhḍhadhu. adhaṉ bhaḍhiye avaruṃ jhèydhu muḍhidhdhār. 1526-āṃ āṇḍhu bhindhāṉ dhīvaidh dhīyiḍhḍhugh ghòḻudhdhiṉārghaḻ.

mujhabhar ṣā

jhuldhāṉ mughamadhu ṣāvuṃ avaruḍhaiya ghuḍhuṃbhadhdhiṉaruṃ bhindhāṉ dhīvil irundhu jhumadhdhirā, riyāv (Riau) dhīvugh ghūḍhḍhadhdhil irughghuṃ ghaṃbhār èṉuṃ iḍhadhdhiṟghudh dhabhbhijh jhèṉṟaṉar. aṅgheye jhuldhāṉ mughamadhu ṣā dhaṉṉuḍhaiya ghaḍhaijhi nāḍhghaḻaiyuṃ ghal̤idhdhār.  

1528-āṃ āṇḍhu jhuldhāṉ mughamadhu ṣā ghālamāṉār. adhdhuḍhaṉ malāghghā jhuldhāṉghaḻiṉ varalāṟṟughghuṃ òru muṟṟubh bhuḻḻi vaighghabh bhaḍhḍhadhu. abhbhodhu jhuldhāṉ mughamadhu ṣāvughghu, mujhabhar ṣā (Muzaffar Shah); alāvudhīṉ riyaḍh ṣā (Alauddin Riayat Shah II) èṉa iru maghaṉghaḻ irundhārghaḻ.

mujhabhar ṣā, dhībhaghaṟbha malejhiyāviṉ vaḍhaghghudh dhijhaighghujh jhèṉṟu bherāgh jhuldhāṉaghadhdhai (Sultanate of Perak) niṟuviṉār. iṉṉòru maghaṉ alāvudhīṉ riyāḍh ṣā, jòghūrughghujh jhèṉṟu jòghūr jhuldhāṉaghadhdhai (Johor Sultanate) niṟuviṉār.

malāghghā jhuldhāṉghadhdhiṉ āḍhjhiyāḻarghaḻ

meṟghoḻghaḻ

vèḻi iṇaibhbhughaḻ
 The Siamese Wars with Malacca During the Reign of Muzaffar Shah　G. E. Marrison　Journal of the Malayan Branch of the Royal Asiatic Society　Vol. 22, No. 1 (147) (March 1949), pp. 61–66
 History of Malacca - Chronology of Events

meluṃ ghāṇgha

malāghghā
malejhiya varalāṟu
malejhiya arajharghaḻ
malāghghā jhuldhāṉghaḻ
1528 iṟabhbhughaḻ
சுல்தான் மகமுட் சா