text:
When will the government pay for my hospital?
Posted byadmin	 September 16, 2021
By the time I was a student, there were no hospital beds in the UK.
We had a small hospital in Glasgow, which was run by a local businessman.
It was run as a general practice hospital, and it was funded by the Scottish Government, but its budget was funded primarily by the NHS.
When I went to university, I was going to a private hospital, but I didn't know any doctors who were going to the hospital, so I had to go and speak to my GP.
He said: 'It's a private patient.
You can go and see the nurse.
There are lots of private doctors here, but you can't see them.'
So I went and spoke to a nurse, and she said: I can't do that, I have a duty to patients.
I thought: 'No, I'm not going to have to see them because I've got a duty and I've just been told they're private.'
So that was the moment when I realised the NHS was not providing the best care for me.
I remember being told that it wasn't appropriate to have a private doctor, because that's what I would have done if I'd been in a hospital.
The NHS has changed.
Today, you can see a GP and a private nurse.
They don't have to be doctors, they don't need to be nurses, and they don,t have to tell you what's best for you.
I didn,t know anything about medicine.
I was told I'd have to learn about it.
I spent two years in a specialist care unit, and in that time I met people who were in similar circumstances, who had had similar experiences.
They said that the NHS really did provide the best of the NHS, but they also said: You don't learn what the NHS is doing when you're in hospital.
You learn what you have to do.
When you're at home, you're the only person there, and that is the most painful.
I learnt about other people's experiences.
I saw that people were struggling, but when you are in a ward, you don't know who you are or what you're going through.
You have to deal with all these people, but it doesn't give you any understanding of the people around you.
It's not about the patients.
That is what the private sector is for, to make money, to profit, and when you start to feel that, you know, 'This is not the NHS I know, this is not what the people here think is best for them'.
I've always been fascinated by medicine, and I have always wanted to be a doctor.
I've wanted to see what it is that the doctors are doing, and if it wasn, I wouldn't have wanted to do it.
At a certain point, I realised that I had no choice, I had been told: 'You're going to get a general practitioner.'
I don't want to be treated like a nurse.
It made me feel like I had an obligation.
I felt like I didn.
But when I went into hospital, the NHS recognised me and said: We're going along with it, because we want you to be happy.
The government funded me.
The private sector had to pay for me, but there was no choice.
You just have to accept it, accept that the private industry was paying for me to come here.
That's why I started this organisation, because I didn;t want to go in the private business, and the private medical sector was paying the bills.
I had spent two-and-a-half years working in a general surgery ward.
The experience was different, but the people I met were very grateful.
There was one lady who was very supportive.
She said: If you were in hospital, we would be very happy for you to go home.
And I felt, like, 'I know, I could be better.
I can be better than that.'
So my journey has been very positive.
I don;t think it's a good idea to be the type of person who can't accept the fact that you can be the one who makes the decision about your care.
It really did make me realise that there are lots and lots of things we can do differently.
I also realised that there was a way for me not to have all this, because you can say: 'Well, we are in charge, we have to pay.'
The problem is that when you say that, what happens is that you don;ve to say: I'm going to leave the NHS and become a private practitioner, which is not something I can do.
So what I am now doing is taking the opportunity that the government has given me, and working to make a difference for people like me, to give them a better, more secure, more private, more personal and more secure healthcare. We've
Posted byadmin September 16, 2021 Posted inDoctorTags: matthews internal medicine, memorial internal medicine, ubmd internal medicine, university internal medicine, ut internal medicine
Why you should never eat at a hospital without a key
How to survive a brain hemorrhage


text:
Kevin Fitzgerald Corrigan (ur. 27 marca 1969 w Bronx) – amerykański aktor filmowy i telewizyjny, scenarzysta, najbardziej znany jako obibok Eddie Finnerty z serialu stacji Fox Uziemieni (Grounded for Life) z Donalem Logue.

Życiorys

Wczesne lata
Urodził się w Bronx, dzielnicy Nowego Jorku. Jego ojciec pochodził z Irlandii, a matka z Portoryko. Przygodę z aktorstwem rozpoczął w wieku dziewięciu lat, gdy grał rolę Jezusa w widowisku religijnym. Zaczął także pisać scenariusze. Studiował aktorstwo w Lee Strasberg Theatre and Film Institute w Nowym Jorku.

Kariera
W wieku 15 lat zadebiutował jako scenarzysta. Miał zaledwie 17 lat, gdy jego sztuka The Boiler Room została wystawiona w Playwrights Horizons Theatre na prestiżowym Young Playwrights Festival 1988 na Manhattanie. Na ekranie pojawił się po raz pierwszy jako Gata w filmie niezależnym Hugh Hudsona Droga do domu (Lost Angels, 1989) z Donaldem Sutherlandem.

W biograficznym dramacie kryminalnym Martina Scorsese Chłopcy z ferajny (Goodfellas, 1990) zagrał postać Michaela, brata gangstera Henry'ego Hilla (Ray Liotta). Zebrał wiele pozytywnych opinii po występie w filmie gangsterskim Roberta Bentona Billy Bathgate (1991) jako Arnold z Dustinem Hoffmanem i Nicole Kidman czy dramacie Olivera Stone Zebrahead (1992) jako Dominic z Michaelem Rapaportem.

Po rolach drugoplanowych w dramacie Święty z fortu Waszyngtona (The Saint of Fort Washington, 1993) i thrillerze Tony'ego Scotta Prawdziwy romans (True Romance, 1993), Corrigan miał znaczący udział jako Fuller w czarno-białym dramacie Rhythm Thief (1994), który zdobył nagrodę reżyserską w Sundance Film Festival 1995. Pojawił się jako Franklin 'Frankie' Spivak w sitcomie CBS Perła (Pearl, 1996–97) z Rheą Perlman.

W 2002 roku w Dimson Theatre wystąpił w off-broadwayowskim przedstawieniu Denisa Johnsona Shoppers Carried by Escalators into the Flames jako Gib, a na scenie South Coast Repertory Theatre w Costa Mesa zagrał w spektaklu Lobby Hero jako Jeff.

Wziął udział w teledysku grupy Dinosaur Jr. "Get Me" (1993), wideoklipie Dana Bejara "Moves" (2010). Stał się także doświadczonym gitarzystą i grał w kilku nowojorskich zespołach. Grywał także gościnnie w wielu serialach telewizyjnych, w tym TBS Męska robota (Men at Work, 2013).

Na planie melodramatu kryminalnego Broke Even (2000) poznał aktorkę Elizabeth Berridge, którą poślubił 1 marca 2001 roku. Mają córkę Sadie Rose.

Filmografia

Filmy fabularne
 1990: Egzorcysta III (The Exorcist III) jako Altar Boy
 1990: Chłopcy z ferajny (Goodfellas) jako Michael Hill
 1991: Billy Bathgate jako Arnold
 1993: Prawdziwy romans (True Romance) jako Marvin
 1993: Uczniowska balanga (Dazed and Confused) jako Bully
 1993: Święty z fortu Waszyngtona (The Saint of Fort Washington) jako Peter
 1995: Bad Boys jako Elliot
 1995: Pocałunek śmierci (Kiss of Death) jako Kid Selling Infinity
 1998: Oko w oko z życiem (Buffalo '66) jako Rocky Goon
 1998: Slumsy w Beverly Hills (Slums of Beverly Hills) jako Eliot Arenson
 1998: Lulu na moście (Lulu on the Bridge) jako mężczyzna ze strzelbą
 1999: Detroit Rock City jako Beefy Jerk #1
 1999: Już nadchodzi (Coming Soon) jako Sid
 2000: Łańcuch szczęścia (Chain of Fools) jako Paulie
 2003: Zachary Beaver przyjeżdża do miasta (When Zachary Beaver Came to Town) jako Paulie
 2005: Samotny Jim (Lonesome Jim) jako Tim
 2005: Bardzo długa podróż poślubna (The Honeymooners) jako Larry, kierowca autobusu
 2006: Psi kłopot (The Dog Problem) jako Benny
 2006: Infiltracja (The Departed) jako Sean, kuzyn Billy'ego
 2006: Ostatnia zima (The Last Winter) jako Motor
 2006: W pogoni za sławą (Delirious) jako Ricco
 2007: Supersamiec (Superbad) jako Mark
 2007: Amerykański gangster jako Campizi
 2008: Na pewno, być może (Definitely, Maybe) jako Simon
 2008: Boski chillout (Pineapple Express) jako Budlofsky
 2010: Niepowstrzymany (Unstoppable) jako inspektor Scott Werner
 2010: Daj, proszę (Please Give) jako Don
 2010: Dla niej wszystko (The Next Three Days) jako Alex
 2012: Dyktator (The Dictator) jako Slade
 2012: 7 psychopatów (Seven Psychopaths) jako Dennis
 2014: Zimowa opowieść (Winter's Tale) jako Romeo Tan
 2016: Ordinary World jako Pete

Seriale TV
 1996–97: Perła (Pearl) jako Franklin 'Frankie' Spivak
 2000: Luzaki i kujony (Freaks and Geeks) jako Toby
 2001–2005: Uziemieni (Grounded for Life) jako Eddie Finnerty
 2003: Nocny kurs (Hack) jako Brad Pierson
 2009: Układy (Damages) jako Finn Garrity
 2009: Medium jako Ronny Aldridge
 2009: Prawo i porządek (Law & Order) jako David Brewer
 2009: Californication jako Mike 'Zloz' Zlozowski
 2009: Szpital Miłosierdzia (Mercy) jako Gerard
 2009–11: Fringe: Na granicy światów jako Sam Weiss
 2010: Prawo i porządek: sekcja specjalna (Law & Order: Special Victims Unit) jako Flossy
 2011: CSI: Kryminalne zagadki Miami (CSI: Miami) jako Patrick Clarkson
 2010–14: Community jako prof. Sean Garrity
 2012–13: Mentalista (The Mentalist) jako agent Bob Kirkland
 2012–13: Lekarz mafii (The Mob Doctor) jako Titus Amato
 2013: Męska robota (Men at Work) jako Darryl
 2013: Nie ma lekko (Necessary Roughness) jako William Glass
 2016: Dice
 2016: The Get Down jako Jackie Moreno
 2017: Zaprzysiężeni (Blue Bloods) jako Jimmy Pearson

Przypisy

Linki zewnętrzne

Absolwenci The Lee Strasberg Theatre & Film Institute
Amerykanie pochodzenia irlandzkiego
Amerykańscy aktorzy filmowi
Amerykańscy aktorzy teatralni
Amerykańscy aktorzy telewizyjni
Amerykańscy producenci filmowi
Amerykańscy producenci telewizyjni
Amerykańscy reżyserzy filmowi
Amerykańscy reżyserzy telewizyjni
Amerykańscy scenarzyści XX wieku
Ludzie urodzeni w Bronksie
Urodzeni w 1969

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia