ଜିଓଟ୍ଟୋ ତାଙ୍କ ମାଡୋନା ସିଂହାସନରେ (୧୩୧୦) ଏକ ଉଷ୍ମ ମାନବିକତାକୁ ନିଶ୍ୱାସ ନେଉଛନ୍ତି, ଯାହା ସେହି କୋଠରୀରେ ସିମାବୁ ଏବଂ ଡୁକିଓଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଷୟବସ୍ତୁର ଅଧିକ ଆନୁଷ୍ଠାନିକ ଚିତ୍ରଠାରୁ ଏହାକୁ ଅଲଗା କରେ।
ଗିଓଟୋ ତାଙ୍କ ଚିତ୍ରକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୌଳିକ ଏବଂ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ଜଣାଶୁଣା।