text:
49 Huculski Pułk Strzelców (49 pp) – oddział piechoty Armii Polskiej we Francji i Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej.

Pułk sformowany został na początku kwietnia 1919 we Francji jako 3 pułk instrukcyjny na bazie utworzonych w styczniu tegoż roku w miejscowościach Quintin i Potique trzech kompanii instrukcyjnych.
Już 20 maja przetransportowany transportem kolejowym do Kutna, przeszedł w rejon Brześcia Kujawskiego i obsadził odcinek polsko-niemieckiej linii rozjemczej.
W sierpniu pułk zmienił nazwę na 15 pułk strzelców pieszych, a w ramach łączenia Armii Polskiej gen. Józefa Hallera z Wojskiem Polskim w kraju przemianowany został na 149 pułk piechoty strzelców kresowych.
W wojnie polski-bolszewickiej pułk walczył w składzie 18 Dywizji Piechoty na froncie południowo-wschodnim, nad Wkrą i na Polesiu.

W okresie międzywojennym stacjonował w Kołomyi. W 1938 pułk przemianowany został na 49 Huculski pułk strzelców.
W 1939 roku walczył w składzie macierzystej 11 Karpackiej Dywizji Piechoty.

Formowanie i zmiany organizacyjne
W styczniu 1919 roku w Quintin i Potigne zostały zorganizowane trzy polskie kompanie instrukcyjne, którym nadano kolejne numery: 27, 28 i 29. Następnie wspomniane pododdziały zostały rozmieszczone w okolicy Sene: 27 kompania pod dowództwem porucznika Glanowskiego w Ervi, 28 kompania pod dowództwem kapitana Antoniego Bartmańskiego w Sermeri, a 29 kompania pod dowództwem porucznika Adama Nadachowskiego w Montfey i Racines. W kwietniu, po wcieleniu uzupełnień i przejęciu całego materiału od francuskiego 344 rezerwowego pułku piechoty, kompanie rozwinęły się w trzy bataliony, z których powstał 3 pułk instrukcyjny należący do Dywizji Instrukcyjnej.

W trzeciej dekadzie maja 1919 roku pułk został przetransportowany koleją przez Niemcy do Kutna, a następnie obsadził linię demarkacyjną w rejonie Brześcia Kujawskiego. 1 sierpnia został włączony w skład 8 Dywizji Strzelców, jako 15 pułk strzelców pieszych. W międzyczasie pułk przegrupował się do rejonu Pułtuska, a później Mławy. We wrześniu 1919 roku, w wyniku scalenia Armii generała Hallera z armia krajową, pułk został zaliczony do jednostek rezerwowych i przemianowany na 149 pułk piechoty Strzelców Kresowych.

W drugiej dekadzie grudnia 1919 roku pułk został przetransportowany do Borszczowa, gdzie wszedł w skład Grupy generała Krajowskiego, a następnie został skierowany do rejonu Kamieńca Podolskiego, gdzie przygotowywał obronę nad Uszycą. W trzeciej dekadzie lutego pułk został wysunięty nad rzekę Kalus, gdzie nawiązał bezpośrednią styczność z oddziałami Armii Czerwonej. W końcu marca 1920 roku oddział został wcielony do 18 Dywizji Piechoty jako 49 pułk piechoty.

W grudniu 1919 batalion zapasowy pułku stacjonował w Dolinie.

Pułk w walce o granice

Na froncie południowo-wschodnim
Z dniem 8 grudnia 1919 pułk został przydzielony do grupy wojsk dowodzonej przez gen. Franciszka Krajowskiego. Z końcem roku pułk wyjechał z Borszczowa w rejon Kamieńca Podolskiego. Tam nad Uszycą, a potem nad rzeką Kalus, przygotowywał linię obrony.
25 lutego 1920, gdy przez ugrupowanie pułku przeszły na tyły resztki oddziałów białego rosyjskiego generała Mikołaja Bredowa. W tym też dniu ubezpieczenia pułku zetknęły się po raz pierwszy z wojskami bolszewickimi. Następnie, razem z 42 i 145 pułkami piechoty, przy wsparciu 6 baterii 18 pap pułk przeprowadził wypady na Zamiechów, Jełtuszków i Wierzbowiec oraz bronił się w Kuczy i Słobódce Kuczyskiej. Stracił w zabitych dwóch oficerów i 15 szeregowych. W końcu marca 1920 roku oddział został wcielony do 18 Dywizji Piechoty jako 49 pułk piechoty.

1 kwietnia nie wytrzymały uderzenia bolszewików, znajdujące się na prawym skrzydle pułku, ukraińskie oddziały płk. Aleksandra Udowiczenki. Nieprzyjaciel wyszedł na tyły 49 pp. Sytuację uratował kontratak 7 i 8 kompanii III batalionu. Widmo okrążenia zostało oddalone. W kolejnych dniach bolszewicy wznawiali natarcie. W dniach 6–8 kwietnia pułk został zmuszony opuszczać wsie: Iwankowice, Borsukowice, Słobódkę i Kuryżycę. I batalionowi udało się utrzymać wieś Kuczę. 10 kwietnia Kucza stała się pozycją wyjściową do wyprowadzenia uderzenia 49 i 145 pułków piechoty. Utracony teren został odzyskany, a pułk zdobył jedno działo, 12 karabinów maszynowych, część taborów oraz wziął do niewoli około 200 jeńców. Ranny został ppor. Cywiński, kilkunastu szeregowych zostało zabitych, a kilkudziesięciu rannych.

25 kwietnia 1920 ruszyła "wyprawa kijowska". Pułk, wraz z ukraińskimi oddziałami płk. Udowiczenki, wkroczył do Mohylewa Podolskiego, a następnie prowadził walki pod Zmierzynką i Wapniarką.

W końcu maja kontrofensywa konnej armii Budionnego zmusiła wojska polskie do odwrotu. Pułk przemaszerował pod Niemirów i 6 czerwca III batalionem, wspólnie z 42 pułkiem piechoty, uderzył na Nowo Żytów. Bataliony I i II obsadziły rzekę Sob oraz wsie Kolnik i Daszów.
12 czerwca, zagrożona oskrzydleniem przez kozaków Budionnego, 6 Armia otrzymała rozkaz odwrotu z Ukrainy. W czasie ośmiodniowego marszu pułk stoczył potyczkę z kozakami pod Waniaczem i 20 czerwca obsadził zachodni brzeg Bohu pod Latyczowem. Na rubieży rzeki stosował obronę aktywną. 9 kompania III batalionu zorganizowała w nocy z 21 na 22 czerwca wypad na pododdziały bolszewickie zgrupowane we wsi Bohny. Zdobyła 2 działa, 3 karabiny maszynowe, tabory i wzięła 26 jeńców. Wypad na Spiczyńce I/49 pp skończył się tragicznie. Batalion otoczony przez brygadę kawalerii, po dwugodzinnej walce, poszedł w rozsypkę. W walce na białą broń grupy żołnierzy przebijały się na Nową Sieniawkę. Batalion utracił 4 oficerów oraz 150 szeregowych zabitych, rannych i wziętych do niewoli.

Tymczasem bolszewicka armia Budionnego zajęła Korzec i parła na Lwów. Polska 6 Armia otrzymała rozkaz uderzenia na tyły Sowietów i nawiązania kontaktu operacyjnego z 2 Armią. 3 lipca, po uciążliwym marszu, 49 pułk piechoty zajął wsie: Hryców i Kurhanówkę. Wieczorem uderzył na Makiejowce, wziął jeńców oraz zdobyły 3 działa i 5 karabinów maszynowych. Następnego dnia pułk zdobył Wołkowce i już bez walki dotarł do Zasławia. Tu nawiązał kontakt z pododdziałami Grupy gen. Pawła Szymanowskiego. Po dwóch dniach odpoczynku pułk, działając jako awangarda 18 Dywizji Piechoty, w południe 7 lipca zajął Ostróg, zdobywając 2 działa i 1 karabin maszynowy, oraz uwolnił polskich jeńców ze 105 pułku piechoty. Przez cały dzień broniono miejscowości. Wieczorem gen Krajowski zdecydował opuścić Ostróg. Dalej walcząc na osi Buderyż, Bondary, Obgów, Antonowce osiągnął 11 lipca rejon Szepietyna nad Ikwą.

Rankiem 13 lipca 18 Dywizja ruszyła na Dubno.

W straży przedniej dowódca XXXVI Brygady Piechoty prowadził dwa bataliony 49 pułku piechoty, wzmocnione bateriami 18 pap. 49 pułk piechoty uderzył na oddziały 11 Dywizji Kawalerii blokujące fort Zahorce i odrzucił je na północ. Dowódca obrony fortu, mjr Matczyński, witał radośnie swoich oswobodzicieli. Jego pododdziały – batalion zapasowy 50 pułku piechoty i 2/VIII kompania saperów walczyły w okrążeniu resztami sił.
Odblokowanie fortu nie zakończyło jednak walk w jego otoczeniu. I/49 pułku piechoty obsadził wzgórza na zachód od fortu i walczył jeszcze kilka godzin z kontratakującymi kozakami. W walkach tych został ranny dowódca 49 pp, kpt. Adam Nadachowski, a dowództwo objął kpt. Szymon Kocur. Pod jego dowództwem wyprowadzono natarcie na Tarakanowo. Po krótkiej walce zdobyto dwa ckm, kilka wozów amunicyjnych i sanitarnych oraz kilka luźnych koni. Kolejną rubież obrony bolszewicy zorganizowali w oparciu o wzniesienia na północ od Tarakanowa i przedmieścia Dubna ("Park Palestyna"). Atak 49 pp, wsparty ogniem artylerii, nie zdołał ich stamtąd odrzucić.
Straty pułku wyniosły 16 szeregowych zabitych oraz 2 oficerów i około 40 żołnierzy rannych.
W tym czasie pozostawiony nad Ikwą III/49 pułku piechoty zajął wsie: Sudobiczyn, Straktów i Wolicę. Zdobył 7 karabinów maszynowych i tabory. Jednak po ciężkiej całodziennej walce batalion zmuszony został do wycofania się na pozycje wyjściowe. Straty wyniosły 23 zabitych i 48 rannych.

O świcie 16 lipca wyszło drugie uderzenie na Dubno. W tym czasie XXXVI BP w składzie 49 pułk piechoty z I/18 pułku artylerii polowej ruszyła przez Sady na Chorupań. Natarcie 49 pułku piechoty na miejscowość wywołało gwałtowny kontratak około 800 jeźdźców z 14 Dywizji Kawalerii. Celny ogień I/18 pap, prowadzony z najbliższych odległości, spowodował załamanie bolszewickiej szarży, a salwy III/49 pp ścigały odchodzącego nieprzyjaciela ogniem karabinów maszynowych. Po odparciu kontrataku zaatakował cały 49 pułk piechoty i zdobył Chorupań i Hołowczyny. Zginęło ponad 100 bolszewików, w tym trzech dowódców pułków, zdobyto 2 karabiny maszynowe i kilkanaście koni. III/49 pp miał 9 zabitych i 25 rannych.

O 18.00 wyszło kolejne, tym razem zsynchronizowane, natarcie obu brygad na Dubno. Z Chorupania przez Niemców i Miatyń nacierała XXXVI BP. Zaskoczony nieprzyjaciel wycofał się z Dubna, a ścigany ogniem polskiej artylerii poniósł duże straty. Około 21.00 Dubno zostało zdobyte.
Tymczasem w nocy z 16 na 17 lipca gen. Krajowski zdecydował o wymarszu 49 i 144 pp z Dubna do rejonu Chorupania i Gołowczyc. 144 i 49 pp były zmuszone ponownie atakować Chorupań.
Walki obronne trwały trzy dni. Nieustanne ataki kawalerii kozackiej, wspomaganej przez piechotę i samochody pancerne zostały odparte. Pułk w walce stracił 27 oficerów i 650 szeregowych w zabitych, rannych, zaginionych i wziętych do niewoli.

Przejście zaś na zachodni brzeg Ikwy sowieckiej 45 Dywizji Strzeleckiej stawiałoby w trudnym położeniu wyczerpaną walkami 18 Dywizję Piechoty. Podchodzenie nowych sił sowieckich, duże straty, brak kontaktu z 2 Armią i obecność 4 Dywizji Kawalerii na tyłach spowodowały, że gen. Krajowski późnym wieczorem 19 lipca podjął decyzję przerwania bitwy i wycofania dywizji do rejonu Werba – Białogródek. Nad ranem 20 lipca opuszczono Chorupań i Dubno.
49 pułk piechoty rano 20 lipca rozbił we wsi Sady oddział kozacki. W dalszym marszu stanowił straż tylną dywizji. Następnego dnia w Radziwiłłowie na pułk czekało uzupełnienie oficerskie. Wieczorem 22 lipca dywizja podjęła ponownie marsz na Dubno i dalej na Krzemieniec. Idący na czele dywizji I/49 pp zdobył nad ranem 23 lipca Iwanie Puste. Tu dywizja czekała cały dzień na współdziałających z nią sąsiadów. Jej statyczne działania wykorzystali Sowieci i wieczorem dywizja została otoczona przez ruchliwe konne oddziały wroga. Rano 24 lipca nastąpił odwrót do Radziwiłłowa. Straż tylną stanowił 49 pułk piechoty. Pod wsią Krupiec stoczył on zwycięską bitwę z oddziałem kozaków.

25 lipca pułk osiągnął Brody. Tutaj osamotniona dywizja broniła się przez cały dzień. Około 19.00, dowódca dywizji postanowił wyjść z okrążenia, przebijać się na południe do rejonu Oleska i kontynuować odwrót na Krasne – Busk.
Nim do tego doszło, około 22.00 bolszewicy uderzyli na Brody. Przez pół godziny spieszona kawaleria bezskutecznie szturmowała pozycje 18 DP. W walkach wyróżnił się kpr. Józef Wojtasik, który zauważywszy, że 5 kompania 49 pp "zachwiała się", własnym przykładem poderwał ją do kontrataku i zmusił wroga do odwrotu. III/49 pp, zgrupowany na skraju miasta i przygotowany do otwarcia drogi XXXVI BP, poniósł dotkliwe straty. Zginął podchorąży Henryk Kolonista, a ranni zostali ppor. Wiktorowski i trzej nowo przybyli do pułku oficerowie.
Po odparciu nocnego natarcia kozaków, gen. Krajowski powrócił do realizacji swojego planu. 49 pp, wspierany ogniem 2 baterii 18 pap opanował most na szosie do Złoczowa i tym samym otworzył drogę wyjścia dla całej XXXVI Brygady Piechoty. Duże straty w szeregach Polaków spowodował nieprzyjacielski karabin maszynowy na taczance zabijając 8 szeregowych, raniąc 3 oficerów, w tym adiutanta brygady, por. Koperskiego i 40 szeregowych.
Rano 26 lipca dywizja zatrzymała się na odpoczynek w rejonie Podhorce – Olesko.
Od 26 do 30 lipca trwały zacięte walki w rejonie Busk – Toporów – Grabowo Łopatyń – Majdan Stary. W walkach od 22 do 30 lipca pułk stracił 245 oficerów i żołnierzy. Zdolnych do walki pozostało 380.
W nocy z 1 na 2 sierpnia pułk, wzmocniony słabym liczebnie batalionem 4 pułku strzelców podhalańskich, odprowadził na tyły transport 200 rannych i dwie baterie dział, dla których zabrakło już pocisków.
Gdy 3 sierpnia nastąpiło natarcie skrzydeł polskich 3 i 6 Armii, 49 pułk piechoty stanowiący praktycznie ekwiwalent batalionu, nadal brał udział w walkach. Walczył między innymi pod Brodami i Radziwiłłowem, tracąc 6 zabitych i kilkunastu rannych.
6 sierpnia pułk został wycofany z walk, a następnego dnia przewieziony transportem kolejowym z Brodów do Modlina.

Walki pułku w bitwie warszawskiej nad Wkrą

Oddziały 18 DP przybywały transportami kolejowymi do Modlina od 9 do 13 sierpnia i zostały zakwaterowane w cytadeli twierdzy modlińskiej. Do Modlina przybywały też "marszówki".
12 sierpnia dowódca 5 Armii gen. Władysław Sikorski rozkazem nr 202/III nakazał 18 DP skoncentrować się w rejonie Płońsk – Joniec i obsadzić odcinek Wkry od przeprawy pod Zawadami włącznie po Sochocin.

W ciągu nocy z 12 na 13 sierpnia oddziały ześrodkowały się na odpoczynek w rejonie Zawady – Sochocin. 13 sierpnia gros sił 18 DP znalazło się w Płońsku i okolicach, a 49 pułk piechoty ruszył nad Wkrę, gdzie obsadził linię rzeki na odcinku Gromadzyn – Kołaząb – Pruszków. Około 18.00 bolszewicy przekroczyli Wkrę na odcinku 49 i 144 pułków piechoty. Kontratak II/49 pp wyrzucił ich za rzekę.

Zacięte walki nad Wkrą trwały 14 i 15 sierpnia. Bolszewicy wielokrotnie atakowali pułk i kilkakrotnie forsowali rzekę, ale za każdym razem polskie kontrataki ponownie wyrzucały ich na drugi brzeg. W pewnym momencie bitwy, gdy zabrakło oficerów, dowództwo nad jedną z kompanii objął starszy szeregowy Marian Filkiewicz.
Późnym wieczorem 15 sierpnia pułk przekroczył rzekę i zajął Nowe Miasto. Rano 16 sierpnia otrzymał uzupełnienie – 400 żołnierzy z batalionu marszowego. W dniach 16–19 sierpnia, stale w walce z przeważającymi siłami nieprzyjaciela, powoli posuwał się do przodu, zajmując Szlubowo, Gąsocin, Sońsk, Sarnową Górę i Ciechanów.

20 sierpnia pułk w ramach dywizji dywizja ruszył na Mławę. Pod folwarkiem Szulmierz pułk przełamał zacięty opór oddziałów sowieckiej 33 Dywizji Strzelców i obsadził odcinek pomiędzy Mławą a Słupskiem, frontem na zachód (nie na wschód).
O świcie 22 sierpnia wojska sowieckie rozpoczęły natarcie. Masy bolszewickiej kawalerii i piechoty zalały polskie pozycje. Przed południem pięć kompanii 49 pp przestało praktycznie istnieć.
180 żołnierzy z por. Wadlewskim dostało się do niewoli.
Po bitwie nadeszły uzupełnienia z rozwiązanego 4 pułku pomorskiego i z własnej marszówki oraz 16 oficerów ze Śląska Cieszyńskiego. Wróciło też kilku oficerów pułku rannych na Wołyniu.
27 sierpnia pułk liczył już 40 oficerów i około 1000 szeregowych.

Pułk w działaniach pościgowych

Po zakończeniu Bitwy Warszawskiej 49 pułk piechoty wziął udział w ofensywie polskiej 3 Armii nad Bugiem na Wołyniu i Polesiu.
Na początku września pułk został przewieziony transportami kolejowymi do Chełma. XXXVI BP zajęła rejon Parypse – Staw – Nowosiółki – Henrysin – Spas.
11 września Grupa gen. Krajowskiego ruszyła do natarcia. W tym dniu 49 pp zajął Wiszniów i Lubomi oraz w gwałtownej i ostrej walce wieś Ruda, bronioną przez oddziały sowieckie wspomagane pociągiem pancernym. Następnie ruszył na Maciejów, lecz zorientowawszy się, że na jego tyłach są Sowieci, zawrócił i w ponownej walce pod Rudą zmusił nieprzyjaciela do ucieczki. W tym czasie techniczna kompania pułku zajęła Maciejów.
Rankiem 13 września II i III batalion stoczył potyczkę pod Godowiczami. W tym czasie I batalion rozproszył tabory wroga.
14 września pułk bronił Kowla. W walkach wziął do niewoli ponad 200 jeńców i zdobył 6 karabinów maszynowych. Utracił 24 zabitych i kilkudziesięciu rannych.
Po bitwie pułk wyruszył, częściowo na samochodach, częściowo pieszo, na Łuck. Podczas przeprawy przez Stochód kolumna została zaatakowana przez dwa pociągi pancerne. Poniesiono straty w ludziach i w samochodach. W dalszej drodze pułk toczył potyczki o każdą miejscowość. Do Łucka dotarła 16 września.
Dalej z dywizją maszerował na Polesie do Pińska. Po 6 dniach marszu wzdłuż Styru, a potem Stochodu, pułk dotarł do Lubiąża.
Kontakt bojowy z Sowietami nawiązano dopiero 28 września. Walki nad Jasiołdą o utrzymanie Pińska trwały dwa dni. Następnie pułk, wspólnie ze 145 pp, sforsował 1 października rzekę i zdobył wieś Parachońsk, a na drugi dzień Łyniec.
Tutaj 49 pułk piechoty pozostawał do 11 października. W międzyczasie otrzymał uzupełnienie w sile 2 oficerów i 560 żołnierzy. Uzupełniony, przeprawił się 11 października przez Prypeć, zajął Łubieniec i ruszył na Turów. W Turowie odarł atak sowieckiej flotylli rzecznej. 17 października bataliony I i III przełamały silny opór wroga i zajęły Parerów.
Tutaj 18 września 1920 pułk został powiadomiony został o zawieszeniu broni. 3 listopada został wycofany do Dawidgródka. Przez kolejne 8 miesięcy pułk pozostawał na wschodniej granicy.

Rozkazem Ministra Spraw Wojskowych L. 8432 z 29 czerwca 1921 49 pułk piechoty wyszedł z podporządkowania 18 Dywizji Piechoty i wszedł w skład 11 Dywizji Piechoty. Znad granicy pułk przegrupował się do Kołomyi.
W rozkazie pożegnalnym gen. Franciszek Krajowski napisał:

Bilans walk
49 pułk piechoty w czasie walk na froncie bolszewickim zdobył między innymi kilka sowieckich chorągwi, 13 dział, 69 karabinów maszynowych, kilkaset koni, wiele materiału wojennego oraz wziął do niewoli ponad 1500 jeńców.
Lista poległych i zmarłych z ran obejmuje: 241 oficerów, podoficerów i szeregowych znanych z nazwiska, blisko 150 żołnierzy, których nazwisk nie ustalono, zaś bez wieści zaginęło 130; liczba rannych przekroczyła 1000 żołnierzy.

Kawalerowie Virtuti Militari
Żołnierze pułku odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari

Pułk w okresie pokoju

W okresie międzywojennym 49 pułk piechoty stacjonował na terenie Okręgu Korpusu Nr VI w Kołomyi, wchodząc w skład 11 Dywizji Piechoty.

W niedzielę 12 lipca 1925 roku, w trakcie obchodów święta pułku, został poświęcony i oddany do użytku stadion sportowy. Przecięcia wstęgi dokonał dowódca Okręgu Korpusu Nr VI, generał dywizji Mieczysław Linde. Stadion został zbudowany dzięki staraniom dowódcy jednostki, pułkownika Bernarda Monda przez pluton pionierów pod dowództwem porucznika Schuberta. Stadion posiadał boisko sportowe z trybuną na 1000 miejsc, bieżnię o długości 400 metrów, tor szturmowy, tor szermierczy, rzutnię granatów, skocznie i plac do ćwiczeń gimnastycznych wolnych z przyrządami. W następnych latach stadion otrzymał imię Bernarda Monda.

