Istnieje już temat dla pomocy merytorycznej i researchu oraz pomocy językowej, ale co, kiedy są pytania i wątpliwości niepasujące do żadnego z tych dwóch tematów? Właśnie im dedykuję ten wątek.
Macie jakieś pomysły, co do których nie jesteście pewni i wolicie wiedzieć, czy warto się za nie brać, jeszcze przed pisaniem? – to przykład jednego z takich pytań.
Przepraszam za tak krotki wstęp powyżej – nigdy nie byłam w ich pisaniu dobra.
By jakoś rozwinąć ten wątek, zadam pierwsze pytanie:
Planuję napisać cykl opowiadań – pierwsze już napisałam i za jakiś czas zamierzam wziąć się za następne. Przyszedł mi do głowy pomysł, by właśnie w tym drugim wyjawić, że jeden z głównych bohaterów pierwszego jest w fantastyczną istotą, elfem konkretnie. Czy tego typu rewelacja nie powinna zostać podana tak późno? Dla pierwszego opowiadania fantastyczne pochodzenie tego bohatera nie jest potrzebne.
A czy ta informacja jest istotna dla fabuły drugiego opowiadania? Bo jeśli nie, to może poczekać.
Edit: Ewentualnie można wspomnieć bez rozwijania tematu, żeby nie wyskakiwać z tym później jak Filip z konopi.
Jakiś błyskotliwy tekst z internetów.
Opowiadanie to krótka, skondensowana forma: nie ma zbytnio miejsca na backstory dla każdej postaci albo opisywanie wszystkich niuansów świata. Rzeczy zbędne dla aktualnej fabuły należy pominąć. Dlatego nie ma potrzeby, żeby zagłębiać się w szczegóły, pod warunkiem jednak, że zachowa się żelazną dyscyplinę, tzn. przystojny blondyn z pierwszego tekstu nie może w kolejnym zmienić się w atrakcyjną brunetkę. Dlatego warto sygnalizować niektóre sprawy (np. zaznaczyć że Twój elf to elf, ale bez szczegółów), a jego historię rozwinąć w kolejnym tekście (jeżeli oczywiście pełni w nim ważną rolę).
Takie szczegóły traktuj jako furtki do kolejnych historii. Jeżeli w pierwszym tekście zarzucisz haczyk (w postaci szczegółu dotyczącego jednej z postaci), a w kolejnych będziesz rozwijać żyłkę i umiejętnie kręcić kołowrotkiem, to z pewnością wzbudzisz zainteresowanie czytacza. Nie warto od razu wykładać wszystkich kart, niech czytacz sam sobie poskłada całość z poszczególnych opowiadań – wtedy będzie dumny ze swoich zdolności czytania ze zrozumieniem i z autora, który poważnie traktuje swoich czytelników.
Często bywa tak, że nie planujemy pisania cyklu, tylko po napisaniu jednego tekstu jego bohaterowie/świat/możliwości tak nam się spodobają, że piszemy opowiadanie drugie, trzecie, czwarte... Tak jakoś samo wychodzi ;)
Wtedy zupełnie naturalnie rozwijamy świat i bohaterów, dodajemy nowe elementy, łączymy wątki i poszczególne historyjki. Wracamy do wcześniejszych tekstów, które przerabiamy/skracamy/pompujemy, żeby nadać wszystkim podobna objętość (To ważne! Teksty muszą mieć zbliżoną długość, żeby potem ładnie prezentować się w gotowej powieści. Bo to więcej niż pewne: po napisaniu dwóch-trzech opowiadań każdy pomyśli: jeszcze tylko kilka i będę miał/miała wymarzoną...). Korzystamy z wcześniej zostawionych furtek i zawzięcie kręcimy kołowrotkiem, żeby wyciągnąć z głębiny bohaterów drugoplanowych. Fajna zabawa ;) Polecam serdecznie.
A, to zależy. Czym się w Twoim świecie charakteryzują elfy? Czy ma to sens, żeby elf próbował uchodzić za nie-elfa? Przepraszam za dobór przykładów, ale:
Jeżeli w pierwszym opowiadaniu nie będzie żadnych wskazówek co do pochodzenia bohatera, to nagła rewelacja może przeszkadzać – ale nie muszą to być wskazówki wprost. Opracuj sobie najpierw, jakie te elfy są, a potem możesz wspomnieć, tak mimochodem, kilka elfich cech u Twojego bohatera. W ten sposób czytelnik będzie wiedział, że on jest jakiś inny, może nawet się domyśli (jeśli to odpowiednio rozegrasz), i ucieszy się, kiedy potwierdzisz jego przypuszczenia.
Niniejszy komentarz, wszystkie występujące w nim postacie i wydarzenia są fikcyjne. Żadne zwierzęta nie ucierpiały podczas tworzenia tego komentarza. Maras jest piękny i dobry. Metro Goldwyn Mayers. Wraa.
Wszystko zależy od budowy świata przedstawionego. Jeśli piszesz np. jakieś urban fantasy, w którym magiczne istoty żyją ukrywając się wśród zwykłych ludzi, mocno się od nich nie różniąc na pierwszy rzut oka, to wtedy taka rewelacja nie sprawiałaby problemu. Jeśli piszesz bardziej klasyczne fantasy, to o ile bohater nie ukrywa swojego pochodzenia celowo, to drugie opowiadanie to nieco za późno na taką informację, przydałoby się wspomnieć o tym wcześniej. Nie trzeba mocno się na tym skupiać, ale jedno rzucone wcześniej zdanie sprawi, że czytelnik nie będzie zdezorientowany.
Bardzo dziękuję za wszystkie rady. :-)
Przymierzam się do poprawiania pierwszego opowiadania i zamierzałam dorzucić wstawki, jak zasugerował Algir, na wzór tego, co zrobiła pewna mangaczka – przez niemal całą serię zarzucała drobnymi wskazówkami, które łatwo można było przeoczyć, a nawet uznać w niektórych przypadkach za niedopatrzenia, by ostatecznie zaserwować plot twist wywracający wszystko do góry nogami.
U mnie z kolei to nie jest tak, że ten Elf działa w ukryciu. Otoczenie dobrze wie, kim jest, tylko czytelnik jeszcze na tym etapie nie musi. Myślałam w pierwszym opowiadaniu dodać wzmianki sugerujące, że ten Elf ma bardzo czuły słuch. W następnym tekście w zasadzie czytelnikowi nie będzie potrzebna do szczęścia informacja o elfim pochodzeniu, więc może tylko wspomnę, że wygląda jak dziewczyna udająca faceta. :-)
zarzucała drobnymi wskazówkami, które łatwo można było przeoczyć, a nawet uznać w niektórych przypadkach za niedopatrzenia
O, i to bardzo dobry pomysł.
W następnym tekście w zasadzie czytelnikowi nie będzie potrzebna do szczęścia informacja o elfim pochodzeniu
W zasadzie, to czytelnikowi nawet książka nie jest potrzebna :) Jasne, dobrze jest być oszczędnym, ale bez przesady.
Niniejszy komentarz, wszystkie występujące w nim postacie i wydarzenia są fikcyjne. Żadne zwierzęta nie ucierpiały podczas tworzenia tego komentarza. Maras jest piękny i dobry. Metro Goldwyn Mayers. Wraa.
zarzucała drobnymi wskazówkami, które łatwo można było przeoczyć, a nawet uznać w niektórych przypadkach za niedopatrzenia
O, i to bardzo dobry pomysł. O, i to bardzo dobry pomysł
O, i to bardzo dobry pomysł.
Fandom z definicji jest obsesyjny. No, i w natłoku wysnuwanych przez niego teorii zawsze się znajdzie jakaś prawdziwa, albo bliska prawdy, więc nie przejmowałabym się tym specjalnie, zwłaszcza, dopóki nie mam fandomu :P
Niniejszy komentarz, wszystkie występujące w nim postacie i wydarzenia są fikcyjne. Żadne zwierzęta nie ucierpiały podczas tworzenia tego komentarza. Maras jest piękny i dobry. Metro Goldwyn Mayers. Wraa.
Moim zdaniem jeśli w pierwszym opowiadaniu dasz wyraźne ślady i podpowiedzi, które następnie dadzą się zinterpretować jako sugerujące elfią naturę, to czytelnicy Ci to wybaczą. Jeśli nic w pierwszym tego sugerować nie będzie, to gorzej, bo wyjdzie deusexmachinowo. Oczywiście takie sugestie mogą być całkiem nieczytelne w pierwszym opowiadaniu, ale czytelnik powinien móc je rozszyfrować, czytając drugie.
Innym problemem jest publikowanie. Jeśli chcesz opowiadania umieszczać w jednym miejscu (to forum, własny tomik), to nie ma większego problemu, gorzej, jeśli publikacja miałaby np. być rozrzucona po różnych miejscach, bo wtedy czytelnicy drugiego niekoniecznie będą mieli możliwość sięgnięcia po pierwsze.
A tak poza tym łączę się z Tobą w bólu, bo sama mam problem z kolejnymi opowiadaniami z jednego cyklu, z czego jedno (z tych dziejących się po kilku innych) pójdzie niedługo do druku w antologii, no i powinnam tam mieć jednego bohatera. Problem w tym, że jego umieszczenie byłoby kosmicznym spojlerem do innego tekstu, a nieumieszczenie nielogiczne...
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Ten projekt, jeśli pociągnę go dalej poza tylko jedno opowiadanie, będzie właściwie czymś pomiędzy takim zbiorem a powieścią – coś na kształt książek o dzieciach z Bullerbyn i Madice Astrid Lingren, gdzie każde opowiadanie, czy też rozdział, będzie osobną historią, które jednak razem będą miały jakąś ciągłość w czasie i rozwoju bohaterów.
Odkopuję swój własny temat.
W planach mam rozszerzenie jednego z moich opowiadań, “Melodyjki”, do rozmiarów powieści. Coś pozmieniać, trochę dodać. Aby urozmaicić tekst, do głównej obsady myślę dodać nową postać – wysoko postawionego członka lokalnej jednostki policyjnej, siejącej postrach wśród obywateli. Nęci mnie poprowadzenie wątku antagonisty, który z czasem przechodzi do roli antybohatera i buntuje się przeciw systemowi, któremu niedawno służył, za co płaci wysoką cenę.
Tylko jak takie coś przeprowadzić wiarygodnie? Rozwiązania, które mi przychodzą do głowy, albo wydają mi się sprzeczne z realiami (skrupuły u przywódcy brutalnej organizacji), albo za bardzo po nich widać, że chcę iść na łatwiznę (regularny, nieuświadomiony wpływ hipnozy ze strony właściwego antagonisty opowieści).
Jestem za rozwinięciem w powieść, bo opowiadanie mi się podobało, głosowałam na nie w Legendzie, więc cieszę się, że do niego wracasz.
Niemniej mam wrażenie, że akurat “wątek antagonisty, który z czasem przechodzi do roli antybohatera i buntuje się przeciw systemowi, któremu niedawno służył, za co płaci wysoką cenę” jest jednym z najbardziej ogranych w literaturze, zwłaszcza antyutopijnej i zwłaszcza w wersji skrupułów u przywódcy albo choćby członka brutalnej organizacji, ale nie tylko. Ergo albo będziesz miała na niego rewelacyjny pomysł, albo lepiej byłoby go zasadniczo zmodyfikować, pozmieniać coś w częściach składowych, żeby dać temu rys oryginalności. Masz już fajnego bohatera głównego, fajnego szczura i fajny nastrój, więc miej też fajnego antagonistę ;)
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Bunt bohatera łatwo uzasadnić – wystarczy go pominąć przy awansie albo w jakiś inny sposób lekko skrzywdzić. Odmówić ręki córki czy coś... A jak się poczuje oszukany i niekochany, to już wszystko może zrobić.
Babska logika rządzi!
Tak, taka osobista vendetta to lepsze niż standardowe wyrzuty sumienia/skrupuły.
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Opowiadania nie znam, ale również wydaje mi się, że pomysł Finkli jest dobry.
Ewentualnie wariacja na ten temat: buntuje się dla osiągnięcia własnych korzyści, odwraca od swoich sojuszników w pogoni za jeszcze większą nagrodą. Taki ktoś raczej nie ma problemów ani z nadmiernym przywiązaniem do swoich wcześniejszych towarzyszy, ani z podejmowaniem dużego ryzyka.
Jeśli ma on w jakiś sposób pomagać innym bohaterom, to po prostu dlatego, że na pewnym etapie ich cele są zbieżne.
Paper is dead without words; Ink idle without a poem; All the world dead without stories; /Nightwish/
Z tymi skrupułami to chyba przesadziłam, ale w momencie pisania poprzedniego komentarza żadne inne słowo nie przychodziło mi do głowy. Teraz widzę tę postać jako kogoś dostrzegającego wady systemu, który pomaga utrzymać, ma sprzeczne opinie o nim, z czego z biegiem opowieści zdaje sobie coraz bardziej sprawę i powoli zaczyna się wymykać spod kontroli władzy.
Ale to właśnie jest ten najbardziej oklepany motyw – że przedstawiciel złego systemu zaczyna mieć wątpliwości (czy skrupuły, czy cokolwiek), niezależnie od tego, czy dozna jednorazowego oświecenia, czy też rozciągniesz to w czasie. Finkla słusznie prawi, że prywatny powód odwrócenia się od mocodawców daje ciekawsze fabularne możliwości, nawet jeśli ten koleś na końcu zrozumie, że system jest zły ;)
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Zobaczę, czy w tym temacie uda mi się coś wymyślić.
Za nim na dobre wezmę się za ten projekt, to trochę czasu minie, bo na razie mam na warsztacie opko konkursowe i rozszerzanie do rozmiarów nowelki innego opowiadania.
Pomyślałam, czy by nie uczynić tej postaci osobą niesłyszącą, która za pomocą magicznego przedmiotu ukrywa swoją niepełnosprawność (oraz ten magiczny przedmiot) przed wszystkimi, aby wrogowie nie mogli tego wykorzystać.
Czy znacie jakiś sprytny sposób na opisanie adrenaliny w uniwersum quasi-średniowiecznym?
Ekscytacja zbliżającą się walką?
Paper is dead without words; Ink idle without a poem; All the world dead without stories; /Nightwish/
Berserkowy szał wojenny.
Zapraszam w czwartki o 19 do proradio.pl. Spora dawka rockowej muzyki + stękania starego dziada ;).
Podniecenie? Wewnętrzny ognień?
Walka zwykle kojarzy się z ekscytacją/strachem. Może lepiej iść w przeciwną stronę? Na przykładzie bitwy pod Visby (1361r.), gdzie zawodowcy z Danii nie czuli raczej wielkiej ekscytacji w starciu z gotlandzkimi chłopami. Ot, kolejna robota do wykonania. Może bardziej skupienie, nastawienie, przygotowanie sprzętu, zadbanie o odpoczynek, nie wiem: zapas marchewek w kieszeniach, żeby sobie podgryzać w czasie walki (żelów energetycznych jeszcze nie znali).
A jeśli koniecznie ma być adrenalina, to klimaty berserkerskie jak najbardziej. Odwołanie do jakiegoś rodzaju fanatyzmu lub uczuć zbliżonych też zazwyczaj działa.
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Wszystko zależy, co chcesz osiągnąć. Możesz jeszcze pokazać wpływ adrenaliny na człowieka – jak podnosi ogromny ciężar itd.
Babska logika rządzi!
No i w sumie zależy też, o kim mowa. Czy masz coś w rodzaju (na miarę epoki i świata) regularnego wojska, na które podziała też metaforyczna marchewka, czyli pokażcie, jacy jesteście wspaniali, czy też z jakimś pospolitym ruszeniem...
