"Tylko bądź
W każdy dzień i każdą noc
Niech miłości płonie stos
Niech zapłonie z nami świat"
W każdy dzień i każdą noc
Niech miłości płonie stos
Niech zapłonie z nami świat"
- Wiem, że jestem przystojny, ale od tego chyba nie zemdlejesz - zaraz jednak pożałował tych kilku słów. Jego marzenie zmieniło nastawienie. Już wiedziała, że to będzie nieprzyjemna rozmowa. Kiedy tylko zaczął ją przepraszać chciała zatrzasnąć mu drzwi przed nosem. On jednak ubłagał ją o przenocowanie. Zrezygnowana ruszyła do kuchni. Na dworze było już ciemno więc postanowiła przygotować kolację. Postawiła na pizzę - jej popisowe danie. Zanim się obejrzała była cała w mące. To jej nocny przyjaciel postanowił rozruszać atmosferę. Nie wiedział jednak, że panna w każdej chwili może mu oddać. Nacierali się mąką przez dobre 10 minut. W końcu dziewczyna poślizgnęła się i upadła na zdezorientowanego chłopaka. Dzieliły ich milimetry. On postanowił je pokonać. Delikatnie musnął jej usta. Ta oddała pocałunek lecz po chwili przypomniała sobie, że to chłopak, którego ma dość. Zerwała się na równe nogi i pobiegła do pokoju na górę. On zaraz ruszył za nią. Zatrzasnęła mu drzwi przed nosem i opadła bezsilnie na podłogę zasłaniając ręką usta, a potem całą twarz.
Nie zważała na donośne pukanie i przeprosiny. Płakała. Tak bardzo bała się tego przyznać, ale to była nieunikniona prawda. Zakochała się w nim i to tak mocno. On czekał po drugiej stronie drzwi, ale nie zanosiło się na to by miała go wpuścić do pokoju. Zasnął pod nimi. Kiedy rano dziewczyna chciała wyjść z pokoju coś jej nie pozwalało. To była dobrze nam znana zapora. Chłopak jeszcze się nie obudził, a nawet nie miał zamiaru. Wiedziała, że jeśli tylko spróbuje wyjść ze swojej twierdzy będzie zmuszona do rozmowy o wczorajszym wybryku chłopaka i zapomnieniu dziewczyny. Czy nie prościej byłoby się przyznać do swoich uczuć? Odpowiedź jest prosta. Oczywiście, że tak, ale to nie jest takie łatwe do zrobienia. Szczególnie dla naszej bohaterki. Jednak doszło do niechcianej rozmowy. Dziewczyna nie chciała jej przeprowadzać, ale chłopak zagroził, że inaczej jej nie wypuści. Rozmawiali gdy nagle padło jedno ważne zdanie.- Ja po prostu Cię Kocham - panna szybko wybiegła z domu mrucząc pod nosem:
- I to sprawia mi najwięcej problemów - wsiadła do samochodu i ruszyła w kierunku miasta. Chciał jak najszybciej mieć te wydarzenia za sobą. Wróćmy do chwili obecnej gdyż główny bohater bardzo się niecierpliwi i co chwilę patrzy na mnie jakby chciał mi coś zrobić. A przecież jestem grzeczna. Opowiadam tylko historię dwóch szczęśliwie zakochanych osób, które nie mogą bez siebie ży...- Jak zaraz nie przestanie to ją trzepnę.
- Daj mi dokończyć bo jak ja cię trzepnę to nie wstaniesz - chłopak podniósł ręce w geście obronnym.
A więc dalej. Przez następne dni jasnowłosa znów unikała bruneta. I byłoby tak do dzisiaj gdyby nie ja.
- Wcale, że nie prawda - jęknął głośno ten idiota.
- Nie przerywaj bo jak wstanę to ty usiądziesz.
- No dobra, ale się streszczaj - jak on mi działa na nerwy. Czy nie może wysiedzieć kilku minut w spokoju? Co on małe dziecko czy co?
Postanowiłam zamknąć ich w schowku na instrumenty i wypuścić dopiero gdy się pogodzą.
- To był słaby pomysł - tym razem ie wytrzymałyśmy obie i krzyknęłyśmy tak głośno, że wskoczył pod stół.
- Och zamknij się wreszcie!!!
- Nie chcesz wyjść? Przecież już nic cię nie zatrzymuje.- to było dla niego dziwne zachowanie. Ona położyła mu głowę na ramieniu i odpowiedziała, że jednak coś ja tutaj trzyma. Zdziwiony chłopak zapytał co. I to nie od tak, tylko z wielkim przejęciem w głosie. Blondynka odpowiedziała mu pytaniem na pytanie.
- Czy jeśli teraz powiem, że Cie Kocham to wszystko będzie dobrze? - zapytała z zawahaniem w głosie pierwszy raz w życiu. Fede spojrzał w jej piękne, brązowe oczy. Położył jej rękę na policzku, a ona wtuliła się w jej zagłębienie. Czuła jego ciepło. To było takie przyjemne uczucie. Wiedziała, że go potrzebuje, ale zarazem czuła się potrzebna i jemu.
- Kocham Cię - odezwał się po chwili z czułością. Czekał tylko aż ona wypowie te magiczne słowa. Tak długi ich wyczekiwał.Kilka długich sekund później Ludmiła otworzyła oczy i powiedziała słowa, n a które tyle czekał.
- Ja też Cię Kocham. Tylko bądź - niczego więcej nie potrzebował. Podniósł dłonią jej podbródek i delikatnie ja pocałował. Siedzieli tak jeszcze kilka minut wspominając pobyt w domku za miastem.
- A teraz wróćmy do chwili obecnej. Pewna dwójka zakochanych, która doskonale znacie pokłóciła się. I czy warto marnować tak piękną historię dla małej kłótni?... Halo, słyszy mnie ktoś??? No halo!!! - spojrzałam w stronę Fede i Ludmi. To po to ja sobie nadwyrężam gardło żeby oni się teraz całowali... Chwila no tak. Przecież to o to chodziło. Żeby ich pogodzić. Wycofałam się na palcach z pokoju i ruszyłam do swojego domu. Zadanie wykonane. Pewnie zastanawiacie się kto opowiada tę historię. Będziecie zdziwieni. Jej największa przyjaciółka na całym świecie.
I żyli długo i szczęśliwie
Historia spisana przez Camilę Torres.
PS. Zaskoczeni???
Dopisek:
- Gdzie ona się podziała? Nie ma jej - zapytała zdziwiona zona Włocha.
- Cicho kobieto. Sama dobrze wiesz, że marzy mi się syn - Feder zabawnie poruszył brwiami. Ludmiła od razu zrozumiała o co chodzi. No nie! Zasłoniła firankę w pokoju. I jak ja teraz napisze drugą część?
__________________________________________________________________________________
Dziękuję wam za te 21 miesięcy spędzonych razem.
Podobało mi się pisanie bloga.
Oczywiście dziękuje wam również za 20.000 wyświetleń.
To dla mnie wiele znaczy.
Naprawdę wam Kocham.