Data: 1/02–19/04/2023
Wydział: Rzeźba i Intermedia
Kierunek Rzeźba zaprasza uczniów ostatnich klas Szkół ponadpodstawowych artystycznych, Szkół Ogólnokształcących o profilu artystycznym, oraz uczniów innych Szkół średnich wykazujących zdolności manualne i zainteresowanie sztuką do wzięcia udziału w konkursie rzeźbiarskim im. Prof. Sławoja Ostrowskiego.
Celem Konkursu jest zainteresowanie młodzieży twórczością znakomitego artysty i pedagoga gdańskiej Akademii Sztuk Pięknych, prof. Sławoja Ostrowskiego, znamienitego rzeźbiarza i portrecisty.
Portret rzeźbiarski, któremu pozostawał wierny, jako temat konkursu, staje się kontynuacją tamtych twórczych poszukiwań.
Termin nadsyłania zgłoszeń do 19.04.2024
Rozstrzygnięcie Konkursu i ogłoszenie wyników na stronie internetowej Organizatora – 26.04.2024
Wręczenie nagród podczas przeglądu końcoworocznego 29.05.2024 godz. 12.30, Wydział Rzeźby i Intermediów ASP, Plac Wałowy 15 – parter (hol)
Załączniki:
Regulamin Konkursu – pobierz (26 KB) docx
Karta zgłoszeniowa – pobierz (14 KB) docx
Oświadczenie o samodzielnym wykonianiu prac konkurs – pobierz (130 KB) doc
Oświadczenie o udostępnieniu danych konkurs – pobierz (129 KB) docx
Sławoj Ostrowski profesor, ur. w 1943 r. w Słupcy, zmarł w 2018 r. Studiował w PWSSP w Gdańsku w latach 1963 – 1969, dyplom uzyskał w 1969 r. w pracowni prof. A Wiśniewskiego. Prowadził Pracownię Rzeźby. W latach 1990-1993 był prodziekanem Wydziału Rzeźby, 1993-1996 dziekanem Wydziału Rzeźby, od roku 1996 do 2002 prorektorem ASP, od 2005 do 2012 ponownie dziekanem Wydziału Rzeźby. Zrealizował wiele pomników i tablic pamiątkowych m.in.: pomnik Antoniego Abrahama w Pucku, pomnik Jakuba Wejhera w Wejherowie, pomnik Ludziom Morza w Gdańsku czy pomnik Kardynała Bolesława Kominka we Wrocławiu, jest współautorem pomnika Grudnia 70 w Gdyni. Autor wielu kameralnych popiersi, portretów prezentowanych na kilkudziesięciu wystawach zbiorowych i indywidualnych. W roku 2013 otrzymał medal Gloria Artis.
W swoim artystycznym credo pisał: „ Kolejne epoki tworzą własne wizerunki, tworzą własne kanony. Człowiek to przybliża się, to oddala od swej podobizny. Podzwonne dla portretu wybijano niejednokrotnie, a jednak tradycja portretu trwa, bo potrzeba nieustannego potwierdzania siebie w obrazie czy rzeźbie jest nadal silna. Chcemy wiedzieć jacy jesteśmy i jaki był człowiek w przeszłości.… Portret współczesny pragnie wniknąć w sferę przeżyć wewnętrznych człowieka, odsłonić to, co nieznane, oddalając pojęcie portretu jako wyobrażenia jednostki z zamiarem ukazania człowieka uniwersalnego. Jednakże portret pozostaje i chyba powinien pozostać jako obraz wybranego z milionów człowieka, konkretnej jednostki, przenosząc go w znacznie dłuższy niż życie ludzkie wymiar czasu.”