প্ৰাগৈতিহাসিক শিকাৰী-সংগ্ৰহকাৰীসকলৰ বাবে একসময়ৰ ঘন বনাঞ্চল আৰু উপত্যকাসমূহ এক সুৰক্ষিত আৰু সমৃদ্ধ অঞ্চল আছিল, আৰু পিছত, প্ৰায় ২৫০০ খ্রিস্টপূর্বাব্দত, বতৰৰ ধৰণৰ পৰিৱৰ্তনৰ বাবে বন হ্ৰাস হোৱাৰ পিছত, বসতি স্থাপনকাৰীসকলে তলভূমিৰ ক্ৰিয়ারিংবোৰক ক্ষুদ্ৰ-পৰিমাণৰ কৃষিৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
প্রাগৈতিহাসিক শিকাৰী-সংগ্ৰহকাৰীসকলৰ বাবে উপত্যকাবোৰ এক সুৰক্ষিত অঞ্চল আছিল।