তেওঁৰ অৰ্থৰ বিষয়ে তেখেতৰ ক্ষীণতম বোধশক্তি নাছিল, কিন্তু স্বাভাৱিকভাৱে তেখেতৰ বুদ্ধি আছিল, আৰু তেখেতৰ কথাষাৰ অনুসৰণ কৰাৰ দৰে 'নিজকে শেষ কৰি ৰখাটো আৱশ্যক' বুলি অনুভৱ কৰিছিল।
তেতিয়াহ 'লে তাইৰ জ্ঞান আৰু বুদ্ধিৰ বাবে তাই গৌৰৱ কৰিছিল।