মই ওপৰলৈ চোৱা-চিৰা কাপোৰত দাঁতহীন গৰ্ভধাৰণ-অধিক বেয়া বাতৰি বিচাৰি ফুৰিবলৈ ফুৰণীলৈ যাত্ৰা কৰিলোঁ। হয়তো তেওঁৰ বোৱাৰিত হাঁহৰ ভিতৰত কিবা এটা-হয়তো তাৰ ক্লান্তিপূৰ্ণ পথই মোক পুনৰ সন্ন্যাসীৰ কথা ভাবিবলৈ প্ৰেৰিত কৰিলে,
(১ পিতৰ ২: ১, ২) যিহোৱা ঈশ্বৰে তেওঁৰ লোকসকলৰ প্ৰতি কেনে দৃষ্টি ৰাখিলে?