Słowa mogą zranić, nawet na wiele lat. Czy zastanawiamy się nad godnością osób, z którymi rozmawiamy? Czy patrzymy na bliźniego jak na Chrystusa?
Słuchałem nie tak dawno opowieści naszych misjonarzy z Rwandy na temat ludobójstwa, które wydarzyło się 30 lat temu w tym afrykańskim kraju. To, co mnie najbardziej uderzyło, to fakt, że kilka dni przed tragicznymi wydarzeniami ci ludzie żyli obok siebie, mieli nawet mieszane rodziny, niektórzy się przyjaźnili. I raptem po swoistej „kampanii nienawiści” wzięli maczety w dłoń i zabijali. Ostatnio czytałem też o trudnej historii polsko-ukraińskiej z pierwszej połowy XX w. Mam na myśli nie tylko zbrodnię wołyńską, lecz także liczne polskie akcje polonizacyjne i pacyfikacyjne w Galicji Wschodniej i na Wołyniu, do których ciężko jest nawet dzisiaj nam Polakom się przyznać. I znowu uderzyło mnie w tych relacjach to, że żyli ze sobą, mieli mieszane rodziny, przyjaźnili się, ale pod wpływem propagandy, chciałoby się powiedzieć „niewinnych” słów, nagle stali się wrogami, chwycili za broń i się mordowali.
Artykuł pochodzi z Miesięcznika Różaniec – MARZEC 2024 r.