text:
Zamieszki, zamach stanu i kryzys polityczny na Madagaskarze w 2009 – seria protestów społecznych i politycznych, zapoczątkowanych 26 stycznia 2009 i organizowanych przez opozycję pod przewodnictwem mera Antananarywy, Andry'ego Rajoeliny przeciwko władzy prezydenta Marca Ravalomanany. Bezpośrednimi przyczynami protestów było zamknięcie przez prezydenta jednej z prywatnych stacji telewizyjnych w grudniu 2008, usunięcie Rajoeliny z funkcji mera stolicy w lutym 2009 oraz oskarżenia o defraudację pieniędzy i wprowadzanie rządów dyktatorskich.

Protesty i zamieszki społeczne doprowadziły do śmierci co najmniej 135 osób. Sprowokowały również bunt żołnierzy i zmiany dowództwa w wojsku, które choć oficjalnie neutralne, stanęło po stronie opozycji. 16 marca 2009 zamieszki przerodziły się w zamach stanu, w rezultacie którego następnego dnia prezydent Ravalomanana zrezygnował z urzędu i przekazał władzę w ręce wojska. Wojsko przekazało władzę liderowi opozycji, Andry'emu Rajoelinie. 21 marca 2009 Rajoelina został oficjalnie prezydentem Wysokiej Władzy Przejściowej.

Objęcie władzy przez Rajoelinę spowodowało kilkumiesięczny kryzys polityczny. Demonstracje rozpoczęli zwolennicy obalonego prezydenta Ravalomanany, wspierani przez niego z zagranicy. Nowa władza podjęła działania zmierzające do konsolidacji i legitymizacji swoich rządów, m.in. próbując ustalić kalendarz wyborczy. W maju 2009 rozpoczęły się wielostronne negocjacje polityczne, mające na celu wypracowanie wspólnego stanowiska wszystkich sił politycznych. W proces pokojowy zaangażowała się Unia Afrykańska i Wspólnota Rozwoju Afryki Południowej. 9 sierpnia 2009, w czasie negocjacji w Mozambiku, strony konfliktu podpisały porozumienie, zakładające wspólne utworzenie władz przejściowych i organizację w ciągu 15 miesięcy nowych wyborów prezydenckich pod międzynarodowym nadzorem. Pomimo zawarcia porozumienia punktem spornym pozostawał przez cały czas podział najważniejszych stanowisk we władzach przejściowych. W październiku w Antananarywie i w listopadzie w Addis Abebie zawarty został kompromis w sprawach ogólnych. Nierozwiązany został natomiast problem szczegółowego podziału tek w przejściowym gabinecie. W sytuacji braku zgody w tej kwestii, w grudniu 2009 Andry Rajoelina zerwał porozumienie z opozycją, mianował Albert Camille Vital nowy rząd i ogłosił organizację wyborów parlamentarnych w 2010.

W 2010 Rajoelina kilkakrotnie przesuwał termin wyborów, najpierw z marca na maj, a następnie na wrzesień. Główne partie opozycyjne trzech byłych prezydentów (Marca Ravalomanany, Didiera Ratsiraki i Alberta Zafy'ego) odrzucały jednostronne działania ekipy rządzącej. W marcu 2010 Unia Afrykańska nałożyła sankcje na Rajoelinę i jego współpracowników. W maju 2010 bezskutecznie w proces pokojowy próbowała ponownie włączyć się społeczność międzynarodowa, która zorganizowała wielostronne rozmowy w Pretorii. W sierpniu 2010 na karę dożywotniego więzienia i ciężkich robót, został skazany zaocznie były prezydent Ravalomanana, przebywający od czasu zamachu w Południowej Afryce. W tym samym miesiącu Andry Rajoelina zawarł porozumienie z mniejszymi partiami opozycyjnymi w sprawie organizacji referendum konstytucyjnego w listopadzie 2010, a następnie wyborów parlamentarnych i prezydenckich w 2011.

W wyniku referendum przyjęta została nowa konstytucja, obniżająca wiek prezydenta oraz zapewniająca Rajoelinie władzę do czasu organizacji wyborów prezydenckich. W dniu głosowania grupa wojskowych bezskutecznie próbowała dokonać zamachu stanu. 11 grudnia 2010 oficjalnie proklamowana została IV Republika. W 2011 władze ponownie przesuwały termin wyborów i uniemożliwiały powrót do ojczyzny prezydentowi Ravalomananie. 17 września 2011 główne siły polityczne zawarły jednak porozumienie wynegocjowane przez SADC, zakładające zachowanie przez Rajoelinę stanowiska prezydenta w okresie przejściowym, powrót do kraju Marca Ravalomanany, utworzenie wspólnego rządu i organizację wyborów na przestrzeni roku. 28 października 2011 nowym szefem rządu został mianowany Omer Beriziky.

Geneza konfliktu

W grudniu 2007 33-letni Andry Rajoelina, były didżej, a następnie przedsiębiorca, jako niezależny kandydat został wybrany burmistrzem Antananarywy, stolicy Madagaskaru. W głosowaniu pokonał kandydata z rządzącej partii Kocham Madagaskar (Tiako I Madagasikara). Prezydent Marc Ravalomanana rządził na Madagaskarze od 2002, kiedy to w kwestionowanych wyborach pokonał ówczesnego prezydenta Didiera Ratsirakę. Od czasu objęcia stanowiska w ratuszu Rajoelina stał się ostrym krytykiem polityki prezydenta. Potępiał to, co nazywał "ograniczaniem wolności" na wyspie, a także plany dzierżawy rozległych połaci ziemi koreańskiemu przedsiębiorstwu Daewoo.

Tlący się konflikt przybrał na sile w grudniu 2008. 13 grudnia 2008 madagaskarski rząd zadecydował o zamknięciu telewizji VIVA, należącej do Rajoeliny. Decyzja ta nastąpiła po transmisji wywiadu z byłym prezydentem Didierem Ratsiraką, rywalem politycznym Marca Ravalomanany. Zdaniem władz wywiad "mógł naruszać pokój i bezpieczeństwo". Podobne reperkusje nie dotknęły jednak innych stacji telewizyjnych i radiowych, które również emitowały ten wywiad. Wydarzenia te doprowadziły do masowych protestów społecznych pod koniec stycznia 2009.

Protesty społeczne

Styczeń

Andry Rajoelina wezwał mieszkańców Antananarywy do strajku generalnego w dniach 25-26 stycznia 2009, skierowanego przeciw prezydentowi, którego określił mianem dyktatora. 26 stycznia 2009 protesty przerodziły się w walki uliczne. Demonstranci podpalili budynek publicznego radia oraz siedzibę prywatnej telewizji, należącej do prezydenta Ravalomanany. W trakcie protestów zginęły dwie osoby: policjant i 14-letni chłopiec. W stolicy doszło również do grabieży i podpaleń wielu sklepów. Następnego dnia w zgliszczach centrum handlowego znaleziono 25 zwęglonych ciał.

Rajoelina zaapelował do mieszkańców stolicy o pozostanie w domach w dniu 29 stycznia 2009. Protest, na zasadzie miasta duchów/miasta wymarłego (ville morte), miał zademonstrować masowość sprzeciwu wobec rządów prezydenta Ravalomanany. Szanowany kardynał Armand Razafindratandra zaapelował o zachowanie spokoju w kraju, po tym jak zamieszki zaczęły rozszerzać się poza stolicę.

31 stycznia 2009 Rajoelina ogłosił przejęcie kontroli i władzy w Madagaskarze w efekcie porażki prezydenta i rządu w wypełnianiu swoich obowiązków. Wezwał Ravalomananę do natychmiastowej rezygnacji z urzędu i zapowiedział złożenie stosownego wniosku do parlamentu w tej sprawie. Wezwał także Bank Centralny do zaprzestania finansowania rządu oraz zapowiedział stworzenie nowego rządu tymczasowego i zorganizowanie wyborów prezydenckich. W odpowiedzi prezydent Ravalomanana oznajmił, że "nadal pozostaje prezydentem kraju i poczyni wszystko co konieczne dla rozwoju narodu".

Luty
2 lutego 2009 opozycja przedstawiła w Sądzie Konstytucyjnym wniosek o usunięcie z urzędu prezydenta Ravalomanany. Następnego dnia sąd orzekł, iż nie posiada stosownych uprawnień do zdjęcia prezydenta z urzędu, gdyż jest to wyłączną prerogatywą parlamentu.

3 lutego 2009 Ministerstwo Spraw Wewnętrznych wydało zarządzenie, na mocy którego mer stolicy Antananarywy – Andry Rajoelina został usunięty z zajmowanego stanowiska. Na jego miejsce został ustanowiony administrator stolicy Guy Randrianarisoa. Rajoelina potępił tę decyzję i uznał ją za nieuzasadnioną. Oficjalnym powodem jego dymisji było niewywiązywanie się z obowiązku usuwania śmieci ze stolicy. Rajoelina ostrzegł władze, że mieszkańcy miasta nie zaakceptują tej decyzji. 4 lutego 2009 w Antananarywie odbył się protest przeciw zdymisjonowaniu Rajoeliny, na który przybyło 1,5 tysiąca uczestników. Rajoelina określił wówczas powołanie nowego zarządu stolicy mianem "obrazy ludności Madagaskaru".

7 lutego 2009 Andry Rajoelina ogłosił powołanie przejściowego rządu na czele z Monją Roindefo. 7 lutego 2009 w Antananarywie odbył się kolejny wiec poparcia opozycji. Demonstranci w liczbie 20 tysięcy zebrali się już tradycyjnie na placu 13 Maja i stamtąd pod wodzą Roindefo ruszyli w kierunku pałacu prezydenckiego. W pobliżu pałacu, straż prezydencka otworzyła ogień do nieuzbrojonego tłumu. W wyniku ostrzału zginęło od 23 do ponad 30 osób, a kilkadziesiąt zostało rannych.

16 lutego 2009 w Antananarywie odbył się kolejny wiec poparcia dla opozycji. Rajoelina zapowiedział na nim przejęcie władzy przez rząd przejściowy. Demonstranci podeszli pod budynki ministerstw w celu osadzenia w nich ministrów z rządu Rajoeliny. Wokół budynków natychmiast zostało rozlokowane wojsko, które wyznaczyło czerwone strefy, do których wkroczenie skutkować miało otwarciem ognia. Rozpoczęły się negocjacje na temat pokojowego obsadzenia ministerstw przez opozycyjny rząd. 19 lutego 2009 opozycji udało się zająć cztery ministerstwa: spraw wewnętrznych, edukacji, obrony narodowej, decentralizacji. Jednak już następnego dnia, 20 lutego 2009, policja odzyskała kontrolę nad budynkami. Według opozycji, w wyniku szturmu śmierć odniosło 8 osób. Władze aresztowały również 50 uczestników zajść.

21 lutego 2009 Rajoelina spotkał się po raz pierwszy z prezydentem Ravalomananą. Negocjacje zostały zorganizowane przez Radę Kościołów Chrześcijańskich w Madagaskarze, zrzeszającą dwa kościoły katolickie i protestanckie. W czasie spotkania obie strony zobowiązały się do przestrzegania 5 zasad: zakończenia prowokacyjnych oświadczeń w mediach, zakończenia rozprzestrzeniania fałszywych informacji, zakończenia aktów przemocy i grabieży, niezwoływania kolejnych publicznych zgromadzeń oraz zaprzestania aresztowań natury politycznej. Kolejne dwa spotkania odbyły się 23 i 24 lutego. 25 lutego 2009 Andry Rajoelina wycofał się z negocjacji, po tym jak prezydent nie przybył na zaplanowane na ten dzień spotkanie. Stwierdził również, że trzy wcześniejsze spotkania nie przyniosły żadnego rezultatu, gdyż prezydent "unikał sedna sprawy i minimalizował skalę kryzysu".

Marzec
Po zerwaniu negocjacji politycznych, w kraju na nowo wybuchły protesty społeczne. Oprócz Antananarywy akcje protestacyjne zorganizowano również w innych miastach. 27 lutego 2009 w czasie zamieszek protestujących z wojskiem w mieście Fianarantsoa zginęły 2 osoby. 4 marca 2009 prezydent Ravalomanana rozpoczął akcję przywracania porządku w stolicy. Na ulicach Antananarywy pojawiło się wojsko, które zajęło główne place i zablokowało ważniejsze ulice oraz drogi wjazdowe do miasta.

5 marca 2009 siły bezpieczeństwa próbowały aresztować Rajoelinę. Po tym wydarzeniu, z obawy o swoje bezpieczeństwo, Rajoelina pozostawał przez kilka dni w ukryciu i nie pokazywał się publicznie. Uzyskał schronienie w rezydencji francuskiego ambasadora. Tiébilé Dramé, specjalny wysłannik ONZ w Madagaskarze, oznajmił, że "ONZ zdecydowało umieścić go pod swoją ochroną w rezydencji dyplomatycznej".

