ତଥାପି, ଜ୍ଞାନବାନ ଆଥୀନୀୟମାନେ କ୍ରୀଟକୁ ସେମାନଙ୍କ ସଂସ୍କୃତିର ଏକ ଉତ୍ସ ଭାବେ ସ୍ୱୀକାର କରିଥିଲେ ଏବଂ ଏହାର ଗୁମ୍ଫା ଓ ମନ୍ଦିରଗୁଡ଼ିକ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାର ପ୍ରମୁଖ କେନ୍ଦ୍ର ଥିଲା।
ଅଜ୍ଞ ଆଥୀନୀୟମାନେ ବିଶ୍ବାସ କରୁଥିଲେ ଯେ କ୍ରୀଟ ଏକ ବିଦେଶୀ, ସମ୍ପର୍କହୀନ ସଂସ୍କୃତି।