வாமன் பண்டிட் (Vaman Pandit) (1608-1695)  வாமன் தானாஜி சேசா என்றும் அறியப்படும் இவர் ஒரு மராத்திய அறிஞரும் இந்தியக் கவிஞருமாவார்.  சேசா குடும்பத்தைச் சேர்ந்த இவர் ஒரு சிறந்த கவிஞராவார். இவருடைய கவிதை முழு மகாராட்டிராவிலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. இவரது கதை கவிதை பொதுமக்களிடமும், ஹரி கீர்த்தங்கர்களிடமும் மிகவும் பிரபலமாக உள்ளது. இவரது பக்தி என்ற கருத்துக்கு ஒரு நல்ல அடித்தளத்தை அளித்துள்ளார்.

ஆரம்ப கால வாழ்க்கை 
கர்நாடகாவின் தர்வாட்டில், கவிஞர்கள் மற்றும் அறிஞர்கள் அடங்கிய ஒரு முக்கிய சேசா குடும்பத்தில் தேசஸ்த் பிராமணக் குடும்பத்தில் பிறந்தார் .    நாந்தேடிலிருந்து வந்த குடும்பம் தார்வாடிற்கு குடிபெயர்ந்தது. இவர் ஒரு முக்கிய வைணவ தத்துவஞானியான மத்வாச்சாரியரைப் பின்பற்றுபவராவார்.  இவர் தனது வாழ்க்கையின் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க காலத்திற்கு பிறகு வாரணாசிக்கு குடிபெயர்ந்தார். சகுண பிராமணரை (தனிப்பட்ட கடவுள்) நிர்குண பிரம்மத்தை (ஆளுமை இல்லாத கடவுள்) விட உயர்ந்தவர் என்று வாமன் பண்டிட் கருதுகிறார். பகவான் கிருட்டிணரை சகுண பிரம்ம அவதாரம் என்று கருதுகிறார்.

இலக்கியப் படைப்புகள் 
இவரது மிக முக்கியமான படைப்பான யதார்த்ததிபிகா என்பது பகவத்கீதையின் வர்ணனையாகும். இவரது புத்தகமான நிகமசாரா (1673) வர்கவி வருணி வித்யா ( வேதாந்தம் ) பற்றி விரிவாக விவரிக்கிறது. அவரது மற்ற படைப்புகளில் சமாஷ்லோகி கீதை, கர்மதத்வா, பாமினிவிலாசா, ராதாவிலாசா, ராசகிரீடா, அஹலியோதாரா, வனசுதா, வேணுசுதா, கசேந்திரமோக்சம் மற்றும் சீதா ஸ்வயம்வரா ஆகியவையும் அடங்கும் . இவர் இறந்த பின்னர் 1695 ஆம் ஆண்டில், சங்கலி மாவட்டத்தின் கோரேகான் கிராமத்தில் வாரணா ஆற்றின் கரையில் ஒரு சமாதி  கட்டப்பட்டுள்ளது.

குறிப்புகள்

நூலியல் 

 
Kusumawati Deshpande and M.V.Rajadhyaksha, A history of Marathi literature (New Delhi: Sahitya Akademi, 1988), pp31-33
S.G.Kanhere, ‘Waman Pandit - scholar and Marathi poet’ Bulletin of the School of Oriental and African Studies, University of London v4, 1926, pp305-314
மகாராட்டிர மக்கள்
மராத்தி கவிஞர்கள்
1695 இறப்புகள்
1608 பிறப்புகள்
vāmaṉ bhaṇḍhiḍh (Vaman Pandit) (1608-1695)  vāmaṉ dhāṉāji jhejhā èṉṟuṃ aṟiyabhbhaḍhuṃ ivar òru marādhdhiya aṟiñaruṃ indhiyagh ghaviñarumāvār.  jhejhā ghuḍhuṃbhadhdhaijh jherndha ivar òru jhiṟandha ghaviñarāvār. ivaruḍhaiya ghavidhai mul̤u maghārāḍhḍhirāviluṃ dhāghghadhdhai eṟbhaḍhudhdhiyadhu. ivaradhu ghadhai ghavidhai bhòdhumaghghaḻiḍhamuṃ, hari ghīrdhdhaṅgharghaḻiḍhamuṃ mighavuṃ bhirabhalamāgha uḻḻadhu. ivaradhu bhaghdhi èṉṟa gharudhdhughghu òru nalla aḍhidhdhaḻadhdhai aḻidhdhuḻḻār.

āraṃbha ghāla vāl̤ghghai 
gharnāḍhaghāviṉ dharvāḍhḍhil, ghaviñarghaḻ maṟṟuṃ aṟiñarghaḻ aḍhaṅghiya òru mughghiya jhejhā ghuḍhuṃbhadhdhil dhejhasdh bhirāmaṇagh ghuḍhuṃbhadhdhil bhiṟandhār .    nāndheḍhilirundhu vandha ghuḍhuṃbhaṃ dhārvāḍhiṟghu ghuḍhibhèyarndhadhu. ivar òru mughghiya vaiṇava dhadhdhuvañāṉiyāṉa madhvājhjhāriyaraibh bhiṉbhaṟṟubhavarāvār.  ivar dhaṉadhu vāl̤ghghaiyiṉ òru ghuṟibhbhiḍhadhdhaghgha ghāladhdhiṟghu bhiṟaghu vāraṇājhighghu ghuḍhibhèyarndhār. jhaghuṇa bhirāmaṇarai (dhaṉibhbhaḍhḍha ghaḍhavuḻ) nirghuṇa bhiraṃmadhdhai (āḻumai illādha ghaḍhavuḻ) viḍha uyarndhavar èṉṟu vāmaṉ bhaṇḍhiḍh gharudhughiṟār. bhaghavāṉ ghiruḍhḍhiṇarai jhaghuṇa bhiraṃma avadhāraṃ èṉṟu gharudhughiṟār.

ilaghghiyabh bhaḍhaibhbhughaḻ 
ivaradhu migha mughghiyamāṉa bhaḍhaibhbhāṉa yadhārdhdhadhibhighā èṉbhadhu bhaghavadhghīdhaiyiṉ varṇaṉaiyāghuṃ. ivaradhu bhudhdhaghamāṉa nighamajhārā (1673) varghavi varuṇi vidhyā ( vedhāndhaṃ ) bhaṟṟi virivāgha vivarighghiṟadhu. avaradhu maṟṟa bhaḍhaibhbhughaḻil jhamāṣloghi ghīdhai, gharmadhadhvā, bhāmiṉivilājhā, rādhāvilājhā, rājhaghirīḍhā, ahaliyodhārā, vaṉajhudhā, veṇujhudhā, ghajhendhiramoghjhaṃ maṟṟuṃ jhīdhā svayaṃvarā āghiyavaiyuṃ aḍhaṅghuṃ . ivar iṟandha bhiṉṉar 1695 āṃ āṇḍhil, jhaṅghali māvaḍhḍhadhdhiṉ ghoreghāṉ ghirāmadhdhil vāraṇā āṟṟiṉ gharaiyil òru jhamādhi  ghaḍhḍhabhbhaḍhḍhuḻḻadhu.

ghuṟibhbhughaḻ

nūliyal 

 
Kusumawati Deshpande and M.V.Rajadhyaksha, A history of Marathi literature (New Delhi: Sahitya Akademi, 1988), pp31-33
S.G.Kanhere, ‘Waman Pandit - scholar and Marathi poet’ Bulletin of the School of Oriental and African Studies, University of London v4, 1926, pp305-314
maghārāḍhḍhira maghghaḻ
marādhdhi ghaviñarghaḻ
1695 iṟabhbhughaḻ
1608 bhiṟabhbhughaḻ
வாமன் பண்டிட்