ଯେତେବେଳେ ଆମ ପିଲାମାନେ ତିନୋଟି ଯାକ ଘରେ ଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ଆମର ବଡ଼ ଝିଅ ଆହ୍ ଏବେବି ଖୁବ୍ ଯତ୍ନବାନ ଏବଂ ଯତ୍ନବାନ ଥିଲେ। ସେ ଏକ କେୟାର ସେଣ୍ଟରରେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ବାସ୍ତବରେ ମୋ ମାଆ ସେଠାକାର ଜଣେ ନିବାସୀ ଥିଲେ। ସେ ଆମକୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିଆନ ଶିଶୁ ପାଣ୍ଠିରେ ନିୟୋଜିତ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଆମେ ଏକ ଯୁବକଙ୍କୁ ଚଟାନୁଗା ଟେନେସିରେ ଏକ ଘରେ ପ୍ରାୟୋଜିତ କରୁଥିଲୁ ଏବଂ ତାହା ଚାରି-ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ଧରି ଚାଲିଥିଲା ଏବଂ ଶେଷରେ ଆମକୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିଆନ ଶିଶୁ ପାଣ୍ଠିରୁ ଏକ ପତ୍ର ମିଳିଥିଲା ଯେ ସେମାନେ ଆଉ ଏହି ମହାଦେଶର ପିଲାମାନଙ୍କୁ ପ୍ରାୟୋଜିତ କରିବାକୁ ଯାଉନାହାନ୍ତି।
ଟେନେସୀରେ ଆମେ ଯେଉଁ ପୁଅକୁ ପ୍ରାୟୋଜିତ କରିଥିଲୁ, ସେ ଜଣେ ଭଲ ଯୁବକ ପାଲଟିଗଲା।