Reakcja międzynarodowa na zamieszki społeczne
 Unia Afrykańska – UA wezwała Madagaskar do zachowania pokoju i rozwiązania problemów na drodze negocjacji. Przewodniczący Komisji UA Jean Ping, ostrzegł przed jakąkolwiek próbą przejmowania władzy w sposób niezgodny z konstytucją, grożąc konsekwencjami ze strony Unii Afrykańskiej (tj. zawieszeniem w członkostwie).
  Wspólnota Rozwoju Afryki Południowej (SADC) – wezwała obie strony do dialogu i znalezienia rozwiązania kryzysu politycznego. Z misją do Madagaskaru przybył sekretarz SADC w celu przeprowadzenia rozmów ze stronami sporu.
  ONZ – Sekretarz generalny ONZ Ban Ki-moon wezwał strony do "rozstrzygnięcia nieporozumień środkami pokojowymi i poprzez wspólny dialog". Zaapelował o ochronę ludności kraju, która powinna być priorytetem działań rządu. Zaoferował wsparcie ONZ w procesie negocjacji i ogłosił wysłanie na Madagaskar swojego wysłannika w celach mediacyjnych. Na wyspę przybył specjalny wysłannik sekretarza generalnego ONZ, Haile Menkerios, który spotkał się zarówno z prezydentem Ravalomananą, a także z Rajoeliną.
  Stany Zjednoczone – rzecznik Departamentu Stanu, Robert Wood, powiedział, że "Stany Zjednoczone są głęboko zaniepokojone ostatnimi aktami przemocy w Madagaskarze". Wezwał obywateli kraju do zachowania powściągliwości i rozwiązania sprzeczności na drodze dialogu.

Bunt żołnierzy i droga do zamachu

Na początku marca na Madagaskarze doszło do buntu wojskowego przeciwko wykonywaniu rozkazów rządowych, co doprowadziło w drugim etapie do zamachu stanu.

8 marca 2009 roku 600 żołnierzy i oficerów, pod dowództwem pułkownika Andre Ndriarijaony z obozu wojskowego w pobliżu Antananarywy, zbuntowało się i sprzeciwiło wykonywaniu rozkazów rządu, które byłyby wymierzone w obywateli. Wezwali do zakończenia konfliktu politycznego i stwierdzili, że ich zadaniem jest "ochrona mieszkańców i ich majątku, a nie strzelanie do ludzi".

10 marca 2009 szef sztabu armii, generał Edmond Rasolomahandry, postawił rządzącym ultimatum, dając im 72 godziny na rozwiązanie konfliktu politycznego i grożąc w przeciwnym wypadku przejęciem władzy. Tego samego dnia, pod wpływem armii, ze stanowiska zrezygnował minister obrony. 11 marca 2009, pod naciskiem oficerów przychylnych opozycji, gen. Rasolomahandry zrezygnował ze stanowiska, a wojsko nowym szefem sztabu wybrało generała Andre Andriarijaonę. Gen. Andriarijaona ogłosił, że wojsko nie zamierza przejmować władzy i wycofał ultimatum swego poprzednika.

12 marca 2009 doszło do spotkania Monji Roindefo z premierem Madagaskaru Charlesem Rabemananjarą. Według Roindefo, premier zgodził się na przekazanie władzy opozycji. Tego samego dnia, z pomocą wojska, opozycja zajęła budynek Ministerstwa Finansów i Budżetu. Jednocześnie szef policji ogłosił, iż policja nie będzie wykonywać rozkazów rządu. 13 marca 2009 zbuntowani żołnierze wyprowadzili czołgi na ulice Antananarywy. Wokół pałacu prezydenckiego Iavoloha, położonego na przedmieściach stolicy, gdzie przebywał prezydent Ravalomanana, zgromadzili się jego zwolennicy i uzbrojeni w kije zapowiedzieli jego obronę.

14 marca 2009 opozycja zajęła kancelarię premiera. W czasie 5-tysięcznego wiecu w Antananarywie, Andry Rajoelina, który wyszedł z ukrycia, dał prezydentowi 4 godziny na rezygnację z urzędu, grożąc w przeciwnym razie marszem na jego pałac. Na wiecu, po stronie Rajoeliny, wystąpił również przewodniczący parlamentu, Jacques Sylla. Prezydent Ravalomanana nie przyjął jednak żądań opozycji. 15 marca 2009 Ravalomanana zaproponował zorganizowanie referendum na temat tego, czy ma pozostać u władzy. Rajoelina odrzucił jednak taką ewentualność i 16 marca 2009 rozkazał siłom bezpieczeństwa aresztowanie prezydenta.

Zamach stanu i rezygnacja prezydenta
16 marca 2009 protesty i zamieszki społeczne przerodziły się w klasyczny zamach stanu, w chwili gdy wojsko i cywile użyli siły w celu obalenia legalnie obranej władzy. Tego dnia Andry Rajoelina wezwał siły bezpieczeństwa do aresztowania prezydenta Marca Ravalomanany. Około godziny 16.00 siły wojskowe rozpoczęły szturm na pałac prezydencki Ambohitsirohitra w centrum Antananarywy. Prezydent Ravalomanana przebywał w tym czasie w pałacu Iavoloha na przedmieściach stolicy. W pobliżu stołecznego pałacu doszło do dwóch wybuchów, po czym czołgi zniszczyły bramę wjazdową do rezydencji, a wojsko opanowało budynek. Oprócz pałacu armia zajęła również siedzibę Banku Centralnego. Pułkownik Andre Ndriarijaona oznajmił, iż armia zajęła urząd prezydenta, "by przyspieszyć odsunięcie od władzy prezydenta Ravalomanany". Andry Rajoelina stwierdził natomiast, że w stolicy nie doszło do zamachu wojskowego.

17 marca 2009 Andry Rajoelina wziął udział w triumfalnej paradzie z okazji zdobycia pałacu i zajął w nim gabinet prezydenta. W ciągu dnia z władzy zrezygnowało ośmiu ministrów rządu premiera Charlesa Rabemananjary. Rajoelina ogłosił się nowym prezydentem i stanął na czele Wysokiej Władzy Przejściowej. Ogłosił zorganizowanie wyborów w ciągu 24 miesięcy, zmianę konstytucji i budowę "IV Republiki".

Tego samego dnia, w przemówieniu radiowym, prezydent Ravalomanana oznajmił, iż "po głębokiej refleksji" rezygnuje ze stanowiska i przekazuje całą władzę prezydenta i premiera w ręce wojskowego dyrektoriatu pod dowództwem, najwyższego rangą wiceadmirała Hyppolite'a Ramarosona. Następnie Ravalomanana opuścił pałac prezydencki Iavoloha i udał się w bezpieczne, nieznane miejsce.

Wojsko nie przejęło jednak władzy i poparło lidera opozycji. Wiceadmirał Ramaroson w swoim oświadczeniu, oddał pełnię władzy Rajoelinie jako prezydentowi władzy tymczasowej.

18 marca 2009 Najwyższy Sąd Konstytucyjny zalegalizował władzę Rajoeliny jako prezydenta kraju, dając mu mandat na jej sprawowanie przez okres maksymalnie 2 lat. 19 marca 2009 Andry Rajoelina zawiesił pracę obu izb parlamentu, Zgromadzenia Narodowego i Senatu. Tego samego dnia Rajoelina anulował umowę z południowokoreańskim przedsiębiorstwem Daewoo Logistics o dzierżawie dużych połaci ziemi pod uprawę kukurydzy i produkcji oleju palmowego. Uzasadnił to brakiem wcześniejszych konsultacji społecznych w tej sprawie.

21 marca 2009 Rajoelina został zaprzysiężony na stanowisku prezydenta Wysokiej Władzy Przejściowej. W uroczystościach na stadionie sportowym w stolicy uczestniczyło 40 tysięcy osób. Dylpomaci na znak protestu nie wzięli udziału w ceremonii. Prezydent Rajoelina zapowiedział zorganizowanie wyborów w ciągu 18 do 24 miesięcy oraz zmianę konstytucji. Obowiązująca konstytucja ustanawiała bowiem minimalny wiek prezydenta na 40 lat, o 6 więcej niż wynosił wiek Rajoeliny.

Reakcja międzynarodowa na zamach stanu

 Unia Afrykańska – UA już 16 marca 2009 potępiła "próbę zamachu stanu", jak określiła szturm na pałac prezydencki i wezwała do przestrzegania porządku konstytucyjnego. 17 marca 2009 zagroziła podjęciem ostrych środków w przypadku pogorszenia się sytuacji i przejęcia władzy w sposób niezgodny z konstytucją. 20 marca 2009 Rada Pokoju i Bezpieczeństwa UA zawiesiła Madagaskar w członkostwie w organizacji z powodu "niekonstytucyjnej zmiany rządu". Dała krajowi 6 miesięcy na przywyrócenie porządku konstytucyjnego, grążąc w przeciwnym razie nałożeniem sankcji.
  – Sekretarz generalny ONZ Ban Ki-moon wyraził głęboką obawę niepokojem w Madagaskarze i zaapelował do wszystkich stron o zapewnienie "gładkiego transferu władzy". ONZ mianowała specjalnego wysłannika ds. konfliktu na Madagaskarze, którym został Tiébilé Dramé.
  Wspólnota Rozwoju Afryki Południowej – SADC potępiła "niekonstytucyjne przejęcie władzy" przez Rajoelinę i zapowiedziała możliwość wprowadzenia sankcji. Ogłosiła, że nie uzna władzy Rajoeliny. 30 marca 2009 SADC w czasie szczytu w Suazi zawiesiła członkostwo Madagaskaru w organizacji, wezwała Rajoelinę do ustąpienia z urzędu prezydenta i odmówiła uznania jego władzy.
  – UE potępiła zamianę władzy na Madagaskarze. minister spraw zagranicznych Czech, przewodniczących pracom UE, Karel Schwarzenberg, stwierdził, że wydarzenia na wyspie były zamachem stanu i Unia będzie monitorowała dalszy przebieg wydarzeń. 31 marca 2009 UE oświadczyła, że nie zawiesi bieżącej pomocy finansowej dla Madagaskaru, przewidzianej na najbliższe trzy lata, jednak wstrzymała prace nad przyznaniem krajowi funduszy pomocowych na kolejne lata.
 Unia Międzyparlamentarna – przewodniczący Theo-Ben Gurirab ostro potępił "zamach stanu" na Madagaskarze. Unia zawiesiła parlament wyspy w członkostwie w organizacji.
  – prezydent Francji Nicolas Sarkozy potępił przejęcie władzy przez Rajoelinę, stwierdził, że był to zamach stanu i wezwał do jak najszybszego przeprowadzenia wyborów.
  – japońskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych wydało oświadczenie, wyrażające "obawy", że przejęcie władzy przez Rajoelinę jest "niezgodne ze zwyczajowymi normami konstytucyjnymi". Japonia wezwała do "przywrócenia porządku konstytucyjnego na Madagaskarze zgodnie z demokratycznymi procedurami przy pierwszej sposobności".
  – kanadyjski minister spraw zagranicznych Lawrence Cannon stwierdził, że działania podjęte na Madagaskarze były bezprawne i "antydemokratyczne", a jego kraj wspiera pokojowe i demokratyczne rozwiązanie "kryzysu politycznego" przy pomocy społeczności międzynarodowej.
  – przywódca Libii Mu'ammar al-Kaddafi zadzwonił do Rajoeliny wkrótce po przejęciu władzy i oświadczył, że Libia uznaje jego nowy rząd.
  – meksykański ambasador przy ONZ, Claude Heller, powiedział, że wydarzenia na Madagaskarze "jasno wskazują, że był to niekonstytucyjny zamach stanu", a wybory stanowią jedyną drogę wyjścia z impasu.
  potępiły gwałtowną zmianę władzy, wzywając do natychmiastowego przywrócenia demokracji.
  – minister spraw zagranicznych Ojo Maduekwe oświadczył, że jego kraj apeluje o "przywrócenie porządku konstytucyjnego" i nazwał działanie opozycji "niedopuszczalnym".
  – 16 marca 2009 Norwegia zamroziła pomoc gospodarczą dla Madagaskaru, obejmującą 90 milionów koron (9,6 mln GBP).
  – minister spraw zagranicznych Nkosazana Dlamini-Zuma powiedziała, że RPA poprze ewentualne sankcje SADC i opowiada się za nieuznawaniem rządu Rajoeliny.
  – minister spraw zagranicznych Siergiej Ławrow oznajmił, że Rosja jest "zaniepokojona wzrastającą częstotliwością prób uciekania się do niekonstytucyjnych metod rozwiązywania wewnętrznych konfliktów politycznych na kontynencie afrykańskim" i w pełni popiera stanowisko Unii Afrykańskiej.
  – USA uznały zmianę rządów za zamach stanu i zapowiedziały zawieszenie całej niehumanitarnej pomocy zagranicznej dla Madagaskaru.
  – król Mswati III oświadczył, że przejęcie władzy przez Rajoelinę było niekonstytucyjne oraz "naruszyło podstawowe zasady, protokoły i traktaty".
  – wiceminister spraw zagranicznych Mark Malloch-Brown potępił "niekonstytucyjny, niedemokratyczny i wymuszony transfer władzy". Powiedział, że "takie zdarzenie jest równoznaczne z zamachem stanu". Wezwał do pokojowego i demokratycznego rozwiązania konfliktu.
  – minister spraw zagranicznych Kabinga Pande nazwał objęcie władzy przez Rajoelinę "krokiem w tył i niebezpieczeństwem dla ugruntowania demokracji i rządów konstytucyjnych na kontynencie". Zambia wezwała również do wprowadzenia sankcji gospodarczych przeciw Madagaskarowi i zawieszenia kraju w SADC i UA.