19 maja 1927 roku minister spraw wojskowych marszałek Polski Józef Piłsudski ustalił i zatwierdził dzień 19 lipca, jako datę święta pułkowego. W 1938 roku sejmik powiatu kołomyjskiego podjął uchwałę w sprawie obchodów święta szlachty zagrodowej Pokucia w dniu święta 49 Huculskiego pułku strzelców.

Na podstawie rozkazu wykonawczego L.dz. 3900/, tj. Org. Departamentu Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych z 10 października 1930 roku o wprowadzeniu w życie przepisu służbowego P.S. 10–50 – "Organizacja – Piechota na stopie pokojowej" 49 pułk piechoty zaliczony został do pułków piechoty typu I tzw. "normalnych". W każdym roku otrzymywał około 610 rekrutów. Stan osobowy pułku wynosił 56 oficerów oraz 1500 podoficerów i szeregowców. W okresie zimowym posiadał batalion starszego rocznika, batalion szkolny i skadrowany, w okresie letnim zaś batalion starszego rocznika i dwa bataliony poborowych.

W pułku zorganizowano też specjalną kompanię dla opóźnionych, która szkoliła rekrutów dla potrzeb całego DOK. Żołnierze ci wcześniej z różnych przyczyn opóźnili swoje stawiennictwo w macierzystej jednostce.

9 stycznia 1931 roku kierownik Ministerstwa Spraw Wojskowych generał dywizji Daniel Konarzewski nadał nazwy koszarom 49 pułku piechoty w Kołomyi:
 koszarom gminnym przy Alei Wolności – "Koszary im. ks. Poniatowskiego",
 koszarom państwowym przy ulicach Piłsudskiego, Alei Wolności i Szpitalnej – "Koszary im. Marszałka Piłsudskiego".

12 kwietnia 1937 roku Minister Spraw Wojskowych nadał I batalionowi nazwę "huculski batalion Legionów Polskich", na pamiątkę walk kompanii Hucułów pod dowództwem kapitana Edwarda Szerauca w Karpatach, w składzie Legionów Polskich.

4 marca 1938 roku Minister Spraw Wojskowych nadał jednostce nazwę "49 Huculski Pułk Strzelców" oraz "zarządził noszenie przez żołnierzy całego pułku kapelusza huculskiego".

W tym samym miesiącu na stanowisko dowódcy pułku został wyznaczony podpułkownik Władysław Ziętkiewicz, a na stanowisko I zastępcy dowódcy podpułkownik dyplomowany Czesław Kopański. Ponieważ podpułkownik Ziętkiewicz został czasowo zatrzymany na dotychczasowej funkcji w Państwowym Urzędzie Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego w Warszawie, obowiązki dowódcy jednostki pełnił podpułkownik Kopański. W styczniu 1939 roku, w Warszawie, podpułkownik Kopański przekazał obowiązki dowódcy oddziału podpułkownikowi dyplomowanemu Karolowi Hodale. Wiosną 1939 roku pułk został jednostką administracyjną i mobilizującą dla I i II Huculskiego batalionu ON.

49 pp w kampanii wrześniowej

Mobilizacja
W ramach mobilizacji alarmowej 25 sierpnia został zmobilizowany II batalion pułku i kompania przeciwpancerna. Większość 49 Huculskiego pułk strzelców została zmobilizowana w I rzucie mobilizacji powszechnej w dniach od 30 sierpnia do dnia 2 września. Ponadto pułk sformował kompanię kolarzy nr 62 i Kolumną Taborową Parokonną nr 610 dla 11 Karpackiej Dywizji Piechoty oraz własny batalion marszowy w terminie do 4 września.

Działania bojowe
Walki II batalionu 49 hps

II batalion pułku został przetransportowany w okresie 2–4 września 1939 r. w rejon zamierzonej koncentracji dywizji na południe od Bochni w rejonie Wiśnicza. Batalion ten wraz z dwoma innymi batalionami i dwoma bateriami artylerii lekkiej pozostałych pułków 11 KDP wszedł w skład Grupy Operacyjnej "Boruta", z nią dzieląc dalsze działania bojowe i jej losy. Z uwagi na zmianę podległości 11 Karpackiej DP z Armii "Kraków" do  Armii "Karpaty", II/49 hps przydzielony był do 21 Dywizji Piechoty Górskiej. W jej składzie wycofywał się przez Bogumiłowice, Brzeźnicę do Bobrownik w trakcie tego stoczył w dniu 7 września walkę z podjazdem pancernym niemieckim niszcząc 3 pojazdy pancerne. Następnie prowadził natarcie mające na celu wyparcie wojsk niemieckich z Tarnowa. Po walkach o Tarnów nocą 7/8 września batalion podzielił się i maszerował w dwóch grupach pod dowództwem mjr Łapińskiego na Dąbrowę Tarnowską i drugą kpt. J. Lewickiego na Radomyśl Wielki. Grupa kpt. Lewickiego broniła Radomyśla 8 września, a następnie po jego śmierci częściowo przebiła się do Mielca, częściowo wzięła udział w obronie Kolbuszowej 9 września. Część II/49 hps mjr Łapińskiego walczyła w Grupie ppłk Stanisława Trzebini w dniu 17 września Turobinem.

Walki od Wisłoki do Sanu

3 i 4 września 49 hps bez II batalionu został przetransportowany w kierunku zachodnim osiągając rejon Pilzna na północ od Jasła. Na rozkaz dowódcy dywizji pułk obsadził wzgórza Podzamcze i wzgórze Kłodawa w rejonie Kołaczyc, bronił pozycji na linii Wisłoki, Wisłoka oraz Sanu. Z uwagi na rozbicie 24 Dywizji Piechoty 7/8 września pułk w godzinach nocnych rozpoczął odwrót w kierunku Baryczy. 9 września rano strzelcy huculscy zajęli swój odcinek obrony, w godzinach popołudniowych kompania odwodowa pułku oraz kompania zwiadu stoczyła dwie walki z elementami niemieckiego 9 pułku rozpoznawczego 4 Dywizji Lekkiej niszcząc kilka samochodów pancernych i rozgramiając motocyklistów. 10 września w miejscowości Błażowa wchodzący w skład pułku pluton pod dowództwem ppor. Edmunda Szczota w zasadzce napadł na kolumnę samochodów eliminując z niej 11 członków sztabu niemieckiego oraz zdobywając na nieprzyjacielu rozkazy i ważne plany działania.

Wobec zaistniałej sytuacji 10 września wieczorem pułk rozpoczął dalszy odwrót po trasie Bachórz, Babice, Krzywcza osiągając rejon nocą 12/13 września. Strzelcy huculscy zostali umieszczeni w odwodzie dywizji w rejonie Reczpola. Z uwagi na oskrzydlenie dywizji przez niemieckie jednostki szybkie nastąpił dalszy odwrót 11 KDP, pułk maszerował w straży przedniej dywizji nocą 13/14 września III batalion ze wsparciem plutonu artylerii piechoty nocnym natarciem zdobył wieś Łetownię i otworzył drogę do dla dywizji Przemyśla, do którego wkroczył przed północą.

Od Sądowej Wiszni do Lwowa

Dalszy marsz pułk prowadził w kierunku Mościsk, stąd po odpoczynku maszerował do Sądowej Wiszni docierając w do niej godzinach rannych 15 września, w drodze pododdziały pułku były bombardowane i ostrzeliwane przez lotnictwo wroga. 15 września o godz. 18 49 hps został wyznaczony do I rzutu natarcia, bataliony I miał nacierać na Ożomlę, III batalion na Nowosiółki, a dalej na wieś Mużyłowice Narodowe, wsparcie pułku zapewniały dywizjony III/11 pułku artylerii lekkiej i 11 dywizjon artylerii ciężkiej. W I fazie natarcia w walce na bagnety i granaty strzelcy huculscy zdobyli wsie Szumlaki, Ożomlę, Mogiłę, a później Mogiłę. W zdobytych wsiach zdobyto pojazdy, zaopatrzenie, amunicję. O godz. 21 pułk nocnym natarciem zaatakował Mużyłowice Narodowe niszcząc kolumnę pojazdów i uzbrojenie oraz rozbijając III batalion SS-Standarte Germania oraz zadając straty sztabowi i jednostkom pułkowym SS-Germanii. Pułk wraz z całością dywizji po zwycięskim natarciu przeszedł do Lasów Janowskich, tam na ich skraju przeszedł do obrony obsadzając odcinek szosa Szkło-Janów-wzg. 299-Stenie. Ze wsparciem III/11 pal w dniach 16–17 września prowadził pułk działania obronne. Po czym wraz z dywizją oderwał się od nieprzyjaciela i forsownymi marszami w dniach 18–19 września dotarł do rejonu Brzuchowic. Z resztek pułku utworzono 400 osobowy batalion zbiorczy, który prowadził 19 września o godz. 12.30 natarcie mające na celu dotarcie do Lwowa. Po dotarciu do Hołoska natarcie ponowiono o północy 19/20 września ostatecznie pułk w trakcie ponawianych natarć i walk 20 września przebił się do Lwowa, w sile 102 żołnierzy 49 huculskiego pułku strzelców, wraz z rannym dowódcą pułku i mjr Lityńskim dowódcą batalionu zbiorczego pułku. Pułk SS-Germania został pokonany i rozbity w ciągu niecałej pół godziny. Po dotarciu resztek pułku do Lwowa wraz z załogą miasta skapitulował przed Armią Czerwoną. Za kampanię wrześniową 1939 pułk został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari nr 13277.

Jednostki tworzone z kadr 49 hps
Batalion marszowy pod dowództwem mjr. Józefa Sokołowskiego, potem kpt. Zygmunta Czechowskiego, od 15 września po dozbrojeniu wszedł w skład improwizowanego 1 pp "Szeląg" ppłk Józefa Szeląga w Grupie "Stryj" gen. Stefana Dembińskiego jako II batalion tego pułku.

W Ośrodku Zapasowym 11 KDP w oparciu o kadrę i rezerwistów 49 huculskiego pułku strzelców utworzono I batalion piechoty pod dowództwem kpt. Michała Irakli Kinkadze i II batalion kpt. Kazimierza Jarmuły. Od 15 września po dozbrojeniu I batalion kpt. Kinkadze wszedł w skład improwizowanego 3 pp "Welz" mjr. Władysława Welza, Grupy "Stryj" jako III batalion tego pułku. II batalion kpt. Jarmuły wszedł w skład 2 pp "Brąglewicz" ppłk. Tadeusza Brąglewicza Grupy "Stryj" jako jego I batalion. Bataliony wchodzące w skład Grupy "Stryj" organizowały obronę tzw. "Przedmościa Rumuńskiego", zwalczały dywersję ukraińską. Od 16 do 19 września toczyły walki z niemieckimi oddziałami 5. DPanc. i 57 DP w rejonie Stryja, Drohobycza i nad rzeką Stryj. W dniach 20 i 21 września bataliony w ramach swoich pułków przekroczyły granicę polsko-węgierską i zostały internowane. Część żołnierzy zawróciła nie chcąc opuszczać kraju.

Symbole pułkowe
 Sztandar
18 września 1922 roku w Kołomyi marszałek Polski Józef Piłsudski wręczył pułkowi chorągiew ufundowaną przez obywateli miasta Kołomyi i Pokucia. Dotychczasowe chorągwie, pierwsza ufundowana dla pułku przez Komitet Narodowy Polski i druga ofiarowana batalionowi zapasowemu pułku przez obywateli miasta Liska, zostały przekazane do Muzeum Wojska w Warszawie. Od 28 stycznia 1938 roku chorągiew pułkowa zaczęła być oficjalnie nazywana sztandarem.
 Odznaka pamiątkowa

8 listopada 1928 roku Minister Spraw Wojskowych, Marszałek Polski Józef Piłsudski zatwierdził wzór i regulamin odznaki pamiątkowej 49 pp. Odznaka o wymiarach 39x39 mm ma kształt krzyża. Na górnym ramieniu, emaliowanym żłobkowo na czerwono, nałożona miniatura orła wojskowego, na bocznych ramionach pokrytych białą emalią wpisano nazwy pól bitewnych z roku 1920 "CHORUPAŃ" i "MŁAWA", na dolnym pokrytym niebiesko biało czerwoną emalią – miniatura odznaki 18 DP. Środek odznaki stanowi okrągła tarcza w otoku wieńca laurowego pokryta granatową emalią, na której wpisano numer "49". Pola między ramionami wypełniają złote promienie. Odznaka oficerska – trzyczęściowa, wykonana w srebrze, na rewersie numerowana. Wykonawcą odznaki był Wiktor Gontarczyk z Warszawy.

 Emblemat
20 lutego 1937 roku Minister Spraw Wojskowych generał dywizji Tadeusz Kasprzycki nadał 11 Dywizji Piechoty nazwę "11 Karpacka Dywizja Piechoty" oraz ustalił dla żołnierzy tej dywizji emblemat przedstawiający dwa liście dębowe z gałązką limby, przytrzymane krzyżem huculskim. Minister zezwolił na noszenie emblematów od chwili ogłoszenia rozkazu, natomiast zobowiązał do ich noszenia od 1 stycznia 1938 roku. Emblematy był noszone na kołnierzach (łapkach) kurtek i płaszczy (peleryn). Dla oficerów i chorążych emblematy były wykonane z białego metalu oksydowanego na stare srebro, natomiast dla pozostałych podoficerów i szeregowców były wytłaczane z białego matowanego metalu (blachy). Minister zezwolił podoficerom zawodowym na noszenie przy ubiorze pozasłużbowym emblematów wykonanych, jak dla oficerów.

 Specjalne części umundurowania
12 kwietnia 1937 roku Minister Spraw Wojskowych generał dywizji Tadeusz Kasprzycki wprowadził "specjalne części umundurowania" dla żołnierzy 11 Karpackiej Dywizji Piechoty w postaci pióra do czapki – rogatywki garnizonowej i peleryny typu podhalańskiego, a dla żołnierzy huculskiego batalionu Legionów Polskich dodatkowo – kapelusza huculskiego.

4 marca 1938 roku Minister Spraw Wojskowych nadał jednostce nazwę "49 Huculski Pułk Strzelców" oraz "zarządził noszenie przez żołnierzy całego pułku kapelusza huculskiego".

Huculscy strzelcy

Dowództwo pułku
 Dowódcy pułku
 płk franc. Thiery (22 V – 31 VIII 1919)
 mjr Antoni Bartmański (1 IX 1919 – VI 1920)
 kpt. Adam Nadachowski (VI – 10 VII 1920) → ranny pod Zahorcami
 ppłk Karol Franciszek Staszkiewicz (10–12 VII 1920)
 kpt. Adam Nadachowski (13 VII – 20 VIII 1920)
 kpt. Szymon Kocur (20–25 VIII 1920)
 ppłk Kazimierz Łubieński (25–31 VIII 1920)
 mjr Baltazar Cezary Niepokojczycki (od 1 IX 1920)
 płk piech. Bernard Mond (1921 – 17 III 1927 → dowódca piechoty dywizyjnej 6 DP)
 ppłk / płk SG Maksymilian Milan-Kamski (17 III 1927 – 27 IV 1929 → komendant SPPiech.)
 płk piech. Kazimierz Rybicki (6 VII 1929 – VI 1930 → członek OTO)
 ppłk / płk dypl. piech. Zygmunt Grabowski (18 VI 1930 – 1938 → szef sztabu DOK X)
 ppłk piech. Władysław Ziętkiewicz (III – XII 1938 → dowódca 1 pułku KOP "Karpaty")
 ppłk dypl. Czesław Kopański (p.o. III 1938 – 1 I 1939 → słuchacz kursu doskonalącego w WSWoj.)
 mjr piech. Eugeniusz Lityński (p.o. 2 I 1939 – 1 IV 1939)
 ppłk dypl. Karol Hodała (2 IV – IX 1939)

 Zastępcy dowódcy pułku
 ppłk piech. Władysław Koczorowski (VII 1922 – X 1926 → zastępca dowódcy 68 pp)
 ppłk piech. Feliks Markowski (X 1926 – II 1927 → urlopowany)
 ppłk SG Eugeniusz Pieczonka (do 31 X 1927 → dyspozycja dowódcy OK VI)
 ppłk piech. Tadeusz Wiktor Czechowicz (31 X 1927 – 5 XI 1928 → praktyka poborowa w PKU Kołomyja II)
 ppłk dypl. piech. dr Stanisław Krzysik (12 III 1929 – † 1 II 1930)
 ppłk piech. Franciszek Matuszczak (IV 1930 – VII 1935 → dowódca 18 pp)
 ppłk dypl. piech. Kazimierz Ryziński (21 VIII 1935 – III 1938 → p.o. szefa WINO)
 ppłk dypl. piech. Czesław Kopański (III 1938 – I 1939)
 ppłk piech. Józef Szeląg (- 1939)
 ppłk dypl. piech. Franciszek Tomczuk (24 VIII – 31 VIII 1939 → szef Oddziału II Sztabu GO gen. Kruszewskiego)
 II zastępcy dowódcy pułku – kwatermistrzowie
 mjr Józef VI Sokołowski

Żołnierze pułku – ofiary zbrodni katyńskiej
Biogramy ofiar zbrodni katyńskiej znajdują się między innymi w bazach udostępnionych przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Muzeum Katyńskie.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

 Piotr Zarzycki, Plan mobilizacyjny "W". Wykaz oddziałów mobilizowanych na wypadek wojny, Pruszków 1995, , s. 39.

Pułki piechoty II Rzeczypospolitej typu I
Polskie pułki piechoty z okresu kampanii wrześniowej
Polskie pułki piechoty z okresu wojny polsko-bolszewickiej
Wojsko Polskie II Rzeczypospolitej w Kołomyi
Jednostki wojskowe odznaczone Orderem Virtuti Militari
Jednostki z tradycjami Armii Polskiej we Francji
Piechota 18 Dywizji Piechoty (II RP)
Piechota 11 Karpackiej Dywizji Piechoty
Oddziały polskie walczące w bitwie nad Niemnem
Oddziały polskie walczące w bitwie nad Wkrą


The Russian RGO Impact grenade explodes shortly after impacting a surface. A smaller grenade with a lower blast yield, two of these grenades can be carried at one time. This Hand Grenade is unlocked after earning 1,000 Grenade Score.


In Visual Studio 2015 we have made radical changes to sign in experiences and connecting to your online resources. You can now chose to use a single account across many developer services, or use multiple accounts across Visual Studio. All of this is possible because of the new Visual Studio Account Manager. The account manager makes every sign-in global to the IDE, reducing the number of times Visual Studio prompts for credentials when connecting to different services. The account manager also enables you to switch easily between multiple accounts, so that you no longer have any sign-out-then-sign-in-again flows in the IDE. We have been fine-tuning these capabilities throughout the prereleases. We first introduced the new account management experience in Preview. Since then, we have added more features and moved more developer services to consistently leverage the account manager. In this post, we will cover all the identity experiences that are new in Visual Studio 2015.
You can sign in to Visual Studio through the link in the upper right corner or from features like Server Explorer or the New Project dialog. Every time you sign in, Visual Studio adds an account to what we call the keychain, or account manager. You can use that account to access other developer services in Visual Studio without having to reenter your credentials for each service separately. For example, once you sign in to Azure in Server Explorer, that account can be used later to publish a local Git repository to Visual Studio Online. When adding accounts to the account manager, you can use both Microsoft accounts and work or school accounts. Visual Studio manages and refreshes tokens for the accounts centrally to reduce redundant sign-in prompts.
While working with developer services from within Visual Studio, not only can you use an existing, already authenticated account, but you can also sign in to new accounts as you go.
The most common way you add new accounts to the account manager is through the account picker control. It provides a quick way to select or add the account you want to use when accessing services. The account picker appears in places like the New Project dialog, the New ASP.NET Project dialog, the Add Connected Service dialog, Publish to Visual Studio Online, and other experiences. Selecting the account upfront allows Visual Studio to automatically discover all your available resources, provide context about which account is associated with an action, and simplify the workflow for re-authenticating when you need to reenter your credentials. We call this the "account-first" model.
Even in workflows where selecting a user account is unnecessary, you will see the account manager at work. A feature we call the domain picker utilizes the account manager to automatically discover and list the domains associated with the directories in which your accounts are members. An example of the domain picker in use is when you are configuring Azure Active Directory Authentication for a web application project through the Connected Services dialog. This configuration restricts access to your web application to only users in the domain that you select.
You can find the list of all the accounts Visual Studio is using and manage them through the Account Settings dialog under the File menu. On this dialog, you can remove accounts, add new accounts, and filter directories for an account. Filtering is an advanced feature that becomes necessary if you are a Cloud Solution Provider that manages hundreds of customer subscriptions. We will talk more about this in a bit.
The list of user accounts managed inside Visual Studio roams to other devices when you sign in to Visual Studio with the same Personalization Account. Keep in mind that for security reasons, only the account list is roamed; none of the passwords or access tokens under each account are roamed. To start using the accounts in a new Visual Studio environment, you will have to reenter your credentials for each of them. User accounts are also shared across other apps in the Visual Studio family like Blend and Microsoft Test Manager.
The Personalization Account is just a user account like any other, which is why it appears in the list of all accounts. It is only special in that it is the user account to which all your personalized settings are anchored. Visual Studio displays the personalization account in the upper right corner of the IDE because of this bonus functionality, but you can use it like any other account.
For user accounts that are members of many Azure Active Directories, it can get rather challenging to find the resources you care about. This is particularly true for Cloud Solution Providers who manage hundreds or even thousands of customer directories and need to develop an application against a specific customer's directory or subscription. In Visual Studio 2015, you can now filter a user account to a single directory from the Account Settings dialog. This global filter works much like the directory filter in the Azure portal. Once the filter is applied, all features in Visual Studio scope the resources to the ones available for the directory you set in your filter.
We have made strides in Visual Studio 2015 to improve the experience of connecting to developer services from within the IDE. Authentication and identity is a rapidly changing space, and we are continuing to iterate on new ways to make it easier for you to sign in to any service, from any app in the Visual Studio family. As always, we're grateful for the ideas you share with us on UserVoice and through Send-a-Smile and the bugs you log on Connect that help make Visual Studio great!
Ji Eun Kwon is a Program Manager on the Visual Studio Platform team. Her primary focus is on identity and licensing experiences in the IDE. She is a recent graduate of Northwestern University with a degree in Computer Science and Economics.


text:
My New Book Project
About me: video background
Saving Africa from Lies that Kill
Myths about the Environment and Overpopulation destroy Third World Countries
Control: Communism, Environmentalism and the Overpopulation Myth
October 1, 2020 September 2, 2020 kaykiser
Need for population control activities according to UNFPA
Control: Communism, Environmentalism and the Overpopulation Myth.
The roots of environmentalism go back to the eighteenth century in the form of the overpopulation myth of Malthusian-ism, which was all about limiting the human population to prevent a predicted Malthusian Catastrophe, i.e. mass starvation, and for genetic purity, especially among supposedly genetically inferior groups e.g. certain races, cultures and the chronically poor. Malthus was influenced by the utopian socialist beliefs of his father, David Hume and Jean James Rousseau that the poor were incapable of advancing and were preventing the establishment of a perfect utopian society. This belief, in turn, is based on the progressive philosophies of materialism, (i.e. there is no spiritual side, only the material we can see and touch), and humanism, (i e. man is the measure of everything and determines morals to suit his circumstances). From these progressive philosophies grew socialism, communism, fascism, the eugenics[1] movement and environmentalism, all of which are about control of the masses by an elite few, and all are basically anti-human, anti-development and anti-freedom.
In 1798 Thomas Malthus published An Essay on the Principles of Population[2] in which he predicted future starvation based on the assumption that the rate of population growth would far surpass the growth rate of food supplies. Using this belief, he proposed draconian measures to "fix" an assumed overpopulation problem at a time when world population was below one billion. Malthus made two major erroneous assumptions:
Genetic inferiority and enhanced fertility of less accomplished peoples
No improvement in crop yields per acre.
He assumed that the only way to grow more food was to increase the number of acres under cultivation, which limited the total "carrying capacity" of any region and indeed the world. We now know that yields have improved by orders of magnitude through things such as introduction of more prolific, disease resistant plant varieties and high yield hybrids, use of nitrogen and mineral fertilization, mechanization and controlling insect and rodent pests. Nor did he foresee the natural reduction of family size that usually occurs when people are raised beyond near-starvation subsistence, and when diseases are controlled so that high childhood mortality is reduced.
Using these false assumptions as a "reason," he advocated government measures to reduce population growth rates among the poor such as regulating marriage, educating for moral abstinence, as well as birth control and sterilization. However, he opposed nutritional relief and improved hospital access that would have reduced infant mortality and extended life spans among the poor. In his opinion, helping the poor only made the supposed overpopulation problem worse. He extended the same philosophy to Africa where he observed that the Tsetse fly and Malaria helped to keep human population numbers and lifespans low, which he saw as a good thing. Later, based on Malthus' theories, the British government contributed to the misery and starvation during the Irish Potato Famine by refusing to provide food aid while continuing to ship wheat from estates in Ireland to England.
The same upside down philosophy persists today among progressives who only typically want to manage the poor while keeping them poor. Malthus was pushing evolution and eugenics long before Charles Darwin[3] and Frances Galton[4]. In The Descent of Man, Charles Darwin assumed that the superior races (white Europeans) would eventually cause the extinction of the inferior races (black and brown). Francis Galton coined the term eugenics for a theory about improving the human race through selective breeding and exclusion from reproduction of supposedly genetically inferior groups.
"At some future period, not very distant as measured in centuries, the civilized races of man will almost certainly exterminate and replace the savage races throughout the world."
—Charles Darwin, Descent of Man
Because genetic inferiority of certain races, cultures and the poor has largely been rejected by more enlightened geneticists and the public in general, (but apparently not for powerful population control supporters), along with vastly improved food production rates, environmentalism is the latest cause celebre to cover brutal inhumanity to man in the form of forced or coerced population control in places like China, India and Africa. The shift from eugenics or racial purity to environmentalism is based on the false assumption that the world is overpopulated, resulting in harm to the environment. This makes environmentalism and population control a perfect match and a good fit for the progressive elite seeking control.
Is it true that the world overpopulated? Only if agriculture had remained as it was in the eighteenth century. However, the advances in crop yields are more than enough to feed the world. There is more than enough food for all. The reason for starvation and poor nutrition is usually political mismanagement or worse, such as well-meaning environmental and population control philanthropic societies, NGOs, UN and local governments intentionally keeping the poorest in their disease ridden squalor without adequate infrastructure to provide for basic needs as a means to control the people. A healthy and educated population is much harder for a dictator to control and thereby remain in power.
The best way to stabilize population, if that is the goal, is to raise the standard of living by providing employment, transportation, electricity, medical care, education, clean water and adequate food. It is a well known fact that family size is naturally reduced when living standards are improved beyond the point where excess children are needed to insure replacement of those lost in early childhood to disease and malnutrition. It can be argued that the healthy population is too low in many areas to provide the cooperation and man power to provide better facilities without outside aid. Only cities are overpopulated, and that is usually by choice. As population numbers have grown, the world has seen an increase in the standard of living, as reflected in the global GDP per capita, due to division of labor and shared responsibility for both agriculture and developing infrastructure. We should be doing all we can to raise the world's poor out of poverty. Caring for the environment is the last thing on the minds of people who are having difficulty feeding their children. Raising their standard of living is the best thing we could do to stabilize the population and protect the environment. Unfortunately, the progressives would rather do the opposite for ideological reasons.
I have seen the benefits of higher population and the negative side of low population myself. I grew up in an area of the Appalachian Mountains where population is low. Services that are available in the cities and towns a couple of hours away are historically not or only marginally available in these mountainous rural areas. Even finding a plumber or electrician is difficult. Although the situation is better now because of improvements in highways, many in the area still must travel to the cities for proper medical care. Lower population means lower tax basis, fewer businesses, less opportunity. It has been difficult getting businesses, whether they are medical facilities, manufacturing, commercial or food and entertainment, interested in locating in an area where the customer and workforce base are low. It has been particularly difficult getting doctors to come and stay. It hasn't been that long since the first fast food restaurant came into the area. I bring this up to illustrate the logic of raising the population to improve living standards. Granted, this is a far cry from poor villages in other countries, but it still illustrates the point that higher population brings higher living standards.
NOTE: Updated from Anti-humanism, Communism, Environmentalism and the Overpopulation Myth, June 2018.
[1] Eugenics is the "science" of improving the human race by selective breeding of genetically superior people and preventing supposedly genetically inferior people from reproducing.
[2] Thomas Robert Malthus, An Essay on the Principles of Population, 1798, London
[3] Charles Darwin, On the Origin of Species , 1858, London, The Descent of Man, 1871
[4] Francis Galton, 1865 article "Hereditary Talent and Character", Hereditary Genius., 1869, Inquiries into Human Faculty and Its Development, 1883.
Learn the truth and how you can help change this horrible situation of longstanding crimes against poor countries by international organizations and advocacy groups.
Read the first chapter free through Bookfunnel at www.bit.ly/savingafricachapter1
Award-Winning Finalist in the Social Change category of the 2019 International Book Awards
Buy the book; available in book and ebook formats at Amazon, Barnes & Noble, Books-a-Million.
Africa, Communism, Environment, Population ControlAbortion, Birth Control, Club of Rome, Communism, control, disease control, infrastructure, Insect control, overpopulation, Planned Parenthood, Population Control, Sanitation, Sterilization, UNFPA, United Nations
Africa's wild polio-free status to be determined in August — Database of Press Releases related to Africa – APO-Source
Quote June 19, 2020 June 25, 2020 kaykiser
The independent Africa Regional Certification Commission (ARCC), responsible for certifying the eradication of wild poliovirus in the World Health Organization (WHO) African Region, is set to make its final decision about the region's wild poliovirus status in August 2020. Following field verification visits over the past year and thorough critical analysis of the documentation of […]
via Africa's wild polio-free status to be determined in August — Database of Press Releases related to Africa – APO-Source
Africa, DiseaseClean water, disease control, Hygiene, Insect control, Sanitation
The Truth about HIV/AIDS in Africa
April 15, 2020 April 15, 2020 kaykiser
Prevalence of HIV/AIDS in Africa
Are most cases of HIV/AIDS in Africa really misdiagnosed endemic diseases?
The Claims: HIV/AIDS from unsafe heterosexual contact is rampant in Africa. Many children are left as orphans because both parents have died from AIDS.
The Truth: While HIV/AIDS is undoubtedly present in Africa and other destitute areas, there are problems with its reported transmission, diagnosis and treatment. HIV infections in the developed world occurs almost exclusively among homosexual males and IV drug users who share needles with infected people, and heterosexual transmission is rare. In Africa, half of those diagnosed with HIV and HIV/AIDS are heterosexual women, so there must be other mitigating circumstances. It is possible that actual infections are acquired through non-sterile injections in contraceptive clinics. This could help to explain why HIV in Africa is diagnosed equally among men and heterosexual women. It is very likely that HIV and HIV/AIDS are over diagnosed in Africa and other poverty stricken areas of the world with or without actual HIV testing. Many cases of AIDS in Africa may have little or no connection to the HIV virus or indiscriminate sexual practices. Those that are malnourished or have chronic diseases such as TB or malaria naturally have compromised immune systems, i.e. Acquired Immune Deficiency Syndrome, AIDS, from these conditions without carrying the actual Human Immunodeficiency Virus (HIV).
Because of poor healthcare facilities and abilities, HIV/AIDS may be diagnosed based on symptoms without HIV testing in many rural and isolated areas. In other areas, where actual testing for HIV antibodies is done, a high incidence of false positives is likely to occur. This is due to the poor specificity of the test and reaction with antibodies from other diseases and conditions. Most of those diagnosed with HIV/AIDS, whether tested or untested for HIV, have been assumed to have full blown HIV/AIDS through disparate symptoms recognized by the UN WHO including fever, headache, rash, sore throat, swollen lymph nodes, weight loss, chronic diarrhea or cough, all of which can be caused by many common parasites or infectious diseases as well as severe illnesses such as malaria and tuberculosis (TB). UN WHO has named TB as a leading indicator of HIV/AIDS and lists TB as causing 2/3 of HIV/AIDS deaths. HIV/AIDS itself does not cause death; it opens the way for other diseases that kill people. Reporting TB deaths as HIV/AIDS deaths without confirmation of HIV bolsters the statistics, as does reporting orphans as AIDS orphans. At this time it is impossible to know how prevalent over diagnosis is in Africa and other poor areas.
Over diagnosis of HIV and HIV/AIDS, when promoted by the international media, paints a picture of Africa that packs a triple whammy for AIDS advocates and international population control governmental and nongovernmental organizations. First, it excuses high death rates and failure to treat endemic diseases; secondly, it incentivizes HIV/AIDS research funding in developed countries by falsely declaring AIDS a heterosexual pandemic; thirdly it has the potential for vindicating population control programs in the minds of potential donors by creating a false picture of rampant immorality and promiscuity. As a bonus, it also encourages the use of condoms that furthers population control agendas.
HIV facts and questions:
HIV causes AIDS: Unlike those who deny that HIV causes AIDS or that it even exists, I do not deny that HIV causes AIDS or that HIV exists. I do question some of the current statistics, testing and treatment options. Because it is politically incorrect to question the UN WHO recommended practices and conclusions, those who question the status quo will undoubtedly be accused of denialism by AIDS advocates in order to conflate, confuse, discredit and silence anyone daring to question the efficacy of the current testing and treatment methods, even when it might lead to better understanding and improved protocols.
Non-HIV AIDS: TB, Malaria, dysentery and other serious chronic diseases cause a more common form of Acquired Immune Deficiency Syndrome, AIDS, that has no connection to HIV/AIDS or sexually indiscriminate behavior. It is well known that anyone who is chronically ill and/ or malnourished naturally has a compromised immune system. Other opportunistic diseases are easily acquired by persons whose immune systems are compromised. By labeling these non-HIV AIDS cases as HIV/AIDS, it can be an excuse for not treating the underlying conditions.
Unfortunately, for USAID, UN WHO and activist NGOs or agencies that provide aid to poor countries, because their emphasis is on required or coerced population control and not on treating disease, many clinics do not have the basic medicines, equipment or facilities to treat endemic diseases, but have store rooms filled with birth control drugs, condoms and other birth control and abortion materials and equipment. This is a human tragedy and a crime against humanity that must be stopped. It is unconscionable that Western aid not be heavily weighted toward supplying medicines and equipment for prevention and treatment of endemic diseases.
Recommendation: In both HIV/AIDS and non-HIV AIDS, treatment should always begin with addressing the presenting diseases and malnutrition. Once the patient is stabilized then HIV/AIDS treatment can begin, but only after further confirmation of the original diagnosis of HIV/AIDS. HIV/AIDS treatment drugs further compromise the immune system so that treatment of weakened, disease ravaged patients and those with non-HIV AIDS using these drugs may do more harm than good.
International aid organizations should be encouraged or required to reverse their decades old practice of oversupplying population control materials and under-supplying needed medicines, facilities, equipment and supplies to treat endemic diseases.
Demographic Shift: HIV/AIDS in developed countries is confined almost exclusively among homosexual men and IV drug users who share needles with HIV infected people. The expected pandemic in developed countries never materialized. According to official statistics, Sub-Saharan Africa accounts for 2/3 of the HIV incidence in the world, with Southern Africa, (South Africa and Botswana), accounting for most of that. 15 to 25% of the South African population has been diagnosed with HIV or HIV/AIDS. More than half of the HIV positive people in South Africa are heterosexual women. Heterosexual contact is blamed for causing the spread of HIV, but in other countries heterosexual transmission is very rare. Unless the HIV virus has mutated, this theory of frequent heterosexual transmission cannot be valid and other mitigating factors must be considered.
Shared needles as a possible source: One theory is that the reuse of hypodermic needles for injected birth control drugs is responsible for the spread of HIV, and, if true, could account for the higher incidence in women in Africa and other poor countries where injected birth control is required or advocated. Injectable birth control drugs such as Depo Provera that must be reinjected every 3 months are sometimes administered in a clinic, but more often the drug and the syringes are given to patients for administration at home. Because viruses do not live very long on surfaces outside the body, HIV could not be transferred unless an HIV infected person has used the needle just prior to reuse by a second person for birth control. This could only happen in a clinic where multiple women are injected one after another without proper sterilization of needles.
How are these in-home administered reused needles causing HIV/AIDS without an immediate HIV contamination source in each case? It is more likely that in-home injections with improperly sterilized needles would transfer opportunistic bacterial infections such as staph and strep. The whole idea of giving hypodermic syringes to uneducated people is ludicrous; it is the worst of the birth control methods, and the best way to spread more disease and misery. Poor women with little or no concept of microbial infective agents are unlikely to discard or destroy needles even if the package instructions say to discard after use.
Recommendation: If this form of birth control must be injected every 3 months, it should only be done by a professional in a clinic with properly sterilized or disposable needles. If birth control is desired, a better alternative would be insertion of an IUD, Intrauterine Device, which does not require regular follow up treatments.
Could Depo-Provera make women more susceptible to HIV infection? According to this theory, the active ingredient in Depo-Provera, (Depo-medroxyprogesterone acetate, aka DMPA), may chemically predispose at risk women to acquiring HIV through sexual contact with infected men, through thinning of vaginal epithelial cells and immunosuppression. Three recent meta-studies[1] show a statistically significant link between use of the drug and incidence of HIV in at risk women. The link to HIV transmission was not established statistically for use of either oral contraceptives or another injectable contraceptive drug, NET-EN, (norethisterone enanthate), in these studies.
Clinical Diagnosis without HIV testing: In rural poor areas of Africa HIV/AIDS may be diagnosed without HIV testing by the clinical indicators listed by WHO such as fever, headache, rash, sore throat, swollen lymph nodes, weight loss, chronic diarrhea or cough. These symptoms may also be caused by endemic diseases such as TB, malaria and other insect borne diseases, dysentery and other water borne diseases, parasites and malnutrition. WHO considers TB to be a leading indicator of HIV/AIDS. Some people diagnosed without HIV testing may instead have non-HIV AIDS caused by these endemic diseases.
Diagnosis with HIV testing: Clinical HIV tests detect antibodies to the virus, not the virus itself. HIV tests have a high incidence of false positives, so that retesting and other confirmation are needed after a positive test result. False positives of HIV testing may be the result of non-HIV AIDS caused by other diseases and pregnancy because the HIV tests are non-specific and may detect antibodies to other diseases or conditions.
Causes of False Positives: HIV testing is not specific to HIV and is prone to false positives. It tests for antibodies to HIV, not the virus itself, but can also detect other antibodies present in chronic diseases or those acquired over a lifetime. There are over 65 documented causes of false positives including TB, malaria, leprosy, hepatitis, Q fever, influenza or colds, herpes simplex, leishmaniosis, and Epstein Barr virus. Pregnancy or prior pregnancies are among factors that can cause false positives due to presence of HLA (human leukocyte antigen). Is it time to question whether HIV testing, without thorough validation, is valid in parts of Africa where the population is routinely exposed to numerous diseases that leave a heavy load of antibodies in their blood?
Validation needed for HIV positives: False positives are common so that, according to manufacturers' instructions, positive tests must be retested in duplicate and then by another method to verify results, e.g. ELISA twice then Western Blot. ELISA, Enzyme Linked ImmunoSorbent Assay, uses an antigen for the (in this case HIV) antibody bound to a solid surface and an enzyme that causes a color change when the target antibody attaches itself to the antigen. Western Blot actually separates, by gel electrophoresis, each component in a mixture of antibodies bound to specific antigens. Medical testing protocols vary from country to country, so that the same test may be interpreted as positive or negative depending on the protocol. For example, UK does not use the Western Blot verification of duplicate ELISA tests, and different countries require from one to four Western Blot markers to verify and confirm a positive result.
South Africa uses duplicate ELISA only to verify positive HIV tests, resulting in 15-25% of the population testing positive, 60% of which are heterosexual women. South Africa also has a high rate of drug treatment for prevention of mother to child HIV transmission, which may mean that most HIV tests are conducted at gynecological clinics and obstetric hospitals on pregnant women. This is a problem since pregnancy is known to cause false positives. The incidence of HIV and AIDS in most of the other countries in Africa, and indeed the world, ranges from 0.1 to 5.0 percent of the population. South Africa's 15 – 25% incidence needs a closer look. The fact that over half of these are heterosexual women is also problematic as described above.
Recommendation: South Africans and Botswanans when first diagnosed with HIV or HIV/AIDS need to be retested using a more stringent verification protocol in the future. Unfortunately, the drugs used for treating HIV can cause false negatives, so retesting those already receiving therapy may be useless or at lease confusing.
Opportunistic Diseases: When people sicken and die with HIV/AIDS, it is not the HIV that kills them; it is other opportunistic infections that are able to invade and thrive because HIV has crippled the immune system. TB is the leading cause of death in Africa, with or without HIV/AIDS. A diagnosis of HIV/AIDS can be an excuse not to treat underlying endemic diseases.
Treatment Options: HIV treatment drugs suppress the immune system further than the disease itself. Wouldn't it make sense to treat the opportunistic diseases and malnutrition more aggressively first before suppressing the immune system further with AIDS treatment drugs? In some areas of Africa, TB and HIV are treated simultaneously, which is a step in the right direction.
Orphans from AIDS? AIDS orphans are defined as anyone 15 years or younger who has lost, depending on the country, their mother, one parent or both parents to "AIDS related diseases." South Africa includes people up to 18 years old. WHO estimates that 70% of "AIDS orphans" have one living parent. TB is the leading cause of death in Africa and the leading clinical indicator of the presence of AIDS. Since many people in Africa live very short lives, with or without AIDS, how is this any different from the pattern of the past where lifespans are short and teenagers often are orphaned?
[1] References cited in Population Research Institute newsletter article: "While Admitting Risks, WHO Continues to Recommend Injectable Contraceptives for Women at High Risk of Contracting HIV" by Jonathan Abbamonte, April 20, 2017 as follows:
Brind J, Condly SJ, Mosher SW, Morse AR, Kimball J. Risk of HIV Infection in Depot-Medroxyprogesterone Acetate (DMPA) Users: A Systematic Review and Meta-analysis. Issues Law Med 2015; 30(2): 129-39.
Morrison CS, Chen PL, Kwok C, Baeten JM, Brown J, Crook AM, et al. Hormonal contraception and the risk of HIV acquisition: an individual participant data meta-analysis. PLoS Med 2015; 12(1): e1001778.
Ralph LJ, McCoy SI, Shiu K, Padian N. Hormonal contraceptive use and women's risk of HIV acquisition: a meta-analysis of observational studies. Lancet Infect Dis. 2015; 15(2): 181-9.
Africa, Disease, MalariaAIDS, Birth Control, corrupt, disease control, dysentery, HIV, Hunger, Hygiene, Insect control, Malaria, overpopulation, Parasite, Population Control, Poverty, Sterilization, TB, Tuberculosis, UN, UNESCO, UNFPA, United Nations, WHO
The Truth about AIDS in Africa — Science is distorted by progressive philosophy
Quote April 15, 2020 April 15, 2020 kaykiser
via The Truth about AIDS in Africa
via The Truth about AIDS in Africa — Science is distorted by progressive philosophy
Africa, Disease, Hunger, Malaria, UncategorizedAIDS, disease control, HIV, Hunger, Insect control, Malaria, malnutrition, overpopulation, Parasite, Population Control, Poverty, Sterilization, TB, Tuberculosis, UN, UNFPA, United Nations, WHO
Ethiopia races against time to control locusts as the planting season starts — Database of Press Releases related to Africa – APO-Source
The Government of [Ethiopia](http://www.fao.org/emergencies/countries/detail/en/c/151593/) is racing against time to control [Desert Locusts](http://www.fao.org/emergencies/crisis/desertlocust/en/) as the February – May Belg season starts. With support from the Food and Agriculture Organization of the United Nations (FAO), the Ministry of Agriculture is scaling up aerial and ground operations in… Read more on https://africa-newsroom.com/press/ethiopia-races-against-time-to-control-locusts-as-the-planting-season-starts?lang=en
via Ethiopia races against time to control locusts as the planting season starts — Database of Press Releases related to Africa – APO-Source
Africa, agriculture, Hungeragriculture, AGW, climate change, control, DDT, economy, Hunger, Insect control, locusts, pesticide, Poverty
Viewpoint: GMOs offer protection against diseases, including cancer, by shielding us from dangerous aflatoxins — Genetic Literacy Project
Quote March 19, 2020 March 19, 2020 kaykiser
via Viewpoint: GMOs offer protection against diseases, including cancer, by shielding us from dangerous aflatoxins — Genetic Literacy Project
Africa, agriculture, Disease, economic developmentaflatoxin, disease control, economic development, GMO, Hunger, Insect control, Poverty, Precision Agriculture
Clean Water & Hygiene are essential for poor countries to join the 21st Century
August 28, 2019 November 13, 2019 kaykiser
World Vision leads the way in developing Clean Water, Hygiene Education and Sanitation in poor countries Worldwide. World Vision's global water, sanitation, and hygiene (WASH)
program has a goal to eliminate this need by 2030 in all areas they serve. In 2018 World Vision's global water, sanitation, and hygiene (WASH) program reached an incredible 4 million people with clean water, 2.8 million with sanitation, and 5 million with hygiene education. Using their boots on the ground, local and global partnerships approach to solving problems, they are on track to meet the ambitious goal of providing clean water to everyone in the countries they serve by 2030. See below for excerpts from their Water Global 2018 Annual Report and a link to the complete report.
World Vision WASH Program service areas
"We remain committed to reaching everyone, everywhere we
work with clean water by 2030—an ambitious but achievable
goal that means reaching 50 million people between 2015 and
2030. As an interim goal—and to make sure we remain on
track—we've committed to reach 20 million people between
2015 and 2020. This report demonstrates that we are on
track to fulfill that commitment, having reached 12.7 million
people with clean water in the first three years of this five year
commitment." — World Vision WATER GLOBAL ANNUAL REPORT
October 2017 through September 2018
for Full Report click here
Global Reach 2018
4 MILLION PEOPLE provided with access to clean drinking water* 2.8 MILLION PEOPLE gained access to improved household sanitation 5 MILLION PEOPLE reached with hygiene behavior-change programming
2018 ANNUAL ACCOMPLISHMENTS
53,830 water points built 2018 target: 38,684 Goal met: 139%
499,244 sanitation facilities built 2018 target: 465,219 Goal met: 107%
494,067 hand-washing facilities built 2018 target: 476,966 Goal met: 104%
6,735 WASH committees formed 2018 target: 6,147 Goal met: 110%
* This includes rural community water beneficiaries (3,242,291) and municipal water beneficiaries (760,023). The 4 million people with access to water represent many of the same beneficiaries that received access to sanitation facilities and behavior-change programming. Of these, 1,210,523 were reached with World Vision U.S. private funding.
A total of 12.7 million people have accessed clean drinking water since FY16, including 3.3 million who were reached with World Vision U.S. private funding since FY16.
2018 ANNUAL SPENDING
$145.6 MILLION spent on global WASH programs during 2018.
World Vision U.S. – Private Funding & Child Sponsorship ($63.9 million) 44%
Other World Vision Offices – Private Funding & Child Sponsorship ($41.1 million) 28%
Government, International, Local – Grants & Resource Development ($40.6 million) 28%
World Vision is the go-to source for wisely investing in a healthy, promising future for developing countries worldwide. World Vision works directly with the people, unlike some other charitable organizations, which work through governments, which may be corrupt and may keep donated goods for themselves or distribute them unfairly. You can get involved through donations, working with their teams and many other ways at either World Vision.org or World Vision Philanthropy.org. You can also sponsor a child or designate one-time or monthly donations to specific needs such as medical or educational supplies, emergency food, shelter or warm clothing. Since many companies provide goods free and only the shipping cost is needed, your donation magnifies in value. A gift catalog allows you to share the cost of larger projects such as a deep water well. Please donate or volunteer to work with their teams.
Africa, Disease, EnvironmentClean water, disease control, economic development, Education, handwashing, Hygiene, infrastructure, Insect control, Malaria, Poverty, roads, Sanitation, UNESCO, WASH program, water purification, wells, World Vision
Get Out of the Way! Let Africa catch up to developed countries
August 16, 2019 August 15, 2019 kaykiser
get out of the way!! UN & advocacy groups keep Africa and Developing Countries where the entire Preindustrial world was in the past
Much of Africa and the developing world are where the whole world was before the advances in technology and knowledge in the 19th and 20th century; the entire world was struggling, poor and sick, so that even the more well-off people had short lifespans due to preventable and curable diseases, poor nutrition and infections. In the developed world, widespread acceptance of germ theory and the development of antibiotics and vaccines only occurred in the early to mid 20th century. Malaria, meaning "bad air,' was only eradicated in the developed world, in the mid 20th century due to 20 plus years of spraying pesticides for effective mosquito control, development of anti-malaria medicines and window screens. Likewise, malaria in poor countries could be reduced or eradicated by allowing proper pesticide use and providing malaria medicines.
Even into the late 20th century, some isolated areas in the developed world did not have electricity, purified water or paved roads and some people still lived in drafty shacks or log cabins, sometimes with dirt floors. Before the improvements in infrastructure, large multi-generational families were the norm because of high childhood death rates and the need for surviving children to care for their parents in a world where there was no social safety net for the disabled and elderly. Large families also filled the need for labor in a world where mechanical devices were few or lacking and back breaking work was needed for every job, whether agricultural, industrial or domestic. Without reliable electricity, transportation systems and industrial and agricultural development, we all could be back there now.
Global need for UNFPA population control activities
Source: UN Fund for Population Activities at https://www.unfpa.org/data
This is where rural Africa and underdeveloped countries are now. What will it take for developing countries to catch up with the developed world? First, we need to end counterproductive and damaging interference by international organizations that are working under wrong assumptions from the distant past about supposed overpopulation as a cause of environmental harm. Wrong practices include imposing population control and blocking effective insect and disease control, as well as modern agriculture and infrastructure development, while putting cultural and wildlife preservation above the real immediate needs of the people. Poverty, not overpopulation, causes environmental harm. Improving the economy can stabilize the population and preserve both cultural heritage and wildlife. Modern agricultural practices can end slash and burn deforestation and feed everyone.
Africa needs Investment, Infrastructure, Employment, Education and Disease Control.
Education in hygiene can end much of the disease burden, facilitate clean water and sanitation systems, and provide a healthy workforce. Education in agricultural, industrial and technical skills can open opportunities for employment, small business earnings and raise their standard of living. Transportation in the form of improved and extended roads and railroads can end isolation, encourage foreign investment and provide access to markets, employment opportunities, education and medical facilities.
Reliable electricity is important for economic growth and can facilitate the development of transportation systems, medical facilities and industrial investment, all of which cannot run on intermittent and varying power as provided by wind and solar power. Solar panels on huts are a start, but should only be a temporary energy solution until reliable electrical systems can be installed and extended into rural areas. Solar panels should never be used as a substitute for true energy security or an excuse for neglect.
Poor countries cannot afford to skip the reliable types of energy generation that have made the developed world what it is today. The solution should include all means possible, including hydroelectric, geothermal, fossil fuel and nuclear power. Africa has enough hydroelectric potential to supply all of their needs for the foreseeable future. Hydroelectric power is both clean and reliable. In Africa alone, over 200 hydroelectric dams have been blocked by environmentalists. This must stop!
Foreign aid must be replaced by investment in infrastructure. Most of the foreign aid is given to prop up corrupt governments. Leaders become rich while most of the aid is not used for famine relief or to build rural infrastructure and seldom reaches the people in need. Government to government foreign aid props up corrupt leaders, makes them accountable only to their donors, not the people, and prolongs poverty. Leaders that depend on foreign aid, not the tax base, are less likely to want to attract investment in new businesses or to invest in infrastructure that facilitates economic growth. As long as the problems are not solved, foreign aid money keeps coming, so corrupt leaders benefit from keeping their countries poor and controlled.
Foreign aid, other than temporary disaster relief, must be replaced with investment in infrastructure including extended electrical systems, powered by all means available, and improved and extended roads, railroads, airports and bridges, as well as education and medical facilities, and industry. The aim is to raise the economy so that poor countries no longer need outside help, but rather are net contributors to the world economy, or at least are self sufficient. It can be done and you can help.
What can you do? Lots! Here are a few suggestions from my book. Start by contacting government officials and elected representatives to demand that perpetual government to government foreign aid be replaced with accountable infrastructure investment, and that abuses by the UN and other organizations be eliminated and better practices be implemented ASAP. Donate to charities that help build infrastructure such as World Vision and Samaritan's Purse. Volunteer to go and work with these organizations in poor countries. Invest in businesses/industries that are selling or buying African goods or are locating new businesses in Africa, or are offering real infrastructure assistance, or are improving medical and educational facilities.
My award winning book, Saving Africa From Lies That Kill: How Myths about the Environment and Overpopulation are Destroying Third World Countries is now available online and in book stores everywhere. In print and eBook through Amazon, Barnes & Noble, Books a Million.
After reading the book, please remember to review it on Amazon; share it with a friend and do your part to end bad practices. Visit my blog for more information and to sign up for email updates at https://savingafricafromliesthatkill.com/ and like my Facebook page.
Read the first chapter free through Bookfunnel by clicking here
Africa, Environment, Hunger, Investment, Population Control, PovertyAbortion, Birth Control, Clean water, control, corrupt, DDT, disease control, economic development, economy, Education, electricity, Energy poverty, foreign aid, fossil fuel, geothermal power, hydroelectric, Hygiene, infrastructure, Insect control, Investment, Malaria, nuclear power, overpopulation, Planned Parenthood, Population Control, Poverty, roads, solar power, Sterilization, UNFPA, United Nations
The Truth About DDT and Population Control
July 23, 2019 kaykiser
Population Control by Insect Borne Diseases.
It is time to bring back DDT to save Africa and other impoverished areas. Although much maligned, DDT is Safe for Humans and the Environment according to extensive research. See evidence below.
Over 80% of infectious diseases in poor countries are carried by insects and other arthropods. DDT is desperately needed in impoverished countries where insect borne diseases kill and sicken millions every year, cutting lifespans and productivity. Africa, India, Southeast Asia, Oceana and South-Central Americas are most affected. This unpardonable crime amounts to continuing genocide of black and brown races by western powers, which is based on the myth of overpopulation.
Without these insect borne diseases and with access to clean water, populations may increase at first, but better health can facilitate the building of infrastructure and industry that can raise millions out of poverty, ignorance and hopelessness. Historically, raising people's standard of living also stabilizes the population by reducing early childhood mortality and the need to have more children in anticipation of those loses.
"How much labor and waste of time these wicked insects do cause, but a ray of hope, in the use of DDT, is now held out to us."
— Out of My Life and Thought, Dr. Albert Schweitzer (autobiography translated from Ma Vie et Ma Pensee)
Global Malaria Risk, 1900 to 2002[1]
Most people assume that malaria is a tropical disease, but before DDT was introduced and widely used for 30 years, malaria was prevalent worldwide as far north as Siberia. DDT worked so well that malaria and similar insect borne diseases were eradicated in most developed countries and were near eradication in poorer countries where it was used prior to DDT being banned in 1972 by the EPA. In spite of an overwhelming body of research that failed to find any harm to humans or the environment DDT was banned for political reasons. See evidence and references below.
"To only a few chemicals does man owe as great a debt as to DDT. It has contributed to the great increase in agricultural productivity, while sparing countless humanity from a host of diseases, most notably, perhaps, scrub typhus and malaria. Indeed, it is estimated that, in little more than two decades, DDT has prevented 500 million deaths due to malaria that would otherwise have been inevitable. Abandonment of this valuable insecticide should be undertaken only at such time and in such places as it is evident that the prospective gain to humanity exceeds the consequent losses. At this writing, all available substitutes for DDT are both more expensive per crop-year and decidedly more hazardous."
— National Academy of Sciences, Committee on Research in the Life Sciences of the Committee on Science and Public Policy, The Life Sciences: Recent Progress and Application to Human Affairs, The World of Biological Research, Requirements for the Future (Washington, D.C.: GPO, 1970), 432. (Emphasis added)
Rachel Carson's 1962 book, Silent Spring, was filled with lies, half-truths, misinterpretation of research results and wild speculations. Rather than being an attempt to protect humans and the environment as stated, it was really part of an anti-human, anti-progress movement with a goal of stopping assumed overpopulation, especially in Africa, India and other impoverished countries.
The Population Bomb by Paul Erilich (1968) was a book based on Malthusian, eugenicist, racist lies, aka propaganda, that claimed worldwide catastrophic starvation would occur unless the global population was immediately reduced. None of it was true.
"The battle to feed all of humanity is over. In the 1970s hundreds of millions of people will starve to death in spite of any crash programs embarked upon now. At this late date nothing can prevent a substantial increase in the world death rate…"
— Paul Ehrlich, The Population Bomb, 1968
Population control groups such as the Club of Rome, supported by charitable foundations such as the Rockefeller Foundation, continue to spread the myth of overpopulation. Many rural areas have too few healthy people to build roads and other infrastructure, and develop industry.
"My own doubts came when DDT was introduced for civilian use. In Guyana, within two years it had almost eliminated malaria, but at the same time the birth rate had doubled. So my chief quarrel with DDT in hindsight is that it has greatly added to the population problem."
—Alexander King, co-founder of the Club of Rome, 1990
DDT was a God-send to millions at the end of WWII, saving millions. Among other uses, it was administered directly onto soldiers' and refugee's clothing as a powder to fight body lice, ending a deadly Typhus epidemic. There were no reports of harm in this practice. It was used in developed countries to fight deadly diseases and agriculturally to increase food and fiber production. However in 1972 DDT was banned by US EPA Administrator William Ruckelshaus[2] in spite of overwhelming scientific evidence presented at hearings that refuted claims of harm by activist groups such as Environmental Defense Fund and Audubon Society.
"DDT is not a carcinogenic, mutagenic, or teratogenic hazard to man. The uses under regulations involved here do not have a deleterious effect on fresh water fish, estuarine organisms, wild birds, or other wildlife…and…there is a present need for essential uses of DDT."[3]
— EPA Administrative Law Judge Edmund Sweeney, after months of hearings, "In the Matter of Stevens Industries, Inc., et al., L.F. & R. Docket Nos. 63, et al.). Hearing Examiner's Recommended Findings, Conclusions, and Orders, April 1972." (40 CFR 164.32). (Consolidated DDT Hearings) As summarized in Barrons, May 1, 1972. Source: J. Gordon Edwards, "DDT: A Case Study in Scientific Fraud," Journal of American Physicians and Surgeons, Volume 9, Number 3, Fall 2004
Beginning in the 1970's, agencies such as USAID, UN WHO, UNESCO and the World Bank pressured leaders of poor countries to discontinue DDT as a prerequisite to receiving essential aid. This continues to the present with exception of the UN WHO recently allowing limited spraying of interior walls in selected areas of Africa. Leaders of most poor countries felt they had no choice but to discontinue its use. India did not comply and has continued to manufacture and use DDT to periodically spray interior walls in malaria prone areas.
Annual Malaria Deaths by Region, WHO 2016 Note that India is included in the South East Asia section
Although DDT is the most studied pesticide on the planet, it is still listed as an environmental toxin and possible carcinogen because the EPA listing has not changed, in spite of all of the studies that failed to find harmful effects on humans or the environment. It is much safer to handle and use, and more economical than any of the replacements.
Verifying the Claims of Silent Spring
None of Rachel Carson's "facts" about environmental and human harm were true. Most of the facts below, except where noted, are from "DDT: A Case Study in Scientific Fraud," by J. Gordon Edwards, Journal of American Physicians and Surgeons Volume 9 Number 3 Fall 2004.[4] (See link below.)
Dr. Edwards, who had been a witness in the EPA hearings, examined each of Silent Spring's claims and found them wrong and possibly fraudulent. In his report, Dr. Edwards cites the many scientific studies on which his conclusions were based and lists them as references so that the sources can be examined by the reader.
Not one person has been harmed or died from DDT.
The only death associated with DDT was a 3 yr. old child that drank a solution of DDT in kerosene, which is a hydrocarbon known to be toxic.
DDT in high doses can cause temporary, reversible tremors and liver changes.
Gordon Edwards was a PhD entomologist who sometimes ate a spoonful of DDT powder at his lectures as a demonstration of its safety. He suffered no significant ill effects and died of a heart attack at age 84 while hiking in the Rockies.
DDT is not carcinogenic, mutagenic or teratogenic
"Workers in the Montrose Chemical Company had 1,300 man-years of exposure, and there was never any case of cancer during 19 years of continuous exposure to about 17mg/man/day."
"Concerns were sometimes raised about possible carcinogenic effects of DDT, but instead its metabolites were often found to be anti-carcinogenic, significantly reducing tumors in rats."
Expected rise in leukemia in children and breast cancer years later in girls exposed during puberty never happened.
DDT is not an endocrine disrupter or estrogen mimic
Examples cited for this claim were of Alligators in a heavily polluted lake in Florida which showed smaller penises, but the lake received sewage which contained birth control hormones from the city of Winter Garden and other farm pollutants.
Other research failed to find any cause and effect link to DDT, although activists and some international organizations still claim this without evidence.
Bird deaths, thin egg shells and buildup in the environment have proven to be false.
Bird deaths at the University of Michigan, cited by Carson, were not from DDT, but were probably from soil fungicide containing mercury. In later tests, mercury was found in the soil and earthworms there. Other areas did not experience bird deaths from spraying of DDT. Carson's Source was: Bird Mortality in the Dutch elm disease program in Michigan, Bulletin 41, Cranebrook Institute of Science by George John Wallace; Walter P Nickell; Richard F Bernard
"The counts of raptorial birds migrating over Hawk Mountain, Pennsylvania, indicated that there were many more hawks there during the "DDT years" than previously. The numbers counted there increased from 9,291 in 1946 (before much DDT was used) to 13,616 in 1963 and 29,765 in 1968, after 15 years of heavy DDT use."
According to Audubon Society Annual Christmas Bird Counts, bird populations actually increased during the thirty years of DDT use. Numbers rose from 90 birds seen per observer in 1941 to 971 birds seen per observer in 1960. Other examples are given in Edwards' report.
The eggshell thinning studies cited by Carson could not be replicated and had actually reduced dietary calcium, which is needed to build egg shells, of experimental birds to get that result.
Museum specimens compared to wild population eggs may have led to false claims of thinning because the museums used the best specimens available; natural variability in the wild may have been interpreted as thinning.
DDT is not metabolized by birds and is rapidly excreted in their droppings.
"The whole idea that pesticides are concentrated as one moves up the food chain, which is crucial to Carson's arguments about distant and delayed effects, has become increasingly dubious in the years that followed," Donald Fleming quote from "Roots of the New Conservation Movement," 1972, in "Reading Rachel Carson" by Charles T. Rubin, The New Atlantis, September 27, 2012.
DDT attaches to soil particles and does not migrate to ground water or streams due to this attachment and its insolubility in water. EPA and CDC report that soil DDT has a half-life of 2 to 15 years due to sunlight and microbial action. Reports of longer persistence are probably mis-identification of other chlorinated substances by a non-specific test. Supposedly, DDT, which is not present in nature, was found in museum soil samples collected before it was even invented. Obviously, a mis-identification.
Note that "presence" does not imply harm as some advocacy groups claim. Before it was banned, DDT was widely used in agriculture and for open air fogging in malaria prone areas.
Aquatic life has not been harmed by DDT; it is practically insoluble in water, with only 1.2 ppb (parts per billion) at saturation.
A study cited by Carson claimed 500 ppb DDT in seawater inhibited photosynthesis and killed algae. The problem with this study is that alcohol was added to the tank to dissolve the DDT in the water. Alcohol alone would cause the observed effect.
The assumption of persistence of DDT in seawater for decades was also challenged. Tests showed DDT and its metabolites disappeared in as few as 38 days from microbial action and other factors.
"DDT: A Case Study in Scientific Fraud," by J. Gordon Edwards, Journal of American Physicians and Surgeons Volume 9 Number 3 Fall 2004. Available online at: http://www.jpands.org/vol9no3/edwards.pdf
"The Lies of Rachel Carson," J. Gordon Edwards, 21st Century Science and Technology Magazine. Transcript of speech at 21st Century Science meeting, summer, 1992. Available online at https://21sci-tech.com/articles/summ02/Carson.html
"The Truth about DDT and Silent Spring" by Robert Zubrin, adapted from Robert Zubrin's book Merchants of Despair: Radical Environmentalists, Criminal Pseudo-Scientists, and the Fatal Cult of Antihumanism," published in 2012, in New Atlantis Books series. Online at: www.thenewatlantis.com/publications/the-truth-about-ddt-and-silent-spring
"Reading Rachel Carson" by Charles T. Rubin, The New Atlantis, September 27, 2012; available online at https://www.thenewatlantis.com/publications/reading-rachel-carson
[1] "The global distribution and population at risk of malaria: past, present, and future," Simon I Hay et al, Lancet Volume 4, Issue 6, p327-336, June 1, 2004, https://doi.org/10.1016/S1473-3099(04)01043-6
[2] Federal Register vol. 37, no. 13, Friday, July 7, 1972. Environmental Protection Agency [I. F. & R. Docket Nos. 63, etc.] Consolidated DDT Hearings, Opinion and Order of the Administrator …William D. Ruckelshaus, June 30, 1972.
[3] Actual text from 40 CFR 164.32, Environmental Protection Agency, Consolidated DDT Hearings, Hearing Examiner's Recommended Findings, Conclusions, and Orders, April 1972. p. 93-94; Conclusions of Law: findings are as follows: (omitted 1-8 which are about adequacy of the evidence and finding that DDT was not misbranded.) "9. DDT is not a carcinogenic hazard to man. 10. DDT is not a mutagenic or teratogenic hazard to man. 11. The uses of DDT under the registrations involved here do not have a deleterious effect on freshwater fish, estuarine organisms, wild birds, or other wildlife." (omitted 12-16 that discuss other evidence and that vacated earlier rulings of misbranding) "17. There is a present need for the continued use of DDT for the essential uses defined in this case." A photocopy of the original is available as a downloadable pdf file at https://www.thenewatlantis.com/docLib/20120926_SweeneyDDTdecision.pdf
[4] http://www.jpands.org/vol9no3/edwards.pdf
If you like this post share it with your friends, and sign up to follow my blog by email at http://Savingafricafromliesthatkill.com. Thank you.
The book: Saving Africa from Lies that Kill: How Myths about the Environment and Overpopulation are Destroying Third World Countries is available in print and eBook online at Amazon, Barnes & Noble, Books a Million and in bookstores.
If you like the book, please leave a review online at Amazon.com or other outlet.
Africa, Disease, Malaria, Population ControlClub of Rome, DDT, disease control, foreign aid, Insect control, Malaria, overpopulation, Population Control, UNESCO, USAID, WHO
2019 International Book Award winners announced
June 13, 2019 June 13, 2019 kaykiser
A complete list of winners and finalists in each category can be found at: http://www.internationalbookawards.com/2019awardannouncement.html
2019 International Book Award winners announced.
Saving Africa from Lies That Kill: How Myths about the Environment & Overpopulation are Destroying Third World Countries by Kay Kiser is an award winning finalist in Social Change category of the 2019 International Book Awards.
Back Cover Text: In Saving Africa From Lies That Kill, Kay Kiser exposes the long-standing crimes committed against developing nations by the United Nations, World Bank, USAID and Planned Parenthood. Under their guise of "aid," these organizations mire the underprivileged in isolation, poverty, sickness, and ignorance.
In her book, Kiser argues:
•Poverty, not overpopulation, causes environmental damage. Higher standards of living and lower infant mortality can improve the environment and stabilize the population.
•Developing nations need access to reliable electricity in order to end energy poverty. This will, in turn, provide clean water, develop transportation, and power hospitals, homes and industrial investment.
•Africans aren't lazy; they're weakened from malaria, parasites and dysentery. They need insect and disease control for a healthy workforce.
•The Green Revolution and modern agriculture can feed everyone and end deforestation.
Fortunately, you can do something about the problem—and Kiser shows you how!
Buy the book: available in book and ebook formats at Amazon, Barnes & Noble, Books-a-Million and fine booksellers everywhere. Share it with others.
Leave a review on Amazon (scroll to the bottom of the sales page to leave a review)
Apply the methods discussed in the final chapter as they apply to you. Get involved.
Follow the Blog at www.savingafricafromliesthatkill.com
View the video trailer at New hope for Africa vs. Old stagnation
Africa, Colonialism, Communism, economic development, Uncategorizedclimate change, colonialism, Communism, corrupt, disease control, economic development, economy, Education, infrastructure, Insect control, Investment, overpopulation, Planned Parenthood, Poverty, roads, United Nations, USAID, World Bank
Book: Saving Africa From Lies That Kill: How Myths about the Environment and Overpopulation are Destroying Third World Countries.
Read the first chapter free through Bookfunnel at http://www.bit.ly/savingafricachapter1
The migration game – propping up corrupt leaders
United States provides US$119 Million to World Food Programme (WFP) for School Meals in Five Countries
Nigeria approved GM Cotton and Cowpea; what's next?
New Oil and Gas Fields in southwest Africa
Berlin Conference
The migration game - propping up corrupt leaders
Nigeria approved GM Cotton and Cowpea; what's next?

redpajama_set_name: RedPajamaCommonCrawl


Pick up a 2-pack of dang festival essentials! Smell great with our lavendar hand sanitizer and also keep that skin protected with SPF 30 sun block. Don't let the little things distract you from having a great day in the sun!