নেহৰিংয়ে কয় যে এয়া ১৯৮৮ৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ সিদ্ধান্তৰ এটা নিয়মাৱলীকৰণ, আৰু ৰাজনৈতিক কাৰণত ব্যয় কৰিবলৈ সদস্যসকলৰ অনুমতি পোৱাৰ বাবে ইউনিয়নসমূহৰ ওপৰত অধিক চাপ নিদিব।
নেহৰিঙে কয় যে ইয়াৰ দ্বাৰা সংঘসমূহৰ বাবে বিশেষ পৰিৱৰ্তন নহ 'ব।