ഹാൾ വിട്ടുപോകുമ്പോൾ നിശ്ശബ്ദമാകാൻ അനുവദിക്കുന്ന ഒരാളാകാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു, അത് സംസാരിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് ഞാൻ സ്നേഹിക്കാൻ പഠിച്ചു. പക്ഷേ, എന്നെ ആരും സ്നേഹിക്കാത്തപ്പോൾ, ഞാൻ സംസാരിച്ചു, സംസാരിച്ചു, സംസാരിച്ചു, പീറ്ററിനെപ്പോലെ, എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് കൃത്യമായി പറയുന്നതുവരെ ഞാൻ സംസാരിക്കരുത്, അല്ലെങ്കിൽ, ഇന്നത്തെ രാത്രി പോലെ, എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് കൃത്യമായി പറയുന്നതുവരെ. ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് ഇരുട്ടും ടയറുകളും കരയുമ്പോൾ, റേഡിയോയിലെ ഓരോ പാട്ടും കേട്ട് ഞാൻ അലറി.
ഞാൻ നിശബ്ദതയെ വെറുക്കുന്നു, അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ എപ്പോഴും സംസാരിക്കുന്നത്.