Kryzys polityczny

Mimo objęcia władzy przez Andry'ego Rajoelinę sytuacja na Madagaskarze dalej pozostawała napięta. Do głosu doszli zwolennicy obalonego prezydenta Marca Ravalomanany, którzy oskarżali Rajoelinę o bezprawne przejęcie władzy i rozpoczęli protesty przeciw jego rządom. Nowa władza podjęła natomiast kroki konsolidujące i legitymizujące jej rządy. Społeczność międzynarodowa, która w większości potępiła transfer władzy, podjęła wysiłki doprowadzenia do pokojowego rozwiązania konfliktu politycznego.

Protesty zwolenników obalonego prezydenta (marzec)
Już w dniu zaprzysiężenia nowego prezydenta, 21 marca 2009, jednostki malgaskiej marynarki wezwały go do rezygnacji z władzy, grożąc użyciem siły w obronie konstytucji. Pierwsze protesty przeciwników Rajoeliny zorganizowano w Antananarywie 22 marca 2009, nazajutrz po ceremonii zaprzysiężenia. W protestach brali udział głównie przedstawiciele rodzącej się klasy średniej, zadowolonej z rządów Ravalomanany. Wielu z nich nie deklarowało żadnych sympatii politycznych, lecz było niezadowolonych z niedemokratycznego sposobu zmiany władz.

25 marca 2009 głos zabrał obalony prezydent, który w tajemnicy wyjechał z kraju do Suazi. Wezwał swoich zwolenników do "zjednoczenia się w celu ocalenia narodu". Wydarzenia w kraju określił mianem zamachu stanu. W odpowiedzi, prezydent Rajoelina wystąpił z ofertą rozmów pojednawczych z obozem Ravalomanany na początku kwietnia.

W kolejnych dniach po zaprzysiężeniu Rajoeliny, protesty jego przeciwników były kontynuowane. Uczestniczyło w nich codziennie po kilkanaście tysięcy osób. W czasie demonstracji w dniu 28 marca 2009 doszło do zamieszek z policją, w których rannych zostały 34 osoby. Policja użyła wówczas gazu łzawiącego. Tego samego dnia, w drugim przemówieniu dla swoich zwolenników, obalony prezydent Ravalomanana wezwał ich do konsolidacji sił i obiecał powrót do kraju.

31 marca 2009 prezydent Rajoelina ogłosił skład Wysokiej Władzy Przejściowej, która miała rządzić do czasu przeprowadzenia wyborów.

Próba negocjacji i dalsze pogłębianie się kryzysu (kwiecień)
W dniach 2-3 kwietnia 2009, z inicjatywy władz, odbyła się konferencja pojednawcza. Uczestniczył w nich specjalny wysłannik ONZ ds. konfliktu na Madagaskarze, Tiébilé Dramé, a także różne partie polityczne, religijne i przywódcy wojskowi. W trakcie konferencji ustalono przyszły kalendarz wyborczy. Ogłoszono rozpoczęcie prac nad zmianą konstytucji i organizację referendum konstytucyjnego we wrześniu 2009, a następnie przeprowadzenie wyborów parlamentarnych w marcu 2010 i wyborów prezydenckich w październiku 2010. 11 kwietnia 2009 zwolennicy prezydenta Ravalomanany wycofali się jednak z dalszych negocjacji, nazywając je "stratą czasu" oraz oskarżając Tiébilé Dramé o stronniczość. Postulowali oni bowiem przywrócenie obalonego prezydenta do władzy, na co nie chciał przystać Rajoelina.

16 kwietnia 2009 obalony prezydent Ravalomanana mianował Manandafy'ego Rakatonirinę premierem Madagaskaru, opozycyjnym wobec administracji Rajoeliny i rządu Monji Roindefo. Ravalomanana powołał go na ten urząd w rozmowie telefonicznej w czasie wiecu swoich zwolenników w Antananarywie, w którym uczestniczył również Rakotonrina. Rakatonirina ustanowił swoją siedzibą stołeczny Hotel Carlton i 28 kwietnia 2009 wyznaczył skład swojego gabinetu, samemu obejmując resort obrony narodowej. 29 kwietnia 2009, z polecenia władz, został aresztowany i oskarżony o nielegalne posiadanie broni. Władze obarczyły go również odpowiedzialnością za wywoływanie antyrządowych demonstracji.

17 kwietnia 2009 prezydent Rajoelina wydał nakaz aresztowania Marca Ravolomanany, oskarżając go o nadużywanie funduszy państwowych. Dwa dni wcześniej były prezydent raz jeszcze wyraził zamiar powrotu do kraju. 20 kwietnia 2009 w Antananarywie doszło do kolejnego protestu, tym razem przeciw zamknięciu przez władze dwóch stacji radiowych, Radia Mada i Radia Fahazavana (właścicielem tej pierwszej był prezydent Ravalomanana). Demonstracja przerodziła się w zamieszki z policją, w wyniku których zginęły 2 osoby, a 13 zostały ranne.

3 czerwca 2009 malgaski sąd skazał zaocznie, przebywającego na emigracji, prezydenta Ravalomananę na cztery lata więzienia i karę 70 milionów USD grzywny za nadużycia w czasie sprawowania władzy. Sąd uznał go winnym nadużyć funduszy państwowych przy zakupie prezydenckiego odrzutowca za sumę 60 mln USD pod koniec 2008. Werdykt sądu nastąpił w niedługim czasie po ogłoszeniu przez prezydenta Ravalomananę zamiaru powrotu do kraju.

Międzynarodowa mediacja i porozumienie w Mozambiku (maj-sierpień)
2 maja 2009 społeczność międzynarodowa powołała do życia grupę kontaktową w celu rozwiązania kryzysu politycznego na Madagaskarze i przeprowadzenia demokratycznych wyborów. W skład grupy weszło 18 przedstawicieli Unii Afrykańskiej, SADC, Unii Europejskiej oraz stałych członków Rady Bezpieczeństwa ONZ. Jednocześnie Unia Afrykańska poinformowała, że władze Madagaskaru wyraziły gotowość zorganizowania wyborów do końca 2009, o rok wcześniejszej niż przewidywał przyjęty kalendarz wyborczy.

23 maja 2009 osiągnięto wstępne porozumienie w negocjacjach politycznych. Wszystkie partie polityczne uczestniczące w rozmowach, zgodziły się na powołanie wspólnego rządu tymczasowego oraz komisji prawdy i pojednania. Strony zgodziły się również na udział w wyborach prezydenckich trzech byłych szefów państwa oraz obecnego prezydenta Rajoeliny. Wysłannik ONZ Tiébilé Dramé, uznał to posunięcie za "niefortunne" i podkreślił, że społeczność międzynarodowa postulowała wyłączenie liderów z uczestnictwa w wyborach, by zapobiec ewentualnej destabilizacji w kraju. Porozumienie to nie zostało jednak sfinalizowane z powodu wciąż istniejących rozbieżności między poszczególnymi obozami. Zaraz po osiągnięciu kompromisu, z rozmów wycofała się partia byłego prezydenta Didiera Ratsiraki. Wyraziła opinię, że zorganizowanie pokojowych wyborów i kontynuowanie konstruktywnego dialogu jest niemożliwe w obecnych warunkach politycznych. Zażądała, by przed powrotem do rozmów, władze udzieliły amnestii wszystkim zwolennikom Ratsiraki, skazanym po kryzysie politycznym w 2002. Z rozmów wycofali się również zwolennicy Ravalomanany, którzy domagali się zgody na jego powrót do kraju.

W czerwcu 2009 echem w Afryce odbiła się koncepcja wykorzystania zagranicznych sił zbrojnych w celu przywrócenia porządku konstytucyjnego na Madagaskarze. Plan ten od początku popierał i forsował obalony prezydent Ravalomanana. Na początku czerwca państwa biorące udział w szczycie organizacji handlowej COMESA, nie wykluczyły takiej interwencji jako możliwości przywrócenia praworządności na wyspie. Stanowisko to skrytykowała jednak ONZ oraz Ministerstwo Spraw Zagranicznych Francji. Francuskie MSZ stwierdziło, że "interwencja zbrojna nie jest właściwym rozwiązaniem", a wysłannik ONZ Tiébilé Dramé zaapelował do państw o zwiększenie wysiłków w celu pokojowego rozwiązania kryzysu politycznego. Na Madagaskarze, w reakcji na te wydarzenia, siły zbrojne zostały postawione w stan najwyższej gotowości.

W czerwcu inicjatywę prowadzenia negocjacji politycznych przejęła SADC. 20 czerwca 2009 przywódcy państw SADC na specjalnym szczycie w Johannesburgu mianowali byłego prezydenta Mozambiku Joaquima Chissano mediatorem w sprawie kryzysu politycznego na Madagaskarze. Jego zadaniem miało być przekonanie do rozmów wszystkie strony konfliktu i ustalenie przez nie wspólnego wyjścia z kryzysu. SADC opowiedziała się, za przeprowadzeniem w możliwie najszybszym czasie nowych wyborów. Chissano dostał od organizacji 30-dniowy mandat na wypracowanie porozumienia.

15 lipca 2009 prezydent Rajoelina oznajmił, że Wysoka Władza gotowa jest skrócić okres przejściowy i przeprowadzić wybory do końca 2009, rok wcześniej niż przewidywały plany. 23 lipca, w wyniku wysiłków mediacyjnych Joaquima Chissano, główne partie polityczne Madagaskaru zgodziły się na wspólne rozmowy w Mozambiku na początku sierpnia 2009.

5 sierpnia 2009 w Maputo w Mozambiku rozpoczęły się czterodniowe negocjacje polityczne czterech najważniejszych malgaskich partii politycznych. Ich przedstawiciele, czterej prezydenci: Andry Rajoelina, Marc Ravalomanana, Didier Ratsiraka i Albert Zafy, spotkali się w trakcie rozmów twarzą w twarz. Rozmowy, mające za zadanie wypracowanie wyjścia z impasu politycznego, toczyły się pod egidą Unii Afrykańskiej, ONZ, SADC i Międzynarodowej Organizacji Frankofonii. 9 sierpnia 2009 strony podpisały ostateczne porozumienie kończące wielomiesięczny kryzys. Zgodziły się na wspólne powołanie władz przejściowych i przeprowadzenie w ciągu 15 miesięcy wyborów parlamentarnych i prezydenckich pod międzynarodowym nadzorem. Nowe tymczasowe władze, składające się z prezydenta, wiceprezydenta, premiera i 28 ministrów, miały zostać powołane w ciągu miesiąca. W porozumieniu przewidziano również amnestię dla dwóch byłych liderów, Marca Ravalomanany i Didiera Ratsiraki, co otwierało im drogę powrotu do ojczyzny. Porozumienie nie określało jednak szczegółowego podziału władzy między głównymi siłami politycznymi w czasie okresu przejściowego.

Próby implementacji postanowień porozumienia (sierpień-listopad)
25 sierpnia 2009 czterej prezydenci Madagaskaru wznowili wspólne rozmowy w Maputo, celem dokładnego podziału stanowisk we władzach przejściowych. Ich zadaniem miało być mianowanie tymczasowego prezydenta, premiera, dwóch wicepremierów oraz rozdysponowanie 28 tek ministerialnych. W ciągu czterech dni nie udało się im jednak osiągnąć finalnego porozumienia. Prezydent Rajoelina przed i w czasie rozmów twierdził, że tylko on może zajmować stanowisko prezydenta. Ravalomana oznajmił natomiast, że urząd ten powinien przypaść członkowi jego partii. Dodał, że jego zdaniem "nie jest normalnym legitymizowanie autora zamachu stanu poprzez powierzanie mu stanowiska prezydenta". Ostatecznie strony zobowiązały się do zawarcia rozstrzygającego porozumienia w tej kwestii do 4 września 2009. Ustaliły również, że prezydent Rajoelina i Ravalomanana wskażą po jednym kandydacie na stanowisko przewodniczącego dwóch izb parlamentu oraz stanowisko dwóch wicepremierów.

