ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിൽ, ശക്തനായ ഒരു രാജാവായ ഹർഷവർദ്ധൻ 40 വർഷം വടക്കേ ഇന്ത്യയിൽ ഭരിക്കുകയും ബുദ്ധസന്യാസിമാരെയും ബ്രാഹ്മണ പുരോഹിതരെയും തത്ത്വശാസ്ത്രപരമായ ചർച്ചകളിൽ പങ്കെടുക്കാൻ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.
ഹർഷവർദ്ധൻ രാജാവിന് തത്ത്വചിന്തയിൽ താത്പര്യമില്ലായിരുന്നു.