তেওঁ জানিছিল যে শিক্ষাৰ্থীসকলে দক্ষতাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দি মাইক্ৰ 'ইকোনোমিকছ বিচাৰিব নোৱাৰিব, যদিহে তেওঁলোকে প্ৰথমে নিশ্চিত নহ' লে যে অৰ্থনীতি প্ৰায় সম্পূৰ্ণ কৰ্মনিযুক্তি লাভ কৰিব পাৰে, ই হতাশাৰ অৱস্থাত পুনৰায় পতিত হোৱাৰ কোনো প্ৰয়োজন নাই।
তেওঁ জানিছিল যে তেওঁৰ শিক্ষাৰ্থীসকলক ক্ষুদ্ৰ অৰ্থনীতিত আগ্ৰহী কৰি তুলিবলৈ একমাত্ৰ উপায় আছিল তেওঁলোকক বিশ্বাস কৰাটো যে দক্ষতাৰ এই ধৰণৰ নীতিবোৰে চাকৰিৰ প্ৰচাৰ বৃদ্ধি কৰিব পাৰে আৰু অৰ্থনীতিৰ পুনৰুত্থানক হতাশালৈ পৰিচালিত কৰিব পাৰে।