தாயபாகம் (Dāyabhāga) என்பது இந்தியாவில்  1956 இந்து வாரிசுரிமைச் சட்டம் இயற்றப்படுவதற்கு முன்னர் வரை இந்துக்கள் தங்கள் பரம்பரை சொத்துக்களை எவ்வாறு வாரிசுகளிடையே பிரித்துக்கொள்வது என்பது பற்றிய இந்து  சட்ட நூலாகும். இதனை எழுதியவர் ஜிமுதவாகனன் ஆவார். வங்காளப் பகுதியில் பிரித்தானிய இந்திய நீதிமன்றங்களில் தயாபாகச் சட்டம் கடைப்பிடிக்கப்பட்டது.  இருப்பினும் இது 1956 ஆம் ஆண்டின் இந்து வாரிசுரிமைச் சட்டம் மற்றும் சட்டத்தின் அடுத்தடுத்த திருத்தங்கள் காரணமாக மாறிவிட்டது. மேதாதிதி எழுதிய மிதாச்சாரம் பற்றிய விமர்சனங்களின் அடிப்படையில், அவரது பணி மிதாச்சாரத்தால் தடுக்கப்பட்டதாக கருதப்படுகிறது. மிதாச்சாரம் நூல் இந்து சட்டத்தின் மரபுவழி கோட்பாட்டை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. அதே சமயம் தயாபாகம் முறை சீர்திருத்தப்பட்ட பதிப்பை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது என்று பல அறிஞர்கள் முடிவு செய்ய இது வழிவகுத்தது.

தாயபாகம் மற்றும் மிதாச்சாரம் நூல்களுக்கிடையேயான மைய வேறுபாடு, ஒருவர் சொத்தின் உரிமையாளராக மாறும் போது அடிப்படையாக கொண்டது. தாயபாகம் மகன்களுக்கு அவர்களின் தந்தையின் மூதாதையர் சொத்தில் அவர் இறக்கும் வரை உரிமை வழங்குவதில்லை. மிதாச்சாரம் மகன்கள் பிறந்தவுடன், மூதாதையர் சொத்துக்கான உரிமையை அளிக்கிறது. இந்நூலுக்கு 12 முறைக்கு மேல் விளக்கம் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.

மொழிபெயர்ப்பு
ஹென்றி தாமஸ் கோல்ப்ரூக் 1810 ஆம் ஆண்டில் தாயபாகம் நூலின் கையெழுத்துப் பிரதிகள் மற்றும் பண்டிதர்களைப் பயன்படுத்தி மொழிபெயர்த்தார். கல்கத்தா உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதியான கோல்ப்ரூக், தயாபாகம் நூலை அத்தியாயங்கள் மற்றும் வசனங்களாக உரையை அமைத்தார். மேலும் மொழிபெயர்ப்பில் பல பிழைகள் அடிக்கடி விமர்சிக்கப்படுகிறது. தவறுகள் மூன்று காரணிகளால் ஏற்பட்டதாக ரோச்சர் நம்புகிறார்:

சமஸ்கிருத நூல்களின் வடிவம்
மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் அறிந்திராத பழங்கால நாகரிகத்துடன் இந்த நூல்கள் ஆழ்ந்த ஈடுபாடு கொண்டிருந்தன. வழக்கறிஞர்களுக்காக உரை எழுதப்பட்டது என்ற தவறான கருத்து. கோல்ப்ரூக் இந்தியாவில் இரண்டு சிந்தனைப் பள்ளிகளின் பிரிவை உருவாக்கினார். இந்தியாவின் பெரும்பான்மையாகப் பின்பற்றும் மிதாச்சாரம் முறை மற்றும் வங்காளத்தில் பின்பற்றும் தாயபாகம் முறை ஆகும்.

