এই তালিকাত পৰম্পৰাগত কাউবয় আৰু কঠিন মানুহবোৰ আছে, কিন্তু পূৰ্বটো (স্টেজকোচ, ১৯৩৯, আৰু দ্য ছেঞ্চেৰ্ছ, ১৯৫৬ ৰ নিচিনাকৈ) বেছিভাৱে জন ৱেইনলৈ সীমিত, আৰু শেষটো (দি মাল্টিছ ফাল্কন, ১৯৪১ ৰ নিচিনাকৈ) হামফ্রে বোগাৰ্ট ইলিশ্বৰলৈ সীমিত আৰু আপুনি বুজিব যে এই ছবিবোৰ তেওঁলোকৰ নাটকীয় ক্ষমতাৰ পৰিৱৰ্তে তেওঁলোকৰ অভিনেতাসকলৰ বাবে স্মৃতিৰ পৰা অধিক বাছি লোৱা হৈছিল।
স্পষ্ট যে ছবিবোৰ কেৱল তেওঁলোকৰ নাটকীয় শক্তি আৰু শক্তিৰ বাবে নিৰ্বাচন কৰা হৈছিল।