୧୯୭୫ ମସିହାରେ ଦମନମୂଳକ ଜରୁରୀକାଳୀନ ପରିସ୍ଥିତି ଘୋଷଣା କରିବା ସମୟରେ ଇନ୍ଦିରା ଗାନ୍ଧୀଙ୍କ କଠୋର କର୍ତୃତ୍ୱବାଦ ପ୍ରତି ପ୍ରବଣତା ପ୍ରକାଶ ପାଇଥିଲା, ସେ ଏହାକୁ ଶୃଙ୍ଖଳିତ ଗଣତନ୍ତ୍ର ବୋଲି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ସେ ତାଙ୍କ ଓ ତାଙ୍କ ଦଳ ବିରୋଧରେ ଦୁର୍ବ୍ୟବହାର ଓ ଦୁର୍ନୀତିର ଅଭିଯୋଗ ଆଣିଥିବା ବିରୋଧୀ ନେତାମାନଙ୍କୁ ବହୁସଂଖ୍ୟକ ଗିରଫ କରିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଇଥିଲେ।
ଇନ୍ଦିରା ଗାନ୍ଧି ସରକାରରେ ରହିବା ପାଇଁ ଜରୁରୀକାଳୀନ ପରିସ୍ଥିତି ଘୋଷଣା କରିବାକୁ ପଡ଼ିଥିଲା।