Powróciła słoneczna i ciepła pogoda, a wraz z nią rozpoczął się najpiękniejszy okres jesieni. Nie chciałem zmarnować tego czasu i pojechać byle gdzie, ale tym razem zaplanowałem sobie niebanalną trasę, która nie tylko miała prowadzić mnie poprzez złote październikowe krajobrazy, ale także zmusić mnie do solidnej pracy. Postanowiłem pojechać w rzadko eksplorowane rejony, aby tym skuteczniej oderwać się od sztampowych wyzwań, które już dawno przestały być wyzwaniami i zaznać swoistego renesansu rowerowych doznań.
Niebanalność zaczęła się banalnie, bo przecież musiałem jakoś wyjechać z Krakowa. Trasa wzdłuż Wisły zaprowadziła mnie do Piekar. Potem przejechałem przez Liszki, a dojechawszy do Cholerzyna, skręciłem na zachód. Jeszcze tylko Mników, Baczyn, Zalas i nareszcie znalazłem się w okolicach, których piękno chciałem odkryć na nowo w magicznym świetle jesieni. Jechałem na północ. Minąłem Tenczynek, na chwilę odbiłem na zachód, ale już wkrótce skręciłem w prawo i dotarłem do Woli Filipowskiej. To właśnie tam zaczynał się najciekawszy, ale i najbardziej wymagający fragment dzisiejszej trasy – 25 kilometrów podjazdów i zjazdów, wąskich szlaków i ostrych zakrętów, ale przede wszystkim pięknych klimatów.
Początek był dość łatwy. Niby w górę, ale łagodnie, spokojnie, bez wysiłku. A potem skręciłem do… Paryża. Tak, to nie pomyłka. Paryż jest przysiółkiem wsi Nowa Góra. Kiedyś byłem w tej okolicy, ale wówczas jechałem nieco inaczej i nie miałem pojęcia, że wjazd do Paryża nie jest zwykłym pokonaniem jakiejś tam drogi, ale wymagającym podjazdem, na którym chwilowe nachylenie nierzadko przekracza 16%. A przecież to był dopiero początek. Gdy już wyjechałem na górę, kolejne kilometry były łatwiejsze, ale cały czas utrzymane w klimacie „góra – dół”, który nie dawał zbyt wielu szans na odpocznienie, ale nie pozwalał także na nudę. Wreszcie zjazd do Czernej. Myślałem, że to koniec poważnych wyzwań, ale srodze się zawiodłem. Oto mój GPS nagle i niespodziewanie „nakazał” mi skręt o niemalże 180⁰, kierując mnie na podejrzanie wąską i krętą drogę, która wyglądała bardziej na dojazd do prywatnej posesji, niż na pełnoprawny publiczny szlak komunikacyjny. To jednak nic, bo dopiero za zakrętem, przed moimi oczami ukazał się obraz wyzwania, które na mnie czekało. Cały czas w górę. Ostro w górę. Miejscami bardzo ostro w górę. Nie boję się podjazdów, a wręcz je uwielbiam, ale nie ukrywam, że tym razem było ciężko. A gdy już dotarłem na szczyt, pomyślałem, że tym razem to już na pewno koniec trudności i dalsza część trasy to „fraszka, igraszka”. I znów się pomyliłem. Zjechałem do głównej drogi, by zaraz później skręcić do Paczółtowic. Jakkolwiek droga znów wznosiła się, to w porównaniu z poprzednimi podjazdami była relaksacyjną rozrywką. Potem był oczywiście zjazd, na końcu którego czekał ostry zakręt w prawo. A za zakrętem ujrzałem… górę. Do szczytu nie było daleko. Jakieś 400 metrów. Tyle tylko, że średnie nachylenie przekraczało 12%, a ja miałem w nogach wcześniejsze harce. Górę pokonałem, ale bolało.
Na tym skończyły się poważne wyzwania. Zjechałem do Krzeszowic i bocznymi, krętymi drogami, dotarłem do Rudawy, a następnie do Więckowic, Bolechowic i wreszcie Modlniczki. To już były przedmieścia Krakowa i chociaż do domu miałem jeszcze 20 kilometrów, to nie wiązały się z nimi już żadne trudności. Gdy zsiadałem z roweru, licznik pokazywał ponad 120 przejechanych kilometrów i prawie 1300 metrów przewyższenia. Całkiem nieźle jak na tę porę roku.
Droga w okolicy Baczyna.
W… Paryżu.
Na szczycie podjazdu w Czernej.
Dyskretny urok jesieni.