தாயபாகம் நூலில் உள்ள தலைப்புகள்
 தந்தை மற்றும் தாத்தாவின் சொத்துக்களை பிரித்தல்
 தந்தையின் மரணத்திற்குப் பிறகு சகோதரர்களிடையே சொத்துக்களைப் பிரிக்கும் பரம்பரை நடைமுறை
 குறைபாடுகள் காரணமாக வாரிசுரிமையிலிருந்து விலக்கப்பட்டவர்கள்
 மகன் இல்லாமல் இறந்தவரின் வாரிசுகளி வரிசைகள்

தாயபாகம் நூலில் குறிப்பிடப்பட்டவர்கள்
 மனு: ஸ்மிருதிகளில் ஜிமுதவாகனன்  மனுவை அடிக்கடி மேற்கோள் காட்டுகிறார்.
 யாக்யவல்க்கியர்
 விஷ்ணு
 நாரதர்
 பிரகஸ்பதி
 காத்தியாயனர்
 வியாசர்

தாயபாகத்திற்கும் மிதாச்சாரத்திற்கும் உள்ள மைய வேறுபாடுகள்

மகன்களின் உரிமைகள்
 தந்தையின் பூர்வீகச் சொத்தில் மகனுக்கு அவன் (தந்தை) மரணம் அடையும் வரை உரிமை இல்லை. அல்லது  தந்தை ஜாதியிலிருந்து ஒதுக்கிவைக்கப்படுவது அல்லது சந்நியாசம் மேற்கொளவது போன்ற பிற வழிகளில் தந்தையின் உரிமை அழிந்துவிடும். இது மிதாச்சாரததிற்கு நேர் எதிரானது. மிதாசாரத்தில் மகன்கள் பிறந்தவுடன் தந்தையின் சொத்தில் உரிமை வழங்குகிறது.

விதவையின் உரிமைகள்
கணவரின் மரணத்தில் கணவரின் சொத்து உரிமையை விதவை மனைவியும் பெறுகிறார்.

மூதாதையர் சொத்தில் உரிமை
மூதாதையர் மற்றும் தனிப்பட்ட சொத்துக்கள் அனைத்தையும் தந்தை மட்டுமே ஆட்சி செய்வர் என்று தயாபாகம் குறிப்பிடுகிறது. ஆனால் மிதாச்சாரம்  தந்தையின் மூதாதையர் சொத்துக்கள் மீது நடவடிக்கை எடுக்க தந்தைக்கு மகன்களின் ஒப்புதல் தேவையில்லை என கூறுகிறது. தயாபாகத்திற்கும், மிதாசாரத்திற்கும் முக்கிய வேறுபாடு என்னவென்றால், தந்தையின் மூதாதையர் மற்றும் தனிப்பட்ட சொத்துக்களின் மீதான முழு கட்டுப்பாட்டிற்கும் இடையே தயாபாகம் எந்த வித்தியாசத்தையும் பார்க்கவில்லை.

தனிப்பட்ட சொத்து
மிதாச்சாரம் மற்றும் தாயபாகம் ஆகிய இரண்டிலும் தந்தையானவர் தனது தனிப்பட்ட சொத்துக்களை  விரும்பியபடி யாருக்கும் எழுதி வைக்கும் உரிமை  உண்டு.

பரம்பரைச் சொத்து
தந்தை விரும்பினால் மட்டுமே மகன்கள், தந்தையின் மூதாதையர் சொத்தை தங்களுக்குள் பங்கு பிரிக்கலாம். ஒவ்வொரு மகனும் தனது தந்தையின் மரணத்திற்குப் பிறகு தனது பங்கு சொத்த்தைக் கொண்டு அவர் விரும்பியதைச் செய்யும் திறனைக் கொண்டுள்ளனர்.

விளக்க உரைகள்
தாயபாகத்திற்கு பத்துக்கும் மேற்பட்ட விளக்க உரைகள் எழுதப்பட்டுள்ளன. பாண்டுரங் வாமன் மிக முக்கியமான வர்ணனையாளர்களை பின்வருமாறு பட்டியலிடுகிறார்:
 ஸ்ரீநாத ஆச்சார்யசூடா
 தயாபாக-டிப்பனி (1470-1540) தயாபாகம் பற்றிய மிகப் பழமையான வர்ணனை.
 இராமபத்ர நயலங்காரா
 தயாபாக விளக்க உரை (1510-1570)
 அச்யுதானந்த சக்கரவர்தின்
 தயாபாக-சித்தாந்த குமுதசந்திரிகா (1510-1570)
 மகேஸ்வர பட்டாச்சாரியார்
 தயாபாகா-டீக்கா (1530-1600)
 தயாபாக-பிரபோதினி (18 ஆம் நூற்றாண்டின் மத்தியில்) [10]
 தயாபாக தத்துவம் ரகுநந்தன் (16 ஆம் நூற்றாண்டு)

காலம்
ஜிமுதவாகனர் தாயபாகம் நூலை  கிபி 1090 மற்றும் 1130 இடையில் அல்லது   கிபி 15ஆம் நூற்றாண்டில் எழுதியதாக கருதப்படுகிறது.

தாயபாகம் நூல் பின்பற்றப்படும் இடங்கள் 
சொத்துரிமை தொடர்பான விதிகளை  விளக்கும் தயாபாகம் நூலை வங்காளம், பீகார், பூர்வாஞ்சல், ஜார்கண்ட், ஒடிசா மற்றும் அசாம் ஆகிய மாநிலங்களில் சொத்துரிமை தொடர்பான விதிகள் பின்பற்றப்பட்டது.

இந்து வாரிசு சட்டம்
இந்து வாரிசுரிமைச் சட்டம், 1956 (எண். 30)இயற்றப்பட்ட பிறகு தாயபாகம் மற்றும் மிதாச்சாரம் அமைப்புகளில் வாரிசுகள் மற்றும் சொத்துப் பிரிவினை தொடர்பாக பல மாற்றங்கள் ஏற்படுத்தியது..

இதனையும் காண்க
 மிதாச்சாரம்
 இந்து வாரிசுரிமைச் சட்டம், 1956
 இந்து வாரிசுரிமை (திருத்தம்) சட்டம், 2005
 இந்திய இந்து திருமணங்கள் சட்டம் 1955
 இந்து குழந்தைகள் மற்றும் பாதுகாவலர் சட்டம், 1956
 இந்து தத்தெடுப்பு மற்றும் பராமரிப்புச் சட்டம், 1956

அடிக்குறிப்புகள்

மேற்கோள்கள்
 
 

இந்து சமயச் சட்டங்கள்
சமசுகிருத நூல்கள்
சொத்து
dhāyabhāghaṃ (Dāyabhāga) èṉbhadhu indhiyāvil  1956 indhu vārijhurimaijh jhaḍhḍhaṃ iyaṟṟabhbhaḍhuvadhaṟghu muṉṉar varai indhughghaḻ dhaṅghaḻ bharaṃbharai jhòdhdhughghaḻai èvvāṟu vārijhughaḻiḍhaiye bhiridhdhughghòḻvadhu èṉbhadhu bhaṟṟiya indhu  jhaḍhḍha nūlāghuṃ. idhaṉai èl̤udhiyavar jimudhavāghaṉaṉ āvār. vaṅghāḻabh bhaghudhiyil bhiridhdhāṉiya indhiya nīdhimaṉṟaṅghaḻil dhayābhāghajh jhaḍhḍhaṃ ghaḍhaibhbhiḍhighghabhbhaḍhḍhadhu.  irubhbhiṉuṃ idhu 1956 āṃ āṇḍhiṉ indhu vārijhurimaijh jhaḍhḍhaṃ maṟṟuṃ jhaḍhḍhadhdhiṉ aḍhudhdhaḍhudhdha dhirudhdhaṅghaḻ ghāraṇamāgha māṟiviḍhḍhadhu. medhādhidhi èl̤udhiya midhājhjhāraṃ bhaṟṟiya vimarjhaṉaṅghaḻiṉ aḍhibhbhaḍhaiyil, avaradhu bhaṇi midhājhjhāradhdhāl dhaḍhughghabhbhaḍhḍhadhāgha gharudhabhbhaḍhughiṟadhu. midhājhjhāraṃ nūl indhu jhaḍhḍhadhdhiṉ marabhuval̤i ghoḍhbhāḍhḍhai bhiradhinidhidhdhuvabhbhaḍhudhdhughiṟadhu. adhe jhamayaṃ dhayābhāghaṃ muṟai jhīrdhirudhdhabhbhaḍhḍha bhadhibhbhai bhiradhinidhidhdhuvabhbhaḍhudhdhughiṟadhu èṉṟu bhala aṟiñarghaḻ muḍhivu jhèyya idhu val̤ivaghudhdhadhu.

dhāyabhāghaṃ maṟṟuṃ midhājhjhāraṃ nūlghaḻughghiḍhaiyeyāṉa maiya veṟubhāḍhu, òruvar jhòdhdhiṉ urimaiyāḻarāgha māṟuṃ bhodhu aḍhibhbhaḍhaiyāgha ghòṇḍhadhu. dhāyabhāghaṃ maghaṉghaḻughghu avarghaḻiṉ dhandhaiyiṉ mūdhādhaiyar jhòdhdhil avar iṟaghghuṃ varai urimai val̤aṅghuvadhillai. midhājhjhāraṃ maghaṉghaḻ bhiṟandhavuḍhaṉ, mūdhādhaiyar jhòdhdhughghāṉa urimaiyai aḻighghiṟadhu. innūlughghu 12 muṟaighghu mel viḻaghghaṃ ghòḍhughghabhbhaḍhḍhuḻḻadhu.

mòl̤ibhèyarbhbhu
hèṉṟi dhāmas gholbhrūgh 1810 āṃ āṇḍhil dhāyabhāghaṃ nūliṉ ghaiyèl̤udhdhubh bhiradhighaḻ maṟṟuṃ bhaṇḍhidharghaḻaibh bhayaṉbhaḍhudhdhi mòl̤ibhèyardhdhār. ghalghadhdhā ujhjha nīdhimaṉṟa nīdhibhadhiyāṉa gholbhrūgh, dhayābhāghaṃ nūlai adhdhiyāyaṅghaḻ maṟṟuṃ vajhaṉaṅghaḻāgha uraiyai amaidhdhār. meluṃ mòl̤ibhèyarbhbhil bhala bhil̤aighaḻ aḍhighghaḍhi vimarjhighghabhbhaḍhughiṟadhu. dhavaṟughaḻ mūṉṟu ghāraṇighaḻāl eṟbhaḍhḍhadhāgha rojhjhar naṃbhughiṟār:

jhamasghirudha nūlghaḻiṉ vaḍhivaṃ
mòl̤ibhèyarbhbhāḻarghaḻ aṟindhirādha bhal̤aṅghāla nāgharighadhdhuḍhaṉ indha nūlghaḻ āl̤ndha īḍhubhāḍhu ghòṇḍhirundhaṉa. val̤aghghaṟiñarghaḻughghāgha urai èl̤udhabhbhaḍhḍhadhu èṉṟa dhavaṟāṉa gharudhdhu. gholbhrūgh indhiyāvil iraṇḍhu jhindhaṉaibh bhaḻḻighaḻiṉ bhirivai uruvāghghiṉār. indhiyāviṉ bhèruṃbhāṉmaiyāghabh bhiṉbhaṟṟuṃ midhājhjhāraṃ muṟai maṟṟuṃ vaṅghāḻadhdhil bhiṉbhaṟṟuṃ dhāyabhāghaṃ muṟai āghuṃ.

