ଅଧିକାଂଶ ସମୟରେ ଆଦ୍ରିନ୍ ଧୂଳିରେ ପିଠି ମିଶାଇ ଚାଲିଗଲେ, କିନ୍ତୁ କେତେଥର ସେ ପାଦ ସହ ଛିଡ଼ା ହେଲେ ଏବଂ ପ୍ରତି ଥର ସେ କାଳର ବୃହତ ଶରୀରରେ ଭସ୍ମର ନୂତନ ଚିହ୍ନ ଛାଡ଼ି ଯାଉଥିଲେ।
ଆଦ୍ରିନ୍ ସାଧାରଣତଃ ପିଠିରେ ଓହ୍ଲାଇ ପଡ଼ିଥାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କାଳିଙ୍କ ଦେହରେ ଭସ୍ମର ଚିହ୍ନ ରହିବା ପରେ ସେ ନିଜ ପାଦରେ ଠିଆ ହୋଇ ଯାଇଥାନ୍ତି।