তেওঁৰ অৰ্থৰ বিষয়ে তেখেতৰ ক্ষীণতম বোধশক্তি নাছিল, কিন্তু স্বাভাৱিকভাৱে তেখেতৰ বুদ্ধি আছিল, আৰু তেখেতৰ কথাষাৰ অনুসৰণ কৰাৰ দৰে 'নিজকে শেষ কৰি ৰখাটো আৱশ্যক' বুলি অনুভৱ কৰিছিল।
তাই নিজৰ বুদ্ধিমত্তাক বজাই ৰাখিবলৈ বিচাৰে, আনকি সেই সময়তো যেতিয়া তেওঁ সঁচাকৈয়ে নিশ্চিত নহয়।