ଅଧିକାଂଶ ସମୟରେ ଆଦ୍ରିନ୍ ଧୂଳିରେ ପିଠି ମିଶାଇ ଚାଲିଗଲେ, କିନ୍ତୁ କେତେଥର ସେ ପାଦ ସହ ଛିଡ଼ା ହେଲେ ଏବଂ ପ୍ରତି ଥର ସେ କାଳର ବୃହତ ଶରୀରରେ ଭସ୍ମର ନୂତନ ଚିହ୍ନ ଛାଡ଼ି ଯାଉଥିଲେ।
ଆଡ୍ରିଯାନ୍ କେବେ ବି କାଲକୁ ମାରି ପାରି ନ ଥିଲେ ଯେତେବେଳେ ସେ ଅଡ଼ୁଆରେ ପଡ଼ିଯାଇଥିଲେ-ବରଂ ତାଙ୍କୁ ଧକ୍କା ମାରି ପବନ ବୋହିଥିଲା।