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Dziękuję Wam za tyle sugestii. :)
Wybaczcie, bo trochę nieprecyzyjnie się wyraziłem. Chodziło mi o wpływ adrenaliny na organizm, np. odczuwanie bólu od ran, a mowa o kimś, kto zajmuje się walką na co dzień, przy czym to starcie, które go czeka, jest wyjątkowo trudne i nieprzewidywalne, i niesie ze sobą ogromny ładunek emocjonalny. Chyba zdecyduję się na “podniecenie zbliżającą się walką i zagrożeniem”.
Paper is dead without words; Ink idle without a poem; All the world dead without stories; /Nightwish/
Z innej beczki, bardziej “różnej” niż merytorycznej.
Jak zapatrujecie się na kwestię “zbiegów okoliczności” w opowiadaniach? Z jednej strony jest to niewątpliwie narrative device i ułatwianie sobie życia przez autora. Ale z drugiej strony czy naprawdę jest sens jak w awangardowym filmie albo w erpegu posyłać bohaterów w pięć miejsc, gdzie nic nie znajdą, a potem i tak na koniec w to miejsce, gdzie znajduje się rozwiązanie?
A konkretnie: są dwa wątki, pozornie niezwiązane, i okazuje się, że jednak coś je łączy, coś tak po prawdzie kluczowego. I to coś znajduje się tam, gdzie początkowo w sposób niezwiązany z niczym bohater się wybierał. Bardzo naciągane czy tylko trochę?
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Jak zapatrujecie się na kwestię “zbiegów okoliczności” w opowiadaniach?
Le cauchemar!
Jeśli prowadzisz dwa wątki równolegle, to wręcz intuicyjnie czytelnik wyczuwa, że coś te wątki w końcu połączy. Tu już pole autora do popisu, czy owe połączenie będzie rozczarowaniem, czy przeciwnie, wzbudzi zachwyt. Wiele głupotek da się ubrać tak, żeby mało kto kręcił nosem, natomiast takie wyciągnięcie kluczowej postaci czy itemu z tyłka w kulminacyjnym momencie, no to nie, tak się nie robi. :p
Jeśli zbiegi nie są przesadne, to mogą być.
Posłać bohaterów w puste miejsca można, żeby nikt się nie czepiał, że idą jak po sznurku.
Dwa, na pozór odległe, wątki. Tu jest ryzyko. Czytałam kiedyś kryminał, w którym akcja przeskakiwała między sceną zbrodni i śledztwem a szpitalem psychiatrycznym. No, ciekawe, gdzie też może kryć się morderca...
Babska logika rządzi!
Dzięki za szybka reakcję :) Nie chcę dawać dokładniejszych danych co do konkretnego problemu, bo byłby to spojler, ale najwyraźniej moja intuicja pokrywa się tym razem z lożową, więc muszę coś pokombinować. Mimo że opowiadanie chyba tu nie wyląduje, bo zwłaszcza jeśli będę kombinować, pewnie zrobi się z niego mikropowieść na 130k :P
No, ciekawe, gdzie też może kryć się morderca...
Opisany przypadek to cudowny materiał na red herringa, ale rozumiem, że morderca jednak krył się w psychiatryku... :/
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
I tak, i nie. W szpitalu była prawa ręka, mózg siedział gdzie indziej, więc autor coś tam sobie zostawił na finisz, ale i tak uważam, że za dużo kart pokazał przedwcześnie i popsuł mi zabawę.
Babska logika rządzi!
Nic nie pobije polskiego kryminału bardzo poczytnej ponoć autorki, którego rozwiązanie zgadłam na stronie nr 60 (z 576, sprawdziłam właśnie na LC), nie domyślając się tylko paru szczegółów motywacji mordercy, wepchniętych tam zresztą deusexmachinowo i na siłę, niemal dla wierszówki.
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Nie wiem jak rozgryźć bardzo ogólny problem. Otóż chodzi o stylizację językową. W moim przypadku chodzi o klimaty pełnego średniowiecza. Z jednej strony stylizacja mnie fascynuje, a z drugiej, no nie wiem, jeszcze więcej roboty po prostu. I jak za to się zabrać? Nie jest to jakiś palący problem i nadal nie wiem czy wykorzystam, ale może ktoś chociaż podzieli się wiedzą i jak można próbować coś takiego pisać. Mój mały rozumek podpowiada wykorzystanie tekstów z epoki albo nasiąknąć późniejszymi dokonaniami literackimi, np. “Dekameron”. Nie piszę składnie, bo ciągle mi to łazi po głowie i nie mogę dojść do ładu o co mi samej chodzi, oprócz tego, że spróbowałabym czegoś takiego.
Hmmm. Może zacznij delikatnie – w pierwszym tekście stylizuj wypowiedzi jednego staruszka, w drugim wszystkich bohaterów...
“Dekameron” to chyba niezły pomysł, ale licz się z tym, że pełna stylizacja średniowieczna będzie dla odbiorcy niezrozumiała – “Day ut ia pobrusa”...
Babska logika rządzi!
Akurat czytam Gołubiewa – stylizacja pełną gębą, własciwie gość własny język wymyślił. Czasy Bolesława Chrobrego. Zerknij.
Zapraszam w czwartki o 19 do proradio.pl. Spora dawka rockowej muzyki + stękania starego dziada ;).
A i tak nie wiem czym by była pełna stylizacja średniowieczna ;) A trochę mnie przeraża np. inspiracja Kossak – Szczucką. Na “Dekameron” dopiero teraz wpadłam i wydaje się całkiem sensownym rozwiązaniem, ale trzeba trochę nasiąknąć tym klimatem. Zobaczymy czy więcej głosów się pojawi.
Edytka:
Dziękuję Staruchu! To może być ciekawe :)
Masz próbkę:
Co ci to dam? Abo zbroję, abo konia?...abo miecz? Między smardy cię pchną, co z pałkami na wici się schodzą. Umuś zbył się, mołwię, umuś się zbył!
W ogóle słownictwo ciekawe (i chyba trafne historycznie): ksiądz – książę, księżyc – syn księcia, ząbrz – żubr itd itp. Znaczenia niektórych słów jeszcze nie rozgryzłem :).
Zapraszam w czwartki o 19 do proradio.pl. Spora dawka rockowej muzyki + stękania starego dziada ;).
Ze stylizacją jest taki problem, że o ile niektóre słowa są dziś zrozumiałe (brzmią podobnie, można wywnioskować z kontekstu), inne mogą czytelnikowi nic nie powiedzieć, a jeśli jest ich zbyt dużo, może nie chcieć mu (czyli mnie) się sprawdzać, co oznaczają.
Czyli ja bym była za stylizacją umiarkowaną ;)
Akurat czytam Gołubiewa – stylizacja pełną gębą, własciwie gość własny język wymyślił.
Nie właściwie, tylko wymyślił ;) Gołubiew starał się zrekonstruować ówczesny język, ze względu jednak na kompletny brak źródeł (prócz “daj ać ja pobruszę” ;)) opierał się na gwarach ludowych i późniejszym staropolskim i wszystko to zgrabnie połączył.
Ja, jeśli potrzebuję stylizacji, pisanie przeplatam z czytaniem tekstów z epoki lub dobrze stylizowanych i jakoś ten język zaczyna się sam przyjmować, przynajmniej jeśli chodzi o staropolski. Z językiem średniowiecznym jest ten problem, że mało z niego zostało i trzeba się opierać na cudzych i własnych domysłach, jak Gołubiew.
Dekameron był tłumaczony przez Edwarda Boyé w dwudziestoleciu międzywojennym. To był wybitny tłumacz, ale jednak to nie tekst z epoki (choć Boccaccio, podobnie jak Petrarka, to jeszcze późne średniowiecze), choć może to i lepiej dla stylizacji niż Rej z Kochanowskim, o tekstach średniowiecznych polskich już nie wspominając :)
Jako i Anet jestem za bardzo umiarkowaną stylizacją – raczej tworzeniem świata poprzez przedmioty, staroświeckie nazwy przedmiotów, ubrań, zawodów itd., także sposób narracji, a mniej przez wypowiedzi postaci.
Sama oczywiście głównie czytam teksty z epoki, ale XIX czy nawet XVIII w. to troszkę inna bajka.
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Dziękuję za wszelkie rady! Jestem na początku drogi i z czasem ocenię co się sprawdzi najlepiej. Pytam się o stylizację, ale mam fragmenty bardziej “oszczędne” i tak jak u Drakainy zależy mi na detalach. Będę musiała wypośrodkować. O ile w ogóle zdecyduję się na taką zabawę z tekstem – pisanie o epoce tak odległej i próba przedstawienia ludzi z mentalnością tamtych czasów, a nie interpretacją późniejszą, sama w sobie jest wyzwaniem.
Co spod pióra wyjdzie, to wyjdzie :)
Ze stylizacją trzeba bardzo uważać, ponieważ łatwo sprawić, że tekst stanie się niezrozumiały. Warto się też zastanowić, do czego ta stylizacja jest nam potrzebna.
Współcześni autorzy bardzo osobliwie rozumieją stylizację: zmieniają szyk wyrazów; upychają masę słów i zwrotów, które już dawno wypadły ze słownika; wstawiają śmieszne brzmiące imiona i nazwy.
Coś pominąłem? To chyba już wszystkie strzały w kołczanach współczesnych stylistów. Szkoda, że żadna nie trafia w tarczę.
Koniecznie trzeba je połamać:
Zmiana szyku wyrazów – zastosowana raz może być efektownym ozdobnikiem, stosowana ciągle jest świadectwem braku umiejętności autora i prymitywności warsztatowej. Wstyd!
Słowa, zwroty z Encyklopedii staropolskiej – pomocne/niezbędne przy tworzeniu sztafażu, ale tylko wtedy, gdy są stosowane z umiarem. Czas nie stoi w miejscu, zmienia się język, okoliczności i odbiorcy – współczesna narracja jest zupełnie inna od tej z przełomu wieków. Należy pamiętać, że piszemy dla współczesnego odbiorcy.
Śmiesznie brzmiące imiona i nazwy – z tym już rozprawił się AS i nie ma sensu do tego wracać.
Podsumowując: ostrożnie ze stylizacją! Ba, z próbami stylizacji. Można takie teksty pisać w ramach ćwiczeń, ale trzeba uważać, żeby ta cała stylizacja nie stała się manierą. Trzeba też pamiętać, że zwykle mylimy stylizację z narracją sprzed 100 lat – dlatego nieświadomi autorzy zapamiętale tworzą konstrukcje gramatyczne podpatrzone u autorów z XIX/XX w. i nazywają to stylizacją na średniowiecze ;)
Dla dodania otuchy: zerknijcie do Hilary Mantel i jej cyklów historycznych. Wg mnie to wzorcowy przykład powieści historycznej, która zawiera: delikatną stylizację, nowoczesną konstrukcję, zrozumienie mentalności i kontekstu historycznego, w którym osadzono bohaterów, mistrzowski warsztat.
Och, Mantel
Dobrześ to ujął, Algirze. Btw szyk przestawny czasem skutkuje nie archaizacją, a mistrzem Yodą ;)
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Dziękuję Algirze za wkład. I dobrze, że przypomniałeś mi o Mantel – około dwa lata temu przeczytałam “W komnatach Wolf Hall”. Wybitna powieść i niesamowity styl, ale niestety, miałam do czynienia tylko z tłumaczeniem. Jednak o taki właśnie efekt mi chodzi. Chociaż po moich kolejnych próbkach okazuje się, że proste, oszczędne zdania są bardziej efektywne. Niestety, próbki jeszcze za małe, żeby podzielić się z Wami.
Trzeba też pamiętać, że zwykle mylimy stylizację z narracją sprzed 100 lat – dlatego nieświadomi autorzy zapamiętale tworzą konstrukcje gramatyczne podpatrzone u autorów z XIX/XX w. i nazywają to stylizacją na średniowiecze ;)
Też i tak można ;) I ogólnie ciekawy problem przedstawiłeś. Warto bym sobie odpowiedziała na pytanie czym jest stylizacja i jaką funkcje ma spełniać oraz kiedy ma się pojawić (o ile pojawi się).
Śmiesznie brzmiące imiona i nazwy – z tym już rozprawił się AS i nie ma sensu do tego wracać.
Mam wrażenie, że gdzieś pominęłam ten wątek, ale to już moja ciekawość. Ale problem mi nie grozi, ponieważ opisuję postacie historyczne. No chyba, że dla kogoś imię Fulko jest zabawne ;)
Yup. Moje nazwisko ponoć pochodzi od jakiegoś Fulka :/
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Dla “egzotyki” zawsze można przerobić na Foulques, Folco albo Folc. Tylko wtedy musiałabym wszystkich konsekwentnie tak przerobić: Baldwin – Baudouin, Almaryk – Amaury, Renald – Renaud itd. Jakby mi nie brakowało problemów z zapisem arabskich i tureckich imion...
O właśnie. A jeśli chodzi o fantasylandy oparte na naszym świecie i co w takim wypadku robić z imionami, to najlepiej czytać dużo Kaya :)
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
O matko, jak ja Kaya dawno nie czytałam :)
Ja tam nie wiem, co Wy chcecie od np. imion królów merowińskich – Grimoald, Siegebert, Chloderyk czy Chilperyk. A Faramund to w ogóle czadowe imię. Rzeczywistość jak zwykle przegoniła wszystkie fantasylandy razem wzięte. Adbodfleda czy Teudelinda jeśli chodzi o reprezentację pań :D
Od wczoraj chodzi za mną pewien pomysł, który jak na razie wyewoluował w coś takiego:
Potężny władca wampirów po setkach lat udatnego panowania zaczyna popadać w stan ciężkiej melancholii i zaczyna mieć dość dość swego dotychczasowego ‘życia’. Wiedząc, że nie jest w stanie zmienić zmienić swego losu oraz chcąc odejść na własnych warunkach i to nie byle jak, postanawia... nasłać na siebie łowcę wampirów, którego drogę do jego siedziby bacznie by obserwował, od czasu do czasu wystawiając go na próby, by sprawdzić, czy jest godny spotkania z samym władcą ciemności.
A o co chcesz spytać?
Babska logika rządzi!
Nie zdążyłam o to spytać, ale czy to nie brzmi zbyt ogranie?
Wampiry od paru lat są passe, więc na start musisz wymyślić bohatera, który będzie na bieżąco z trendami sezonu 2019*. Szkielet fabuły bardzo ok, każda próba odwrócenie schematu jest zawsze na propsie ;)
Trendy sezonu 2019: na świecie to genderowe space opery i cyberpunk, natomiast w naszym zaścianku wszystko wskazuje (tzn. zapowiedzi wydawców), że będzie to powrót do dziadowskiego fantasy. Polscy pisarze to taki internet explorer wśród przeglądarek (Kim jesteście? Odpowiedź po godzinie: Przeglądarkami!) – po co iść z nowymi kierunkami, po co się rozwijać, jak można jeszcze parę lat dorzynać postapo i płodzić durne fantasy...
Wezwanie zabójcy dla siebie wydaje mi się mało ograne. Gdybyś tak jeszcze doplątała do tego inne wątki... Kto dziedziczy po władcy wampirów?
Babska logika rządzi!
Brzmi ciekawie, Ajzan ;)
Anyway, nie widzę nic dziadowskiego w fantasy.