dhāyabhāghaṃ nūlil uḻḻa dhalaibhbhughaḻ
 dhandhai maṟṟuṃ dhādhdhāviṉ jhòdhdhughghaḻai bhiridhdhal
 dhandhaiyiṉ maraṇadhdhiṟghubh bhiṟaghu jhaghodhararghaḻiḍhaiye jhòdhdhughghaḻaibh bhirighghuṃ bharaṃbharai naḍhaimuṟai
 ghuṟaibhāḍhughaḻ ghāraṇamāgha vārijhurimaiyilirundhu vilaghghabhbhaḍhḍhavarghaḻ
 maghaṉ illāmal iṟandhavariṉ vārijhughaḻi varijhaighaḻ

dhāyabhāghaṃ nūlil ghuṟibhbhiḍhabhbhaḍhḍhavarghaḻ
 maṉu: smirudhighaḻil jimudhavāghaṉaṉ  maṉuvai aḍhighghaḍhi meṟghoḻ ghāḍhḍhughiṟār.
 yāghyavalghghiyar
 viṣṇu
 nāradhar
 bhiraghasbhadhi
 ghādhdhiyāyaṉar
 viyājhar

dhāyabhāghadhdhiṟghuṃ midhājhjhāradhdhiṟghuṃ uḻḻa maiya veṟubhāḍhughaḻ

maghaṉghaḻiṉ urimaighaḻ
 dhandhaiyiṉ bhūrvīghajh jhòdhdhil maghaṉughghu avaṉ (dhandhai) maraṇaṃ aḍhaiyuṃ varai urimai illai. alladhu  dhandhai jādhiyilirundhu òdhughghivaighghabhbhaḍhuvadhu alladhu jhanniyājhaṃ meṟghòḻavadhu bhoṉṟa bhiṟa val̤ighaḻil dhandhaiyiṉ urimai al̤indhuviḍhuṃ. idhu midhājhjhāradhadhiṟghu ner èdhirāṉadhu. midhājhāradhdhil maghaṉghaḻ bhiṟandhavuḍhaṉ dhandhaiyiṉ jhòdhdhil urimai val̤aṅghughiṟadhu.

vidhavaiyiṉ urimaighaḻ
ghaṇavariṉ maraṇadhdhil ghaṇavariṉ jhòdhdhu urimaiyai vidhavai maṉaiviyuṃ bhèṟughiṟār.

mūdhādhaiyar jhòdhdhil urimai
mūdhādhaiyar maṟṟuṃ dhaṉibhbhaḍhḍha jhòdhdhughghaḻ aṉaidhdhaiyuṃ dhandhai maḍhḍhume āḍhjhi jhèyvar èṉṟu dhayābhāghaṃ ghuṟibhbhiḍhughiṟadhu. āṉāl midhājhjhāraṃ  dhandhaiyiṉ mūdhādhaiyar jhòdhdhughghaḻ mīdhu naḍhavaḍhighghai èḍhughgha dhandhaighghu maghaṉghaḻiṉ òbhbhudhal dhevaiyillai èṉa ghūṟughiṟadhu. dhayābhāghadhdhiṟghuṃ, midhājhāradhdhiṟghuṃ mughghiya veṟubhāḍhu èṉṉavèṉṟāl, dhandhaiyiṉ mūdhādhaiyar maṟṟuṃ dhaṉibhbhaḍhḍha jhòdhdhughghaḻiṉ mīdhāṉa mul̤u ghaḍhḍhubhbhāḍhḍhiṟghuṃ iḍhaiye dhayābhāghaṃ èndha vidhdhiyājhadhdhaiyuṃ bhārghghavillai.

dhaṉibhbhaḍhḍha jhòdhdhu
midhājhjhāraṃ maṟṟuṃ dhāyabhāghaṃ āghiya iraṇḍhiluṃ dhandhaiyāṉavar dhaṉadhu dhaṉibhbhaḍhḍha jhòdhdhughghaḻai  viruṃbhiyabhaḍhi yārughghuṃ èl̤udhi vaighghuṃ urimai  uṇḍhu.

bharaṃbharaijh jhòdhdhu
dhandhai viruṃbhiṉāl maḍhḍhume maghaṉghaḻ, dhandhaiyiṉ mūdhādhaiyar jhòdhdhai dhaṅghaḻughghuḻ bhaṅghu bhirighghalāṃ. òvvòru maghaṉuṃ dhaṉadhu dhandhaiyiṉ maraṇadhdhiṟghubh bhiṟaghu dhaṉadhu bhaṅghu jhòdhdhdhaigh ghòṇḍhu avar viruṃbhiyadhaijh jhèyyuṃ dhiṟaṉaigh ghòṇḍhuḻḻaṉar.

