তেওঁ জানিছিল যে শিক্ষাৰ্থীসকলে দক্ষতাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দি মাইক্ৰ 'ইকোনোমিকছ বিচাৰিব নোৱাৰিব, যদিহে তেওঁলোকে প্ৰথমে নিশ্চিত নহ' লে যে অৰ্থনীতি প্ৰায় সম্পূৰ্ণ কৰ্মনিযুক্তি লাভ কৰিব পাৰে, ই হতাশাৰ অৱস্থাত পুনৰায় পতিত হোৱাৰ কোনো প্ৰয়োজন নাই।
তেওঁ জানিছিল যে তেওঁৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক ক্ষুদ্ৰ অৰ্থনীতি শিকোৱাৰ একমাত্ৰ উপায় হ 'ল তেওঁলোকৰ অৰ্থনীতিৰ বুজাবুজি তেওঁলোকৰ ভৱিষ্যতে চাকৰিৰ সন্ধান আৰু পৰৱৰ্তী ৫০ বছৰত ৰাষ্ট্ৰীয় অৰ্থনীতি বজাই ৰখাৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ আছিল।