ബ്രിട്ടീഷ് നാടകകൃത്ത് ഡേവിഡ് ഹെയർ, തന്റെ പ്രസംഗരാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ പേരിൽ വിമർശിക്കപ്പെട്ടു, ഒടുവിൽ തർക്ക വിഷയങ്ങൾക്കപ്പുറം തന്റെ വഴി കണ്ടെത്തി (ജോൺ ലാഹർ, ദി ന്യൂയോർക്കർ). ഒരു സ്വയം കേന്ദ്രീകൃത ചലച്ചിത്ര നിരൂപകൻ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യ, ഭർതൃമാതാവ് എന്നിവരെക്കുറിച്ചുള്ള ഹെയറിന്റെ പുതിയ നാടകം ഒരു അട്ടിമറി തിയറ്റർ (മാറ്റ് വുൾഫ്, വെറൈറ്റി) ആയി പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്നു, അതിന്റെ സാമൂഹിക വിമർശനം (വാർത്താ മാധ്യമത്തിന്റെ അധാർമ്മികതയെക്കുറിച്ചും) വ്യക്തിപരമായ കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള സംവേദനക്ഷമതയും (നഷ്ടം, ദുഃഖം, സ്റ്റോക്കൽ അതിജീവനം (ബെനഡിക്റ്റ് നൈറ്റിംഗേൽ, ലണ്ടൻ ടൈംസ്). ഹെയറിന്റെ ഉത്സാഹികൾ അതിനെ കാനോനൈസേഷനായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.
അവരുടെ സുഖസൌകര്യങ്ങൾക്ക് പുറത്ത് എന്തെങ്കിലും എഴുതാൻ നാടകകൃത്ത് ആഗ്രഹിച്ചു.