Strony nie zdołały jednak osiągnąć porozumienia do 4 września 2009. W przeddzień tego terminu, prezydenci Ravalomanana, Ratsiraka i Zafy, w sytuacji politycznego impasu, zaproponowali przekazanie urzędu prezydenta, wiceprezydenta i premiera w ręce "neutralnego wojska". Armia odmówiła jednak przejęcia jakiegokolwiek stanowiska politycznego, oświadczając, że jej zadaniem jest stanie na straży suwerenności kraju, a nie ustanawianie reżimu wojskowego.

4 września 2009 Andry Rajoelina wydał komunikat, ignorujący de facto postanowienia konferencji w Maputo. Zobowiązał w nim premiera Roindefo do przeprowadzenia rekonstrukcji gabinetu w ciągu 72 godzin. Oznaczało to, utrzymanie przez Roindefo i Rajoelinę zajmowanych dotąd stanowisk. Stwierdził, że jest to decyzja ostateczna, którą podjął po konsultacjach politycznych z przedstawicielami 22 regionów. Zobowiązał się jednocześnie do powołania wszystkich instytucji przewidzianych w porozumieniu z Maputo. Decyzja Rajoeliny spotkała się z potępieniem ze strony byłego prezydenta Ravalomanany. Jego zwolennicy zorganizowali w stolicy antyrządową manifestację i zapowiedzieli strajk generalny. Międzynarodowi mediatorzy już wcześniej zapowiedzieli wstrzymanie pomocy finansowej w przypadku nieosiągnięcia porozumienia w kwestii podziału władzy. Ambasada USA wezwała polityków do osiągnięcia pokojowego i zgodnego rozwiązania kryzysu oraz poszanowania swoich wcześniejszych zobowiązań. Decyzja Rajoeliny została zdecydowanie odrzucona przez trzech byłych prezydentów wyspy. Ratsiraka stwierdził, że łamie ona postanowienia z Maputo. Rzecznik prezydenta Ravalomanany oświadczył, że "jest ona nie do zaakceptowania", a rzecznik prezydenta Zafy potępił ją, nazywając "jednostronną".

8 września 2009 powołany został nowy gabinet premiera Roindefo, w skład którego weszło 31 ministrów. 18 spośród nich (w tym zajmujący kluczowe resorty obrony, spraw zagranicznych, sprawiedliwości i bezpieczeństwa) wchodziło w skład poprzedniego rządu. Mianowanie nowego gabinetu w takim składzie potępili wszyscy trzej byli prezydenci oraz SADC. SADC określiła decyzję Rajoeliny mianem "jednostronnej" i utrzymała w mocy zawieszenie członkostwa Madagaskaru w organizacji. Były prezydent Albert Zafy zagroził utworzeniem konkurencyjnego rządu. 11 i 12 września 2009 w Antananarywie zwolennicy prezydenta Ravalomanany zorganizowali antyrządowe demonstracje.

6 października 2009 Międzynarodowa Grupa Kontaktowa ds. Madagaskaru wznowiła rozmowy w Antananarywie z przedstawicielami czterech sił politycznych, celem wprowadzenia w życie postanowień porozumienia z Maputo o ustanowieniu władz przejściowych. Pracom Grupy przewodniczył Jean Ping, przewodniczący Komisji Unii Afrykańskiej, a w jej skład weszli także Joaquim Chissano oraz przedstawiciele z ONZ, Międzynarodowej Organizacji Frankofonii, Komisji Oceanu Indyjskiego, UE, Francji i USA. Przed podjęciem rozmów, prezydent Rajoelina oświadczył, że zgodzi się na wdrożenie postanowień z Maputo, jeśli społeczność międzynarodowa zniesienie sankcje nałożone na Madagaskar i przywróci swoją pomoc dla wyspy. 6 października strony osiągnęły porozumienie w kwestii obsady najważniejszych stanowisk. Zgodnie z ustaleniami, stanowisko prezydenta władzy tymczasowej zachował Andry Rajoelina, na urząd wiceprezydenta został wyznaczony Emmanuel Rakotovahiny, a na urząd premiera Eugène Mangalaza. Przewodniczący delegacji Marca Ravalomanany, podkreślił, że były prezydent zgodził się na utrzymanie stanowiska przez Rajoeilnę pod warunkiem jego nieuczestnictwa w przyszłych wyborach prezydenckich. Przewodniczący Grupy Jean Ping, oświadczył, że pomoc międzynarodowa dla Madagaskaru pozostanie zamrożona do czasu pełnej implementacji postanowień porozumienia politycznego.

9 października 2009 prezydent Ravalomanana nieoczekiwanie ogłosił, że odrzuca warunki porozumienia. Sprzeciwił się objęciu funkcji prezydenta przez "przywódcę zamachu stanu" i stwierdził, że jego negocjator "nie reprezentował jego stanowiska w kwestii nominacji prezydenta". Pozostali trzej prezydenci uzgodnili jednak, że porozumienie może wejść w życie. Prezydent Rajoelina ogłosił, iż powoła nowy rząd zgodnie z porozumieniem.

10 października premier Roindefo sprzeciwił się rezygnacji ze stanowiska szefa rządu. Argumentował, ze porozumienie nie zostało jeszcze podpisane, a jego rząd nie może być odsunięty od władzy w wyniku międzynarodowej mediacji. Wskazywał również na obiekcje prezydenta Ravalomanany. Stanowiska premiera nie poparli jednak członkowie jego gabinetu. Tego samego dnia prezydent Rajoelina odwołał z urzędu premiera Roindefo i nowym szefem rządu mianował Eugène'a Mangalazę.

3 listopada 2009 w Addis Abebie, pod egidą ONZ i Unii Afrykańskiej, rozpoczęły się rozmowy czterech prezydentów, mające na celu wypracowanie akceptowanego przez wszystkich kompromisu i uzyskanie poparcia Ravalomanany dla władz przejściowych. 7 listopada 2009 czterej prezydenci podpisali ostateczne porozumienie, które nieco modyfikowało sierpniowe uzgodnienia z Maputo i późniejsze z Antananarywy z 6 października 2009. Porozumienie potwierdzało wcześniejsze ustalenia o utworzeniu wspólnego rządu oraz o zachowaniu przez Rajoelinę urzędu prezydenta. Jednakże w miejsce stanowiska wiceprezydenta wprowadzało instytucję dwóch współprezydentów, którzy razem z prezydentem mieli utworzyć radę prezydencką. Stanowisko jednego ze współprezydentów przewidziano dla dotychczasowego wiceprezydenta Emmanuela Rakotovahiny'ego, wywodzącego się obozu politycznego byłego prezydenta Alberta Zafy'ego, drugie stanowisko miał objąć Fetison Rakoto Andrianirina, doradca prezydenta Ravalomanany, co przy stanowisku premiera obsadzonego przez Mangalazę z obozu byłego prezydenta Ratsiraki, zapewniało każdej ze stron przedstawicielstwo we władzach wykonawczych.

Z powodu braku porozumienia stron co do obsady poszczególnych stanowisk w rządzie przejściowym premiera Mangalazy, w dniach 3-4 grudnia 2009 w Maputo w Mozambiku zaplanowane zostało spotkanie czterech prezydentów. Udziału w spotkaniu odmówił jednak Rajoelina, twierdząc, że wstydem dla niego byłoby rozstrzyganie spraw wewnętrznych własnego kraju w obcym państwie. Zarzucił także swoim przeciwnikom politycznym zmowę w celu podkopywania jego władzy. Trzej byli prezydenci zgromadzeni w Maputo planowali po zakończeniu konferencji powrót na Madagaskar w towarzystwie międzynarodowych wysłanników. 8 grudnia 2009 Rajoelina odrzucił propozycję podziału tek ministerialnych uzgodnionych przez prezydentów Ravalomananę, Ratsirakę i Zafy'ego. Uznał ją za "prowokacyjne podejście, które nie prowadzi do rozwiązania kryzysu politycznego". Uniemożliwił również swoim trzem oponentom, premierowi Mangalazie oraz dwóm wyznaczonym współprezydentom przyjazd do ojczyzny, blokując połączenia lotnicze Madagaskaru z Mozambikiem.

Zerwanie porozumienia przez Rajoelinę (grudzień)
16 grudnia 2009 prezydent Rajoelina, w wygłoszonym oświadczeniu, zdecydował o organizacji wyborów parlamentarnych w dniu 20 marca 2010. Swoją decyzję argumentował niemożnością współpracy z pozostałymi obozami politycznymi oraz porażką międzynarodowej mediacji w rozwiązaniu kryzysu. Ogłosił, ze celem wyłonionego parlamentu będzie uchwalenie konstytucji IV Republiki, a zwycięska partia polityczna zyska prawo wyłonienia szefa przejściowego rządu. Społeczność międzynarodowa zachowała powściągliwość w reakcji na decyzję Rajoeliny. Jedynie Francja stwierdziła, że "wcześniejsze wybory mogą przyczynić się do trwałego rozwiązania kryzysu, jeśli ich organizacja zapewni gwarancję ich przejrzystości, monitorowaną przez niezależną komisję wyborczą i międzynarodowych obserwatorów".

18 grudnia 2009 Rajoelina ostatecznie zerwał porozumienie z opozycją i jednostronnie zdymisjonował ze stanowiska premiera Mangalazę, mianując jego następcą dotychczasową wicepremier, Cécile Manorohantę. Jednak już po dwóch dniach dokonał kolejnej zmiany na stanowisku szefa rządu, powołując na ten urząd pułkownika Alberta Camille'a Vitala. Zniósł także przewidziane w porozumieniu stanowiska dwóch współprezydentów. Trzej liderzy opozycji odrzucili decyzje Rajoeliny, określając je jako nielegalne. Zaapelowali o powrócenie do postanowień porozumienia z Maputo i Addis Abeby. 22 grudnia 2009 służby bezpieczeństwa rozpędziły przy użyciu gazu łzawiącego polityków i zwolenników opozycji spod budynku parlamentu w czasie próby zwołania przez nich własnego posiedzenia izby. 24 grudnia 2009 Stany Zjednoczone wyłączyły na rok Madagaskar (oraz Gwineę i Niger) ze swojego gospodarczego programu pomocowego dla Afryki (Africa Growth and Opportunity Act) z powodu niespełnienia jego kryteriów. Prezydent Barack Obama zaapelował do tych krajów o wprowadzenie rządów prawa i politycznego pluralizmu, eliminacji barier handlowych z USA oraz podjęcie wysiłków na rzecz walki z korupcją.

Wysiłki międzynarodowe na rzecz powrotu do porozumienia (styczeń-kwiecień 2010)

Po jednostronnym zerwaniu porozumienia z Maputo i Addis Abeby przez prezydenta Rajoelinę w grudniu 2009, społeczność międzynarodowa podjęła się wysiłków przekonania władz Madagaskaru do powrotu do wynegocjowanych zasad i utworzenia rządu wspólnie z opozycją. Na początku stycznia 2010 zaapelowała o to do władz Madagaskaru Unia Afrykańska. 14 stycznia 2010 SADC zorganizowała w Maputo specjalny szczyt poświęcony sytuacji na Madagaskarze. 21 stycznia 2010 z wizytą na wyspę udał się przewodniczący Komisji UA Jean Ping. Przedstawił on Rajoelinie i partiom opozycyjnym propozycje powrotu do rozmów, niezwłocznego powołania wspólnego rządu i organizacji uczciwych wyborów, dając czterem stronom dwa tygodnie na odpowiedź. Rajoelina odrzucił plan stworzenia wspólnego rządu z opozycją, oznajmiając, że jedynym sposobem na wyjście z kryzysu jest przeprowadzenie zgodnych i wolnych wyborów, otwartych dla wszystkich sił politycznych. Kilka dni później wyraził gotowość przesunięcia terminu wyborów w porozumieniu z partiami politycznymi. 17 lutego 2010, w celu zapewnienia wyborom większej wiarygodności, zdecydował o przełożeniu ich terminu z marca na maj 2010. Podkreślił, że jego celem jest organizacja demokratycznego i uczciwego głosowania.

19 lutego 2010 UA dała władzom wyspy czas do 16 marca 2010 na powołanie rządu jedności narodowej, grożąc w przeciwnym wypadku nałożeniem na kraj sankcji obejmujących zakaz podróży dla oficjeli, zamrożenie ich aktywów finansowych lub sankcje ekonomiczne. Rajoelina w odpowiedzi stwierdził, że nie obawia się sankcji indywidualnych i ostrzegł, że sankcje gospodarcze mogą pogorszyć sytuację i życie zwykłych mieszkańców. 1 marca 2010 UA wysłała do czterech prezydentów Madagaskaru listy zapraszające ich na wspólne rozmowy do Addis Abeby w następnym tygodniu. Do spotkania nie doszło, gdyż Rajoelina 4 marca 2010 odrzucił zaproszenie. Nowy rząd nie został powołany, a 17 marca 2010 UA nałożyła na prezydenta Rajoelinę i 108 innych przedstawicieli władz i jego współpracowników zapowiedziane sankcje. Objęły one zakaz wjazdu na terytorium państw członkowskich organizacji, zamrożenie ich zagranicznych aktywów finansowych oraz izolację dyplomatyczną. W dniu nałożenia sankcji w Antananarywie zorganizowany został protest zwolenników opozycji, który został stłumiony przez służby bezpieczeństwa.

17 marca 2010 mijał rok od przejęcia władzy przez Andry Raojoelinę. Od tego czasu, równocześnie z chaosem politycznym, pogorszyła się sytuacja gospodarcza kraju, grożąc wybuchem kryzysu humanitarnego. Dodatkowo 10 marca 2010 wschodnie wybrzeże wyspy zostało zniszczone przez tropikalny sztorm Hubert, w wyniku którego zginęło co najmniej 26 osób, a ponad 37 tys. zostało pozbawionych dachu nad głową. Globalny kryzys gospodarczy i wstrzymanie pomocy zagranicznej przez donatorów (która pokrywała 70% wydatków państwa) zmusiło władze do ograniczenia wydatków publicznych, co skutkowało pogorszeniem jakości usług w sferze opieki zdrowia i edukacji. Według raportu MFW z lutego 2010, kryzys polityczny doprowadził do zahamowania wzrostu gospodarczego i likwidacji wielu miejsc pracy. Załamał się eksport kraju, opierający się na takich towarach jak wanilia, kawa, goździki i krewetki. Na skutek kryzysu, według Banku Światowego, zlikwidowanych zostało ok. 228 tys. miejsc pracy, głównie z powodu załamania się sektora turystycznego i zawieszenia preferencyjnego porozumienia handlowego z USA, z którego korzystał przede wszystkim przemysł tekstylny na wyspie. Według BŚ wzrost gospodarczy Madagaskaru spadł z poziomu 7% w 2008 do poziomu 0,6% w 2009. Inwestycje publiczne uległy zmniejszeniu o 30%, a dochody z podatków zmalały o 1/4. Według UNICEF prawie 70% społeczeństwa żyło poniżej granicy ubóstwa, a wydatki na cele społeczne zostały obniżone o 200 mln USD. W 2010 analitycy szacowali wzrost gospodarczy w kraju na poziomie 0,8%.

W kwietniu 2010 sytuacja polityczna na Madagaskarze uległa dalszej komplikacji, gdy w wojsku, popierającym dotąd prezydenta Rajoelinę, zaczęły pojawiać się coraz silniejsze oznaki niezadowolenia z polityki władz i naciski na szybkie zakończenie kryzysu. 7 kwietnia 2010 premier Camille Vital zdymisjonował ministra sił zbrojnych gen. Noela Rakotonandrasanę, który bez jego wiedzy i przyzwolenia zwołał spotkanie wyższych oficerów armii. Spowodowało to w kręgach władzy spekulacje na temat planowania zamachu stanu przez wojsko. 12 kwietnia dowódca wojska Andre Ndriarijaona dał Rajoelinie czas do końca miesiąca na wypracowanie akceptowanego rozwiązania kryzysu politycznego, a polityków opozycji wezwał do współpracy z władzami. Decyzję tę, jak informował, podjął w geście poparcia wobec "cierpiącego narodu". Tydzień później, 19 kwietnia 2010, rząd poinformował o udaremnieniu próby zamachu stanu i aresztowaniu ponad 20 oficerów zaangażowanych w jego organizację. Pucz według słów ministra bezpieczeństwa miał odbyć się w nocy z 18 na 19 kwietnia, jego uczestnicy mieli zaatakować rezydencję prezydenta w stolicy, a wykrycie spisku miało być możliwe dzięki informacji dostarczonych przez policję. Dowódca armii Andre Ndriarijaona poinformował, że wojsko pozostaje zjednoczone, a niedoszli sprawcy zamachu rekrutowali się z szeregów byłego personelu wojskowego i rezerwistów i nie posiadają żadnej kontroli nad armią. Były prezydent Ravalomanana zaprzeczył pojawiającym się głosom o jakimkolwiek jego zaangażowaniu w planowany zamach.

14 kwietnia 2010 Andry Rajoelina zaakceptował przedstawioną w marcu 2010 "mapę drogową" – sposób wyjścia z impasu politycznego – przedstawioną przez Francję, RPA i SADC i zakładającą wznowienie rozmów w celu utworzenia wspólnego rządu z opozycją. Prezydent Rajoelina stwierdził, że ostatnią szansą na zakończenie kryzysu jest utworzenie rządu, w skład którego mogliby wejść przedstawiciele trzech byłych prezydentów i jak najszybsze przeprowadzenie wyborów. Zadeklarował swój przyjazd na planowane rozmowy do RPA. Negocjacje z udziałem czterech prezydentów Rajoeliny, Ravalomanany, Ratsiraki i Zafy'ego rozpoczęły się 28 kwietnia 2010 w Pretorii. W ich bezpośrednich rozmowach funkcję mediatora pełnił prezydent RPA Jacob Zuma oraz były prezydent Mozambiku Joaquim Chissano. W czasie trzydniowych rozmów strony nie doszły o porozumienia. Spornymi punktami okazała się być sprawa amnestii za przestępstwa popełnione w czasie zamieszek oraz data przyszłych wyborów prezydenckich i parlamentarnych. Chissano na zakończenie spotkania ogłosił, że jego uczestnicy zobowiązali się do kontynuacji rozmów za około 15 dni. Rajoelina wracając do kraju stwierdził jednak, że były to rozmowy ostatniej szansy, a czas na ich prowadzenie dobiegł końca. Do ponownego spotkania ostatecznie nie doszło.

Droga do organizacji referendum i wyborów (maj-listopad 2010)
Na początku maja 2010 Rajoelina zapowiedział własny program rozwiązania kryzysu politycznego, który zakładał powołanie nowego "neutralnego" rządu, przeprowadzenie referendum konstytucyjnego oraz wyborów prezydenckich i parlamentarnych przed końcem 2010. 6 maja 2010 dowódca armii generał Andre Ndriarijoana wycofał się z ultimatum postawionego prezydentowi, dającemu mu czas do końca kwietnia na wypracowanie porozumienia z opozycją. Zadeklarował, że wojsko nie ma zamiaru wywierać wpływu na proces tworzenia nowego rządu i może występować wyłącznie w roli "obserwatora". Zdaniem komentatorów decyzja ta mogła wynikać z obawy, że ewentualny kolejny przewrót wojskowy mógłby doprowadzić do pogłębienia wewnętrznych sporów i walk w szeregach armii. 12 maja 2010 Rajoelina ogłosił szczegóły swojego planu i dokładny kalendarz wyborczy. Na 27-29 maja planował organizację konferencji narodowej, następnie przeprowadzenie referendum w sprawie nowej konstytucji 12 sierpnia, a potem organizację wyborów parlamentarnych 30 września oraz prezydenckich 26 listopada 2010. Ogłosił przy tym, że "w imię wyższych interesów narodu i obywateli" nie będzie kandydował w wyborach prezydenckich. Opozycja bez entuzjazmu podeszła do jego decyzji, stwierdzając, że działania prezydenta mają w dalszym ciągu charakter jednostronny. Francja pochwaliła jego deklarację, oświadczając, że "pokazuje ona poczucie odpowiedzialności" i jest krokiem w kierunku "powrotu do porządku konstytucyjnego i poparcia społeczności międzynarodowej". 25 maja 2010 prezydent dokonał zmian w gabinecie, mianując 10 nowych ministrów, w tym 5 wojskowych. Opozycja skrytykowała posunięcie Rajoelina, uznając je za kolejne jednostronne działanie, które nie zapewnia neutralności rządu.

Do nowych niepokojów w Antananarywie doszło 20 maja 2010, gdy ponad 20 członków elitarnego oddziału Sił Interwencyjnych Żandarmerii Narodowej (FIGN) zbuntowało się przeciw swoim przełożonym i zabarykadowało się w koszarach. Wokół budynków wojskowych doszło do wymiany ognia. Według źródeł wojskowych głównym powodem rebelii miało być niewypłacenie żołnierzom przez dowódcę jednostki wynagrodzenia za działania w czasie zamachu w marcu 2009, które ten miał otrzymać od byłego prezydenta Ravalomanany i zachować dla siebie. W wyniku wymiany ognia zginęło 2 żołnierzy. Prezydent Rajoelina o wywołanie i finansowanie buntu oskarżył prezydenta Ravalomananę. Jego biuro w wydanym komunikacie informowało, że Ravalomanana miał przekazać ćwierć miliona dolarów dowódcom wojskowym na wyspie w celu przygotowania przewrotu zbrojnego. Ravalomanana zaprzeczył jakimkolwiek powiązaniom z wydarzeniami.

Na początku czerwca 2010 Unia Europejska ogłosiła zawieszenie na kolejny rok wypłaty środków pomocowych dla Madagaskaru w wysokości 600 mln euro z powodu braku postępów we wdrażaniu porozumienia politycznego. Natomiast pod koniec miesiąca komisja wyborcza ogłosiła bezterminowe odroczenie planowanego na 12 sierpnia referendum konstytucyjnego z powodu opóźnień w opracowywaniu nowej ustawy zasadniczej.

13 sierpnia 2010 prezydent Rajoelina zawarł porozumienie z 99 partiami politycznymi, nie było jednak wśród nich 3 największych partii opozycyjnych byłych prezydentów. Porozumienie potwierdzało jego władzę prezydencką oraz przyznawało mu prawo mianowania ministrów po wcześniejszych konsultacjach z partyjnymi liderami. Ustalało na nowo kalendarz wyborczy, zgodnie z którym 17 listopada 2010 miało odbyć referendum w sprawie zmiany konstytucji, 16 marca 2011 wybory do parlamentu, a 4 maja 2011 wybory prezydenckie. Partie byłych prezydentów Ravalomanany, Ratsiraki i Zafy'ego odrzuciły porozumienie jako działanie w całości jednostronne, chociaż kilku ich pojedynczych członków podpisało się pod nim. 13 września 2010 około czterech tysięcy członków różnych organizacji politycznych i społecznych rozpoczęło obrady tygodniowej konferencji na temat tymczasowego rządu, nowej konstytucji, wyborów i pojednania narodowego.

28 sierpnia 2010 sąd w Antananarywie skazał zaocznie, przebywającego nadal w Południowej Afryce, obalonego prezydenta Marca Ravalomananę na karę dożywotniego więzienia i dożywotnich ciężkich robót pod zarzutem współuczestnictwa w morderstwie. Zarzuty dotyczyły wydania rozkazu otwarcia ognia do protestujących zwolenników ówczesnej opozycji w dniu 7 lutego 2009, w wyniku czego zginęło co najmniej 30 osób. Razem z byłym prezydentem skazanych zostało 18 innych osób, w tym generał Heriniaina Roelina i płk Anatole Ramlamboarison, którzy otrzymali takie same kary. Przeciwko skazanym został wydany nakaz aresztowania. Sam Ravalomanana uznał wyrok za nieposiadający żadnej mocy prawnej i zarzucił "reżimowi Rajoeliny" nadużywanie władzy w celu wszczynania "politycznej wendety". Jego prawnik uznał, że wyrok miał na celu uniemożliwienie mu powrotu do kraju i udziału w przyszłych wyborach.

Referendum konstytucyjne i ogłoszenie IV Republiki

17 listopada 2010 na Madagaskarze odbyło się zapowiadane referendum konstytucyjne. Jego organizacja nastąpiła bez zgody i porozumienia z głównymi siłami opozycyjnymi trzech byłych prezydentów. Z tego też powodu wezwali oni obywateli do bojkotu głosowania, a społeczność międzynarodowa skrytykowała proces wyborczy. W referendum ponad 74% głosujących poparło projekt nowej konstytucji.

W czasie referendum w kraju doszło do próby zamachu stanu. Grupa zbuntowanych oficerów, przebywająca w koszarach na przedmieściach stolicy, ogłosiła przejęcie władzy w państwie. Nie uzyskała jednak poparcia ze strony innych jednostek wojskowych. Dowództwo sił zbrojnych opowiedziało się po stronie władz i 20 listopada 2010 przeprowadziło udany szturm na kwaterę zbuntowanych żołnierzy, zakończony ich kapitulacją.