"Nigdy nie rezygnuj z celu tylko dlatego, że osiągnięcie go wymaga czasu. Czas i tak upłynie." - H. Jackson Brown Jr
Netflixowa Castlevania jest ostatnio popularna, więc z tymi trendami to bym uważała. Jeśli chodzi o wątki społeczne, to na topie, owszem, jest łamanie genderowego i seksualnego tabu. Może jak jakoś połączę to ze swoiskimi chłopami-wąpierzami, to będzie OK. A z sukcesją to jeszcze nie wiem, ale podoba mi się pozostawienie sprawy otwartej.
Anyway, nie widzę nic dziadowskiego w fantasy.
Może Jakub Wędrowycz?
No chyba że tak ;)
"Nigdy nie rezygnuj z celu tylko dlatego, że osiągnięcie go wymaga czasu. Czas i tak upłynie." - H. Jackson Brown Jr
To sobie u mnie nagrabiłeś, Algirze. Poza tym piszesz farmazony. Mieszkam w UK, odwiedzam księgarnie i możesz mi wierzyć, fantasy ma się znakomicie. A biorąc pod uwagę nadchodzące seriale (finał GoT, LOTR, Wiedźmin), zapowiada się niezła koniunktura. Martin rozwija uniwersum, mamy powrót do świata HP itd.
Po przeczytaniu spalić monitor.
Hmm, argument o farmazonach jest argumentem ostatecznym, więc nie ma sensu tego kontynuować (zwłaszcza w tym wątku).
Dziękuję za porady. Kto wie, może jednak coś z tym zrobię... kiedyś, bo pomysłów i planów mam sporo. Poza tym z opisanym wyżej konceptem mam jeszcze jeden problem . Nie ma co ukrywać, że cała intryga Władcy Wampirów to bardzo skomplikowany plan samobójstwa, a o takich tematach trzeba tworzyć z dużą ostrożnością. Nie pomogłam sobie w tym, bo zdążyłam naszkicować postać Łowcy, którego Władca wybrał na wykonawcę tego zlecenia: to człowiek dotknięty przez nieuleczalną, śmiertelną chorobę, świadom tego, że jego dni są policzone,ale nie wie, kiedy nadejdzie koniec, przez co popadł w stan podobny do sytuacji wampira-zleceniodawcy, w czym bynajmniej nie pomaga częste, zawodowe obcowanie z nieumarłymi.
Może ta choroba jest związana właśnie z nieumarłymi? W sensie, że “zaraził się” czymś, choroba zawodowa? I też chce odejść na własnych warunkach, z fajerwerkami? ;)
"Nigdy nie rezygnuj z celu tylko dlatego, że osiągnięcie go wymaga czasu. Czas i tak upłynie." - H. Jackson Brown Jr
Akurat Łowca nie przykładałby uwagi do tego jak odejdzie, tak dla kontrastu z podejściem Władcy Wampirów: wie, że kiedyś umrze i jest na to gotowy. Dlatego popadł też w stan stagnacji i niechęci do nowych wrażeń. Dopiero Tajemniczy Zleceniodawca użyje argumentu, że jeśli Łowcy się powiedzie, odejdzie pokonawszy przepotężnego wampira, a nie kolejnego nieumarłego chłopa.
Jeśli chodzi o samą chorobę, to myślałam o czymś podobnym: “potrzebuję” choroby, która będzie powoli niszczyła Łowcę, ale do końca pozostawi go na nogach.
Marskość wątroby.
Może być. Mogę wykorzystać objawy marskości, bez nazywania przyczyny wprost – na wszelki wypadek wolę tego nie robić.
Podobne opko (w bardzo ogólnych założeniach: doświadczony łowca vs cel) jest w nowych Fantazmatach (Pieśń o łowcy): https://fantazmaty.pl/projekty/fantazmaty-tom-ii/
I odpuść wampiry, bo to identyczna padaka jak fantasy <chowa się>
Algirze, nie można rzucać takich opinii i <się chować>, a potem na pierwszy protest odpowiadać, że “coś tam to argument ostateczny, więc nie ma o czym dyskutować” ; / Jasne, Mr. Maras sam się podłożył, ale fakt pozostaje faktem. Może założymy nowy wątek w HP? ;) Bo ja chętnie podyskutuję.
Ja przy wampirach zostanę, bo z tym watkiem i elementami wokół niego zawsze można pokombinować. Dziękuję za polecankę. Edyta: Nie to korektę w telefonie...
Joseheim, ja również – z wielką przyjemnością ;)
Może założymy nowy wątek w HP? ;) Bo ja chętnie podyskutuję.
Zakładaj. Ja też chętnie podyskutuję :)
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
No to chodźcie ;)
Ad wyimki z czatów i inne takie:
Bohaterka co jakiś czas surfuje przez internety i to co w nich wyczyta jest ważne.
Pytanie:
Czy lepiej streścić to co dziewczę wyczytało w narracji/przedstawić to jako jej przemyślenia (głosy mówią o tym i o tym, drogi pamiętniczku, zastanówmy się, co ja o tym myślę) czy zacytować te forumowe wypowiedzi?
Jak cytować, to jak?
Założyć, że ludzie się ucywilizowali i nie piszą ‘lol, iksde’? Z drugiej strony potrzebuję jednak tłumu z widłami...
Czy iść jednak w realne gównoburze, tylko je skrócić i do tego dodać wnioski bohaterki?
Bo przyznam, że streszczanie tego, co przeczytała wydaje mi się słabym pomysłem, ale taki realistyczny internet-talk jest nie do zniesienia na dłuższą metę.
I would prefer not to.
Sądzę, że trudno tu będzie znaleźć złoty środek. Pewnie najlepiej będzie zrobić trochę tak, a trochę tak – trochę cytatów, a trochę podsumowań już w głowie bohaterki. Wiem, to żadna pomoc, ale wszystko zależy od tego, czego ona szuka i na ile to może być ciekawe dla czytelnika, a na ile to będzie łopatologia.
Ja bym dała początek dosłownie, a jak się zaczynają gównoburze, to już tylko streszczenie. A potem już tylko, że po lekturze w głowie mieszały się jej “te potrzebne rzeczy” z ujadaniem trolli i emotami wszelkich maści.
Babska logika rządzi!
Ja bym jej dała czytać – potem w pewnym sensie to porządkować, komentować, streszczać, co było dalej, potem znów cytat z istotnym fragmentem i tak dalej. Przeplatać dwa typy narracji.
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Ech, w Ciemno, prawie noc Bator to fragmenty z trollami kartkowałam...
Hm, może zjadliwe będzie: normalny post – refleksja – odświeżenie i początki trollowania → czas spać.
I would prefer not to.
Pocieszam Cię, że ja przez Bator w ogóle nie przebrnęłam. Akurat wtedy na dodatek w ramach fuchy dla kumpla redagowałam jakieś wypociny Kalicińskiej i po prawdzie lepiej mi się to czytało...
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Wybranietz, ciekawy problem. Zastanawiałem się, jak wyglądałby zapis z chatu z np. piętrowym cytowaniem. Jak wyglądałoby to na papierze. No bo trzeba jakość oznaczyć komentarze (user, treść). Może rozwiązaniem będzie zastosowanie kursywy dla komentarzy?
Jeżeli między takie czytane komentarze chcesz wrzucić myśli bohaterki, to jeżeli użyjesz “” to w końcu zacznie się to mieszać z tymi komentarzami. Zostaje mowa pozornie zależna, niby ok, ale wtedy musisz ujednolicić resztę tekstu. Jeżeli w trakcie czytania wpadnie jeszcze jakiś dialog, to zrobi się straszne zamieszanie na stronie. Napisz kiedyś, jak z tego wybrnąłeś ;)
Gatunek to horror/weird fiction.
Bohaterem mojego opowiadania jest mężczyzna, który ogląda niepokojące obrazy namalowane przez dziadków swojego przyjaciela (stara rezydencja przerobiona na muzeum + jest w niej sam, gdyż czeka na obiecaną dostawę nowego dzieła) – nie będę zdradzać całej fabuły, choć *bohater ginie w niewyjaśnionych okolicznościach*
Następnego dnia organizowana jest wystawa owych przerażających dzieł oraz prezentacja nowego obrazu, który doszedł wczoraj.
Moje pytanie brzmi:
Czy wątek głównego bohatera mogę pisać w pierwszej osobie – jego przeżycia, opinie o obrazach i niezdrowa ciekawość, która pozbawia go życia – a epilog w trzeciej osobie? (opis wystawy i prezentacja obrazu)
No i czy warto w ogóle kontynuować taki pomysł.
,,Celuj w księżyc, bo nawet jeśli nie trafisz, będziesz między gwiazdami,, ~ Patrick Süskind
Jeśli “widok” pierwszoosobowy zajmie znaczną część opowiadania w porównaniu z trzecioosobowym epilogiem, to będzie OK. Gorzej, jeśli proporcje będą bliżej wyrównanych. powiedzmy 5 do 4.
Z narrację pierwszoosobową jest ten problem, że pewnych rzeczy nie można opisać, chyba że narrator opowiada o wydarzeniach, które już miały miejsce, jak na przykład w opowiadaniach Edgara Allana Poe albo opowiadania o Sherlocku Holmesie – w takim przypadku bohater-narrator mógł przypuszczalnie uzupełnić braki. Pamiętam analizę potterowskiego opka, którego autorka w samym środku całości przestawiła się na moment z pierwszo – na trzecioosobową narrację, bo odczuwała silną potrzebę, by opisać główną bohaterkę śpiącą w łóżku. Tu wypadło to źle, ale w Twoim przypadku może się udać, bo to sama końcówka, epilog a nie ostatni rozdział.
90 procent opowiadania byłoby w narracji pierwszoosobowej. Epilog byłby jedynie kilku akapitowym zakończeniem. Jednak jeśli może wyjść źle, postaram się napisać całość w trzeciej osobie.
,,Celuj w księżyc, bo nawet jeśli nie trafisz, będziesz między gwiazdami,, ~ Patrick Süskind
Jeśli czujesz, że do tekstu bardziej pasowałaby pierwszoosobowa narracja, to lepiej najpierw ją wypróbuj, a potem zmierz się z epilogiem. Sama noszę się z podobnym pomysłem, tylko że u mnie główną część stanowiłaby treść czyjegoś pamiętnika, “epilog” zaś dołączona do niego notatka.
A sam pomysł jest w porządku? Tytuł to Dzieło umysłu.
Klaustrofobiczna i stara rezydencja przypominająca labirynt. Niepokojące i przerażające obrazy symbolizujące ludzki umysł – jego ciemne strony. Przedstawienie czym jest strach, dlaczego ludzie się boją i dlaczego sami takie coś tworzą – nie monstra i potwory, tylko ludzie, o ludziach, dla ludzi. Motywem przewodnim jest cytat: ‘Bo ludzki umysł jest najciemniejszym z miejsc’
Ma to sens? I czy nie ma niczego podobnego w literaturze.
,,Celuj w księżyc, bo nawet jeśli nie trafisz, będziesz między gwiazdami,, ~ Patrick Süskind
No właśnie – częstym schematem, gdy narrator pierwszoosobowy umiera, jest epilog w postaci policyjnej notatki albo artykułu z gazety. Przykład pierwszy z brzegu.
Twój pomysł jest zbyt mglisty, by dało się go ocenić ;) Pisz, a jak napiszesz, to wrzucaj, ocenimy gotowy produkt – inaczej się nie da.
www.facebook.com/mika.modrzynska
Tu już ciężko mi powiedzieć, bo to zależy od wielu czynników. Motywy niepokojących (bo nie nawiedzonych) domów i mrocznych stron umysłów nie są nowe, co jednak nie znaczy że nie można dopisać jeszcze czegoś w tym temacie..
Spróbuj, zawsze warto.
W sumie wystawa może być po prostu opisana w gazecie/internecie. Wielkie dzięki!
,,Celuj w księżyc, bo nawet jeśli nie trafisz, będziesz między gwiazdami,, ~ Patrick Süskind
I czy nie ma niczego podobnego w literaturze.
Zależy, o czym myślisz, kiedy piszesz umysł, ale zaczynając od Dostojewskiego, Schopenhauera, Philippa Mainländera, szamana Freuda, tak zwanych dekadentów, przez gości w rodzaju Petera Wessela Zapffe czy Thomasa Ligottiego, kończąc na Bergmanie czy von Trierze – wielu było ludzi, którzy nie uważali ludzkiego umysłu (bardzo często w ogóle człowieka albo nawet całego świata) za jasne miejsce.
Od siebie dodam, że nawet opowiadanie z rzekomo najsłabszym i najbardziej wtórnym pomysłem może być opowiadaniem wybitnym, o ile zostanie wybitnie napisane. Twój pomysł jest całkiem ciekawy, jednak radziłbym się skupić na tym:
→ Co konkretnie będziesz rozumiał przez ciemne strony umysłu?
→ Co będzie na tych obrazach?
→ Jaki efekt emocjonalny chcesz osiągnąć? (to najważniejsze przy narracji pierwszoosobowej).
Tak jak już zostało wspomniane – notka z gazety czy coś podobnego to bardzo popularny zabieg, ale nie sprawi to automatycznie, że tekst straci na wartości.
Poza tym z własnego doświadczenia wiem, że opowiadanie komuś całego pomysłu nijak się zazwyczaj ma do właściwego opowiadania. Piszesz o “niepokojących, przerażających dziełach” i “klaustrofobicznej rezydencji” – zapewne tak to sobie wyobrażasz w głowie, ale czy tak wyjdzie w tekście? Czy czytelnik będzie miał podobne odczucia? To już zależy od jakości opowiadania, a nie od pomysłu!
→ Co konkretnie będziesz rozumiał przez ciemne strony umysłu?
Chodzi mi tutaj o to, że nawet człowiek, który jest powszechnie uznany za prawego i porządnego może skrywać mroczne sekrety – chęć mordu, sprawienia komuś cierpienia, dewiacje seksualne i tym podobne. Chcę też pokazać, że wszystkie potworności pochodzą z ludzkiego umysłu, a nie od sił nadprzyrodzonych (groza/horror w postaci filmów, malunków czy książek.
→ Co będzie na tych obrazach?
Kolorystyka będzie utrzymana w czerwieni i czerni *spoiler*(obrazy malowane są krwią ludzi, których mroczne myśli uwieczniono na danym malunku) Groteskowe sceny jak dziecko zabijające jakieś zwierze, albo człowiek, którego mięśnie są nienaturalnie rozerwane i tworzą karuzelę, na której huśtają się trupy dzieci – ofiar tego mężczyzny. Coś w tym rodzaju.
→ Jaki efekt emocjonalny chcesz osiągnąć?
Opisy muszę utrzymać w takiej formie, by budziły niepokój i przerażenia. Sam bohater będzie przerażony i będzie uważał, że to dzieło chorego umysłu, choć sam będzie czuł niezdrową fascynację do obrazów – tu dam wspomnienie, jak kilka lat temu był świadkiem makabrycznego wypadku tramwajowego i sam odczuwał wtedy niezdrową fascynację.
Co do tej starej rezydencji, to może wyjść tandetnie, jednak mogę to zamienić na nowoczesną galerię sztuki, byleby utrzymać klaustrofobiczny i niepokojący klimat. Wszystko postaram się opisać jak najlepiej.
I czy nie ma niczego podobnego w literaturze.
Zależy, o czym myślisz,
Chodziło mi o sam motyw horroru i obrazów: ‘Ręka mistrza’ Kinga czy ‘Model Pickmana’ H.P Lovecrafta
Teraz mam również cel, by nie śpieszyć się z publikacją, tylko szlifować jak najdłużej, żeby opowiadanie było dobre, bo sam wiem po Błogosławionych, że dodałem je trochę za wcześnie.
,,Celuj w księżyc, bo nawet jeśli nie trafisz, będziesz między gwiazdami,, ~ Patrick Süskind
sam motyw horroru i obrazów
Cóż, jeśli chodzi o sam horror i obrazy to motyw jest raczej dość popularny, nie trzeba daleko szukać – “Portret owalny” Poe, “Żółty znak” Chambersa... Natomiast np. u Ligottiego w tekście “Cień, ciemność” jest mowa o rzeźbach, podobnie jak u Damiana Zdanowicza w tekście “Szept”.
Ale tak jak napisałem, to nie ma aż takiego znaczenia – jeśli tekst będzie dobry, to będzie dobry. Fabuły jakiejś skomplikowanej nie planujesz, masz już założenia w głowie, więc proponuję po prostu odpalić nieprzyjemną muzyczkę i zacząć pisać XD
Mroczne myśli i takież żądze oraz uczynki portretowanych – “Portret Doriana Graya”…
nawet człowiek, który jest powszechnie uznany za prawego i porządnego może skrywać mroczne sekrety
To bardzo oklepany motyw, więc musisz mieć na niego rewelacyjny pomysł... Zwłaszcza że ostatnio było pod tym względem serialowo-pastiszowe arcydzieło czyli “Hannibal”. Czerpiące garściami z mnóstwa poprzedników. Radziłabym najpierw zapoznać się z przynajmniej częścią tytułów, które tu padły w kontekście świeżości pomysłu, a dopiero potem tenże dopracowywać, żeby nie okazało się, że wyważasz otwarte drzwi. Sorry, ale podstawą dobrego pisania jest bardzo dużo czytania, zwłaszcza klasyki. Taka karma albo, jak kto woli, taki klimat.
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Wydaje mi się, że każdy pomysł można zrealizować dobrze albo źle – napisz tak, żebym się bała tych obrazów i będzie dobrze.
Jeśli chodzi o “horror i obrazy” to nie można zapominać o absolutnej klasyce grozy – “Porter Doriana Graya” Oscara Wilde.
Dziękuję za rady i wszelką pomoc. Na pewno najpierw przeczytam klasyczne historie, by bardziej wpasować się w klimat i uniknąć powtórzeń fabularnych. Teraz wiem, że muszę jak najbardziej zgłębić temat przed napisaniem opowiadania.
,,Celuj w księżyc, bo nawet jeśli nie trafisz, będziesz między gwiazdami,, ~ Patrick Süskind
Uwaga: Czytanie Portretu Doriana Greya może się skończyć totalną blokadą twórczą, gdy dotrze do ciebie, że jesteś lata świetlne od dobrego pisania.
A może to tylko ja tak miałam, hmm.
www.facebook.com/mika.modrzynska
Nie mogę przenieść opowiadania z betalisty do poczekalni. Przy edycji zmieniłam kopię roboczą na publikację i wcisnęłam “nie” w opcji betalisty.
Coś robię źle, czy musi upłynąć trochę czasu, zanim tekst pojawi się w poczekalni?
Chodzi o Uczennicę jasnowidza?
Edit: jesli tak to jest w Poczekalni, tylko że pewnie dodało się z datą, kiedy wrzuciłaś je na betę i nie pojawia sie na początku listy.
Zapewne musiałaś je opublikować chociaż na chwilę, potem znowu schowałaś, ale teraz pokazuje się ze starą datą i inaczej nie będzie.
Babska logika rządzi!
Finkla, właśnie tak się stało. Opublikowałam na chwilę przez pomyłkę, zanim trafiło na betalistę. Szkoda, bo pewnie nie będzie komentarzy.
Jeśli jeszcze nikt go nie zdążył skomentować, to możesz go usunąć i wstawić ponownie.
Babska logika rządzi!
Miałam to samo z moim opowiadaniem na Legendę. Tak długo siedziało na betaliście, że kiedy wstawiłam je do poczekalni, było bardzo daleko na liście. Mi również zaproponowano wtedy, żeby wstawić ponownie tekst. To dobre rozwiązanie.
Dzięki Finkla, Ajzan. Właśnie tak zrobiłam. Ech, trochę techniki i człowiek się gubi.
To nie kwestia długości pobytu na betaliście, tylko daty pierwszej publikacji. Wiecie, nie ma drugiej szansy, żeby zrobić pierwsze wrażenie. ;-)
Babska logika rządzi!
Chciałem się zapytać, co zrobić, gdy nie ma się weny. Kiedy siadem i patrzę na ekran, od razu odechciewa mi się pisać, nie wiem od czego zacząć, a potem mam myśl, że i tak wyjdzie źle, więc kończę i myślę sobie, że zacznę jutro. I tak bywa kilka dni pod rząd.
W głowie mam wszystko ułożone, ale schody się zaczynają jak przychodzi co do czego.
Czasem też kiedy wracam do niedokończonej pracy i ją czytam, czuję zażenowanie lub żal, że to wygląda źle i nie ma klimatu lub nie zaciekawia.
Są jakieś sposoby by z tym walczyć? Czy tylko po prostu zacisnąć zęby i pisać?
,,Celuj w księżyc, bo nawet jeśli nie trafisz, będziesz między gwiazdami,, ~ Patrick Süskind
Zawodowy pisarz musi zacisnąć zęby i pisać, ale amator ma ten luksus, że nie musi. Pisanie na siłę rzadko daje dobre efekty, chyba że jest to tylko kwestia pierwszych minut/zdań, a potem się rozkręca.
A najlepiej wykorzystać czas bez weny na czytanie klasyki i/lub research.
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Proponuję się porządnie zmęczyć przed pisaniem albo pisać w bardzo późnych godzinach nocnych, żeby nie mieć siły na myślenie i wątpliwości.
Oprócz tego istnieją wspomagacze, ale to niezdrowe i nie namawiam!
Dzięki za odpowiedzi!
,,Celuj w księżyc, bo nawet jeśli nie trafisz, będziesz między gwiazdami,, ~ Patrick Süskind
Jeśli bohater mojego opowiadania jest niewidomy, to czy powinnam napisać to bezpośrednio w tekście, czy lepiej sprawić, by czytelnik sam się domyślił z opisów (np. kiedy narracja prowadzona jest z jego perspektywy, to kładziony jest nacisk na efekty dźwiękowe a nie obrazy)? Szczerze powiedziawszy, to zawsze korci mnie ta druga opcja, jeśli dla fabuły nie jest konieczne w danym momencie bezpośrednie odniesienie się do ślepoty konkretnej postaci.
Druga opcja wydaje się ciekawsza. Ale jeśli masz wątpliwości, to może najpierw pozostawiaj wskazówki, a dużo później napisz to otwartym tekstem.
Babska logika rządzi!
Coś takiego już mniej więcej spróbowałam, ale ciągle mam opory przed napisaniem otwarcie “X jest ślepy”.
Zgadzam się z Finklą, że fajniej, jak takie rzeczy wynikają z tekstu, a nie z podanej na tacy informacji. Jestem przekonana, że da się to tak napisać, by dla czytelnika było jasne, że bohater jest niewidomy.
No to nie pisz otwarcie “X jest ślepy”. Nie znam tekstu, może ktoś wspomni o lekarzu/ magiku, który być może pozwoliłby na odzyskanie wzroku? Albo jakiś wróg nazwie bohatera kaleką i zakałą plemienia? Ktoś opowiada o wypadku sprzed lat, w wyniku którego doszło do oślepienia albo o przepowiedni mówiącej o dziecku, które urodziło się ślepe...
Babska logika rządzi!
Wydaje mi się, że wystarczające powinno być wspomnienie parę razy, że bohater nosi opaskę a oczach w połączeniu z wykluczeniem z opisów wrażeń wzrokowych.
Zdecydowanie wystarczy, a wręcz nie przesadzaj z tą liczbą powtórzeń, bo czytelnik może zostać uznany za idiotę (przecież już wiem, że on ma opaskę!!! ;)
Jeśli bohater mojego opowiadania jest niewidomy, to czy powinnam napisać to bezpośrednio w tekście, czy lepiej sprawić, by czytelnik sam się domyślił z opisów
Imho zależy to od tego, jaką rolę ma grać ta ślepota i kiedy zarówno inni bohaterowie (jeśli ten jest główny), jak i czytelnik mają się o niej dowiedzieć (co nie musi być w tym samym czasie). Oczywiście jeśli to główny bohater, to lepiej dać czytelnikowi się domyślać, ale też nie za długo, jeżeli to nie główny twist tekstu :P
Edit: jeżeli dajesz taki gadżet jak opaska, to raz powinno wystarczyć, chyba że sama opaska będzie grała rolę. No i to może być zmyłka, bo nie zawsze opaska oznacza ślepotę.
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Potrzebna mi męska opinia (najlepiej kilka). Sytuacja wspomnieniowa; czy facet mógłby pomyśleć coś takiego:
Brakuje mi gościnnej miękkości twoich piersi. Zachęcającej do pozostania w naszym świecie, którego granice wyznaczały twoje ramiona.
?
(Tak, wiem, że jest powtórzony zaimek)
Letting go is an invitation. Letting go is a choice.
Zależy od faceta, ale na moje to uberromantyk musiałby być.
https://fantazmaty.pl
Sytuacja jest dość specyficzna – nie chodzi o realną kobietę “tu i teraz” tylko o kogoś, z kimś kiedyś był i już być nie może (i raczej już nigdy nie będzie) – czyli idealizuje i to mocno, bo sytuacja, w której obecnie się znajduje jest niewesoła. Ale właśnie nie wiem, czy to nie przegięcie.
Letting go is an invitation. Letting go is a choice.
Precyzowanie, że komuś brak miękkości piersi, a nie kobiety jako osoby, trąca traktowaniem jej przedmiotowo. Skoro mówisz, że kontekst jest dramatyczny, pokusiłbym się o więcej subtelności, a mniej perwersji. :p
Oj tam, oj tam, MrB. Czepiasz się ;).
Pasuje jak najbardziej. Szczgólnie, jeśli to sytuacja młokos – doświadczona dama.
Zapraszam w czwartki o 19 do proradio.pl. Spora dawka rockowej muzyki + stękania starego dziada ;).
O, nie wiedziałam, że to perwesyjne ;-) I nie napisałam, że tylko tego mu brakuje :P Po prostu wydawało mi się, że doznania zmysłowe są dobrymi kotwicami wspomnień :-) No i bohater nie musi być poprawny politycznie.
Staruchu, akurat dużej różnicy wieku nie brałam pod uwagę, ale jest to miłość z przeszłości bohatera, do której wraca myślami, trochę na zasadzie kontrastu z rzeczywistością, w której się obecnie znajduje i z której nie widzi wyjścia.
Letting go is an invitation. Letting go is a choice.
Ekhem, ja bym zrobiła sondę w kwestii tego, co kobieta pomyślałaby o eksie, który jej sadzi takie tekściory :P
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Podejrzewam, że nie byłaby zachwycona :P
Ale bohater nie dzieli się swoimi przemyśleniami z nikim. Mówi do niej, ale nieobecnej – czyli w sumie do siebie, dobrze wiedząc, że ona nigdy tego nie usłyszy ;-)
Letting go is an invitation. Letting go is a choice.
Słowo “gościnnej” brzmi tutaj dla mnie sztucznie. A z zaimków zrezygnowałbym z “naszym”.
W sumie racja, i tak powtarza info z zachęcającej. Z zaimków tekst będę jeszcze czyścić i pewnie koniec końców i tak któryś wywalę, ale na razie “nasze” mi pasuje ;-) Dzięki!
Letting go is an invitation. Letting go is a choice.
dogsdumpling
Teoria mówi: nie! Bo faceci to tylko ostre kształty, proste zdania, skupieni są na dzianiu się, a nie emocjach, a w kwestii uczuć mają IQ równe połowie wagi swojego ciała wyrażonej w centymetrach.
Życie natomiast wskazuje, że całą tę teorię można wyrzucić do kosza, gdy spotka się właściwą kobietę ;)
Spokojnie mógłbym tak powiedzieć.
Heh, z tymi teoriami damsko-męskimi to mam wrażenie, że częściej sprawdzają się właśnie w teorii. A praktyka i indywidualni ludzie to nieco inna bajka ;-)
Dzięki za odpowiedź!
Letting go is an invitation. Letting go is a choice.
Jestem na etapie obmyślania pomysłów na Retrowizje i pomyślałam, czy nie stworzyć swego rodzaju tryptyku z dwoma innymi konkursowymi opowiadaniami, które już opublikowałam. Tamte dwa mają wspólny element pod postacią niepełnosprawnego dziecka w roli głównego bohatera. Jedno jest nieme, drugie ślepe, a trzecie, które wystąpi w opku na Retrowizje, byłoby głuche.
Ponieważ na warsztat wzięłam clockpunk, to przyszło mi do głowy, by ten bohater z nieustalonego jeszcze powodu nie mógł niczego usłyszeć, za wyjątkiem tykania zegarów. Kuszący pomysł, ale nie wiem, czy uczciwy. ze tak to ujmę, względem pozostałej dwójki. Tamte dzieci nie miały podobnych wyjątków od niepełnosprawności.
A jak brzmi pytanie?
Babska logika rządzi!
Czy powinnam dawać temu bohaterowi podobny wyjątek, by nie słyszał niczego poza zegarami?
Ty wiesz lepiej. Lepiej znasz swoich bohaterów, fabułę...
Może wystarczy, jeśli bohater będzie opuszkami wyczuwał tykanie zegarka na ręce?
Babska logika rządzi!
To dopiero przyszło mi do głowy, więc coś pewnie jeszcze wymyślę.
Tylko w clockpunku nie widzę tych zegarków na rękę
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Ja też, ale zawsze można naciągnąć realia tak, żeby odpowiednio małe mechanizmy mogły być możliwe. Poza tym, nie musza być koniecznie na rękę, a kieszonkowe.
Potrzebuję pomocy, bo mój mózg już paruje i odmówił współpracy. Poza tym zafiksował się na jednym słowie i nie umiem wymyślić nic innego.
Co mam: oddział piechurów, którzy w pewnym momencie zdobywają środki transportu. Ale te środki transportu są żywymi organizmami, przy czym nie ma jazdy wierzchem (jak na koniu/słoniu/wielbłądzie/strusiu i czym tam jeszcze). Ludzie wchodzą do wnętrza i siedzą w środku, jak w samochodzie i tak jadą. Ludzie mówią na te stworzenia “pojazdy”.
Jak mogę to ogólnie nazwać? Oddział pieszy przeistoczył się w jaki? Nie wchodzi w grę nazwa od nazwy gatunku stworzeń (jak konnica od koni). Utknęłam na “zmotoryzowany”, ze względu na konotacje z pojazdami i skłonnością ludzi (moich ludzi) do upraszczania i skrótów myślowych, ale nie jestem pewna, czy tak będzie dobrze i czytelnie.
Podpowiedzcie coś, proszę, bo zwariuję...
Pisanie to latanie we śnie - N.G.
Może po prostu mobilny?
Mobilny?
"Fajne, a nawet jakby nie było fajne to i tak poszedłbym nominować, bo Drakaina powiedziała, że fajne". - MaSkrol
Hmm, w sumie... Wstawię mobilny i zobaczymy, jak to będzie wyglądało.
Dzięki, dziewczyny.
Pisanie to latanie we śnie - N.G.
Zanimalizowany ;)
Piechota niestety bywa zmotoryzowana lub zmechanizowana, a kawaleria spieszona :/ Czyli najlepiej wymyśl fajny neologizm. Bo wojsko poruszające się na własnych nogach też jest mobilne, więc moim skromnym to nie załatwia sprawy.
