ଏହି ଶୈଳକାଠ ଅଭୟାରଣ୍ୟର ବ୍ୟବହାର ସମ୍ରାଟ ଅଶୋକଙ୍କ ସମୟରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପୂର୍ବ ତୃତୀୟ ଶତାବ୍ଦୀରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ଭ୍ରମଣକାରୀ ବୌଦ୍ଧ ସନ୍ନ୍ୟାସୀମାନେ ଏକ ଧାର୍ମିକ ବ୍ୟବସ୍ଥା ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ ଏବଂ ସମ୍ରାଟ ବର୍ଷାଋତୁରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଏକ ବିହାର (ପଶ୍ଚାଦପସରଣ) ଭାବେ ଶୈଳ ଖୋଦିତ ପ୍ରକୋଷ୍ଠ ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲେ।
ପରବର୍ତ୍ତୀ ଶତାବ୍ଦୀରେ ଶୈଳ କୋଠରୀଗୁଡ଼ିକ ବୌଦ୍ଧ ସନ୍ନ୍ୟାସୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ପାରମ୍ପରିକ ବାସସ୍ଥଳୀ ପାଲଟିଥିଲା।