খ্ৰীষ্টান যুগৰ প্ৰাৰম্ভিক শতিকাত, উপদ্বীপটোৰ সুবিধাজনক অৱস্থানই ইয়াক বঙ্গ আৰু দক্ষিণ ভাৰতৰ সৈতে বাণিজ্যৰ বাবে এক আদর্শ পথ-কেন্দ্ৰ কৰি তোলে আৰু ইন্দোচীনৰ মেকং উপত্যকাৰ পৰা ভাৰতীয় উপনিবেশবোৰক আকৰ্ষিত কৰে।
এই উপদ্বীপ ব্যৱসায়িক পথৰ পৰা বহু দূৰত অৱস্থিত আছিল আৰু ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে ই কেতিয়াও জল-প্লাৱনৰ পৰা পৃথক নাছিল।