তেওঁ বিশ্বাস কৰিছিল যে ৰোগীৰ সৈতে তেওঁলোকৰ সময়ত কথোপকথনৰ কেন্দ্ৰবিন্দু পুনৰ নিৰ্দেশ কৰাৰ দৰে সময় কোনো প্ৰয়োজনীয় বিষয় নহয়।
তেওঁ ৰোগীৰ সৈতে সম্পৰ্কৰ কেন্দ্ৰবিন্দু পুনৰ নিৰ্দেশ কৰাৰ এক পদ্ধতি চেষ্টা কৰিছিল, যাৰ দ্বাৰা দক্ষতাৰে সময় কম হৈছিল।