ଅଧିକାଂଶ ସମୟରେ ଆଦ୍ରିନ୍ ଧୂଳିରେ ପିଠି ମିଶାଇ ଚାଲିଗଲେ, କିନ୍ତୁ କେତେଥର ସେ ପାଦ ସହ ଛିଡ଼ା ହେଲେ ଏବଂ ପ୍ରତି ଥର ସେ କାଳର ବୃହତ ଶରୀରରେ ଭସ୍ମର ନୂତନ ଚିହ୍ନ ଛାଡ଼ି ଯାଉଥିଲେ।
ଆଡ୍ରିଯାନ୍ ସାଧାରଣତଃ ମୁହାଁମୁହିଁ ହେବା ପରେ ତଳେ ପଡ଼ିଥାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କାଳ ଉପରେ ବାଜି ମାରିବା ପରେ ସେ ଥରେ ନିଜ ପାଦ ଉପରେ ଠିଆ ହୋଇ ଶେଷ କରନ୍ତି।