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
No właśnie... Chyba to odłożę, bo gorączka nie pomaga w jasnym myśleniu.
Pisanie to latanie we śnie - N.G.
Ja też mam pytanie, w nawiązaniu do Retrowizji. Na warsztat wzięłam mechanizmy zegarowe i świat, gdzie są one tak powszechne, jak elektryczność i Internet w naszych czasach. Czy dobrym pomysłem jest, abym specjalistów od naprawiania takich mechanizmów nazwała po prostu zegarmistrzami? Podoba mi się taka koncepcja, ale...
Zegarmistrz to z definicji specjalista od zegarów.
Czy istnieje już określenie na kogoś, kto naprawia mechanizmy oparte na trybach, wahadłach, sprężynach i tym podobnych?
Taki ktoś to chyba mechanik.
Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli, co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.
Też pomyślałam o mechaniku, ale to słowo nie takiego brzmienia jak zegarmistrz. A i mechanik kojarzy się bardziej z samochodami.
Jeśli opowiadanie dzieje się w czasach średniowiecza/nowożytnych, to chyba wystarczy po prostu mistrz albo majster. Mechanik w takim wypadku brzmiałby nieco anachronicznie.
A może neologizm: mechamistrz?
Zapraszam w czwartki o 19 do proradio.pl. Spora dawka rockowej muzyki + stękania starego dziada ;).
A czym są te mechanizmy zegarowe, bo rozumiem, że nie zegarami ;)
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Nie wiem, czy podobne pytanie gdzieś nie padło, ale... jak zastąpić słowo “agent”, by nie raziło w realiach, hm, quasi-nowożytnych? Taki ktoś do zadań specjalnych na wrogim terenie. Ten “agent” sam mi się nasuwa i nijak nie umiem go sensownie ominąć ;/ A szpieg nie oddaje mi do końca sensu.
“Agent” pochodzi z łacińskiego agere, “działać”, i mnie na przykład w tym kontekście specjalnie nie razi. Ale faktycznie może się komuś skojarzyć z Jamesem Bondem... Może spróbuj dać jakieś omówienie? Albo po prostu “człowiek Xa w Hawanie”?
Człowiek do zadań specjalnych. :)
"Fajne, a nawet jakby nie było fajne to i tak poszedłbym nominować, bo Drakaina powiedziała, że fajne". - MaSkrol
Specjalny wysłannik
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Emisariusz czasem mogłoby pasować.
Zapraszam w czwartki o 19 do proradio.pl. Spora dawka rockowej muzyki + stękania starego dziada ;).
Hm... emisariusz jest zbyt polityczny, agenta jednak chcę uniknąć, omówienia chyba szczególnego dawać nie będę, bo z kontekstu samo wynika, kim są bohaterowie... pewnie stanie na takim właśnie “specjalnym wysłanniku”. Dzięki Wam ;)
SJP PWN emisariusz «tajny wysłannik polityczny»
Ale zgoda, brzmi to staroświecko i/lub bardzo formalnie, więc będzie się rzucało w oczy, a rozumiem, że tego chcesz uniknąć.
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Moi wysłannicy nie są polityczni, bo tu nie chodzi o infiltrowanie wrogich państw ;)
Z czego wynika, że miałaś nosa z tym agentem, bo on się ewidentnie głównie tak kojarzy ;)
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Ostatnio zastanawiam się, w jaki sposób pisać teksty, żeby były bardziej skomplikowane.
Zwiększyć liczbę wątków? Zostawić więcej niedopowiedzeń? Rozbudowywać bohaterów?
Będę wdzięczna za rady.
Kombinacja tych trzech ;)
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Trzecia wydaje mi się najlepsza na początek.
Zbyt dużo wątków może doprowadzić do poplątania i niemożności dobrego rozwinięcia każdego z nich. Niepowodzenia zaś są o tyle kłopotliwe, ze celowe pominięcie pewnych szczegółów może zostać odebrane jako zwykła niedoróbka.
W ostatnim tekście próbowałam pokazać bohatera złego, a jednocześnie samotnego i w pewnym sensie tragicznego. Wiem, wiem, pewnie stereotyp. Jednak bohater po raz kolejny wyszedł chyba zbyt prosty.
ANDO, trudno się nauczyć tego, o czym piszesz. Oczywiście trzeba próbować, ale wydaje mi się, że najlepszą drogą jest czytanie jak największej liczby książek (np. sprawdzonych klasyków) i zastanawianie się: Dlaczego ta książka mi się podoba? Dlaczego tak lubię tego bohatera? Co sprawiło, że fabuła mnie wciągnęła? Czasem warto coś spróbować rozłożyć na czynniki pierwsze ;)
Zgadzam się, trudno się nauczyć takiej rzeczy. Dobry pomysł z tą analizą powieści. Do tej pory skupiałam się na poradnikach. Przeczytałam sporo, ale kiedy wciąga fabuła, człowiek się nie zastanawia, jak to zostało zrobione.
Poradniki to ZUO.
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
W ostatnim tekście próbowałam pokazać bohatera złego, a jednocześnie samotnego i w pewnym sensie tragicznego. Wiem, wiem, pewnie stereotyp. Jednak bohater po raz kolejny wyszedł chyba zbyt prosty.
Może powinnaś zrezygnować z określania bohaterów jako dobrych lub złych, bo, o ile nie piszesz jakiejś baśni czy bajki, to prawdziwe życie ma zwyczaj toczyć się poza dobrem i złem :-)
Gdyby to opowiadanie, o którym, jak mniemam, piszesz (Kotołak?) było w większym jeszcze stopniu baśniowe, to uproszczenie postaci byłoby łatwiej strawne. Ale możesz też szukać rozwiązań gdzie indziej. Napisałam Ci tam, że gdyby bohater ratował ojca Meli, a nie samą Melę, może byłoby nieco mniej oczywiste – także wybór dla bohatera, bo dziecko to zawsze stosunkowo łatwa decyzja. A skoro wybór trudniejszy, to i postać automatycznie robi się bardziej skomplikowana. Dojście przez bohatera do tego, że ojciec jest dziewczynce niezbędnie potrzebny, byłoby równie wzruszające, a mniej przewidywalne. Co więcej, gdyby np. pozwolił niedźwiedziołakowi go pożreć, bo nie chciał się angażować, a potem zobaczył rozpacz Meli, to dopiero dramat.
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
drakaina, dziękuję za obrazowe wyjaśnienie, zrozumiałam i postaram się zastosować te wskazówki w kolejnym tekście. Na zmiany w opowiadaniu o kotołaku już chyba za późno.
Pisałam o ostatnim opowiadaniu i o wcześniejszym (”Ile człowieka w sowie?”).
A tak poza tym, to Jose ma świętą rację – czytanie i zastanawianie się, co mi się podoba w tym, co czytam (albo co się nie podoba) to najlepsza metoda. I w sumie trochę już idziesz tą ścieżką, komentując opowiadania, bo wtedy musisz się zastanowić, dlaczego coś Cię ujęło, a coś innego pozostawiło obojętną czy też wręcz zdenerwowało. Czasem analiza cudzych błędów lub tego, co się nie podoba, nawet więcej daje, bo zazwyczaj poświęcamy jej nieco więcej uwagi.
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Czy pisanie opowiadania w stylu Ognia i Krwi Martina – czyli ala notka historyczna o życiu jakiejś osoby ma tu sens?
Chciałem opisać tak życie jednej z postaci z mojego świata fantasy. Byłoby pisane z perspektywy trzech osób, które miały z nią najbliższą styczność. Opisałbym jej życie i drogę do szaleństwa – nie byłoby nudne, bo mam na nią ciekawe pomysły.
Mógłbym też napisać je normalnie, ale chciałem się zapytać, czy takie coś miałoby sens, bo mam już jedną trzecią napisane.
,,Celuj w księżyc, bo nawet jeśli nie trafisz, będziesz między gwiazdami,, ~ Patrick Süskind
Nie wiem, co rozumiesz przez “notkę historyczną”, bo dla mnie to się kojarzy z “hasłem w encyklopedii”, a potem opisujesz coś zupełnie innego ;)
Całkowicie teoretycznie uważam, że narracja, w której osoby znające bohatera dają obraz jego samego i jego życia, jest znacznie ciekawsza niż zwykła linearna opowieść – ale niewątpliwie technicznie i fabularnie trudniejsza. Nie możesz dać w czymś takim tylko suchej relacji, bo to raczej będzie nudne, nawet jeśli życiorys ciekawy. I raczej nie relacja po relacji – zdynamizuj to, przeplataj punkty widzenia, daj czytelnikowi się zastanawiać nad motywacjami bohatera, nie podpowiadaj od razu rozwiązań. Imho takie coś ma szanse.
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Wiem, że może źle to nazwałem, ale nie wiedziałem jak to powiedzieć.
Relacja wydarzeń będzie, ale chciałbym ukazać własne emocje i odczucia tych trzech postaci, które opisują jego życie.
Ogólnie postacią będzie młody cesarza, który na skutek poparzenia (niemal umiera) doznaje traumy i za wszelką cenę chce być nieśmiertelnym.
I będą tu trzy relacje: zwykłego kronikarza, który mieszkał w pałacu i opisywał życie tej dynastii; kapłana, czarnoksiężnika, nekromanty, który uczy cesarza różnych sztuk i pomaga mu w jego brutalnych rytuałach, i on sam prowadzi notatki z postępów i rosnącego szaleństwa (do którego sam go wpycha); oraz relacja siostry-żony owego cesarza, która opowiada o jego życiu prywatnym (ten wątek kazirodczy nie jest bardzo erotyczno/romantyczny jak Jamie czy Cersei albo jak Cezar i Lukrecja, sam cesarz wierzy, że siostry dadzą mu potomków, którzy są obiecani w proroctwie – on sam nie darzy ich żadnym uczuciem, no może oprócz jednej, którą tylko lubi).
Oczywiście nie chcę, by cesarz był zbyt edgy emo, no ale trochę mrocznie musi być.
W każdym razie te 3 wątki będą przeplatane – w zależności, na jakim etapie życia będę. No i każda perspektywa musi być wyjątkowa, oryginalna.
Opowiadanie na razie nie ma jakiegoś super morału czy przesłania, chcę jedynie poćwiczyć i pokazać świat i postacie. No i może ciekawą fabułę.
,,Celuj w księżyc, bo nawet jeśli nie trafisz, będziesz między gwiazdami,, ~ Patrick Süskind
Sama napisałam kiedyś fragment jednego z moich opek w podobnym stylu, czyli czegoś w rodzaju rozdziału z książki popularno-historycznej (gdzie 1 rozdział = jedna biografia).
Sam pomysł z całą pewnością ciekawy, ale jak napisała drakaina, trudny, bo trzeba zaciekawić czytelnika stosując nietypową dla gatunku formę.
W takim razie trzymam kciuki.
Ale przyznam, że na Cezarze i Lukrecji przez moment się zawiesiłam, zanim wymyśliłam, że chodzi Ci o Borgiów :P (a nie Tarkwiniusza, Lukrecję itd., bo samo Cezar jednakowoż odnosi raczej do Rzymu...)
Rozważyłabym też poczytanie dużo fantasy poza Martinem jako różnych inspiracji, bo nie na Martinie świat fantastyczny się kończy...
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Oprócz Martina czytam Le Guin, Tolkiena, Rogera Zelaznego, Sullivana, Roberta Jordana, Sandersona, Sapkowskiego i spróbuję kiedyś wrócić do Grzędowicza.
,,Celuj w księżyc, bo nawet jeśli nie trafisz, będziesz między gwiazdami,, ~ Patrick Süskind
Uff ;)
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
DanielKurowski1, przy okazji pisania opowiadania, wymyśliłeś sobie fajne ćwiczenie warsztatowe. Ze szkicu historii wynika, że wybrana forma będzie najodpowiedniejsza (daje duże pole do popisu, bohaterowie widzą subiektywnie, mogą np. okłamywać czytelnika). Spróbuj namierzyć w swojej historii punkty kulminacyjne i przedstaw je z różnych punktów widzenia; zróżnicuj bohaterów, daj im jakieś pasje/namiętności; spróbuj oszukać czytelnika ;) Baw się dobrze przy pisaniu ;)
Polecam Rashōmon Kurosawy – to film-matka takiej narracji ;)
Dzięki, postaram się obejrzeć.
Każda narracja ma mieć osobistą perspektywę – kronikarz pisze obiektywne doznania – jego stanowisko jest takie, że cesarza jest chorym, szalonym zwyrodnialcem. Kapłan zaś twierdzi, ze cesarz jest niezwykle mądry, obdarzony darem i potęgą, siostra-żona zaś opowiada, że jej brat jest zagubiony i pokrzywdzony, ale mimo wszystko chce dobrze dla rodziny.
Czytelnik sam zdecyduje która wersja jest bardziej wiarygodna.
Chciałem jeszcze we wstępie opowiadania pokrótce wyjaśnić dlaczego ta dynastia zasiada na tronie i jak to się stało, że ktoś uważany za szaleńca został cesarzem.
,,Celuj w księżyc, bo nawet jeśli nie trafisz, będziesz między gwiazdami,, ~ Patrick Süskind
Algir – dzięki za przypomnienie. Cały czas usiłowałam dojść do tego “pacjenta X”, więc w sumie nie pisałam nic o tradycji takiej opowieści, i to chyba jest to, czego moja pamięć szukała – w każdym razie w powszechnym odbiorze. Bo gdzieś tam w literaturze wczesno modernistycznej się plączą jakieś próby, ale to zbyt niszowe ;)
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Pierwsze były chyba dziewiętnastowieczne powieści epistolarne, ale pewności nie mam (znając życie, było coś wcześniej). W klimatach wiktoriańskich cudnie utrzymuje się nowoczesna powieść E.Catton: Wszystko co lśni. Doskonała zabawa formą.
Ogólnie, lubię filmowe narracje (z całym ich bagażem uproszczeń i kreacji bohaterów), dlatego przy zabawie w pisanie często polecam dobre filmy. Dziś oglądałem w kinie Faworytę – znakomite aktorstwo, przeciętny scenariusz, ale całość fajnie pokazuje, jak można prostymi środkami zbudować kapitalną opowieść.
Powieści epistolarne są wcześniejsze (najsłynniejsza osiemnastowieczna to “Niebezpieczne związki”), ale to nie dokładnie to samo, bo nie bardzo chodzi tam o naświetlanie jednej historii z kilku punktów widzenia, choć w tych co lepszych konstrukcyjnie niewątpliwie coś takiego się rodzi. W “Rashomonie” jednak głównym celem jest pokazanie tego, że każda opowieść jest inna, a prawda leży daleko ;)
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Jest taka powieść, która dzieli czytających na entuzjastów i przeciwników, a wpisuje się idealnie, Danielu, w Twój sposób myślenia o napisaniu opowiadania. Chodzi mi o Kwartet aleksandryjski, Durella. Każdy z czterech tomów wnosi inny punkt widzenia. Autor próbował dowieść, że nie istnieje obiektywna rzeczywistość.
Jest taka piękna myśl Stendhala, że “powieść jest jak lustro, które przechadza się po gościńcu”.
Logika zaprowadzi cię z punktu A do punktu B. Wyobraźnia zaprowadzi cię wszędzie. A.E.
Czy rozpoczęcie opowiadania od krótkiego (na 3 akapity) wprowadzenia w formie prologu z perspektywy bezosobowego narratora wszechwiedzącego, wyjaśniającego panujące w historii realia, to dobry pomysł, czy jednak lepiej wpleść te informacje w samą fabułę? Głównym bohaterem mojego opowiadania i najważniejszym POVem jest osoba, która sama z siebie nie mogłaby wiedzieć tych rzeczy. Dopiero później w fabule pojawia się ktoś, z którego perspektywy można podać taki infodump.
Ja bym wolała dostać te informacje naturalnie – czyli wplecione w fabułę. I tak raczej nie zapamiętam wszystkich informacji z trzech pierwszych akapitów, ale to, że był infodump, tak ;)
Hmm. Nie mogłaby znać realiów swojego świata? Dlaczego? Jeśli chcesz swojego bohatera przerzucić ze znanego mu środowiska w jakieś zupełnie inne, to chyba nawet lepiej będzie, żeby się z początku potykał, robił głupoty i zadawał pytania, na które miejscowi będą kiwać głowami z politowaniem. Czyli moja rada brzmi – wpleć.
Tym bohaterem jest dziecko, które raczej nie zna historii świata.
Zły pomysł, wpleć infodump jak najnaturalniej. Prologi przedstawiające historię czy mitologię są często uważane wręcz za obciachowe
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
OK. Coś wymyślę.
Krótko rzecz ujmując: Chcę napisać opowiadanie i myślałam, czy by nie spróbować sił z narracją trzecioosobową w czasie teraźniejszym (”Idzie, idzie i dojść nie może.”). Mogę liczyć na jakieś wskazówki?
Nie rób tego xD Ale tak na poważniej – trzecioosobowa narracja w czasie teraźniejszym to jeden z najmniej tolerowanych przeze mnie rodzajów narracji. W czasie teraźniejszym działa już lepiej narracja pierwszoosobowa, za którą generalnie nie przepadam. Ba, nawet drugoosobowa czasem zadziała, jeśli odpowiednio wykorzystana. Ale trzecioosobowej w takiej formie bardzo nie trawię. Gdybym zobaczył takie opowiadanie, to gdybym nie musiał, to raczej bym go nie czytał.
Bez obaw. Zamieram wykorzystać taka narrację w fanfiku, którego tutaj raczej nie opublikuję. Ja też preferuję trzecioosobową w czasie przeszłym, ale chciałam poeksperymentować.
E tam, dla mnie może być.
Też nie lubię czasu teraźniejszego. Używam go jedynie wymiennie z przeszłym, kiedy chcę bardzo mocno podkreślić różnicę punktów widzenia – nie tylko, że zmienia się osoba, której oczami patrzymy, ale też w pewnym sensie waga i doraźność wydarzeń. (I, Arnubisie, o ile pamiętam, podobał Ci się mój ostatni z tym eksperyment :))
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
A ja uwielbiam czytać w tej narracji. Nadaje tekstowi dynamiki i sprawia, że czuję się jakbym była bliżej narratora.
www.facebook.com/mika.modrzynska
Ajzan, wybór formy narracji to jedna z najważniejszych decyzji podjętych przed rozpoczęciem pisania tekstu – oczywiście, tylko dla autorów, którzy się nad tym zastanawiają (duża grupa działa na zasadzie: siadam i piszę). Trzeba ją (narrację) traktować jak narzędzie: wybierzesz nieodpowiednią – wyjdzie paździerz; trafisz – zyskasz uznanie tłumów.
Ogólnie, w trakcie czytania sprawy warsztatowe schodzą na drugi plan – jeżeli czytacz płynie przez tekst, to znaczy, że narracja współgra z historią. Polecam Teda Chianga – ten autor w swoich opowiadaniach stosuje różne formy narracji i zwykle trafia, czyli odpowiednio dobiera formę do treści. Gdy słyszę, że ktoś nienawidzi narracji drugoosobowej, to polecam Historię mojego życia T. Chianga – opowiadanie wybitne. Gdy ktoś mówi, że w dłuższej formie użycie czasu teraźniejszego powoduje u czytelnika drgawki, odsyłam do Wolf Hall H.Mantell – Bookera wszechczasów.
Podsumowując: tylko od Ciebie zależy, jaką narracje wybierzesz. Trafisz – będzie dobrze; spudłujesz – będziesz miała cenną lekcję (dodatkowo: lekcję, którą trzeba przerobić osobiście; opieranie się na opiniach innych ludzi niewiele wniesie do Twojego warsztatu; po prostu: trzeba spróbować).
Żeby było łatwiej: zastanów się, jaka będzie Twoja historia. Czy będzie skondensowana na dwóch-trzech scenach, bardzo dynamicznych, dziejących się w krótkim okresie czasu? Czy zrezygnujesz z oddechu i dygresji na rzecz szybszej akcji? Czy pasuje Ci szybsze tempo opowieści? Czy chcesz maksymalnie zbliżyć czytacza do bohaterów, chcesz, żeby przeżywali historię tu i teraz? Wtedy narracja w czasie teraźniejszym powinna być ok.
Warto to rozważyć przed rozpoczęciem pisania. Przerabianie narracji w napisanym tekście to mordercze zajęcie, ale też cenna lekcja ;) Jeżeli w tekście ma być dużo opisów, światotworzenia, retrospekcji, rozkmin wewnętrznych bohaterów, to być może narracja w czasie teraźniejszym nie jest odpowiednia.
Z drugiej strony możesz podejść do tego w ten sposób: światły krytyk mówi: Ajzan, nie dasz rady napisać tego tekstu w narracji w czasie teraźniejszym. Ajzan: Ja nie dam rady? To potrzymaj mi piwo i patrz!
Bardzo dziękuję, Algirze, za cenne rady. Opowiadanie nie będzie długie – trzy części max – a fabularnie nie rozwleczone w czasie. Nie chcę porywać się z motyką na słońce. Jak myślę nad poszczególnymi scenami, to jakoś łatwiej mi przychodzi opisywanie ich w czasie teraźniejszym.
Zobaczę, co z tego wyjdzie, ale piwa nie dam do potrzymania, bo nie piję. ;-)
Tak się zastanawiam, czy nie rozpoczynać każdego (dość długiego) rozdziału od cytatu z fikcyjnej książki, tak jak to było w sadze o Wiedźminie. W ten sposób mogłabym rozbudować świat opowieści, bez konieczności wpychania na siłę pewnych szczegółów do samej fabuły. Czy to dobry pomysł?
Zależy od książki i cytatu :D W każdym razie – nie jest to zły pomysł. O ile rozdziały nie będą bardzo krótkie, tak że co chwilę będziemy mieli cytat, albo cytaty nie będą bardzo długie, to wszystko powinno być ok. Tylko cytaty i sama książka faktycznie powinny być istotne i jakoś się do tych rozdziałów odnosić (tylko bez spoilerów :D).
Właśnie dlatego przymierzam się do dłuższych rozdziałów, aby cytaty nie zajmowały procentowo tak dużo miejsca. I cytaty w jakiś sposób będą rzecz jasna powiązane. Jeden z nich mam zamiar poświęcić zagadnieniu, czemu piszę o Krasnoludach z dużej litery (bo w tym świecie Krasnolud to taka sama rasa człowieka jak Murzyn czy Azjata).
Jest to dość często stosowany zabieg.
Bardzo lubię, gdy na początku rozdziałów pojawiają się fragmenty fikcyjnych książek, ale nie ukrywam, że zdarza mi się je przewijać przy czytaniu ;) Zwykle dzieje się tak w sytuacjach, gdy te fragmenty stanowią proste infodumpy, są przydługie, ciężko napisane i przeintelektualizowane, przez co odrywają mnie od głównego tekstu. To chyba największe skały o które może rozbić się nasz okręt.
Z drugiej strony, jeżeli nie spróbujesz, nie będziesz wiedziała. Wiem, powtarzam do do znudzenia ;) Ale taka jest prawda: oczywiście, nie ma sensu próbować wyważać otwartych drzwi, ale wiele rzeczy trzeba jednak przepracować samodzielnie.
W sytuacji idealnej (dla mnie) takie fragmenty powinny być krótkie, zwięźle napisane (drabble?), zawierać puentę lub ciekawy twist, mogą stanowić element gry z czytelnikiem (na zasadzie: masz podpowiedzi – kombinuj) lub stanowić odrębną historię osadzoną w opisywanym świecie.
Chciałbym też, żeby we właściwym tekście znalazły się nawiązania do tych fragmentów/tytułów, żeby bohaterowie rozmawiali o tych książkach, żeby coś z tego zabiegu po prostu wynikało. No, to tyle :D
Bardzo zdecydowanie, jeśli chcesz coś takiego stosować, to musi być intrygujące. Nie infodump. Jeśli chcesz tam przekazać informacje, to zrób to tak, żeby czytelnikowi już w trakcie pisania głównego tekstu szczęka opadała na zasadzie “aha, więc to o to chodziło w tym wstępie!” Infodum, dowolnie podany, zniechęca.
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Prośbę mam i pytanko. :)
Prośba: Czy ktoś mógłby mi przetłumaczyć na francuski zdanie “Mamusiu, ten pan był goły”. (Drakaino jesteś tu może?)
Pytanko: jak powiedziałby “na miłość boską!” starożytny Grek?
Dziękuję wszystkim za porady. Właśnie zabrałam się za pisanie pierwszego takiego wstępnego cytatu i również potrzebuję drobnej pomocy językowej. Jak w łacinie naukowej powinno brzmieć określenie “człowiek czerwony” (w sensie Krasnolud)?
Irko, mówisz – masz: Maman, cet homme était nu
A o Greka to do ninedin – ale ona tu rzadko bywa, więc pewnie sama się nie zgłosi, ale jutro dopytam, jeśli nie zapomnę
Ajzan – nie rozumiem, “człowiek czerwony w sensie krasnolud” ;) Jeśli “naukowo” czyli jak w systematyce biologicznej, to Homo ruber, ale za nic nie wiem, co to ma wspólnego z krasnoludami, bo krasnolud to jakoś inaczej
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Może człowieczek: Homunculus ruber? Chyba, że Twoje krasnale są biologicznie uwarunkowane na komunizm ;)
Tak, gdyby chodziło o to, że mały czerwony człowieczek, to propozycja Tarniny jest bardzo fajna.
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Ale jeśli ma być podgatunkiem człowieka, to jednak musi być Homo.
W sumie zależy, jak bardzo naukowe to ma być ;)
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Ale podgatunek człowieka raczej nie byłby rozmiarów ogrodowych. Zresztą, podgatunki mają nazwy trójczłonowe: Homo sapiens podgatunkus ;) Wszystko zależy od tego, czy to ma być taki krasnal:
czy taki:
czy może taki:
Fakt, mój błąd, z rozpędu napisałem o podgatunku człowieka, a przecież chodziło mi o gatunek :D No i wiesz, Homo floresiensis miał około metra wzrostu.
Geneza “moich” Krasnoludów wygląda tak, że pradawni ludzie przenieśli się do górskich jaskiń, gdzie założyli swe osady. Drogą ewolucji przystosowali się do ekstremalnych warunków, cze efektem jest bujne owłosienie głowy, w tym pełnoprawne brody u kobiet, krępa budowa ciała (przeciętny wzrost waha się między 1,20 a 1,50 m.), a na skutek skrajnych temperatur skóra przybrała czerwonawy (krasny) odcień, czy to od mrozu, czy pracy w kuźniach.
Tak to z grubsza wygląda. Pozostaje mi tylko połączyć to jakoś z angielskim “dwarf”. I chyba dobrze by było, gdyby Krasnoludy nie zaliczały się do sapiens. Wydaje mi się, że wtedy logiczniej by miała się kwestia średniej długości życia w granicach 150. lat.
Jak nie będą się zaliczały do sapiens, to nie wykształcą żadnej cywilizacji. No i nie wiem, jak z tym owłosieniem, bo na to ich drogi z kromaniończykiem, a i neandertalczykiem, a i wcześniejszymi hominidami musiałyby się rozejść bardzo dawno – na tyle, żeby owłosienie twarzy nie wiązało się z męsko-kobiecą gospodarką hormonalną, a co za tym idzie, kwestią rozrodczości, ale było cechą przystosowawczą. Od pracy w kuźni skóra będzie czerwona osobniczo, nie gatunkowo, natomiast w kwestii przystosowania do mrozu, to trzeba by zerknąć na Eskimosów. Owszem, górskie ludy w Ameryce południowej i w Tybecie mają specyficzny odcień skóry, ale o ile dobrze pamiętam (Wiktoria jest pewnie bardziej na bieżąco) jest to raczej znak niedostosowania z powodu krótkiego (jak na ewolucję) życia w takich warunkach.
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Czyli pytanie brzmi – jak bardzo pradawni? Z tego, co wiem (nie jestem ekspertem), włosy na większej części ludzia zrobiły się delikatne, cienkie i słabo izolujące dość dawno temu, w skali ewolucyjnej.
Jak nie będą się zaliczały do sapiens, to nie wykształcą żadnej cywilizacji.
Nazwy gatunkowe powtarzają się (jest Cannabis sativa i Allium sativa, i cała masa innych “sativa”, bo to znaczy po prostu “siewny” i odnosi się chyba po prostu do roślin uprawnych) – możesz sobie wymyślić nazwę rodzajową i dokleić do niej “sapiens” (”rozumny”).
Ale sativa czy inne officinalis, trifolia i takie tam, to chyba właśnie podgatunki, a pierwszy człon to gatunek? Nie wiem, biologiem nie jestem.
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Nie, to nie podgatunki, tylko nazwy gatunkowe. Na przykładzie Cannabis sativa: Cannabis to nazwa rodzaju, Cannabis sativa to nazwa gatunku. Jeśli chcesz konkretny podgatunek podać, to wtedy masz np. Cannabis sativa subsp. indica ewentualnie samo Cannabis sativa indica.
Tak, właśnie.
A, jeszcze z tą ewolucją – “na skutek skrajnych temperatur skóra przybrała czerwonawy odcień” zalatuje Lamarckiem. W świecie fantasy nie jest to problem, o ile tylko pasuje do całości, ale w naszym świecie to tak nie działa. Mutacje są mniej więcej losowe i dobór odsiewa te, które w konkretnym środowisku szkodzą, nie wybiera te najlepsze.
Na upartego, jeśli skały były czerwone, to może na zasadzie mimikry...
Babska logika rządzi!
To nie zmienia ogólnego mechanizmu.
Arnubisie, dziękuję :) Wprawdzie lata temu byłam na wakacjach z koleżanką, która wkuwała systematykę, ale najwyraźniej nic się przez osmozę nie załapało ;)
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Drakaino, dziękuję bardzo. Przetłumaczyłam przez ponsa, ale tak, jak myślałam, tłumaczenie internetowe jest psu na budę.
Powinnam wcześniej wspomnieć, że ze wszystkich wymienionych cech Krasnoludów nie jest efektem ewolucji.tylko efektem działania skrajnych temperatur., który najbardziej rzucał się w oczy. W bardziej umiarkowanych warunkach ich skóra jest jasna.
Przy Krasnoludach jako rasie ludzkiej zostanę, ale w tekście stopień pokrewieństwa pozostawię niejasny. Przekonały mnie do tego Twoje komentarze. Drakaino. Nie był to z resztą nigdy tak istotny wątek, Po prostu chciałam ugryźć ten motyw od trochę innej strony, bez udziału wyolbrzymionego systemu magicznego lub mitologii odpowiedzialnej za każdy element świata, łącznie z początkiem wszystkiego.
Irka – google translator daje nie najgorzej radę angielski-francuski. Wiem, bo czasem jak nie mogę czegoś napisać w wordzie z akcentami i resztą diakrytyki, to robię w ten sposób i korekt nie jest potem dużo.
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Ja kopiuję z Free Dictionary (translatory są złe).
