ମାୟାକୋଭସ୍କି ସୂଚାନ୍ତି ଯେ, ଏହି ଅପବିତ୍ର ବସ୍ତୁର ସମଷ୍ଟି ହେଉଛି ତାଙ୍କ ଆତ୍ମାକୁ ପୋଷଣ କରିବା, ତାଙ୍କ କବିତା ରଚନା କରିବା।
ମାୟାକୋଭସ୍କି ସୂଚାନ୍ତି ଯେ ଏହି ଅପବିତ୍ର ବିଷୟଗୁଡ଼ିକ ଏକାଠି ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ କବିତା ରଚନା କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥାଏ।