Panowie
Franciszek Brodniewicz
Wielki amant polskiego kina urodził się 29 listopada 1892 w Kwilczu w rodzinie krawca. Zadebiutował na deskach teatru jeszcze przed ukończeniem gimnazjum. Do gimnazjum uczęszczał w Poznaniu (i tu uzyskał maturę) a debiut odbył się na scenie poznańskiego Teatru Polskiego w 1912 roku. W tym też teatrze przez następne dwa lata występował w rolach epizodycznych. Następnie grywał w teatrach prowincjonalnych specjalizując się w rolach amantów w dramatach i komediach. W sezonie 1920/21 uzyskał angaż w Teatrze Miejskim w Bydgoszczy. ... czytaj więcej
Idziemy do kina
Karuzela życia
Jeszcze tylko musi ją wydrzeć szponom pewnego finansowego rekina. W reżyseri Bolesława Micińskiego rzecz wyprodukowała Vita-Film, UWAGA! W obsadzie Bebe Bay! i Douglas... (ale Józef)
na podstawie
Premiera
Dziennikarz Jacek Trentkowski - w tej roli przystojny Harry Cort - w trakcie pobytu na plaży (zapewne dla rozrywki) widzi jak topi się dama. Dzielny dziennikarz śpieszy na pomoc i wyławia z wprawą wodną niezdarę. Zaskakującym zbiegiem okoliczności natychmiast się w niej zakochuje - na co może mieć wpływ tak powab własny Izy Norskiej jak i fakt, iż gra ona w tym filmie córkę milionera.
Zważywszy na sporą dysproporcję finansową jaka często zachodzi między osobą parającą się dziennikarstwem i osobą określaną mianem "milionera", bezpośrednie udanie się do domu ojca ukochanej z prośbą o jej rękę, gwarantuje mierny skutek. Dziennikarz Jacek, chcąc być blisko przedmiotu swego uwielbienia, decyduje się na finezyjny manewr zwany czasem "back door action", czyli: wprawdzie udaje się do domu ojca, ale nie prosi o rękę córki lecz o pracę dla siebie. W ten sposób zdobywa nowy zawód i w CV może sobie dopisać: "serwisant domowy przyboczny" czyli lokaj.
Przyłapany i wyczuwając w przystojnym rywalu konkurenta, chwyta się starego i sprawdzonego sposobu "łapaj złodzieja" i uderzeniem wyprzedzającym oskarża lokaja Jacka o jakąś zmyśloną kradzież, a fakt jej zaistnienia popiera swym autorytetem wynikającym z wyższego statusu zatrudnienia w domu ojca.
Szczęśliwym zbiegiem okoliczności w ręce fałszywie oskarżonego trafiają jak najbardziej autentyczne dowody machlojek sekretarza w postaci depeszy, z której wynika, że ów sfałszował czeki pana domu czym dobitnie go zrujnował.
Tylko dzięki staraniom lokaja (a byłego dziennikarza) prawda jak oliwa na wierzch wypływa. Przeniewierczy sekretarz idzie siedzieć.
I już nic nie stoi na drodze do szczęścia, którego treścią jest ślub Jacka Trentkowskiego ze swą ukochaną.
Powyższe napisałam na podstawie z trudem wyszukanych szczątkowych informacji, bo sam film nie zachował się do dnia dzisiejszego.
Mimo fatalnych recenzji jakimi go wówczas potraktowano, trochę szkoda. W obsadzie poza Harry Cortem są tu prawie sami debiutanci, to mogło być ciekawie. W dodatku najczęściej debiutanci jednorazowi, to znaczy - był to ich jedyny występ w przedwojennym polskim kinie. Nic o nich nie udało mi się znaleźć, ale prace wyszukiwawcze trwają.
Śliczna Iza Norska, z wykształcenia skrzypaczka po konserwatorium muzycznym ukończonym w Berlinie, przed "Karuzelą życia" wystąpiła w jednym filmie: "9. 25. Przygoda jednej nocy", po "Karuzeli" już więcej w filmie nie zagrała, a w 1939 roku wraz synem wyemigrowała do Iraku, gdzie mieszkała jej siostra Paulina, zamężna z paszą Maxem Makowskim.
Jan Rogoziński po tym debiucie dorobił się jakiejś kinematograficznej historii: wystąpił w czterech filmach, pracował jako asystent reżysera i kierownik zdjęć.
Gwiazdą niewątpliwą był Harry Cort (prywatnie: książę Stanisław Józef Gedyminowicz-Bielski).
I tylko on uzyskał w miarę dobre recenzje. Pisano wręcz, że się rehabilitował za swój beznadziejny występ w filmie "Halka" z tego samego roku. Niewiele pochwały widać dały, bo więcej się na ekranie nie pojawił.
Doprawdy film musiał pachnieć świeżością skoro tyle w nim było nowalijek, znaczy: debiutantów. Dodam jeszcze, że reżyser i jednocześnie autor scenariusza, Bolesław Miciński, również był debiutantem. Wytwórnia Vita-Film też. I w obu przypadkach na debiucie się skończyło.
Reżyseria
Kierownictwo artystyczne
Scenariusz
Zdjęcia
Scenografia
Edward Sten
Richard Bohm
Jan Rogoziński
Czesław Niedzielski
Józef Douglas
Rysio Miciński
Produkcja
j. s.
źródło: Tęcza 1930.08.30 R.4 Nr35 - 35/52
Troche humoru
ROZMOWY DYMSZY Z KRUKOWSKIM
Dymsza pyta Krukowskiego:
- Jaka jest różnica między mrowiskiem i kanapą?
- Nie wiem.
- Siądź na mrowisku, a przekonasz się.
- Ale za to ty nie wiesz, jaka jest różnica między fortepianem i śledziem.
- Rzeczywiście, nie wiem.
- To nie kupuj fortepianu, bo ci dadzą śledzia.
Dymsza pyta Krukowskiego:
- Jaka jest różnica między mrowiskiem i kanapą?
- Nie wiem.
- Siądź na mrowisku, a przekonasz się.
- Ale za to ty nie wiesz, jaka jest różnica między fortepianem i śledziem.
- Rzeczywiście, nie wiem.
- To nie kupuj fortepianu, bo ci dadzą śledzia.


Felietony


Czas na reklame


Animacje
Panie
Nora Ney
Femme fatale polskiego filmu
Urodzona w zamożnej rodzinie (ojciec zajmował się handlem drewnem) jako jedna z pięciorga rodzeństwa od najmłodszych lat wykazywała niezależny charakter. Wcześnie osierociła ją matka, a ojciec ponownie się ożenił. Utalentowana muzycznie, od szkolnych lat zafascynowana kinem marzyła o karierze aktorskiej. Inne był oczekiwania ojca co prowadziło do ostrych spięć i „aresztów” domowych w obawie by córka zbyt wcześnie nie wybrała samodzielnej drogi życiowej. ... czytaj więcej
Konstruktorzy
Piotr Lebiedziński
... czytaj więcej