Wyznaczenie i przebieg rozprawy
Wyznaczenie i przebieg rozprawy
Wyznaczenie i przebieg rozprawy
Krok: wyznaczenie rozprawy
Krok: wywołanie sprawy
1. Wywołanie sprawy, jak wyjaśnił Sąd Najwyższy, nie polega na ogłoszeniu przez protokolanta na korytarzu sądowym, w miejscu, gdzie znajdują się strony lub ich pełnomocnicy, przystąpienia do rozpoznania określonej sprawy. Wywołanie sprawy polega na ogłoszeniu przez sędziego przewodniczącego przystąpienia do rozpatrywania sprawy ze wskazaniem stron postępowania i przedmiotu sporu (por. wyrok SN z dnia 1 grudnia 2004 r., III CK 15/04, niepubl.).
2. Czynność protokolanta, polegająca na odczytaniu na korytarzu sądowym treści wokandy jest zatem jedynie czynnością techniczną mającą charakter organizacyjno-porządkowy.
Krok: sprawdzenie prawidłowości doręczenia
Sąd obowiązany jest sprawdzić, czy osoby wezwane i zawiadomione o terminie rozprawy, zostały poinformowane o niej w sposób prawidłowy, a zatem sprawdza prawidłowość doręczenia. Jeżeli strony zostały zawiadomione/wezwane prawidłowo, wówczas kontynuuje rozprawę.
Krok: odroczenie rozprawy
Jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość w doręczeniu wezwania, rozprawa ulega odroczeniu.
Stosownie do treści art. 2141 § 1 k.p.c. usprawiedliwienie niestawiennictwa z powodu choroby stron, ich przedstawicieli ustawowych, pełnomocników, świadków i innych uczestników postępowania, wymaga przedstawienia zaświadczenia potwierdzającego niemożność stawienia się na wezwanie lub zawiadomienie sądu, wystawionego przez lekarza sądowego. Przepisu nie ma jednak zastosowania się do osób pozbawionych wolności, których usprawiedliwianie niestawiennictwa z powodu choroby regulują odrębne przepisy.
Krok: przedstawienie stanowisk stron
1. Po wywołaniu sprawy sąd udziela głosu stronom, w tej kolejności, że najpierw swoje stanowisko prezentuje powód, a następnie pozwany.
2. Jeżeli w sprawie bierze udział prokurator, na jego żądanie sąd udziela mu głosu w każdym stanie rozprawy.
3. Na rozprawie, sąd przez zadawanie pytań stronom dąży do tego, aby strony przytoczyły lub uzupełniły twierdzenia lub dowody na ich poparcie oraz udzieliły wyjaśnień koniecznych dla zgodnego z prawdą ustalenia podstawy faktycznej dochodzonych przez nie praw lub roszczeń. W ten sam sposób sąd dąży do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, które są sporne.
4. Sąd poucza stronę niezastępowaną przez adwokata, radcę prawnego, rzecznika patentowego lub Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej o treści art. 162 § 1, art. 20512 § 2, art. 229 i art. 230.
5. Sąd ma obowiązek także pouczyć strony o możliwości ugodowego załatwienia sporu, w szczególności w drodze mediacji.
6. W razie uzasadnionej potrzeby przewodniczący może udzielić stronom niezbędnych pouczeń, a stosownie do okoliczności zwraca uwagę na celowość ustanowienia pełnomocnika procesowego.
7. Strona może aż do zamknięcia rozprawy przytaczać fakty i dowody na uzasadnienie swoich wniosków lub dla odparcia wniosków i twierdzeń strony przeciwnej. Jeżeli jednak będą one spóźnione, sąd je pominie.
Patrz także:
Skierowanie stron do mediacji na wniosek stron
Skierowanie stron do mediacji z urzędu
Skierowanie stron do mediacji na posiedzeniu przygotowawczym
Krok: zgłoszenie żądań i wniosków na rozprawie
1. Po wywołaniu sprawy strony - najpierw powód, a potem pozwany - zgłaszają ustnie swe żądania i wnioski oraz przedstawiają twierdzenia i dowody na ich poparcie.
2. Strony mogą także wskazywać podstawy prawne swych żądań i wniosków.
3. Każda ze stron obowiązana jest do złożenia oświadczenia co do twierdzeń strony przeciwnej, dotyczących faktów.
4. Każda ze stron jest obowiązana do złożenia oświadczenia co do twierdzeń strony przeciwnej dotyczących faktów. Strona jest przy tym obowiązana wyszczególnić fakty, którym zaprzecza.
Krok: przedstawienie wniosków, twierdzeń i dowodów strony
W razie nieobecności strony na rozprawie przewodniczący lub wyznaczony przez niego sędzia sprawozdawca przedstawia jej wnioski, twierdzenia i dowody znajdujące się w aktach sprawy.
Krok: rozpoznanie sprawy
1. Sąd może zarządzić oddzielną rozprawę co do pozwu głównego i wzajemnego, jako też co do jednego z kilku roszczeń połączonych w jednym pozwie, bądź to głównym, bądź wzajemnym, albo w stosunku do poszczególnych współuczestników.
2. Sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli są one ze sobą w związku lub mogły być objęte jednym pozwem.
3. Sąd może także ograniczyć rozprawę do poszczególnych zarzutów lub zagadnień wstępnych.
4. Od zarządzeń przewodniczącego wydanych w toku rozprawy strony mogą odwołać się do sądu. Przepis ten dotyczy wyłącznie przewodniczącego posiedzenia i jego czynności decyzyjnych w formie zarządzeń wydawanych tylko w toku rozprawy. Ustawa nie określa terminu do tego odwołania, jednakże zasadność niezwłocznego odwołania się przez stronę może wynikać z toku postępowania i narastających oraz podejmowanych kolejno czynności zapewniających dynamikę procesu. Rozstrzygnięcie sądu w przedmiocie odwołania wydaje cały skład sądu (art. 47 k.p.c.) w formie postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie, jednakże może ono być poddane kontroli w trybie art. 380 k.p.c.
Krok: postępowanie dowodowe oraz roztrząsanie jego wyników
Rozprawa, stosownie do okoliczności, obejmuje także postępowanie dowodowe i roztrząsanie jego wyników.
Krok: zamknięcie rozprawy
1. Przewodniczący zamyka rozprawę po przeprowadzeniu dowodów i udzieleniu głosu stronom.
2. Można zamknąć rozprawę również w wypadku, gdy ma być przeprowadzony jeszcze dowód przez sędziego wyznaczonego lub przez sąd wezwany albo gdy ma być przeprowadzony dowód z akt lub wyjaśnień organów administracji publicznej, a rozprawę co do tych dowodów sąd uzna za zbyteczną.
3. Sąd może zamkniętą rozprawę otworzyć na nowo.