செய்யும் என்னும் வினைமுற்று புறநானூற்றுப் பாடல்கள் சிலவற்றில் செய்யுந்து வாய்பாடு பற்றி வருகிறது.
செய்+உம்=செய்யும். செய்+உந்து=செய்யுந்து. உம் என்னும் விகுதி உந்து என மாறியிருப்பதை இங்குக் காணலாம். 
மறு+க்+க்+உம்=மறுக்கும் எனற்பாலது மறு+க்+க்+உந்து=மறுக்குந்து என வந்திருப்பதைப் பாடலில் காணலாம்.   
இடைச்சொல் ஈறு பற்றிக் கூறுகையில் உம் உந்து ஆகும் இடனுமார் உண்டே என்று தொல்காப்பியம் குறிப்பிடுகிறது. 

சொல்லாட்சித் தொகுப்பு

பரணர்

1 
'மீன் நொடுத்து நெல் குவைஇ, மிசை அம்பியின் மனை மறுக்குந்து
மனைக் குவைஇய கறி மூடையால், கலிச் சும்மைய கரை கலக்குறுந்து
கலம் தந்த பொற் பரிசம் கழித் தோணியான், கரை சேர்க்குந்து

2 
மண்டையான் --- கறக்குந்து
அவல் வகுத்த பசுங் குடையான், புதல் முல்லைப் பூப் பறிக்குந்து

கோவூர் கிழார் 
நார் அரி நறவின் நாள் மகிழ் தூங்குந்து

மாங்குடி கிழார்

1
கீழ் நீரான் மீன் வழங்குந்து
மீ நீரான், கண் அன்ன, மலர் பூக்குந்து
கழி சுற்றிய விளை கழனி, அரிப் பறையான் புள் ஓப்புந்து
நெடுநீர் கூஉம் மணல் தண் கான் மென் பறையான் புள் இரியுந்து
நனைக் கள்ளின் மனைக் கோசர் தீம் தேறல் நறவு மகிழ்ந்து, தீம் குரவைக் கொளைத் தாங்குந்து

2 
நெல் அரியும் இருந் தொழுவர் செஞ் ஞாயிற்று வெயில் முனையின் தெண் கடல் திரை மிசைப் பாயுந்து
திண் திமில் வன் பரதவர் வெப்பு உடைய மட்டு உண்டு தண் குரவைச் சீர் தூங்குந்து

கோவூர் கிழார் 
கடலே, கால் தந்த கலன் எண்ணுவோர் கானல் புன்னைச் சினை நிலைக்குந்து 
கழியே, சிறு வெள் உப்பின் கொள்ளை சாற்றி, பெருங் கல் நல் நாட்டு உமண் ஒலிக்குந்து

புறத்திணை நன்னாகனார் 
அம் கண் குறு முயல வெருவ, அயல கருங் கோட்டு இருப்பைப் பூ உறைக்குந்து
விழவு இன்றாயினும், உழவர் மண்டை இருங் கெடிற்று மிசையொடு பூங் கள் வைகுந்து

கருவூர்க் கதப்பிள்ளை 
தென்னவர் வய மறவன் மிசைப் பெய்த நீர் கடல் பரந்து முத்து ஆகுந்து

மகட்பாற்காஞ்சி 
கோவலர் வீ ததை முல்லைப் பூப் பறிக்குந்து
குறுங் கோல் எறிந்த நெடுஞ் செவிக் குறு முயல் நெடு நீர்ப் பரப்பின் வாளையொடு உகளுந்து 
தொடலை அல்குல் தொடித் தோள் மகளிர் கடல் ஆடிக் கயம் பாய்ந்து, கழி நெய்தல் பூக் குறூஉந்து

ஒருசிறைப் பெரியனார் 
கயத்து இட்ட வித்து வறத்தின் சாவாது கழைக் கரும்பின் ஒலிக்குந்து,
கொண்டல் கொண்ட நீர் கோடை காயினும், கண் அன்ன மலர் பூக்குந்து
 

இத்தகைய மொழியியல் மரபு பிற நூல்களில் இல்லை. தற்கால வழக்கிலும் இல்லை

மேற்கோள் 

தமிழியல்
இலக்கணம்
jhèyyuṃ èṉṉuṃ viṉaimuṟṟu bhuṟanāṉūṟṟubh bhāḍhalghaḻ jhilavaṟṟil jhèyyundhu vāybhāḍhu bhaṟṟi varughiṟadhu.
jhèy+uṃ=jhèyyuṃ. jhèy+undhu=jhèyyundhu. uṃ èṉṉuṃ vighudhi undhu èṉa māṟiyirubhbhadhai iṅghugh ghāṇalāṃ. 
maṟu+gh+gh+uṃ=maṟughghuṃ èṉaṟbhāladhu maṟu+gh+gh+undhu=maṟughghundhu èṉa vandhirubhbhadhaibh bhāḍhalil ghāṇalāṃ.   
iḍhaijhjhòl īṟu bhaṟṟigh ghūṟughaiyil uṃ undhu āghuṃ iḍhaṉumār uṇḍhe èṉṟu dhòlghābhbhiyaṃ ghuṟibhbhiḍhughiṟadhu. 

