নৱম শতিকাত চহৰখন ম্যালেৰিয়া আৰু আৰৱ আক্ৰমণকাৰীসকলৰ হাতত পৰিত্যক্ত হোৱাৰ পিছত, ৯০০ বছৰৰ পিছত এই স্মৃতিসৌধসমূহ পুনৰ আৱিষ্কাৰ হোৱাৰ আগলৈকে বন্য উদ্ভিদৰ তলত লুপ্ত হৈ আছিল।
এই চহৰৰ মানুহে মশা-বাহিত ৰোগ আৰু হিংসাত্মক আক্ৰমণৰ দৰে অস্তিত্বৰ বিপদসমূহক দক্ষতাৰে মোকাবিলা কৰিছিল।