Mnie się nie chce słowo po słowie kopiować, jak piszę np. długiego maila. Do większości ludzi piszę bez diakrytyki, ale czasem nie wypada...
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
W jaki sposób można ciekawie po pokazać steampunk w klimatach XIX-wiecznej wsi angielskiej? Jedyne pomysły, jakie mi przychodzą do głowy to bardziej zaawansowane maszyny rolnicze na większych polach, lotnisko dla sterowców. konie mechaniczne dosłownie i coś na podstawie prac Różalskiego.
Hmm. A co jeszcze byś chciała? Może jakieś fajniejsze sprzęty domowe i gospodarskie? I nowe sposoby spędzania czasu, zwolnionego dzięki tym sprzętom? Spróbuj myśleć na bardziej “babską” skalę – co by się przydało w domu i zagrodzie.
Młyn napędzany silnikiem parowym, podobnie młóckarnie i tak dalej. Jak masz steampunk bardziej fantastyczno-magiczny z robotami na parę i tak dalej, to możesz zrobić nawet mechatroniczne strachy na wróble :D Tak naprawdę to poprzeglądaj sobie różne maszyny rolnicze i masz gotowce :D
Otóż to. Ale artykuły gospodarstwa domowego też mogą być – wyobraź sobie steampunkową maszynkę do lodów. Lepsze oświetlenie. Maszyny do szycia. Pralki. Froterki. Mechanicznego pająka, który myje okna. A stare dewotki mogą narzekać, jaka ta dzisiejsza młodzież leniwa, jak niczego sama nie potrafi zrobić, jak jej głupoty do głów przychodzą, bo nie ma to, jak ciężka praca na kształtowanie charakteru.
Oprócz słabej pomysłowości ww kwestii maszyn, to powstrzymuje mnie jeszcze kwestia,że przeciętny chłop raczej nie miałby dostępu do większości tych cudownych wynalazków, co najwyżej paru mocno zużytych maszyn rolniczych. Chociaż w sumie, to byłoby ciekawe: pokazać różnice w zamożności mieszkańców wsi (od chłopów po lokalnego arystokratę) na podstawie dostępu do nowoczesnych technologii.
@Ajzan, a może pomyśleć inaczej, czyli zacząć nie od steampunku, lecz węzła dramatycznego, czegoś co ciekawi, ludzkiego i wtedy dopiero wymyślać steam?
Logika zaprowadzi cię z punktu A do punktu B. Wyobraźnia zaprowadzi cię wszędzie. A.E.
@Asylum, pomysł na fabułę (już zaczętą) już mam, potrzebuję jeszcze tylko czegoś ciekawego do rozbudowy świata.
Ha, to wspaniale, a co postaci używają na codzień, co im pomaga, przeszkadza, zagradza.
Logika zaprowadzi cię z punktu A do punktu B. Wyobraźnia zaprowadzi cię wszędzie. A.E.
Ajzan, kiedyś oglądałem na Discovery program o angielskiej wsi w czasach II WŚ – sytuacja idealnie pasująca do Twojej historii: nocne zaciemnianie okien (żeby uniknąć nalotów), wprowadzenie norm produkcyjnych i związane z tym wymagań jakościowo-ilościowe produkcji rolnej, napływ pracowników sezonowych (mieszkających w pokojach wynajmowanych w domach prywatnych) oraz szybki rozwój techniki, polegający na ciągłym konstruowaniu i dostarczaniu na wieś coraz nowszych maszyn rolniczych: młockarnie, dojarnie mleka, traktory, żniwiarki, kosiarki, pastuchy elektryczne, opryskiwacze, sadzarki, siewniki do zboża, nowoczesne systemy nawadniania, maszyny do melioracji, maszyny do budowy dróg dojazdowych itd. Do tego rozbudowany system kontroli: cały zespół ludzi odpowiedzialnych za zwiększanie produkcji rolnej, systemu dystrybucji, przechowywania i konserwowania żywności. Słowem: wojna jest motorem rozwoju ;)
I kontrolerzy, chodzący od gospodarstwa do gospodarstwa i sprawdzający, czy nowe metody produkcji (tysiące stron przepisów/poradników/ulotek) są wprowadzane w życie. Temat-rzeka.
Klimaty wojenne nie bardzo mnie ciągną, ale dziękuję za info, Algirze. Lista maszyn może być pomocna.
Maszyny rolnicze. Zwłaszcza że projekty istniały.
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
przeciętny chłop raczej nie miałby dostępu do większości tych cudownych wynalazków, co najwyżej paru mocno zużytych maszyn rolniczych
Ha, niekoniecznie. To ma być Old Merry England, twierdza niepokonana od czasów Wilhelma Zdobywcy, nie nasz postaw czerwonego sukna, który może sobie złupić, jak mu się podoba, byle chmyz z armijką umiejącą tylko gwałcić kury i kraść kobiety. Ale serio – brak wojen w międzyczasie wzmacnia konserwatyzm, ale i zamiłowanie do spokoju i wygody, a także bardzo dodatnio wpływa na majętność przeciętnego mieszkańca, Henia VIII i jego parcelizację pomijając.
Rzeczywiście, chyba przesadziłam, Tarnino, ale nadal wydaje mi się, że w przeciętnym, niezamożnym gospodarstwie, poza maszynami rolniczymi, nowinek technicznych raczej nie będzie wiele, jeśli nie z powodu majętności rodziny, to wspomnianych już tradycyjnych wartości i przyzwyczajeń. I mean, po co komu maszyna do mycia okien, jak ścierka, wiadro i woda w studni? Takie coś, to może sobie hrabia mieć.
Chyba że zrobisz z tego przedmiot powszechnego użytku, nie wiem, jak mikser albo coś. Coś, co wszyscy mają, a kto nie ma, to nie dlatego, że to dobro luksusowe, tylko nie chce albo nie potrzebuje.
Hrabia ma służbę – jego nie obchodzi sprzęt AGD, chyba, że można się nim popisać, czyli faktycznie maszyna do mycia okien raczej dla niego. Ale na przykład pompa? Wyobraź sobie (to nie jest mój przykład, ja go tylko przytaczam), że codziennie musisz biegać do źródła po wodę. Kto będzie Twojemu chłopu suszył głowę o wodociąg – pan feudalny, czy Ty?
To o maszynce do okien pisałam w dużym uproszczeniu, z perspektywy starszego mieszkańca wsi. To oczywiste, że służba odpowiedzialna byłaby za obsługę.
Pamiętam też z lektury o służbie w angielskich domach na przełomie wieków, że nowinki techniczne, takie jak odkurzacze lub pralki, znacząco wpłynęły na zmniejszenie zapotrzebowania na pomoc domową.
O, oczywiście. Właśnie o to chodzi. Gdyby nie wodociąg, musiałybyśmy biegać do źródła – to zajmuje czas. Pranie – teraz wrzucasz do pralki i zajmujesz się redakcją opowiadania, a kiedyś trzeba było się cały dzień męczyć. I tak dalej, i tym podobne. Mała zmiana w technice może pociągać bardzo duże skutki społeczne. Dużo zależy właśnie od kosztu tych nowinek – jeśli będzie na nie stać tylko hrabiego, będą kwestią mody, ale jeżeli każdy będzie mógł to sobie kupić... Ale chyba nie chcesz iść w fantastykę socjologiczną. Tak czy siak – jeżeli chcesz tylko dekoracji, to one mogą sobie być ekstrawaganckie, w granicach rozsądku.
Ajzan, pamiętaj tylko, że wieś angielska, nawet w XIX w. to nie jest wieś polska (pouwłaszczeniowa). Tam jest zupełnie inna struktura własności ziemi, to wszystko inaczej funkcjonuje. Nie jestem ekspertem od Anglii, ale radziłabym coś doczytać o tym, jak tam funkcjonowały indywidualne gospodarstwa i kto decydował o takich sprawach jak zakup maszyn – bo mam wrażenie, że ziemia była dzierżawiona od landlords, wykonawcami robót rolnych byli jeszcze niższego stopnia robotnicy rolni, więc to równie dobrze landlord mógł decydować, jak będzie pracował jego farmer, a ten z kolei zmuszać robotników rolnych do wykonywania poleceń z góry
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Też coś na ten temat kojarzę, drakaino.
Chodzi o to, że być może nie trzeba się przejmować finansami samego gospodarstwa – landlord kupi maszyny i każe farmerom ich używać.
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
akurat pracuję nad opkiem, które pierwotnie było na Mitologie, ale pomysł mi się rozrósł i odpuściłam.
Na warsztacie mam zarówno Lokiego jak i Sygin oraz rozterki, jak przedstawić ich małżeństwo jako funkcjonalne, nie robiąc przy tym z męża ciepłej kluchy. Z Sygin mam trochę łatwiej, bo w materiałach źródłowych niewiele o niej jest i pełni funkcję raczej trzecioplanową (była nawet w Marvelu, ale chyba zaginęła gdzieś po drodze), więc jest sporo pustych stron do zapisania. Problem mam z Lokim, bo nie mogę raczej zrobić z niego Gomeza Addamsa, ale nie chcę też Jokera. Jednym z moich ulubionych pomysłów jest niemożność mówienia Sigyn kłamstw (z pewną sugestią, ze to może być sprawka Odyna), ale czy to nie będzie wbrew powszechnie przyjętemu charakterowi boga-oszusta?
Moim zdaniem to właśnie fajne podejście, jeśli bóg kłamstwa nie może skłamać żonie ;)
Loki w mitologii nordyckiej nie jest postacią całkiem jednoznaczną, jego obraz różni się z podania na podanie, więc czemu nie.
Co do samego pomysłu, sporo zależy od tonu, w jaki chcesz uderzyć. Ale brzmi nieźle. Ewentualną alternatywą jest Loki, który nie chce okłamywać swojej żony (bo obiecał, bo ją kocha, cokolwiek). Daje to szansę na eksplorację wątku zmagania się z własną naturą. Ale jak mówię – zależy od docelowego tonu.
Mam za sobą trochę książek o mitologii nordyckiej. O ile pamiętam, to Gaiman w swojej wersji zaznaczył, że podania są rozbieżne, czego dowodzi właśnie Loki. Mimo to jednak istnieją pewne ogólne założenia, bardziej przychylne wizji Lokiego jako czarnego charakteru.
Problem z pozytywnym przedstawieniem małżeństwa Lokiego i Sygin tkwi również w tym, że Loki nie był wierny – przecież bardziej znane są jego potworne dzieci ze związków z olbrzymką i koniem niż ślubni synowie. Oczywiście można to załagodzić zgodą na otwarty związek i podkreśleniem, że zwyczaje podejście do pewnych spraw przez Asów jest inne niż u ludzi, ale i tak niektórzy mogą dopatrzyć się w tym usprawiedliwiania patologii i syndromu sztokholmskiego u Sygin.
Moim zdaniem to właśnie fajne podejście, jeśli bóg kłamstwa nie może skłamać żonie ;)
No, takie rozkosznie ironiczne.
zaznaczył, że podania są rozbieżne
No, właśnie. Nie ma czegoś takiego, jak spójna mitologia – każdy mit ma gazylion wersji, zwykle ze sobą niezgodnych. Nawet Tolkien nie dał rady, a on był jednym człowiekiem. Interpretuj śmiało.
i tak niektórzy mogą dopatrzyć się w tym usprawiedliwiania patologii i syndromu sztokholmskiego u Sygin.
Na pewno niektórzy się dopatrzą, niezależnie od tego, czego tam nie umieścisz. Spokojnie. A nawiasem – baby Wikingów (Celtów też) były całkiem niezależne. Miały np. prawo do rozwodu. Może pogrzeb na Sacred Texts?
Z tego, co zauważyłam, zwykle w zespolonej mitologii Nordyckiej stawia się na powolne psucie stosunków między Asami i Wanami a Lokim, gdzie ten trzeci jest takim trochę outsiderem.
Niewiernością bym się nie przejmowała. Jest przereklamowana jako koncept kulturowy ;) Herosi i bogowie tak mają z natury i w zasadzie masz tylko jedną wściekle zazdrosną żonę w mitologii, Herę, a ona ma swoje powody poza po prostu niewiernością męża. Z kolei Frigga bardziej broni ogólnej idei małżeństwa niż wścieka się na Odyna.
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Ja właśnie ‘mojej’ Sygin dałam silnie poczucie obowiązku małżeńskiego (bezsprzeczna wierność, miłość i dbanie o domowe ognisko), które jednak nie kolidują z naturą Lokiego, bo jak sama twierdzi, wiedziała, kogo bierze za męża.
Przy Sigyn próbuję się też zmierzyć z ideą przymusowego małżeństwa, które nie jest przedstawione jako złe jako idea a z samej bogini (?) nie robić męczennicy.
ideą przymusowego małżeństwa, które nie jest przedstawione jako złe jako idea
Nie jestem specem, ale do Wikingów nie bardzo mi to pasuje. W ogóle ludy z okolic chłodniejszych miały bardziej wyemancypowane kobiety, tak mi się zdaje.
W każdym razie w cywilizacji łacińskiej konieczna jest zgoda obojga zainteresowanych (pomijamy osiąganie tej zgody szantażem, bo to się dzieje za kulisami), między innymi właśnie dlatego, że kobieta nie jest przedmiotem, który się kupuje, ale osobą i stroną w umowie małżeńskiej.
Dzięki za info, Tarnino. Przyda się, kiedy dotrę do wspomnień początków małżeństwa, bo na razie jest w niej tylko Odyn mówiący Sygin, że zostanie żoną Lokiego.
EDIT: Literówka.
Z ciekawości zajrzałam na Tumblr jak wygląda sytuacja Sigyn. Nie jest tak źle, choć głównie występuje jako OCka do shipowania z filmowym Lokim. Co ciekawe, w komiksach Marvela też występowała, ale rzadko a obecnie to chyba nie jest spotykana.
Trzeci post z rzędu, ale co tam...
Jeśli główny bohater opowieści fantasy (takiej kierowanej do dzieci i młodzieży) na wczesnym etapie stracił stracił wzrok albo słuch na skutek wypadku a pod koniec w nagrodę za wszystkie trudy, jakie musiał przejść aby ocalić świat, ten wzrok lub słuch zostanie mu przywrócony, to co będzie lepsze: magiczne uleczenie czy magiczny przedmiot wspomagający?
Ale dla bohatera czy dla fabuły? Uleczenie jest bardziej widowiskowe, ale przedmiot wspomagający chyba mniej stresujący dla użytkownika niż nagła lawina dźwięków/obrazów.
Babska logika rządzi!
Dla bohatera.
Ja myślałam raczej pod tym kątem, jak bardzo rozwiązanie tego problemu będzie zbliżone do rzeczywistości, jak by to ująć. Pod tym kątem magiczny przedmiot, mający podobne właściwości do, na przykład, aparatu słuchowego wydaje mi się lepszym rozwiązaniem.
Jeden rabin powie tak, a inny powie nie.
Ale serio, niekoniecznie. Przedmiot można zgubić albo popsuć. Poza tym – nie jesteś mamusią swoich bohaterów. Im nie ma być dobrze, mają grać w fabule. Przedmiot jest lepszy właśnie z Twojego punktu widzenia, bo więcej można z nim nakręcić (a jeśli ktoś go gwizdnie? A może trzeba do niego wkładać co rano paciorek z orichalku/krew dziewicy? A jak się rozreguluje i zacznie pokazywać równoległy wszechświat? Albo po prostu zalewać użytkownika wrażeniami, których normalnie by nie miał?)
I dlaczego zależy Ci na “zbliżeniu do rzeczywistości”? (Pytanie niezłośliwe – możesz mieć po temu sensowne powody). Prawda jest dziwniejsza od fikcji, bo fikcja musi się trzymać kupy.
