তেওঁ ভৱিষ্যত প্ৰজন্মৰ বাবে এই ৰোগীক চিন্তা কৰে আৰু আমাৰ ব্যয়-সুখী উপায় আৰু আমাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ বাবে একেই প্ৰতিৰক্ষা কৰে। আমাৰ নাতি-নাতিনীসকলে অপৰিপূৰ্ণ, ধনী সৰু ল 'ৰা-ছোৱালীয়ে হ' ব আৰু আমি তেওঁলোকক দিয়া সকলো চিন্তাৰ অৰ্হতা নাপাব।
তেওঁ ভাবিছে যে যদি আমি আমাৰ নাতিনাতনীসকলক অধিক দিওঁ তেনেহ 'লে তেওঁলোকক বিনষ্ট হোৱাৰ বিষয়ে আমি চিন্তিত হোৱাৰ প্ৰয়োজন নাই।