এক মুহূৰ্তত মাটিৰ ওপৰত থকা অন্ধকাৰময় ডাঙৰ মাজত এক কণ্ঠস্বর উঠিল-এক সম্পূৰ্ণ হৃদয়ৰ আনন্দৰ সন্মুখীন হৈ-অসীম আনন্দৰ এক বৃদ্ধ, দুৰ্বল, গোঁজা আৰু সৰু বিস্ফোৰিত ধৰণত, এইটো নিৰ্বাচন কৰিছিলোঁ যে তেওঁৰ আত্মাক এইদৰে বৰ্ধমান অন্ধকাৰৰ ওপৰত ঢাকিবলৈ।
সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ লোকটোৱে তেওঁৰ অন্ধকাৰত এইদৰে আচ্ছন্ন হৈ পৰিছিল যে তেওঁ কোনো শব্দ কৰিব নোৱাৰিলে।