ଜିଓଟ୍ଟୋ ତାଙ୍କ ମାଡୋନା ସିଂହାସନରେ (୧୩୧୦) ଏକ ଉଷ୍ମ ମାନବିକତାକୁ ନିଶ୍ୱାସ ନେଉଛନ୍ତି, ଯାହା ସେହି କୋଠରୀରେ ସିମାବୁ ଏବଂ ଡୁକିଓଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଷୟବସ୍ତୁର ଅଧିକ ଆନୁଷ୍ଠାନିକ ଚିତ୍ରଠାରୁ ଏହାକୁ ଅଲଗା କରେ।
ଜିଓଟ୍ଟୋ ତାଙ୍କ 'ମାଡୋନା' ରେ ଅନ୍ୟ ଚିତ୍ରକଳା ଅପେକ୍ଷା ଜୀବନ୍ତତା ଉପରେ ଅଧିକ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଇଛନ୍ତି।