ΒDeccanis

தக்காணி (  ) அல்லது டெக்கானி மக்கள் என்பது தெற்கு மற்றும் மத்திய இந்தியாவின் தக்காணப் பகுதியில் வசிக்கும் இசுலாமியர்களின் ஒரு சமூகமாகும். இவர்கள் உருதுவின் தனித்துவமான ஒரு வகை மொழியான தக்காணி மொழியைப் பேசுகிறார்கள்.  முகமது பின் துக்ளக்கின் ஆட்சியின் போது 1327 இல் டெல்லி சுல்தானகத்தின் தலைநகரை டெல்லியில் இருந்து தௌலதாபாத்திற்கு மாற்றியதில் இந்த சமூகம் உருவாகியுள்ளது.  ஹிந்தவி மொழி பேசும் மக்கள் தக்காணத்திற்கு இடம்பெயர்ந்ததாலும், உள்ளூர் இந்துக்கள் இசுலாமிற்கு மாறியதாலும், தக்காணி என்று அழைக்கப்படும் உருது மொழி பேசும் இசுலாமியர்களின் புதிய சமூகம் உருவாகியது. அவர்கள் அரசியலில் முக்கிய பங்கு வகிக்கும். தக்காணத்தின்.  தக்காணிகளின் மொழியான தக்காணி உருது, பஹ்மனி சுல்தானகத்தின்  ஆட்சியின் போது அங்கீகரிக்கப்பட்டு டெக்கான் சுல்தானியங்களில் நன்கு வளர்ச்சியடைந்தது. 

பஹ்மானிகளின் மறைவுக்குப் பிறகான தக்காண சுல்தானகக் கால ஆட்சியை தக்காணி கலாச்சாரத்தின் பொற்காலம் எனலாம். இந்த காலகட்டத்தில் தான் கலைகள், மொழி மற்றும் கட்டிடக்கலை ஆகியவற்றில் வளர்ச்சி ஏற்பட்டது.  தக்காண மாநிலங்களான மகாராஷ்டிரா, தெலுங்கானா, ஆந்திரப் பிரதேசம் மற்றும் கர்நாடகா மற்றும் ஹைதராபாத் மற்றும் அவுரங்காபாத் நகரங்களில் தக்காணி மக்கள் இரண்டாவது பெரிய இனக்குழுவாக உருவெடுத்தனர்.

புலம்பெயர்தல் 

பிரிட்டிஷ் இந்தியாவின் பிரிவினை மற்றும் ஹைதராபாத் இணைக்கப்பட்ட பிறகு, பெரிய அளவிலான மக்கள் தக்காணத்திற்கு வெளியே புலம் பெயர்ந்தனர். குறிப்பாக பாகிஸ்தானில் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் குடியேறிய இவர்கள், உருது பேசும் சிறுபான்மையினரான முஹாஜிர்கள் சமூகமாக உருவாகினர். 

தக்காணி மக்கள் மேலும் பல்வேறு குழுக்களாக பிரிக்கப்பட்டுள்ளனர், குறிப்பாக ஹைதராபாத் ( ஹைதராபாத் தக்காணத்திலிருந்து ), மைசோரிகள் ( மைசூர் மாநிலத்திலிருந்து ), மற்றும் மதராசிகள் ( மெட்ராஸ் மாநிலத்திலிருந்து ) (கர்னூல், நெல்லூர், குண்டூர், சென்னை முஸ்லிம்கள் உட்பட). 

இன்றளவும் மகாராஷ்டிரா, கோவா, கர்நாடகா, தெலுங்கானா, ஆந்திரப் பிரதேசம் ஆகிய மாநிலங்களில் உள்ள பெரும்பாலான இசுலாமியர்களின் தாய் மொழி தக்காணி உருது ஆகும். ஒரு தனித்துவமான தக்காணி உருது தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த இசுலாமியர்களின் ஒரு பகுதியினரால் இன்றளவும் பேசப்படுகிறது.

வரலாறு 
தக்காணி எனப்படும் டெக்கானி என்ற சொல் (பிராகிருத (دکنی) மொழியில் "தெற்கு" எனப்பொருள்படும் தக்கின் என்ற மூலச்சொல்) 1487 கி.பி. சுல்தான் மஹ்மூத் ஷா பஹ்மானி II இன் ஆட்சியின் போது பஹ்மனி ஆட்சியாளர்களினால் வழங்கப்பட்டது.

மேலும் பார்க்கவும் 

 தெற்காசிய இனக்குழுக்கள்
 தக்கினி
 ஹைதராபாத் முஸ்லிம்கள்
 ஆந்திர முஸ்லிம்கள்

குறிப்புகள்

மேலும் படிக்க 

 இடைக்கால டெக்கான் நகர்ப்புற கலாச்சாரம் (கி.பி. 1300 முதல் கி.பி. 1650 வரை )
 டெக்கான் கல்லூரி முதுகலை மற்றும் ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தின் புல்லட்டின், தொகுதி 22 (1963)
இந்திய முஸ்லிம்கள்
ΒDeccanis

