In Beñat 
  
Oihartzabali Gorazarre 
  
R Etxepare 
  
R Gomez 
  
J Lakarra 
  
Michel-Ek Francisque 
  
Le Pays 
  
Argitaratu Zuen 1857-An Liburu Gotor Hartan 
  
Francisque Michel 
  
  
  
  
  
  
  
FRANCISQUE MICHEL ETA EUSKAL LITERATURAREN HISTORIA

Keywords: 

ce peuple dans l'Amérique du Sud. X. Moeurs, usages, costumes des Basques. XI.

XVII. Conclusion.

Aurkibideak argiki erakusten du Francisque Michel-ek ez duela bereizten sorkuntza literarioa bere kontestutik. Azalpen historiko batekin abiatzen da, euskal jendearen aurkezteko eta xehetasun geografikoak eta soziologikoak (jende kopuruak eskualdeka, etb.) ematen ditu. Euskarari buruzko oharrekin jarraikitzen du bere aurkezpena, garai hartan bil zitezkeen xehetasun fidagarrienak emanez. Sorkuntzaren ulertzeko behar diren beste ohar anitz ematen ditu ere, hala nola bizi eta pentsa moldeak baita ere dibertitzeko ohidurak. XIX-garren mendeko poesian erabiliak diren zenbait gai -emigrazioa adibidezgainez gain aipatzen ditu, berak hautatu dituen bertsoetan landuak baitira hain zuzen (ad : « Chants de Montevideo »).

Ohar frango beraz, gaur egun ethonologian eta anthropologia sailetan ager daitezkeenak : buhameak edo agoteak, sinesteak eta sorginen gaia, tradizioak, etb. Horien artean, zenbait urte berantago -XIX-garren mende ondarrean-kanpoko idazleek eta margolariek erabili dituzten errepresentasio eta irudietan aurkitzen dira, pilota eta kontrabanda (ad. Ramuntcho 1897) besteak beste baita ere zezen lasterrak, « euskal topikoetatik » garai berean baztertua izanen den nortasun ezaugarri bat. XX-garren mendeko bigarren partean « Historia kulturala » deitua den sailan nasaiki sartzen da beraz, Francisque Michel, bere helburu nagusiaren betetzeko, Euskaldunen sorkuntza literarioaren aipatzeko hain zuzen.

Literaturaren aurkezpena :

Gai zerrendatik beretik, garbi uzten Francisque Michel-ek literaturaren sailak oro aurkeztu nahi dituela : herri literaturan garatu direnak, hots ahozko literaturan sailkatzen direnak : kantuak, antzerki mota popularrak (asto lasterrak, pastoralak, tobera-mustrak), atsotitzak. Bestalde, idatziari lotuak direnak erran nahi baita, liburuaren kulturan sartzen direnak.

Atsotitzekin abiatzen du Euskaldunen literaturari buruzko aurkezpena. Gai hortaz kapitulu berezi bat osatzen du, Garibay 1 , Oihenart 2 eta Voltoire-n 3 bildumetan oinarrituz nagusiki eta horietatik adibide asko aukeratuz.

1 E. Garibay, Memorias liburutik jalgiak diren atsotitzak. Francisque Michel-ek publikatu zituen Oihenart-i buruz egin zuen liburuaren emendakin bezala. 2 A. Oihenart, Proverbes basques recueillis par Arnauld Oihenart suivis de poésies basques du même auteur, 1657. Francisque Michel-ek liburuaren berrargitalpen bat egin zuen 1847-an. 3 Voltoire, Tresora hirour lengoiaetaqua francesa, espagnola eta hasquara, 1642. Kantuen parte hortan aurkitzen dugun arazo handiena sailkatzeko moldetik heldu zaigu, eta hori bi maila ezberdinetan. Nahasketa handia bada erabiltzen ditu sailen aldetik : "Légendes poétiques", "Chansons morales", "Romances" edo "Satires" sailak guziz onargarriak dira, beste eremu kulturaletan erabiltzen baitira eta ongi aztertzen eta justifikatzen baititu bilduman egileak berak. Aldiz, ez da gauza bera erraten ahal "Chants de Montevideo" edo « Mes Méditations » sailentzat, besteak beste. Lehenean, 1853-an Urruñan ospatu ziren Euskal Pestetan7 aurkeztu ziren obra zerrenda murritz baten gainean oinarritzen da kantu tradizio baten osatzeko, gainera funtsezko batzu batzertzen dituelarik (J.M. Hiribarren8 ). Gisa berean, "Ene goguetac" (Mes méditations) Camoussarry-ren olerki bakarrarekin -aukera argitu gabe-sail bat idekitzen du, hortan berean uzten duena.

