তেওঁ বিশ্বাস কৰিছিল যে ৰোগীৰ সৈতে তেওঁলোকৰ সময়ত কথোপকথনৰ কেন্দ্ৰবিন্দু পুনৰ নিৰ্দেশ কৰাৰ দৰে সময় কোনো প্ৰয়োজনীয় বিষয় নহয়।
তেওঁ বিশ্বাস কৰিছিল যে ৰোগীৰ সৈতে বাৰ্তালাপৰ কেন্দ্ৰবিন্দু পুনৰ নিৰ্দেশ কৰাটো অধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ যে সময়ৰ সৈতে সমস্যাটো ঠিক কৰা।