dhaghghāṇi (  ) alladhu ḍhèghghāṉi maghghaḻ èṉbhadhu dhèṟghu maṟṟuṃ madhdhiya indhiyāviṉ dhaghghāṇabh bhaghudhiyil vajhighghuṃ ijhulāmiyarghaḻiṉ òru jhamūghamāghuṃ. ivarghaḻ urudhuviṉ dhaṉidhdhuvamāṉa òru vaghai mòl̤iyāṉa dhaghghāṇi mòl̤iyaibh bhejhughiṟārghaḻ.  mughamadhu bhiṉ dhughḻaghghiṉ āḍhjhiyiṉ bhodhu 1327 il ḍhèlli jhuldhāṉaghadhdhiṉ dhalainagharai ḍhèlliyil irundhu dhauladhābhādhdhiṟghu māṟṟiyadhil indha jhamūghaṃ uruvāghiyuḻḻadhu.  hindhavi mòl̤i bhejhuṃ maghghaḻ dhaghghāṇadhdhiṟghu iḍhaṃbhèyarndhadhāluṃ, uḻḻūr indhughghaḻ ijhulāmiṟghu māṟiyadhāluṃ, dhaghghāṇi èṉṟu al̤aighghabhbhaḍhuṃ urudhu mòl̤i bhejhuṃ ijhulāmiyarghaḻiṉ bhudhiya jhamūghaṃ uruvāghiyadhu. avarghaḻ arajhiyalil mughghiya bhaṅghu vaghighghuṃ. dhaghghāṇadhdhiṉ.  dhaghghāṇighaḻiṉ mòl̤iyāṉa dhaghghāṇi urudhu, bhahmaṉi jhuldhāṉaghadhdhiṉ  āḍhjhiyiṉ bhodhu aṅghīgharighghabhbhaḍhḍhu ḍhèghghāṉ jhuldhāṉiyaṅghaḻil naṉghu vaḻarjhjhiyaḍhaindhadhu. 

bhahmāṉighaḻiṉ maṟaivughghubh bhiṟaghāṉa dhaghghāṇa jhuldhāṉaghagh ghāla āḍhjhiyai dhaghghāṇi ghalājhjhāradhdhiṉ bhòṟghālaṃ èṉalāṃ. indha ghālaghaḍhḍhadhdhil dhāṉ ghalaighaḻ, mòl̤i maṟṟuṃ ghaḍhḍhiḍhaghghalai āghiyavaṟṟil vaḻarjhjhi eṟbhaḍhḍhadhu.  dhaghghāṇa mānilaṅghaḻāṉa maghārāṣḍhirā, dhèluṅghāṉā, āndhirabh bhiradhejhaṃ maṟṟuṃ gharnāḍhaghā maṟṟuṃ haidharābhādh maṟṟuṃ avuraṅghābhādh nagharaṅghaḻil dhaghghāṇi maghghaḻ iraṇḍhāvadhu bhèriya iṉaghghul̤uvāgha uruvèḍhudhdhaṉar.

bhulaṃbhèyardhal 

bhiriḍhḍhiṣ indhiyāviṉ bhiriviṉai maṟṟuṃ haidharābhādh iṇaighghabhbhaḍhḍha bhiṟaghu, bhèriya aḻavilāṉa maghghaḻ dhaghghāṇadhdhiṟghu vèḻiye bhulaṃ bhèyarndhaṉar. ghuṟibhbhāgha bhāghisdhāṉil ghuṟibhbhiḍhadhdhaghgha aḻavil ghuḍhiyeṟiya ivarghaḻ, urudhu bhejhuṃ jhiṟubhāṉmaiyiṉarāṉa muhājirghaḻ jhamūghamāgha uruvāghiṉar. 

dhaghghāṇi maghghaḻ meluṃ bhalveṟu ghul̤ughghaḻāgha bhirighghabhbhaḍhḍhuḻḻaṉar, ghuṟibhbhāgha haidharābhādh ( haidharābhādh dhaghghāṇadhdhilirundhu ), maijhorighaḻ ( maijhūr māniladhdhilirundhu ), maṟṟuṃ madharājhighaḻ ( mèḍhrās māniladhdhilirundhu ) (gharṉūl, nèllūr, ghuṇḍhūr, jhèṉṉai musliṃghaḻ uḍhbhaḍha). 

iṉṟaḻavuṃ maghārāṣḍhirā, ghovā, gharnāḍhaghā, dhèluṅghāṉā, āndhirabh bhiradhejhaṃ āghiya mānilaṅghaḻil uḻḻa bhèruṃbhālāṉa ijhulāmiyarghaḻiṉ dhāy mòl̤i dhaghghāṇi urudhu āghuṃ. òru dhaṉidhdhuvamāṉa dhaghghāṇi urudhu dhamil̤nāḍhḍhaijh jherndha ijhulāmiyarghaḻiṉ òru bhaghudhiyiṉarāl iṉṟaḻavuṃ bhejhabhbhaḍhughiṟadhu.

varalāṟu 
dhaghghāṇi èṉabhbhaḍhuṃ ḍhèghghāṉi èṉṟa jhòl (bhirāghirudha (دکنی) mòl̤iyil "dhèṟghu" èṉabhbhòruḻbhaḍhuṃ dhaghghiṉ èṉṟa mūlajhjhòl) 1487 ghi.bhi. jhuldhāṉ mahmūdh ṣā bhahmāṉi II iṉ āḍhjhiyiṉ bhodhu bhahmaṉi āḍhjhiyāḻarghaḻiṉāl val̤aṅghabhbhaḍhḍhadhu.

meluṃ bhārghghavuṃ 

 dhèṟghājhiya iṉaghghul̤ughghaḻ
 dhaghghiṉi
 haidharābhādh musliṃghaḻ
 āndhira musliṃghaḻ

ghuṟibhbhughaḻ

meluṃ bhaḍhighgha 

 iḍhaighghāla ḍhèghghāṉ nagharbhbhuṟa ghalājhjhāraṃ (ghi.bhi. 1300 mudhal ghi.bhi. 1650 varai )
 ḍhèghghāṉ ghallūri mudhughalai maṟṟuṃ ārāyjhjhi niṟuvaṉadhdhiṉ bhullaḍhḍhiṉ, dhòghudhi 22 (1963)
indhiya musliṃghaḻ
தக்காணிகள்