jhòllāḍhjhidh dhòghubhbhu

bharaṇar

1 
'mīṉ nòḍhudhdhu nèl ghuvaii, mijhai aṃbhiyiṉ maṉai maṟughghundhu
maṉaigh ghuvaiiya ghaṟi mūḍhaiyāl, ghalijh jhuṃmaiya gharai ghalaghghuṟundhu
ghalaṃ dhandha bhòṟ bharijhaṃ ghal̤idh dhoṇiyāṉ, gharai jherghghundhu

2 
maṇḍhaiyāṉ --- ghaṟaghghundhu
aval vaghudhdha bhajhuṅ ghuḍhaiyāṉ, bhudhal mullaibh bhūbh bhaṟighghundhu

ghovūr ghil̤ār 
nār ari naṟaviṉ nāḻ maghil̤ dhūṅghundhu

māṅghuḍhi ghil̤ār

1
ghīl̤ nīrāṉ mīṉ val̤aṅghundhu
mī nīrāṉ, ghaṇ aṉṉa, malar bhūghghundhu
ghal̤i jhuṟṟiya viḻai ghal̤aṉi, aribh bhaṟaiyāṉ bhuḻ obhbhundhu
nèḍhunīr ghūuṃ maṇal dhaṇ ghāṉ mèṉ bhaṟaiyāṉ bhuḻ iriyundhu
naṉaigh ghaḻḻiṉ maṉaigh ghojhar dhīṃ dheṟal naṟavu maghil̤ndhu, dhīṃ ghuravaigh ghòḻaidh dhāṅghundhu

2 
nèl ariyuṃ irun dhòl̤uvar jhèñ ñāyiṟṟu vèyil muṉaiyiṉ dhèṇ ghaḍhal dhirai mijhaibh bhāyundhu
dhiṇ dhimil vaṉ bharadhavar vèbhbhu uḍhaiya maḍhḍhu uṇḍhu dhaṇ ghuravaijh jhīr dhūṅghundhu

ghovūr ghil̤ār 
ghaḍhale, ghāl dhandha ghalaṉ èṇṇuvor ghāṉal bhuṉṉaijh jhiṉai nilaighghundhu 
ghal̤iye, jhiṟu vèḻ ubhbhiṉ ghòḻḻai jhāṟṟi, bhèruṅ ghal nal nāḍhḍhu umaṇ òlighghundhu

bhuṟadhdhiṇai naṉṉāghaṉār 
aṃ ghaṇ ghuṟu muyala vèruva, ayala gharuṅ ghoḍhḍhu irubhbhaibh bhū uṟaighghundhu
vil̤avu iṉṟāyiṉuṃ, ul̤avar maṇḍhai iruṅ ghèḍhiṟṟu mijhaiyòḍhu bhūṅ ghaḻ vaighundhu

gharuvūrgh ghadhabhbhiḻḻai 
dhèṉṉavar vaya maṟavaṉ mijhaibh bhèydha nīr ghaḍhal bharandhu mudhdhu āghundhu

maghaḍhbhāṟghāñjhi 
ghovalar vī dhadhai mullaibh bhūbh bhaṟighghundhu
ghuṟuṅ ghol èṟindha nèḍhuñ jhèvigh ghuṟu muyal nèḍhu nīrbh bharabhbhiṉ vāḻaiyòḍhu ughaḻundhu 
dhòḍhalai alghul dhòḍhidh dhoḻ maghaḻir ghaḍhal āḍhigh ghayaṃ bhāyndhu, ghal̤i nèydhal bhūgh ghuṟūundhu

òrujhiṟaibh bhèriyaṉār 
ghayadhdhu iḍhḍha vidhdhu vaṟadhdhiṉ jhāvādhu ghal̤aigh gharuṃbhiṉ òlighghundhu,
ghòṇḍhal ghòṇḍha nīr ghoḍhai ghāyiṉuṃ, ghaṇ aṉṉa malar bhūghghundhu
 

idhdhaghaiya mòl̤iyiyal marabhu bhiṟa nūlghaḻil illai. dhaṟghāla val̤aghghiluṃ illai

meṟghoḻ 

dhamil̤iyal
ilaghghaṇaṃ
உந்து (வினைச்சொல் விகுதி)