ഇപ്പോൾ വിമർശകർ അദ്ദേഹത്തെ പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ പദസഞ്ചയം ഉപയോഗിച്ച ഒരു സെറിബ്രൽ ആധുനികതാവാദിയാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു, പക്ഷേ ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ശബ്ദത്തോടെയാണ് സംസാരിക്കുന്നത് (അലക്സ് റോസ്, ദി ന്യൂയോർക്കർ).
നൂറ്റാണ്ടിലെ ഏറ്റവും മികച്ച സംഗീതജ്ഞരിൽ ഒരാളായി അദ്ദേഹം വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു.