சுரையா தியாப்ஜி (Surayya Tyabji - 1919) பிரிட்டிஷ் இந்தியாவின், ஐதராபாத்தில் (ஆந்திரா, இப்போது தெலுங்கானாவின் தலைநகரம்) 1919 ஆம் ஆண்டு பிறந்தார். இவர் பிரபல வழக்கறிஞரும், சமூக செயற்பாட்டாளரும், இந்திய தேசிய காங்கிரசின் முஸ்லிம் தலைவரும் ஆன பத்ருதின் தியாப்ஜியின் மனைவியாவார்.

சுரையா தியாப்ஜி ஒரு புகழ்பெற்ற கலைஞராக இருந்தார், அவர் வாழ்க்கை மற்றும் சமுதாயத்தைப் பற்றிய வழக்கத்திற்கு மாறான மற்றும் முற்போக்கான கண்ணோட்டத்திற்காக பிரபலமாக அறியப்பட்டார். இவரது கணவர் அரசியலமைப்பு சபையின் கீழ் பல்வேறு குழுக்களில் உறுப்பினராக இருந்ததால், இவரும் அவற்றில் பலகுழுக்களில் முக்கிய பங்கு வகித்துள்ளார். பல கலைகளில் ஆர்வமுள்ள அவர் ஓவியங்கள் வரைவதில் திறமையானவர், மேலும் சமைப்பது, தையல், சவாரி செய்தல், நீச்சல் மற்றும் குடும்பத்தின் முதலீடுகளையும் நிர்வகித்தார்.

தேசியக் கொடி உருவான வரலாறு 
இந்தியா சுதந்திரம் உறுதியான காலகட்டத்தில், ‘சுதந்திர இந்தியாவின்’ இந்திய தேசியக் கொடியை அறிமுகப்படுத்த அப்பொழுதைய காங்கிரஸ் தலைவர்கள் திட்டமிட்டனர். அந்தச் சமயம் இருந்த காங்கிரஸ் கொடியில், இன்றைய அசோக சக்கரத்துக்குப் பதிலாக காந்தியின் ராட்டை சின்னம் இருந்தது. அப்போது பிரதமரின் அலுவலகத்தில் பணிபுரிந்து வந்த ஐ. சி. எஸ் அதிகாரி பத்ருதின் தியாப்ஜி, ஒரு கட்சியின் கொடி தேசிய கொடியாக வேண்டாமென்று ஆலோசனை கூற, பிரதமர்  நேருவும் அதை ஏற்றுக்கொண்டார். அதனால், 17 சூலை, 1947 அன்று காந்தியின் இராட்டை சின்னத்திற்கு பதில் அசோகச் சக்கரத்தை வைத்து கொடியை பத்ருதின் தியாப்ஜியின் மனைவி சுரையா தியாப்ஜி வடிவமைத்து, தயாரித்து நேருவிடம் வழங்கினார்.

இதணையும் காண்க 
 பத்ருதீன் தியாப்ஜி
 இந்திய தேசியக் கொடி
 பத்ருதின் தியாப்ஜி

ஆதாரங்கள் 

1919 பிறப்புகள்
இந்திய முஸ்லிம்கள்
இந்திய விடுதலைப் போராட்ட வீரர்கள்
இந்திய விடுதலைப் போராட்ட வீராங்கனைகள்
இந்திய முஸ்லிம் பெண்கள்
jhuraiyā dhiyābhji (Surayya Tyabji - 1919) bhiriḍhḍhiṣ indhiyāviṉ, aidharābhādhdhil (āndhirā, ibhbhodhu dhèluṅghāṉāviṉ dhalainagharaṃ) 1919 āṃ āṇḍhu bhiṟandhār. ivar bhirabhala val̤aghghaṟiñaruṃ, jhamūgha jhèyaṟbhāḍhḍhāḻaruṃ, indhiya dhejhiya ghāṅghirajhiṉ musliṃ dhalaivaruṃ āṉa bhadhrudhiṉ dhiyābhjiyiṉ maṉaiviyāvār.

jhuraiyā dhiyābhji òru bhughal̤bhèṟṟa ghalaiñarāgha irundhār, avar vāl̤ghghai maṟṟuṃ jhamudhāyadhdhaibh bhaṟṟiya val̤aghghadhdhiṟghu māṟāṉa maṟṟuṃ muṟbhoghghāṉa ghaṇṇoḍhḍhadhdhiṟghāgha bhirabhalamāgha aṟiyabhbhaḍhḍhār. ivaradhu ghaṇavar arajhiyalamaibhbhu jhabhaiyiṉ ghīl̤ bhalveṟu ghul̤ughghaḻil uṟubhbhiṉarāgha irundhadhāl, ivaruṃ avaṟṟil bhalaghul̤ughghaḻil mughghiya bhaṅghu vaghidhdhuḻḻār. bhala ghalaighaḻil ārvamuḻḻa avar oviyaṅghaḻ varaivadhil dhiṟamaiyāṉavar, meluṃ jhamaibhbhadhu, dhaiyal, jhavāri jhèydhal, nījhjhal maṟṟuṃ ghuḍhuṃbhadhdhiṉ mudhalīḍhughaḻaiyuṃ nirvaghidhdhār.

dhejhiyagh ghòḍhi uruvāṉa varalāṟu 
indhiyā jhudhandhiraṃ uṟudhiyāṉa ghālaghaḍhḍhadhdhil, ‘jhudhandhira indhiyāviṉ’ indhiya dhejhiyagh ghòḍhiyai aṟimughabhbhaḍhudhdha abhbhòl̤udhaiya ghāṅghiras dhalaivarghaḻ dhiḍhḍhamiḍhḍhaṉar. andhajh jhamayaṃ irundha ghāṅghiras ghòḍhiyil, iṉṟaiya ajhogha jhaghgharadhdhughghubh bhadhilāgha ghāndhiyiṉ rāḍhḍhai jhiṉṉaṃ irundhadhu. abhbhodhu bhiradhamariṉ aluvalaghadhdhil bhaṇibhurindhu vandha ai. jhi. ès adhighāri bhadhrudhiṉ dhiyābhji, òru ghaḍhjhiyiṉ ghòḍhi dhejhiya ghòḍhiyāgha veṇḍhāmèṉṟu ālojhaṉai ghūṟa, bhiradhamar  neruvuṃ adhai eṟṟughghòṇḍhār. adhaṉāl, 17 jhūlai, 1947 aṉṟu ghāndhiyiṉ irāḍhḍhai jhiṉṉadhdhiṟghu bhadhil ajhoghajh jhaghgharadhdhai vaidhdhu ghòḍhiyai bhadhrudhiṉ dhiyābhjiyiṉ maṉaivi jhuraiyā dhiyābhji vaḍhivamaidhdhu, dhayāridhdhu neruviḍhaṃ val̤aṅghiṉār.

idhaṇaiyuṃ ghāṇgha 
 bhadhrudhīṉ dhiyābhji
 indhiya dhejhiyagh ghòḍhi
 bhadhrudhiṉ dhiyābhji

ādhāraṅghaḻ 

1919 bhiṟabhbhughaḻ
indhiya musliṃghaḻ
indhiya viḍhudhalaibh bhorāḍhḍha vīrarghaḻ
indhiya viḍhudhalaibh bhorāḍhḍha vīrāṅghaṉaighaḻ
indhiya musliṃ bhèṇghaḻ
சுரையா தியாப்ஜி