தௌலத் கான் லோதி, தில்லி சுல்தானகத்தை ஆண்ட இறுதி லோதி வம்சத்தின்] கடைசி ஆட்சியாளரான இப்ராகிம் லோதி ஆட்சியில் லாகூர் மாகாண ஆளுநராக இருந்தார். தில்லி சுல்தான் இப்ராகிம் லோதி மீதான வெறுப்பின் காரணமாக, தௌலத் கான் லோதி, தில்லி மீது படையெடுக்க  பாபரை அழைத்தார்.

பாபருக்கு உதவிடல்
1523ல் தௌலத் கான் இறையாண்மைக்காக, தில்லி சுல்தான் இப்ராகிம் லோதியுடன் அதிகாரப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டார். தௌலத் கான், இப்ராகிம் லோதியின் முக்கிய எதிரிகளில் ஒருவராக இருந்தார். இப்ராகிம் லோதியை வென்று, தில்லி சுல்தானகத்தை கைப்பற்ற காபூலில் இருந்த பாபருக்கு தூதர்களை அனுப்பினார். பாபரும் அதற்கு ஒப்புக்கொண்டார்.

பாபரின் படைகள் விரைவாக லாகூர் மற்றும் திபால்பூரை கைப்பற்றியது. தௌலத் கான் லோதி மற்றும் அவரது மகன்களான காஜி மற்றும் திலாவர் கான் லோதி, திபால்பூரில் பாபருடன் சேர்ந்தனர். தௌலத் கான் லோதிக்கு லாகூருக்குப் பதிலாக ஜலந்தர் மற்றும் சுல்தான்பூர் பகுதிகளை கொடுத்தபோது ஏமாற்றமடைந்தார். இந்த பணிகளை ஏற்றுக்கொள்வதற்குப் பதிலாக, தௌலத் கான் லோதியும், அவரது மகன் காஜியும் தலைமறைவாகினர். அதே நேரத்தில் தௌலத் கான் லோதியின் மற்றொரு மகன் திலாவர் கான் லோதி தனது தந்தைக்கு துரோகம் செய்து ஜலந்தர் மற்றும் சுல்தான்பூர் பகுதிகளின் ஆளுநர் பதவியை ஏற்றார்.

பாபரை இந்தியாவிற்கு வரவழைப்பதன் மூலம் தௌலத் கான் லோதி நடத்திய இராஜ்ஜிய தந்திர நிகழ்வுகளின் இறுதியாக 1526ல் முதல் பானிபட் போரில் (1526) தில்லி சுல்தான் இப்ராகிம் லௌதி உயிர் இழந்தார். பாபர் தில்லியில் முகலாயப் பேரரசை நிறுவினார்.

மேற்கோள்கள்

ஆதாரங்கள்
 Haig, Wolseley et al., The Cambridge History of India Vol. III: Turks and Afghans, Cambridge: Cambridge University Press, 1928, 10-12

தில்லி சுல்தானகம்
முகலாயப் பேரரசு
ஆப்கானித்தான் நபர்கள்
dhauladh ghāṉ lodhi, dhilli jhuldhāṉaghadhdhai āṇḍha iṟudhi lodhi vaṃjhadhdhiṉ] ghaḍhaijhi āḍhjhiyāḻarāṉa ibhrāghiṃ lodhi āḍhjhiyil lāghūr māghāṇa āḻunarāgha irundhār. dhilli jhuldhāṉ ibhrāghiṃ lodhi mīdhāṉa vèṟubhbhiṉ ghāraṇamāgha, dhauladh ghāṉ lodhi, dhilli mīdhu bhaḍhaiyèḍhughgha  bhābharai al̤aidhdhār.

bhābharughghu udhaviḍhal
1523l dhauladh ghāṉ iṟaiyāṇmaighghāgha, dhilli jhuldhāṉ ibhrāghiṃ lodhiyuḍhaṉ adhighārabh bhorāḍhḍhadhdhil īḍhubhaḍhḍhār. dhauladh ghāṉ, ibhrāghiṃ lodhiyiṉ mughghiya èdhirighaḻil òruvarāgha irundhār. ibhrāghiṃ lodhiyai vèṉṟu, dhilli jhuldhāṉaghadhdhai ghaibhbhaṟṟa ghābhūlil irundha bhābharughghu dhūdharghaḻai aṉubhbhiṉār. bhābharuṃ adhaṟghu òbhbhughghòṇḍhār.

bhābhariṉ bhaḍhaighaḻ viraivāgha lāghūr maṟṟuṃ dhibhālbhūrai ghaibhbhaṟṟiyadhu. dhauladh ghāṉ lodhi maṟṟuṃ avaradhu maghaṉghaḻāṉa ghāji maṟṟuṃ dhilāvar ghāṉ lodhi, dhibhālbhūril bhābharuḍhaṉ jherndhaṉar. dhauladh ghāṉ lodhighghu lāghūrughghubh bhadhilāgha jalandhar maṟṟuṃ jhuldhāṉbhūr bhaghudhighaḻai ghòḍhudhdhabhodhu emāṟṟamaḍhaindhār. indha bhaṇighaḻai eṟṟughghòḻvadhaṟghubh bhadhilāgha, dhauladh ghāṉ lodhiyuṃ, avaradhu maghaṉ ghājiyuṃ dhalaimaṟaivāghiṉar. adhe neradhdhil dhauladh ghāṉ lodhiyiṉ maṟṟòru maghaṉ dhilāvar ghāṉ lodhi dhaṉadhu dhandhaighghu dhuroghaṃ jhèydhu jalandhar maṟṟuṃ jhuldhāṉbhūr bhaghudhighaḻiṉ āḻunar bhadhaviyai eṟṟār.

bhābharai indhiyāviṟghu varaval̤aibhbhadhaṉ mūlaṃ dhauladh ghāṉ lodhi naḍhadhdhiya irājjiya dhandhira nighal̤vughaḻiṉ iṟudhiyāgha 1526l mudhal bhāṉibhaḍh bhoril (1526) dhilli jhuldhāṉ ibhrāghiṃ laudhi uyir il̤andhār. bhābhar dhilliyil mughalāyabh bherarajhai niṟuviṉār.

meṟghoḻghaḻ

ādhāraṅghaḻ
 Haig, Wolseley et al., The Cambridge History of India Vol. III: Turks and Afghans, Cambridge: Cambridge University Press, 1928, 10-12

dhilli jhuldhāṉaghaṃ
mughalāyabh bherarajhu
ābhghāṉidhdhāṉ nabharghaḻ
தௌலத் கான் லோதி