Genero edo sailen arazoaz gain edo hobe erranez, hari osoki lotua, kronologiaren aldetik dagoen nahasketak ere traba nagusi batzuk erkartzen ditu gaurko irakurlearentzat : "Chants historiques" deitu sailean, adibidez, "Beotibarreko gudua" Erdi aroko gertakari bat kondatzen duena ezarria da XVIII-garren mendeko "Belzunce bizcondea"-ren ondoan "Nacioenaco besta" Frantses iraultzaren denborakoa.

Erreferentzien sistema :

Guretzat doi bat ez ohizkoa izanik ere, berehala ohar gaitezke egiazko ikerketa lana dela Francisque Michel-ek argitaratu duena. Ezaugarriak non nahi badira eta lehen lehenik ikusi behar da askotan oinarrizko testuak -euskarazkoakezartzen dituela liburuan eta, horietarik zenbaitzu, ineditoak9 direla. Atsotitz asko ematen ditu euskaraz itzulpenarekin baita ere, ezker eta eskuin bildu dituen kantuen testuak. Indar bera egiten du hiru idazle 15 Ikus, P. Lafitte, « Préface » in Le Pays basque, Francisque Michel, Ed. Elkar, 1994. 16 Oihenart (Arnauld), Proverbes basques suivis de poésies basques du même auteur, 1657. Francisque Michel berrargitalpena, 1847. 17 Francisque Michel, Histoire des races maudites de France et d'Espagne, 1847.

  Laugarren kapituluan (« Représentations dramatiques chez les Basques »), herri antzerki motak xeheki aurkezten ditu, maskarada edo tobera-munstren bezalako ikusgarrien antolatzeko moldeak erakutsiz et beste Europako eskualdetan aurkitzen diren iduri handiko antzezlanak konparagaitzat hartuz. Pastoralak xehekiago aipatzen ditu, aurkezpen historiko bat eginez eta generoaren egokitzeko beren kulturari Euskaldunek egin dituzten aldaketak erakutsiz. Xehetasunak ematen ditu antzerkien edukiaz, argumentoa kondatuz, ondoko lau obrentzat : Clovis, Marie de Navarre, Napoléon empereur eta Les Quatre fils d'Aimon 4 . XVI eta XVII-garren mendetako hiru autore nagusiek (Dechepare, Oihenart eta Axular) badute bedera monografia bat eta bakoitzarentzat, obraren aurkezpena eskaintzen du Francisque Michelek. Ondotik « euskal bibliografia » deitzen duen kapituluan, euskaraz idatzi duten idazleen obren erreferentziak biltzen ditu. Ordurako bil zitezkeen datuen parte handiena ezarriak dira kronologiaren arabera : erligioaz ari direnak eta besteak. Azken sail hontan, alegiak aipatzen ditu (Archu, J.A. eta B. Mogel, Goyhetche) baita ere gizarte gaien tematikan (anthropologian, ethnologian) sartzen diren obra bakar batzu (ad. Iztueta-ren Guipuzcoaco dantza gogoangarrien condaira).

  kapitulua da, dudarik gabe, osatuena. Berrehun orrialde baino gehiago baditu eta 1994-ko berrargitalpenean P. Lafittek dionez, badirudi liburu oso baten gaia bazela parte hortan. Hogei orrialdetako sartze historiko baten ondotik, kantuak ematen ditu. Horrela sailkatzen ditu : « Chants historiques ; Chansons politiques ; Légendes poétiques, Chants funèbres ; Romances ; Chants de Montevideo ; Mes Méditations ; Chansons morales ; Satires ; Chansons diverses ». Bilketa horrek alde guziz onak baditu. Lehen aldia da horrelako bilduma nasaia argitaratzen dela. Garai berean, A. Xahok kantu horietarik anitz agerrarazi zituen Ariel aldizkarian eta Biarritz et ses alentours 5 deitu liburuan. Eta Francisque Michel kantu horietarik frango hartu zituen bere liburuan sartzeko. Bainan, kopuruaren aldetik baita ere argitalpenaren zehaztasunari begira, ez da dudarik premia handiagokoa dela Francisque Michel-ena Xaho-rena baino. « Poésies populaires des Basques » kapitulu hortan badugu korpus zabal bat, XIXgarren mendean eta ondokoan ere oinarri bezala agertu dena. Francisque Michel-i esker « multzo koherente » bat bezala agertu zen lehen aldirako euskal kantu bilketa hori, beste eremu kulturaletan egin zirenen hein berekoa : Grezian, Alemanian, Frantzian, Lituanian, etb. Halarik ere, gaurko irakurle eta ikerle batentzat, arazo zenbeit sortzen ditu Francisque Michel-en bildumak. Lehenik, ikusi behar da bigarren eskuko lana dela : bilketa beste batzuenganik hartua du autoreak. Hain zuzen, azpimarratu behar da berak zehazki emaiten dituela oin-oharretan erabili dituen iturriak. Gauza bera erran daiteke itzulpenarentzat, nahiz berak hein batean landua zuen euskara, besteen lanetik ari da. Eta ez da batere garbi hautaketa zenbatetaraino berea den. Iturrien problemarekin segitzeko aise konturatzen gara informatzaileak. ez direla denak kalitate berekoak. Horietarik zenbait faltsukerian arizan dira hala nola Garay de Monclave 6 , Altabiscarko kantuaren adibide famatua lekuko. Halarik ere, orduko euskalzale ezagutuak hartu ditu informatzaile eta laguntzaile bezala, ondoko punduan ikusiko dugun bezala.

(

  « Bernard D'echepare », « Arnauld Oihenart », « Pierre d'Axular ») klasikoen idazlanak aztertzen dituelarik, olerki eta prosen zati luze batzu ezarriz. Euskarazko testuarekin batean, frantses itzulpena ematen du. Pastoralentzat ere, euskarazko zatiak artekaturik daude egiten dituen laburpenetan.Hizkuntzari buruzko oharrak ere aurki daitezke, adibidez, kantuan erabilia den euskalkia. Bestalde, adierazpen frango ezartzen ditu euskarazko prosodiaz edo metrikaz eta prosarentzat ere ohar frango egiten ditu. Konparazione, Axularren prosa aipatzen duelarik Sarako idazleak ezagutu zituen oztopoak komentatzen ditu ortografia, hiztegintza eta joskera sailetan besteak beste.Askotan edo ahal duelarik, testuaren autorea zitatzen du, hala nola « Chants de Montevideo » sailetik hartutako adibidean : « La seconde pièce qui a pour auteur un certain Martin Eguiateguy… ». Francisque Michel-i esker dira lehen aldirako izen deitura batzuk agertzen : « Les vers qui suivent sont d'un jeune prêtre de Ciboure nommé Camoussary ». Bainan, askotan, kantuak argitaratzen ditu egilearen izenik gabe. Ezin bestekoa baldin bada eresi zaharren kasuan (Urrutiko anderea), doi bat harrigarria da Etxahun-Barkoxe-ren bertsoak erabiltzen dituelarik : "Oficio cerbaiten critica" (Subertorra -Oi, laborari gachoa…", "Arçañe negligentiac" (Belhaudico bortian) edo "Eihartxe ta Miñau" 10 , izenbururik gabe emaiten duena. Francisque Michel berak dio Archu-ren bildumatik hartu dituela kantu horiek eta harritzekoa da biltzaileak ez diola koblakariaren izenik eman. Gainera, "Bibliographie" deitzen den azken kapituluan, « Pierre Topet dit Etchaoun» bi aldiz aipatzen du inprimategi batean argitaratu dituen bertso-paper batzuentzat. Bainan, badirudu ez zuela loturarik egiteko molderik izan bildu zituen informazioen artean.Gisa berean, biltzailearen izena edo haren aurkitzeko ukan duen bitartekaria edo iturria, tokiko jendea izanki(Chaho, Duvoisin, etb.) zehazki ematen ditu. Gauza bera, kanpotik heldu diren bidaiari eta jakintsunen (Bladé, Boucher de Perthes, etb.) idazlanak erabiltzen dituenean. Sopresarik gabe, garai hartako euskalzale eta ikertzaile ezagunen deiturak agertzen zaizkigu : Archu, Antoine d'Abbadie, Belzunce, Chaho, Darrigol, Duvoisin, Harriet, Inchauspe, etb. Bainan, beste zenbeit badira ezezagun egiten zaizkigunak : Bordachar, Mauleko apez bat eta Laphitzondo, Donazaharreko gizon gazte bat, Bordeleko lizeoan ari zena. Bere aldetik, 1994-ean liburua berrargitaratu zuenean, P. Lafittek bi izen azpimarratzen ditu laguntzaile hurbilen artean : Duvoisin, eta Etcheverry, heletako errienta. Adibide baten emateko, aipa dezagun Marie de Navarre pastoralaren kasua. Egilearen izenik ez da bainan, aipatzailearena ematen du baita ere haren ganik antzerkiaren edukiaz bildu dituen xehetasunak. J.P. Duvoisin-ek argitaratu zuen artikulu bat izan du iturri eta datu zehatzak ematen ditu, nota batean : « Album pyrénéen, mars 1841, p.90-102 ». Artetik errateko, erran dezagun garai hartako euskal argitalpenetan ez zela horrelakorik maiz ikusten. Agusti Chaho-ren liburuetan adibidez, ez dira idazterakoan biltzaileak erabili dituen iturriak beti aurkitzen.Erreferentzien sail honekin bukatzeko, erran dezagun ere aurkezten dituen dokumentuen azterketa sakona egiten duela, haien sailkatzeko indar handi bat eginez. Har dezagun berriz pastoralei buruz proposatzn duen sailkapena. Bildu dituen hogei-ta-lau antzerki-lanak horrela banatu ditu : gai biblikoak (Moïse, Abraham, etb.) ; gai mitologikoak (Bacchus, Alexandre, etb.) ; gai historikoak (zaharrak : Clovis, Charlemagne, etb. ; modernoak : Napoléon, etb.).Antzerki bakoitza aipatzen duelarik, orduko kritika literarioak erabiltzen zituen kriterioak erabiltzen ditu maisuki. Saio horren adibide gisa aipa dezagun generoen erabilera : idatziaren eremua bereizten du ahozko tradiziotik eta, idatziaren baitan, olerkaritza prosatik. Bestalde, aurkezten dituen obren azterketa lantzen du tradizio literarioaren arabera, kriterio garbi eta ezagunak baliatuz, adibidetzat eman dezakegularik pastoralentzat ikertzen dituen punduak : gaia, egitura dramatikoa, pertsonaien bilakaera, etb. Alde hortarik, ikusi behar da Francisque Michel lehena izan dela horrelako hedapen handiko xedea erakutsi duena euskal literaturaren ikerketa mailan.Azterketaz gain, konparaketak erabiltzen ditu erreferentzi gisa. Adibide ugari bada eta hortan ez luzatzeko, nabarienak baizik ez ditugu emanen. Antzerkientzat, Brentañan, Artois eta Roussillon eskualdetan, baita ere Alemaniako eta Austriako parte batzutan egiten diren garrantziko handiko partaidea zen. Euskal Herria ez da izan autore horren ikerketa eremu bakarra. Anitz erresumetan (Algerian, Ezkozian, Italian, etb.) ibili zen dokumentu biltzen eta ikerketa egiten. 1838-ean, Bordaleko Unibertsitatean izendatua izan zen Kanpoko literaturei buruzko klase baten emateko. Bordalen egon zen denboran, ikerketa sakonak argitaratu zituen landu zituen sail guzietan 15 eta liburu hori argitaratu baino lehen, bi lan garrantzitsu egin zituen Euskal Herriari buruz, lehena, 1847-an Oihenart 16 -i buruz eta bigarrena Agoten 17 gaiaz. Bi idazlan horientzat egin zituen ikerketak erabili ditu Le Pays basque horren ondoko hiru partetan : « Proverbes basques », « Les Bohémiens au Pays basque », « Arnault Oihenart ». Beraz, ez da harritzeko Le Pays basque liburua guziz landua agertzen baldin bada erreferentzien aldetik baita ere metodologia zientifikoari begira. Francisque Michel-ek garbiki bereizten ditu bi sorkuntza eta adierazpen mota : oralitatearena eta idatziarena. Denbora berean, euskal kultura, bi parte ezberdinetan banatzen du : herrikoia / jantzia. Bi bereizketa horiek, garai hartakoak ziren, dudarik gabe, bainan berehala gehitu behar da Ginguené edo Fauriel bezalako adituek ez zutela herriarena bestearen peko uzten. Haientzat, kultura bakoitzak bazituen bere ezaugarri historikoak, soziologikoak eta estetikoak eta, oro har, herriarena bestearen parrean, hura bezain gora, ezartzen zuten, Staël anderearen ildotik uste baitzuten Europako kulturaren erreberritzeko molde bat bazela sorkuntza hezigabe horren bitartez. Honekin bukatzeko, erran daiteke garaiko kriterio kritikoak erabili zituela Francisque Michelek, toki nasaia ematen ziolarik sorkuntza herrikoiari. Beraz, ez da dudarik bere tokia bazuela Le Pays basque liburuak garaiko argitalpen nagusien artean.

Autoreak ezarri dituen bezala emanak dira hemen, nahasketa handi batean kronologiaren aldetik.

Biarritz entre les Pyrénées et l'océan, (1850) delakoan, korpus mugatu bat baizik ez du argitaratu Xaho-k. Bere kantutegia esku-izkribu bezala gelditu zen eta XX-garren mende ondarrean publikatua izan da P. Urkizu-ren eskutik : Agusti Chahoren kantutegia,Ed. Susa, 2006. 

Garay de Monclave-n argitalpena 1834-ekoa da. Bere liburuan (234-235 or.) Francisque Michele-k bere dudak azaltzen ditu dokumentuari buruz, arrazoin tekniko batzuengatik bainan ez du kantuaren aspaldikotasunaz dudatzen.

"Euskal Pestak", Antoine d'Abbadie-k antolatuak.

J.M. Hiribarren, Montebideoco berriak, 1853.

Ad. Jean-Baptiste Camoussarry, « Ene goguetac ».

Ikus, L'Oeuvre poétique de Pierre Topet-Etchahun, J.Haritschelhar, Ed. Euskaltzaindia, 1970.