viḻaghgha uraighaḻ
dhāyabhāghadhdhiṟghu bhadhdhughghuṃ meṟbhaḍhḍha viḻaghgha uraighaḻ èl̤udhabhbhaḍhḍhuḻḻaṉa. bhāṇḍhuraṅ vāmaṉ migha mughghiyamāṉa varṇaṉaiyāḻarghaḻai bhiṉvarumāṟu bhaḍhḍhiyaliḍhughiṟār:
 srīnādha ājhjhāryajhūḍhā
 dhayābhāgha-ḍhibhbhaṉi (1470-1540) dhayābhāghaṃ bhaṟṟiya mighabh bhal̤amaiyāṉa varṇaṉai.
 irāmabhadhra nayalaṅghārā
 dhayābhāgha viḻaghgha urai (1510-1570)
 ajhyudhāṉandha jhaghgharavardhiṉ
 dhayābhāgha-jhidhdhāndha ghumudhajhandhirighā (1510-1570)
 maghesvara bhaḍhḍhājhjhāriyār
 dhayābhāghā-ḍhīghghā (1530-1600)
 dhayābhāgha-bhirabhodhiṉi (18 āṃ nūṟṟāṇḍhiṉ madhdhiyil) [10]
 dhayābhāgha dhadhdhuvaṃ raghunandhaṉ (16 āṃ nūṟṟāṇḍhu)

ghālaṃ
jimudhavāghaṉar dhāyabhāghaṃ nūlai  ghibhi 1090 maṟṟuṃ 1130 iḍhaiyil alladhu   ghibhi 15āṃ nūṟṟāṇḍhil èl̤udhiyadhāgha gharudhabhbhaḍhughiṟadhu.

dhāyabhāghaṃ nūl bhiṉbhaṟṟabhbhaḍhuṃ iḍhaṅghaḻ 
jhòdhdhurimai dhòḍharbhāṉa vidhighaḻai  viḻaghghuṃ dhayābhāghaṃ nūlai vaṅghāḻaṃ, bhīghār, bhūrvāñjhal, jārghaṇḍh, òḍhijhā maṟṟuṃ ajhāṃ āghiya mānilaṅghaḻil jhòdhdhurimai dhòḍharbhāṉa vidhighaḻ bhiṉbhaṟṟabhbhaḍhḍhadhu.

indhu vārijhu jhaḍhḍhaṃ
indhu vārijhurimaijh jhaḍhḍhaṃ, 1956 (èṇ. 30)iyaṟṟabhbhaḍhḍha bhiṟaghu dhāyabhāghaṃ maṟṟuṃ midhājhjhāraṃ amaibhbhughaḻil vārijhughaḻ maṟṟuṃ jhòdhdhubh bhiriviṉai dhòḍharbhāgha bhala māṟṟaṅghaḻ eṟbhaḍhudhdhiyadhu..

idhaṉaiyuṃ ghāṇgha
 midhājhjhāraṃ
 indhu vārijhurimaijh jhaḍhḍhaṃ, 1956
 indhu vārijhurimai (dhirudhdhaṃ) jhaḍhḍhaṃ, 2005
 indhiya indhu dhirumaṇaṅghaḻ jhaḍhḍhaṃ 1955
 indhu ghul̤andhaighaḻ maṟṟuṃ bhādhughāvalar jhaḍhḍhaṃ, 1956
 indhu dhadhdhèḍhubhbhu maṟṟuṃ bharāmaribhbhujh jhaḍhḍhaṃ, 1956

aḍhighghuṟibhbhughaḻ

meṟghoḻghaḻ
 
 

indhu jhamayajh jhaḍhḍhaṅghaḻ
jhamajhughirudha nūlghaḻ
jhòdhdhu
தாயபாகம்