11 grudnia 2010 nowa konstytucja została oficjalnie ogłoszona przez prezydenta Andry'ego Rajoelinę i weszła w życie. Tego samego dnia Rajoelina ogłosił również ustanowienie IV Republiki Madagaskaru. 20 grudnia 2010 rząd potwierdził wyznaczone w sierpniu daty organizacji wyborów, parlamentarnych na 16 marca 2011, a prezydenckich na 4 maja 2011.

Wysiłki mediacyjne w 2011
W styczniu 2011 rząd podjął decyzję o bezterminowym przesunięciu wyborów parlamentarnych. Głównym powodem był brak odpowiedniego przygotowania, w tym wciąż nieusunięte nieprawidłowości i braki na listach wyborców dostrzeżone w czasie organizacji referendum w listopadzie 2010, a także trwająca wiosną pora deszczowa, utrudniająca transport i komunikację.

W styczniu 2011 wysłannik SADC, Leonardo Simao, przedstawił nowy plan pokojowy dla Madagaskaru, który zakładał pozostanie na stanowisku prezydenta przez Rajoelinę, powołanie rządu przejściowego przez wszystkie siły polityczne oraz organizację wyborów prezydenckich i parlamentarnych między 4 maja a 30 listopada 2011. Plan ten nie spotkał się jednak z akceptacją ze strony głównych obozów politycznych.

15 lutego 2011 były prezydent Ravolamanana zapowiedział swój powrót do kraju 19 lutego, pomimo skazania go przez władze przejściowe na karę dożywotniego więzienia i ciężkich robót. Podkreślał, że uważa się za prawowitego szefa państwa, a celem jego powrotu ma być nawiązanie niezbędnego przed wyborami dialogu ze stroną rządową. Madagaskarski minister sprawiedliwości zapowiedział, że w przypadku powrotu wobec byłego prezydenta zastosowany zostanie nakaz aresztowania. 19 lutego 2011 Ravalomana nie został wpuszczony na pokład samolotu linii South African Airways lecącego z Johannesburga do Antananarywy. Dyrekcja lotniska uhonorowała pismo madagaskarskiego urzędu lotnictwa cywilnego uznające Ravalomananę za persona non grata i wzywające do niewpuszczania go na pokład statku celem zachowania porządku publicznego na Madagaskarze.

10 marca 2011 rząd premiera Vitala podał się do dymisji, by umożliwić implementację postanowień porozumienia podpisanego przez 8 partii politycznych. Plan opierał się na styczniowej propozycji SADC i zakładał pozostanie na stanowisku przez Rajoelinę oraz powołanie konsensusowego rządu przejściowego na czele z premierem wywodzącym się z innej partii politycznej i regionu administracyjnego niż prezydent. Plan zyskał aprobatę ze strony mediatora SADC Leonardo Simao, który zamierzał włączyć do niego również partie opozycyjne trzech byłych prezydentów. 16 marca 2011 Rajoelina na stanowisko szefa rządu ponownie wyznaczył Alberta Camille'a Vitala, oficjalnie bezpartyjnego. Skład nowego rządu, w którym obsada najważniejszych resortów pozostała bez zmian, został ogłoszony 26 marca. Partie byłych prezydentów potępiły jednostronny plan i działanie władz, wzywając SADC do podjęcia działań na rzecz rozwiązania kryzysu.

W dniach od 6 do 8 czerwca 2011 w Gaborone, pod auspicjami SADC, odbyło się spotkanie 11 madagaskarskich partii politycznych w celu wypracowania wspólnego porozumienia. W jednostronnych rozmowach z mediatorami brali udział prezydenci Rajoelina oraz Ravalomanana. Szczyt zakończył się jednak fiaskiem, gdyż wskutek różnicy zdań nie doszło do podpisania porozumienia. Głównymi punktami sporu była sprawa powrotu Ravalomanany do kraju oraz kwestia obsady stanowiska prezydenta. Obóz byłego prezydenta sprzeciwiał się proponowanym zapisom dopuszczającym jego powrót wyłącznie w przypadku "sprzyjającej sytuacji politycznej i bezpieczeństwa", a także utrzymaniu przez Rajoelinę stanowiska szefa państwa w czasie przygotowań do organizacji nowych wyborów. Obóz rządowy wzbraniał się natomiast przed amnestią i anulowaniem nakazu aresztowania i wyroku sądowego wobec Ravalomanany.

Dopiero kilka miesięcy później, 17 września 2011 pod presją międzynarodową główne partie polityczne podpisały porozumienie wynegocjowane przez wysłanników SADC. Przewidywało ono pozostanie Rajoeliny na stanowisku szefa państwa, amnestię i bezwarunkowy powrót do ojczyzny Ravalomanany, powołanie nowego rządu złożonego z przedstawicieli wszystkich stron oraz organizację wyborów parlamentarnych i prezydenckich w ciągu roku. Nowy premier miał zostać powołany przed 1 listopada 2011, a skład rządu ustalony przed 17 listopada. Przed 17 listopada miał również powstać przejściowy parlament, który następnie do końca miesiąca miał zatwierdzić rząd. Z kolei przed wyborami miała powstać nowa niezależna komisja wyborcza. 23 września 2011 Rajoelina po raz pierwszy od przejęcia władzy wziął udział w sesji plenarnej Zgromadzenia Ogólnego ONZ. Spotkał się również z sekretarzem generalnym ONZ Ban Ki-moonem, który wezwał go do przestrzegania warunków porozumienia politycznego.

18 października 2011 premier Vital, stosując się do podpisanego planu, złożył rezygnację na ręce prezydenta. 28 października 2011 Rajoelina nowym szefem rządu mianował Omera Beriziky'ego, zgłoszonego przez obóz byłego prezydenta Alberta Zafy'ego.

Przypisy

2009 w Afryce
Madagaskar w XXI wieku
Madagaskar
Madagaskar 2009
Madagaskar 2009
Zamieszki

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


We have taught people with zero experience, we have taught people who then went to University, we have taught people on the verge of going to prison, we have taught people who then set up their own companies, we have taught people one on one who get homeschooled, we have taught groups of people at community centers, we have taught people with mental illnesses, we have taught people with terminal illnesses, we have taught people at convention and we teach people online.
When the student is ready the teacher will appear...no matter what, where or who you are!
This is how you can read all of our content, get all the infomation when things are in a working progress, speak to all of our creators in a private and get first try on anything we create. Come and join the CrownRoot famila...we all make stuff!
If you want to get a feel for the creator of this website you can visit their personal instagram @southblessed but the Discord where you can get a feel for everyone who is involved in making the CrownRoot Community what it is!


text:
THE 9/11 TIMELINE
After I posted my article entitled THE 9/11 CROSS, I've received a few interesting e-mails.
It appears a few people are not real happy with my saying that since 9/11, I have learned that Islam, their so-called Prophet, and its followers, are all evil, murderous, bloodthirsty, sick.
And what makes me think that most Muslims, if not all Muslims, are evil?
Well, there's been suicide bombings, car bombings, beheadings, the torture of the innocent, the stated desire for mass murder, death threats against voices that Muslims disagree with - like say cartoonist and really anyone else who points out how Muslims insist to stay on the road of insanity.
But the big lesson, the one that all Americans received, well now that was on 9/11.
The year was 2001, and it was a clear September morning in New York. No one knew how that morning would change our country. For me, I believe that even those fanatical Muslim terrorists responsible for what was to happen - did not know what changes they would create.
For one thing, 9/11 showed Americans how we respond to evil.
7:58 a.m. - United Airlines Flight 175 departs Boston for Los Angeles, carrying 56 passengers, two pilots, and seven flight attendants. The Boeing 767 is hijacked after takeoff and diverted to New York.
7:59 a.m. - American Airlines Flight 11 departs Boston for Los Angeles, carrying 81 passengers, two pilots, and nine flight attendants. This Boeing 767 is also hijacked and diverted to New York.
8:01 a.m. - United Airlines Flight 93, a Boeing 757 carrying 38 passengers, two pilots, and five flight attendants, leaves Newark, N.J., for San Francisco.
8:10 a.m. - American Airlines Flight 77 departs Washington's Dulles International Airport for Los Angeles,
carrying 58 passengers, two pilots, and four flight attendants.
8:13 a.m. - American Flight 77's pilots last radio communication was made from the pilots to ground control, "twenty right American eleven." The Boeing 757 had been hijacked.
8:15 a.m. - Boston Air Traffic Control began unsuccessful attempts to contact the pilots of American Airlines Flight 77 after the plane failed to respond to an order to climb.
8:20 a.m. - American Flight 11 stopped transmitting its transponder signal, and veered northward and departed dramatically from the westward heading of its planned route. The controllers concluded that the plane had probably been hijacked.
8:24 a.m. - The following transmission was reportedly received from American Airlines Flight 11:
"We have some planes. Just stay quiet and you'll be okay ... we are returning to the airport. ...
Nobody move. Everything will be okay. If you try to make any moves, you'll endanger yourself and the airplane. Just stay quiet. Nobody move please we are going back to the airport .. don't try to make any stupid moves."
8:41 a.m. - One of pilots of United Airlines Flight 175 reported that he had overheard a transmission from hijacked Flight 11, he said,
"Ya we figured we'd wait to go to you center ah we heard a suspicious transmission on our departure out of Boston ah with someone ah, ah sound like someone sound like someone keyed the mike and said ah everyone ah stay in your seats."
Shortly thereafter, the last radio communication from United Airlines Flight 175 was made from the pilots and air traffic control, where one pilot says, "that's ah cut out ... did you copy that?"
8:46 a.m. - American Flight 11 from Boston crashes into the North Tower at the World Trade Center.
Later, human remains recovered from Ground Zero were identified as belonging to Flight 11's victims.
8:46 a.m. - American Airlines Flight 77 veered severely off course.
8:50 a.m. - American Airlines Flight 77 has its jet's transponder shut off.
8:56 a.m. - American Airlines Flight 77 has its last radio communication between the pilots and air traffic control.
The pilots' last transmission was, "ah direct FALMOUTH American seventy seven thanks."
9 a.m. - While this was going on in the air, President George W. Bush arrives at Sarasota, Florida, at Emma E. Booker Elementary School to visit children there.
White House Chief of Staff Andy Card informs the President that a plane has crashed into the World Trade Center.
9:03 a.m. - United Airlines Flight 175 from Boston crashes into the South Tower at the World Trade Center.
Later, like that of American Airlines Flight 11, human remains at Ground Zero are found belonging to the victims on United Airlines Flight 175.
The U.S. Federal Aviation Administration (FAA) shuts down all New York area airports.
9:05 a.m. - While President Bush is visiting a second-grade class, Andy Card comes into the classroom to interrupt the President and whispers to him that a second plane has struck the towers.
President Bush makes the decision to delay plans to address the tragedy, instead deciding to get more information first.
9:21 a.m. - Bridges and tunnels leading into New York City are closed.
9:25 a.m. - All domestic flights are grounded by U.S. Federal Aviation Administration.
9:27 a.m. - United Airlines Fight 93 was hijacked.
9:30 a.m. - United Airlines Fight 93's transponder signal ceased. At about this time, the plane apparently reversed direction and began flying toward the capital.
9:30 a.m. - President Bush meets privately with National Security Adviser Condoleezza Rice, who briefs him.
President Bush then delivers first remarks on the tragedy and asks for a moment of silence the victims and their families:
"Ladies and gentlemen, this is a difficult moment for America.
I, unfortunately, will be going back to Washington after my remarks. Secretary Rod Paige and [the] Lt. Governor will take the podium and discuss education. I do want to thank the folks here at -- at Booker Elementary School for their hospitality.
Today, we've had a national tragedy. Two airplanes have crashed into the World Trade Center in an apparent terrorist attack on our country.
I have spoken to the Vice President, to the Governor of New York, to the Director of the FBI, and have ordered that the full resources of the federal government go to help the victims and their families, and -- and to conduct a full-scale investigation to hunt down and to find those folks who committed this act.
Terrorism against our nation will not stand.
And now if you [would] join me in a moment of silence.
May God bless the victims, their families, and America.
9:38 a.m. - American Airlines Flight 77 was flown into the Pentagon and exploded, according to numerous eyewitnesses on the ground.
The NTSB places the time of impact of Flight 77 into the Pentagon at 9:37:45.
A Minnesota National Guard C-130 that had just taken off from nearby Andrews Air Force Base followed the jetliner in the seconds before it crashed. The pilot of the C-130, who described the plane, provided the following account:
"It was like coming up to an intersection. When air traffic control asked me if we had him in sight, I told him that was an understatement - by then, he had pretty much filled our windscreen. Then he made a pretty aggressive turn so he was moving right in front of us, a mile and a half, two miles away. ...
They told us to turn and follow that aircraft - in 20-plus years of flying, I've never been asked to do something like that. With all of the East Coast haze, I had a hard time picking him out.
The next thing I saw was the fireball. It was huge. I told Washington the airplane has impacted the ground. Shook everyone up pretty good. I told them the approximate location was close to the Potomac. I figured he'd had some in-flight emergency and was trying to get back on the ground to Washington National.
Suddenly, I could see the outline of the Pentagon. It was horrible. I told Washington this thing has impacted the west side of the Pentagon."
9:43 a.m. - President Bush's motorcade arrives at Sarasota's airport and pulls up close to Air Force One. He learns a plane has hit the Pentagon as the motorcade gets near the airport.
President Bush immediately boards the plane. Security then does an extra-thorough search of all the baggage for the other passengers, delaying its takeoff.
9:55 a.m. - President Bush finally departs the Saratoga, Florida, airport on Air Force One without any fighter escort. Air Force One takes off and quickly gains altitude. Once the plane reaches cruising altitude, it flies in circles.
9:59 a.m. - The South Tower starts to collapse after burning for approximately 56 minutes.
10 a.m. - Aboard Air Force One while headed to Louisiana, President Bush calls Vice President Dick Cheney and puts America's military on a high alert status. It was the highest alert status since the Cuban Missile Crisis in October of 1962.
The President continues going through reports from his staff, which also includes erroneous reports that a car bomb had struck the State Department. Then he gets news that a plane has crashed near Pittsburgh.
10:05 a.m. - The South Tower at the World Trade Center collapses.
10:05 a.m. - The capitol of the United States and the White House are evacuated. The first time since the War of 1812 when the British burned Washington to the ground.
10:06 a.m. - A large section of one side of The Pentagon collapses.
Todd Beamer
 10:06 a.m. - United Airlines Flight 93 crashes in a wooded area near Somerset, Pennsylvania, after passengers confront hijackers.
One passenger, an American by the name of Todd Beamer, calls his wife on a cell phone and tells her of the plan to overpower the Muslim hijackers.
The connection remains open after Todd puts the phone down. Lisa Beamer hears her husband tell the other passengers, "Let's roll," signaling the start of the attack.
10:28 a.m. - The North Tower at the World Trade Center collapses.
10:32 a.m. - Vice President Dick Cheney calls President Bush and tells him of a threat to Air Force One.
President Bush is also informed that it would take between 40 to 90 minutes to get a protective jet fighter escort up to Air Force One. Because of this information, Air Force One turns toward Louisiana.
10:40 a.m. - Vice President Cheney called the President and informed him that The White House had just received a threat against Air Force One. The caller had used its code word, "Angel," suggesting terrorists had inside information.
President Bush told an aide, "Air Force One is next."
Everyone on the plane knew that President Bush was angry that we were attacked, and this news didn't help to make things better. "We're going to find out who did this," the President told Vice President Cheney, "and we're going to kick their asses."
Vice President Cheney urges President Bush not to return to Washington, saying, "There's still a threat to Washington." Secretary of State Rice agreed, and had told the President the same thing.
The Vice President also voiced his concern that the terrorists might be trying to decapitate our government by trying to kill our leaders. President Bush agreed.
Air Force One took evasive action because there is still no fighter escort. Then within minutes those on board the president's plane could feel it bank suddenly and sharply to the left, its course now heading West to Barksdale Air Force Base in Louisiana.
10:59 a.m. - Two F-16s meet Air Force One as escorts. Piloted by Shane Brotherton and Randy Roberts from the Texas Air National Guard, this was the very same Texas Air National Guard that President Bush himself once served in as a Pilot.
11:29 a.m. - Four more fighters jets join up to now protect Air Force One.
11:40 a.m. - President Bush arrives at Barksdale Air Force Base, Louisiana, where he makes a series of telephone calls from the Base Commanding General's conference room.
The President tells Vice President Dick Cheney, in one telephone call, "It's the faceless coward that attacks."
He also talks to Defense Secretary Donald Rumsfeld, and then talks to New York Sen. Charles Schumer, D-N.Y. Both cannot say where they are, even to the President of the United States.
12:36 p.m. - President Bush gives a short speech at Barksdale Air Force Base in Louisiana that is taped and played by the networks at 1:04 p.m
1:04 p.m. - President Bush speaks to our nation from a briefing room at Barksdale Air Force Base, Louisiana.
His address to us was simple, short, reassuring, and to the point:
"I want to reassure the American people that the full resources of the federal government are working to assist local authorities to save lives and to help the victims of these attacks.
Make no mistake: The United States will hunt down and punish those responsible for these cowardly acts.
I've been in regular contact with the Vice President, the Secretary of Defense, the national security team and my Cabinet. We have taken all appropriate security precautions to protect the American people.
Our military at home and around the world is on high alert status, and we have taken the necessary security precautions to continue the functions of your government.
We have been in touch with the leaders of Congress and with world leaders to assure them that we will do whatever is necessary to protect America and Americans.
I ask the American people to join me in saying a thanks for all the folks who have been fighting hard to rescue our fellow citizens and to join me in saying a prayer for the victims and their families.
The resolve of our great nation is being tested. But make no mistake: We will show the world that we will pass this test. God bless."
1:15 p.m. - President Bush departs the conference room for Air Force One in a camouflaged Humvee. He talks to Vice President Dick Cheney again while en route to Offutt Air Force Base in Nebraska.
The President then schedules a 3 p.m. meeting with his National Security Staff.
He also talks with New York Mayor Rudy Giuliani and Gov. George Pataki, saying, "I know your heart is broken and your city is strained, and anything we can do - let me know." .
2:50 p.m. - Air Force One lands at Offutt Air Force Base near Omaha, Nebraska. President Bush stays on the plane for about 10 minutes before entering United States Strategic Command at 3:06p.m.
The President is taken into an underground bunker designed to withstand a nuclear blast.
Once there, the President uses an advanced strategic command and communications center to teleconference directly with Vice President Cheney, National Security Advisor Rice, Defense Secretary Rumsfeld, and members of the National Security Council, Deputy Secretary of State Richard Armitage, CIA Director Tenet, and Transportation Secretary Norman Mineta.
The meeting ended at 4:15 p.m..
4:33 p.m. - President Bush then departs for Washington. While headed to Washington, he calls First Lady Laura Bush and says, "I'm coming home, see you at the White House." He then gets to work on his prime-time speech to the nation.
At around 6 p.m. - Members from both sides of Congress, the House of Representatives and the Senate, make a joint statement regarding the attacks. They end their press conference with the singing of "God Bless America".
6:46 p.m. - President Bush arrives at White House to prepare for address to the nation.
8:30 p.m. - President Bush speaks to nation from The Oval Office, and says,
"Good evening. Today, our fellow citizens, our way of life, our very freedom came under attack in a series of deliberate deadly terrorist acts.
The victims were in airplanes or in their offices: secretaries, businessmen and women, military and federal workers, moms and dads, friends and neighbors.
Thousands of lives were suddenly ended by evil, despicable acts of terror.
The pictures of airplanes flying into buildings, fires burning, huge structures collapsing have filled us with disbelief, terrible sadness and a quiet, unyielding anger.
These acts of mass murder were intended to frighten our nation into chaos and retreat. But they have failed. Our country is strong. A great people has been moved to defend a great nation.
America was targeted for attack because we're the brightest beacon for freedom and opportunity in the world. And no one will keep that light from shining.
Today, our nation saw evil, the very worst of human nature, and we responded with the best of America, with the daring of our rescue workers, with the caring for strangers and neighbors who came to give blood and help in any way they could.
Immediately following the first attack, I implemented our government's emergency response plans. Our military is powerful, and it's prepared. Our emergency teams are working in New York City and Washington, D.C., to help with local rescue efforts.
Our first priority is to get help to those who have been injured and to take every precaution to protect our citizens at home and around the world from further attacks.
The functions of our government continue without interruption. Federal agencies in Washington which had to be evacuated today are reopening for essential personnel tonight and will be open for business tomorrow.
Our financial institutions remain strong, and the American economy will be open for business as well.
The search is underway for those who are behind these evil acts. I've directed the full resources for our intelligence and law enforcement communities to find those responsible and bring them to justice.
We will make no distinction between the terrorists who committed these acts and those who harbor them.
I appreciate so very much the members of Congress who have joined me in strongly condemning these attacks.
And on behalf of the American people, I thank the many world leaders who have called to offer their condolences and assistance. America and our friends and allies join with all those who want peace and security in the world and we stand together to win the war against terrorism.
Tonight I ask for your prayers for all those who grieve, for the children whose worlds have been shattered, for all whose sense of safety and security has been threatened.
And I pray they will be comforted by a power greater than any of us spoken through the ages in Psalm 23, Even though I walk through the valley of the shadow of death, I fear no evil for you are with me.
This is a day when all Americans from every walk of life unite in our resolve for justice and peace. America has stood down enemies before, and we will do so this time.
None of us will ever forget this day, yet we go forward to defend freedom and all that is good and just in our world.
Thank you. Good night and God bless America."
8:35 p.m. - President Bush meets with his full National Security Council, followed roughly half an hour later by a meeting with a smaller group of key advisers.
President Bush and his advisers have already decided that Osama Bin Laden is behind the attacks.
CIA Director Tenet says that "al-Qaeda and the Taliban in Afghanistan are essentially one and the same."
President Bush says, "tell the Taliban we're finished with them."
8:35 p.m. - President Bush then attends another National Security meeting.
10:21 p.m. - After the meeting had ended, the Secret Service radio relays the news that President George W. Bush has gone upstairs to bed, "Trailblazer. Second floor of the residence."
Then it happened! It happened over night, it happened unconsciously, and it spread across the nation as if a strong wind had blown the dust off of it. And yes, it was something that our enemies always underestimate.
If there is one thing that American History shows, it shows that we argue and squabble and fight over issues and priorities. We disagree over the direction which our nation may be headed. Heck, we even argue over the weather.
On the overall we have always been like a family arguing. In 1861, well that was us at our worse when we took to killing each other over problems. But that was an extreme, and I thank God that we have yet to revisit such a time.
Today we still argue. We argue amongst ourselves and we can be pretty harsh at times. But like family, others should not make the mistake of thinking that we won't unite if we're attacked.
Our enemies, since our conception, have constantly made the mistake of assuming that since we argue that we must be so deeply divided as a nation that we would not come together during times of disaster, need, or attack.
Many out there don't understand the common thread that weaves its way through our society. It is our unity during times of need, whether it be disaster or war or some other calamity, that brings us together.
And yes, we have a genuine desire to defend America when we are attacked. Our sense of unity is what the Muslim terrorists awoke on 9/11.
So what happened on 9/11? Well, our federal and state governments worked by jumping into action. And for me, I believe providence had George W. Bush as our President at the time. He was absolutely the right man at the right moment in history.
And what did I personally learn since 9/11?
Well, I've learned that Saudi Arabia financed the hijackers. So to me, they are no different than the the Palestinians who danced in the streets when they saw Americans die on 9/11. Yes, I see that the Saudis who are financing the Muslim extremists as just more of our enemies.
I've learned that Muslims love bloodshed. And if not all, then I'm thinking it's probably most.
And if maybe there are those who do not subscribe to all of the Quran, then I have to ask why? Why are they a part of such a murderous group?
Why subscribe to the Quran when it calls repeatedly for blood and murder?
Calls like in the Quran (8:39), where it says, "So fight them until there is no more non-Muslims and all submit to the religion of Allah alone"
Why be in such a religion that calls for murder and blood?
I seems to me that those who follow that religion simply want violence. The followers of Islam choose to follow a religion of hate and murder, of blood and violence. It seems they want to destroy. Since 9/11, I have learned that most, if not all, Muslims are crazed with a sick sort of blood lust.
Friends, I believe that President George W. Bush was right when he said,
"Our response involves far more than instant retaliation and isolated strikes. Americans should not expect one battle, but a lengthy campaign unlike any other we have ever seen. It may include dramatic strikes visible on TV and covert operations secret even in success.
We will starve terrorists of funding, turn them one against another, drive them from place to place until there is no refuge or no rest.
And we will pursue nations that provide aid or safe haven to terrorism. Every nation in every region now has a decision to make: Either you are with us or you are with the terrorists."
So what should be America's response to the evil called Islam?
We must fight it everywhere we can, in every way we can. We must stop the spread of their religion of hate in America. We must constantly keep in mind that Islam is Anti-Democracy.
We must publicize their barbaric behavior, their hatred of women, their planned out slaughter of anyone who is not Muslim, their attacks on Christians and Churches, their wanton violence, their desire to enslave.
We must stop Muslims from bringing Sharia Law here. We must stop Sharia Law from being used in any town or cities in America - no matter what their liberal allies like the ACLU or the Democratic Party says.
We must stop Sharia Law from being used in any nation that does not observe Religious Laws, like say Christian Cannon Laws, and only abides by Civil and Common Laws.
America's response to the evil called Islam should also be for us to get into the fight. We must vote for strong knowledgeable leaders who understand the threats to America.
We must be willing to use force against the Muslim threat - simply because force is the only thing they respect and understand.
And yes, I will never forget!
Story by Tom Correa
Nusrat Borsha March 26, 2017 at 12:29 PM
I really have enjoyed this. Hey, Thanks for sharing this. For Muslim Entrepreneur business setup listening and communication and contacts are reall very important. Positivity in this can make the business successful.
9/11: After The Attack
Historians - Why I Don't Always Trust Them!
Horses - May God Bless Murphy My Son!
Wyatt Earp -- Was Wyatt A Pimp?
Out of the Mouths of Babes - A Great Joke For Sund...
U.N. "Small Arms Treaty" Will Disarm Americans
American History: The Year 1871

redpajama_set_name: RedPajamaCommonCrawl


text:
A-Tisket, A-Tasket sheet music for voice and piano
By Ella Fitzgerald, Van Alexander - interactive, digital sheet music to download
Home > Scores > Instruments > Voice Sheet Music > Intermediate Voice Sheet Music > A-Tisket, A-Tasket
Ella Fitzgerald: A-Tisket, A-Tasket for voice and piano, intermediate voice sheet music. High-Quality and Interactive, transposable in any key, play along. Includes an High-Quality PDF file to download instantly. Licensed to Virtual Sheet Music® by Hal Leonard® publishing company.
A-Tisket, A-Tasket
by Ella Fitzgerald for voice and piano
About "A-Tisket, A-Tasket"
Digital sheet music for voice and piano
NOTE: chords and lyrics included.
Van Alexander (writer)
jazz, standards
-Select Instrument/Ensemble- piano, voice or other instruments piano solo choir (SATB: soprano, alto, tenor, bass) choir (SAB: soprano, alto, bass) choir (SSA: soprano, alto) orchestra/band (Rhythm) voice & other instruments (real book) voice, piano or guitar
More Ella Fitzgerald sheet music
More Jazz Voice Sheet Music
More Voice and Piano Sheet Music
I'm Beginning To See The Light for voice and piano
Ev'ry Time We Say Goodbye for voice and piano
I Got It Bad And That Ain't Good for voice and piano
Black Coffee for voice and piano
If You Can't Sing It (You'll Have To Swing It) for voice and piano
Easy To Love (You'd Be So Easy To Love) for voice and piano
I've Got My Love To Keep Me Warm for voice and piano
I'm Putting All My Eggs In One Basket for voice and piano
Ill Wind (You're Blowin' Me No Good) for voice and piano
Cheek To Cheek for voice and piano
Misty for voice and piano
by Sarah Vaughan
This Year's Kisses for voice and piano
by Billie Holiday
by Ella Fitzgerald
Body And Soul for voice and piano
More for voice and piano...


text:
Q: Initializing GridPanel and ArrayStore with empty array does not work When I initialize my ArrayStore with some data then I can insert new records and everything displays correctly. However, if I initialize the ArrayStore with an empty array then while the first record inserted works every subsequent insert overwrites the first record in the grid.
This seems a simple problem but I can't find a working way to initialize the grid as empty.
So what am I doing wrong?
Many thanks in advance!
var myData = [
    // Initializing with the following element works.
    //['Hyannis Connector',3456.9,'Hyannis Connector Bridle Path','Hyannis Connector/Baden Powell'],
    // Initializing with this element works but leaves an empty row in the grid..
    //[]
];

// create the data store
segmentStore = new Ext.data.ArrayStore({
    fields: [
       {name: 'trailName'},
       {name: 'segmentLength', type: 'float'},
       {name: 'startJunction'},
       {name: 'endJunction'},
    ]
});

// manually load local data
segmentStore.loadData(myData);

// create the Grid
segmentGrid = new Ext.grid.GridPanel({
    region: 'south',
    store: segmentStore,
    columns: [
        {header: 'Trail Name', width: 140, sortable: true, dataIndex: 'trailName'},
        {header: 'Segment Length', width: 75, sortable: true, dataIndex: 'segmentLength'},
        {header: 'Start Junction', width: 75, sortable: true, dataIndex: 'startJunction'},
        {header: 'End Junction', width: 75, sortable: true, dataIndex: 'endJunction'},
    ],
    stripeRows: true,
    height: 150,
    width: 600,
    title: 'Trail Segments in Route',
    layout: 'fit'
});

var defaultData = {
            trailName: segment.getTrailName(),
            segmentLength: segment.getLength(),
            startJunction: '',
            endJunction: ''
        };
        var recId = 3;
        var p = new segmentStore.recordType(defaultData, recId);
        segmentStore.insert(0, p);

A: The answer was provided in the ExtJS Forum.
I needed to ensure the record id of the new records was different.

redpajama_set_name: RedPajamaStackExchange


text:
Fiat inclusion in Dow Jones Sustainability World and Dow Jones Sustainability Europe indexes confirmed
Home General News Fiat inclusion in Dow Jones Sustainability World and Dow Jones Sustainability Europe...
For the second consecutive year, Fiat S.p.A. has been recognized as a sustainability leader with its inclusion in the Dow Jones Sustainability World and Dow Jones Sustainability Europe indexes, receiving a score of 93/100 compared to an average of 70/100 for companies in the Automobiles sector evaluated by SAM, the investment group specialized in sustainability investing.
DJSI World and DJSI Europe are the most prestigious equity indexes and admission is limited to companies judged best-in-class in the sustainable management of their businesses.
As such, they only include companies that are considered leaders from an economic as well as a social and environmental perspective. For 2010/2011, there has been a significant reduction in the number of companies admitted to the DJSI World Automobiles sector. In addition to Fiat, there are only two other constituents: BMW and Volkswagen.
The CEO of Fiat, Sergio Marchionne, made the following comment: "At Fiat we strive every day to find the right equilibrium point between economic logic and social and environmental responsibility to ensure we build something meaningful, better and long-lasting for all stakeholders.
The confirmation of Fiat's inclusion in the Dow Jones Sustainability Indexes is an important recognition that spurs us to continue to improve our standards and maintain them at the highest level."
During 2009, the Group achieved significant results.
On the environmental front, Fiat was recognized as the most eco-performing automaker in Europe, named as having the cars with the lowest CO2 emissions levels for both Fiat brand and the Group (source: Jato Dynamics).
With the MultiAir system for gasoline engines and the MultiJet II for diesel engines, Fiat Powertrain Technologies confirmed its position as a pace-setter in the powertrain field with innovative technologies targeted at reducing fuel consumption and CO2 emissions. This commitment continued in 2010 with the launch of the two-cylinder TwinAir that reduces CO2 emissions up to 30% over engines having the same performance.
As of 2009, Iveco's entire range of medium and heavy trucks and commercial vehicles is compliant with the Enhanced Environmentally-friendly Vehicles (EEV) emissions standard, the strictest in Europe.
CNH – Case New Holland completed development on the ABS SuperSteer™, the first application of ABS technology on tractors, that provides improved maneuverability and significantly enhanced safety, even on the steepest gradients.
Magneti Marelli's position as a leader in sustainable mobility was confirmed with major advances in telematic technologies, particularly in the area of infomobility.
Centro Ricerche Fiat continued in its role as the Group's center for scientific development, working intensely on various projects and international research platforms and filing 29 new patent applications during the year.
At the same time, the Group continued work to reduce the environmental impact of its production processes. As an example, Fiat Group Automobiles plants worldwide reduced CO2 emissions per vehicle produced by 12.6% over the previous year and water usage per vehicle produced by 9.7%.
With regard to our social commitment, 2009 was a very intense year as a result of the impacts of the international crisis on the real economy.
Fiat Group managed the effects of those difficult economic circumstances on employees with a profound sense of responsibility, even in the most critical situations. Investment to improve health and safety in the workplace continued and the indexes for the frequency of accidents and severity of accidents were both reduced over prior years.
The Fiat Group's concept of sustainability doesn't stop at the front gate either.
During the year, suppliers were also sensitized toward a more responsible management of their businesses through the dissemination of sustainability guidelines and an assessment of their level of conformity to those guidelines.
Fiat strengthened its commitment to local communities, committing €21.8 million (+16% over the prior year) to support their economic, social and cultural development.
The DJSI selection criteria examine a number of indicators in each of the three dimensions (economic, environmental and social) which comprise the concept of sustainability.
The economic dimension involves an analysis of corporate governance, risk management, code of conduct, brand management and the innovation process. Analysis of the environmental dimension covers the environmental reporting, policy and management system, responsible product management, the strategy for climate change and emissions reduction, and energy efficiency.
For the social dimension, factors taken into consideration include the development and management of human capital, commitment to local communities, health and safety in the workplace, supplier management and stakeholder engagement.
Previous articleNEW CHEVROLET AVEO TO BRING 'HOT-HATCH' STYLE TO SMALL CAR SEGMENT
Next articleBMW at the 2010 Paris Motor Show.


If you download Windows 7 DVD from the Internet, most likely it will be downloaded in English. Windows 7 Professional, was available in six different editions: Starter, Home Basic, Home Premium, Enterprise Ultimate. Download windows 7 luxury x64 service pack 1 standalone for x64 based systems.
Hiren' s BootCD PE is a new version based on Windows 10 PE x64. 7- Zip works for Windows 7 Vista, XP, NT, ME 98. Windows Update files load to windows/ software distribution / download, but installation fails. You can use 7- Zip on any computer, including a computer in a commercial organization.
Only Home Premium Professional Ultimate were widely available at retailers. Window 7 x64 sp 1. But unable to install: Cumulative Security Update for Internet Explorer 9 for Windows.
Of course I would know very little about how this works, but I understand that there is a process of verifying the integrity of files to. This article will guide you how to use AIO Boot to add Hiren' s BootCD PE to your USB drive. In this article, you will find direct download links to Windows 7 SP1 language packs for all available languages.
Download windows 7 luxury x64 service pack 1 standalone for x64 based systems. Windows 7 по- прежнему сохраняет графический интерфейс Aero, который был ещё в Windows Vista. Shake — В интерфейс Windows Aero добавлена новая функция Aero Shake, позволяющая свернуть все неактивные приложения движением мыши.
If you want to convert it to some other language, you will need to install the specific language pack for that language. Just between you me, including builds newer than the public betas, I' ve heard that one could obtain copies of Windows 7 from some not- so- sanctioned sources. The other editions focus on other markets such as the software development world enterprise use.
The FastPictureViewer Codec Pack contains image decoders ( codecs) that enables robust support for 45+ image formats Windows Photo Viewer, including RAW formats from more than 580 digital cameras in Windows Explorer, on Windows 7, Windows Photo Gallery, Windows Live™ Photo Gallery 8. You don' t need to register or pay for 7- Zip.
Also within Windows Media Center Windows Media Player 12, with full 64- c 30 · 7- Zip is a file archiver with a high compression ratio.
; Select the packages you need to install, select Next, and then follow the instructions to install Windows 7 and Windows Server R2 Service Pack 1 ( KB976932) from Official Microsoft Download Center. Windows 7 is a personal computer operating system that was produced by Microsoft as part of the Windows NT family of operating systems.
Windows 7' s server counterpart, Windows Server R2, was released at the. Feb 26, · This article describes a platform update for Windows 7 Service Pack 1 ( SP1) and Windows Server R2 SP1.
This update improves the range and performance of the following graphics and imaging p 15, · Install this update to resolve issues in Windows. Download Update for Windows 7 for x64- based Systems ( KBfrom Official Microsoft Download Center.


Award winning PGA Professional Sarah Walton and her team offer you a warm welcome to Belton Park Golf Clubs Professional Shop.
Here you will find a well stocked shop offering a mix of brands including Ping, Mizuno, Callaway, Titleist, Adidas, Under Armour, Sunderland plus many more. As part of the TGI buying group we also have access to most brands on the market, so if there is anything in particular you require, please just ask.
As a former Lancashire Ladies County Coach, Sarah offers simple and honest advice to help you 'Own Your Game'. Using GASP video analysis software and the GC2 launch monitor, lessons can be tailored from a simple fix to a full program of improvement.
A first class club fitting service for our major brands, utilising one of the most accurate launch monitors on the market, the GC2.
My well stocked shop offers a mix of top name brands and as a partner in the TGI buying group I have access to most of the other leading brands, so if you can't see what you are looking for then please just ask.
We are open 7 days a week (excluding Christmas day) and myself and my team are on hand to answer any questions or offer any support regarding any golf related queries. And although we endeavour to be competitively priced, more importantly we aim to offer a personal service to ensure that we meet your needs.