যেতিয়া হাতেৰে লিখা এটা দৈনন্দিন উপযোগী কৰ্মস্থলী হৈ পৰে, তেতিয়া ই আন্তঃব্যক্তিগত প্ৰচাৰৰ এক সপোন হিচাপে পৰিগণিত হ 'ব পাৰে-যিবোৰ বাৰ্তা সংৰক্ষণ কৰিবলৈ এৰি থৈ যায় (বা পুনৰ পঢ়িবলৈ এৰি থৈ যায়)।
দিনটো দিনটো প্ৰচাৰৰ সময়ত ছোৱালীয়ে পৰিষ্কাৰ-পৰিছন্নতাৰে লিখা লিখাৰ প্ৰশংসা কৰিছিল।