Gdybym była matką moich postaci, to odebrano by mi prawa rodzicielskie i wsadzono do paki za wieloletnie znęcanie. O realiżmie piszę, gdyż z watkiem niepełnosprawności bohatera chciałam dać morał, że pewnych przypadków nie da się całkowicie wyleczyć (lub takie metody są nieosiągalne), ale istnieją sposoby, dzięki którym osoby niepełnosprawne mogą prowadzić normalne życie, takie jak aparaty słuchowe, język migowy lub psy przewodniki.
Aa, to trzeba było tak od razu. W takim przypadku nie mam zastrzeżeń do przedmiotu.
Dlatego wspomniałam wcześniej, że to byłaby historia nastawiona na młodego czytelnika. :-) Welcome to Night Vale? Dotarłam do setnego odcinka. :-)
Nie wiem, ale milusie, nie? :D
Milusie. :-)
Czy Vonsire ujdzie jako nazwisko rodowe dla angielskiej arystokracji? Chciałam stworzyć coś nawiązującego zarówno do Wanów jak i Asów (Aesir).
Dziwnie brzmi, i jak dla mnie sztucznie (pierwsze skojarzenie: francuskie sire i niemieckie von). Może sięgnij do historii i spróbuj zbudować temu rodowi jakichś wikińskich przodków? To może Ci poddać pomysł na nazwisko (albo nie).
Dzięki. :-)
Ja już pominę miłosiernie, że to brzmi jak “won, sire” czyli coś, co lud francuski w sumie powiedział do Karola X w roku 1830. Jeśli koniecznie coś podobnego na wygląd, to jakieś Wanshire czy Wannshire, aczkolwiek to brzmi głównie jak nazwa geograficzna. Ale od niej może być tytuł.
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Pomyślę jeszcze nad tym. Na razie będę po prostu używać zamiennika.
Nietypowe pytanie. Czy scena, w której bogini wyglądająca jak młoda, piękna kobieta składa namiętny pocałunek na ustach czternastoletniego chłopca, może zostać uznana za gorszącą? Kontekst jest taki, że chłopak dopiero co uratował świat, a owa bogini przekazuje mu w ten sposób w nagrodę cząstkę swojej mocy.
- Panie Bożu, czy Jacku Dukaju wolno do nieba? - Nie wolno jenu.
Niestety, ale może. Czy ta bogini musi koniecznie całować w usta, aby przekazać swoją moc? Może lepiej w czoło?
Wszystko będzie uznane za gorszące przez niektórych odbiorców. Ale jeśli pytasz, jak zrobić, żeby to nie wyglądało seksualnie, tylko magicznie – skup się na przekazywaniu mocy, a nie na tych innych konotacjach. Możesz też dodać jakieś fantastyczne efekty, ale raczej z tych świetlnych i metafizycznych. Nie pamiętam w tej chwili, czy coś takiego czytałam, więc przykładów Ci nie podrzucę.
ETA, bo Ajzan skierowała moją myśl na inne tory: pocałunek w usta jest raczej wyrazem miłości, choć niekoniecznie romantycznej/seksualnej. Czy przekazywanie mocy ma być związane z jakimś przejściem chłopaka pod opiekę bogini?
Bogini jest uosobieniem wiosny, płodności i miłości, a do tego postacią trochę moralnie niejednoznaczną, więc scena byłaby jednak lekko podszyta erotyzmem. Chciałem się w niej skupić głównie na przeżyciach wewnętrznych chłopaka, który podczas tego pocałunku miałby poczuć w sobie niezwykłą siłę i radość.
Początkowo bohater miał mieć 16-18 lat, ale tak wyszło, że rozwaliłem sobie chronologię i im będzie starszy, tym bardziej historia zacznie rozchodzić się w szwach. Mogę mu ostatecznie dać lat piętnaście, żeby jego wiek odpowiadał wiekowi zgody, jaki przewiduje nasze współczesne prawodawstwo, ale nie wiem, czy to cokolwiek zmieni.
Uwaga Ajzan podsunęła mi pomysł, że równie dobrze sprawdziłby się pocałunek może nie w czoło, ale w policzek.
- Panie Bożu, czy Jacku Dukaju wolno do nieba? - Nie wolno jenu.
Tarmino, problem w tym, że obecnie pocałunek w usta kojarzy się głównie z podszyciem romantycznym, zwłaszcza taki między kobietą a mężczyzną.
W tym przypadku jednak wszystko zależy od kontekstu: jeśli podobne zachowanie bogini nie odbiega znacząco od norm świata to może ujść, tylko niech sama scena nie zostanie opisana jak fantazje nastoletniego chłopca, który dokleja siebie w Paincie do zdjęć modelek.
Nawiasem, mówiąc, przypomina mi to trochę sytuację z Wielkimi Wróżkami z gier The Legend of Zelda.
O pocałunku w policzek też najpierw pomyślałam, ale ten z kolei kojarzy się z ciociami, próbującymi wyściskać dawno niewidziane brzdące, a z opisu wynika, że Twoja bogini to raczej nie taki typ. ;-)
No, obecnie tak. I, jeśli to ma być w normach miejscowych, to trzeba je pokazać wcześniej, żeby nie było wątpliwości.
Właśnie, kontekst jest ważny, żeby kontrowersyjna scena odniosła sukces. Ilu to autorów inspirujących się Wiedźminem albo Pieśnią Lodu i Ognia ogranicza swoją pomysłowość do tylko brutalnych, szokujących scen, ani myśląc o większym tle, dzięki któremu w powyższych sagach to działa?
Z mojej strony: Czy jeśli skandynawscy bogowie, konkretnie Loki i Sygin, ukrywający się na dziewiętnastowiecznej angielskiej prowincji, będą znani wśród miejscowych pod swoimi prawdziwymi imionami, to nie będzie to najwyższy ujemny poziom konspiracji? Przeczucie podpowiada mi, że taki farmer John raczej nie będzie kojarzył obcego Panteonu, jednak wolę się upewnić, bo z pewnych powodów nie mogę im wymyślić fałszywych imion, których używaliby na stałe.
Farmer John raczej nie będzie, gorzej z paniczem Colinem, który właśnie wrócił z Oxfordu.
Ups... Ale w sumie, tutaj można podciągnąć pod ekscentryczne zagraniczne zwyczaje. Przecież w krajach latynoskich Jesus to normalne imię, więc w takiej Szwecji też mogą istnieć tacy, co nadają dzieciom imiona po dawnych bogach. A że mąż i żona, którzy przybyli z dalekiego kraju, nazywają się tak samo, jak małżeństwo z mitu... Może uznali, że będzie zabawnie, jeśli się pobiorą, jak taki Adam z Evą?
A nie można im tych imion troszkę przerobić, opierając się na brzmieniu lub źródłosłowie? Pan Wednesday w “Amerykańskich bogach” nikogo nie dziwił, a ujawnienie jego tożsamości było fajnym chwytem samo w sobie.
Podobne rozwiązanie wykorzystałam już w tym tekście u rodziny, która w pewnym sensie ma nawiązywać do skandynawskich bogów (ci sami, o których nazwisko pytałam wcześniej).
W tym przypadku mam problem, bo wymyśliłam sobie, że Sygin, będąc przeciwieństwem męża, absolutnie nie potrafi kłamać, a w wiosce na ludzie będą chcieli ją zapytać, jak ma na imię.
Zawsze można pobawić się zapisem fonetycznym (jeśli przyjmiemy wymowę w którymś ze skandynawskich języków za obowiązującą). Loki to na angielskiej wsi byłby wtedy raczej “Lockee”.
Myślę, że spokojnie mogą się obnosić ze swoimi prawdziwymi imionami. Jeżeli nie będą dokonywać żadnych nadludzkich czynów na oczach sąsiadów, to kto uwierzy, że są bogami? Panicz Colin może co najwyżej poczuć dumę, że zna pochodzenie ich imion.
- Panie Bożu, czy Jacku Dukaju wolno do nieba? - Nie wolno jenu.
Zawsze można pobawić się zapisem fonetycznym (jeśli przyjmiemy wymowę w którymś ze skandynawskich języków za obowiązującą). Loki to na angielskiej wsi byłby wtedy raczej “Lockee”.
Hmm, I don’t think so. Już lepsze rozwiązanie z Amerykańskich bogów. W Skandynawii jest w użyciu kilka mitologicznych (nordyckich) imion: Thor, Thorbjoern, Siv (zob. tutaj).
Myślę, że dla farmera Johna to się da podciągnąć pod “zagraniczniaki, meh”, ale panicz Colin może być zafascynowany i próbować się dowiedzieć czegoś więcej o nowych sąsiadach, co niekoniecznie jest im na rękę – w razie czego będzie wątek poboczny.
W tym opku głównym wątkiem będzie(jeszcze do tego nie dotarłam) właśnie konflikt bogów z lokalną arystokracją, więc mogę wykorzystać taki wątek.
W nawiązaniu do poprzedniego pytania, to chyba znalazłam dość poważny błąd logiczny, który może zepsuć całą koncepcję:
Dość istotnym elementem jest to, że tutejszy Loki nie ma pojęcia o Ragnaroku oraz swojej w nim roli i raczej nie ma zamiaru wytaczać pozostałym bogom wojny. Tylko, że jeśli mitologia nordycka jest w tym świecie znana, to powinna razem z historią o końcu świata. Czy dobrym rozwiązaniem jest zatem, aby w tej i tak historii alternatywnej wymazać koncepcję Ragnaroku z kanonu mitów skandynawskich, jak to zrobiono z ideą zombie w świecie the Walking Dead?
Chyba nie – Ragnarok, o ile wiem, wiąże się z aksjologicznym tłem mitów skandynawskich (teoria odwagi). Zawsze pozostaje amnezja albo walka z losem (a co mnie obchodzą jakieś durne przepowiednie? ja nie chcę, i tyle). Ale specem nie jestem.
Oryginalnych Edd nie czytałam, jedynie zbiory mitów (oraz jedną powieść) i tam Ragnarok zawsze był czymś, co miało dopiero nadejść i/lub tylko tylko Odyn wiedział, co się wtedy będzie działo. Może w takim razie sprowadzić Zmierzch Bogów do tylko idei nieokreślonej wielkiej bitwy w nieokreślonej przyszłości, której przebiegu, rozmiarów i skutków tylko Wszechojciec ma świadomość a w żadnym źródle świata ludzi nie ma też o tym słowa?
O, czemu nie?
W opracowaniach, które czytałam, nie licząc Ragnaroku w czasie przyszłym, to uwięzienie Lokiego było ostatnią historią, więc taki układ nawet mi odpowiada.
Czy ktoś wie, czy kiedyś (+– lata 70) krochmalenie firanek było na porządku dziennym?
Letting go is an invitation. Letting go is a choice.
W latach siedemdziesiątych były już firanki takie, jakie znamy dzisiaj. Prało się je bez krochmalenia.
Było też wiele mieszkań, których okna zdobiły fabryczne firanki bawełniane lub ręcznie dziergane koronkowe firanki siatkowe, wymagające ostrożnego prania, krochmalenia i ramowania – schły rozpięte na specjalnej ramie.
Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli, co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.
O, super :-) Przyda mi się ta informacja. Dzięki :D
Letting go is an invitation. Letting go is a choice.
Bardzo proszę. ;)
Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli, co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.
Niech mi ktoś pomoże, bo chyba popełniam nieświadomy plagiat – czy w jakimś znanym utworze fantasy bohater sprawdzał, czy w zbiorniku wodnym nie ma potworów, wrzucając tam w kilkuminutowych odstępach trzy kamyki? Nie wiem już, czy to mój pomysł, czy skądś go zapożyczyłem.
- Panie Bożu, czy Jacku Dukaju wolno do nieba? - Nie wolno jenu.
Ja nic takiego nie kojarzę, a jeśli nawet, to jeśli tylko o tą jedną scenę chodzi, to nikt raczej się nie rzuci z oskarżeniami o plagiat.
Ja też nie – najbliższe, co mi przychodzi do głowy, to hobbici rzucający kamyki w Morii. Ponadto: nihil novi sub sole. Nil desperandum! :)
Zapis myśli jest cierniem w moim oku. :) :) :)
Z powodów takich a nie innych, zdecydowałem zapisywać myśli bohaterów kursywą i nie od pauzy (czy jak tam się fachowo nazywa ta kreska stawiana przed dialogiem :p). I teraz jak zapisać taką myśl, która jest pytaniem?
Do kogo się modlisz? – pomyślał.
Czy tak jest ok?
A gdyby w didaskaliach nie było opisu czynności gębowej, tylko niezależne zdanie?
Do kogo się moglisz? – Pytanie aż cisnęło się na usta.
Wydaje mi się, że właśnie tak. Analogicznie do dialogów, tylko nie dajesz półpauzy przed “wypowiedzią”, no i zapisujesz ją w cudzysłowie lub kursywą.
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Dzięki!
Do kogo się modlisz, pomyślał.
Można też z przecinkiem, chyba wiadomo że to pytanie :D Dobrse byś trzymał się przez cały utwór jednego systemu zapisu.
Jak chcesz jednak mieć pytajnik to tak:
Do kogo się modlisz? – pomyślał.
Wersja z przecinkiem i pytajnikiem brzydka i nie wiem czy po0rawna xD
Do kogo się modlisz?, pomyślał.
"Taki idealny wyluzowywacz do obiadu." NWM
Dla mnie brzydka jest z pytajnikiem i przecinkiem :P
Jestem za tą wersją:
Do kogo się modlisz? – pomyślał.
Przy zapisie myśli trzeba pamiętać o trzech sprawach: zapis myśli powinien być zgodny z gramatyką, prowadzony konsekwentnie (czyli należy trzymać się jednego wybranego stylu) i musi różnić się od zapisu dialogów.
Zapis ze średnikami, kursywą, myślnikami jest ok, ale osobiście niezbyt za nim przepadam i zwykle nie stosuję. Wolę mowę pozorną zależną, ale mam też świadomość ograniczeń tego zapisu (tylko zdania oznajmiające, problem z zapisem myśli zakończonych ?!...). Wg mnie zdanie Do kogo się modlisz?, pomyślał jest błędne ze względu na zbieg znaków.
Mowa pozornie zależna dystansuje do bohatera, no i nie pasuje do zapisu myśli skierowanych do innej osoby, jak w tym przypadku. W mowie pozornie zależnej naprawdę dobrze można opisać myśli czy uczucia punktu widzenia:
X [= punkt widzenia zadający pytanie] rozpoczął modlitwę. Ale do kogo się modlił? Nie wiedział.
Aczkolwiek w omawianym przypadku coś można by kombinować, aczkolwiek zgubimy bezpośredni zwrot:
Y [= inny bohater] rozpoczął modlitwę.Do kogo się modlił? X nie potrafił odpowiedzieć na to pytanie.
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Wg mnie zdanie Do kogo się modlisz?, pomyślał jest błędne ze względu na zbieg znaków.
Wg specjalisty z Poradni PWN (nie daję linki, bo nie chce mi się szukać tej porady) nie jest błędne. Chociaż specjalista takiego zapisu nie poleca.
Słowniki uczą, że ani po pytajniku, ani po wykrzykniku nie stawia się przecinka, ale to jest specyficzny przypadek.
Z powyższą konwencją zapisu myśli można się spotkać w niejednej książce.
PS. Nie zachęcam do tego rozwiązania, po prostu piszę, jak jest :)
Total recognition is cliché; total surprise is alienating.
Słowniki uczą, że ani po pytajniku, ani po wykrzykniku nie stawia się przecinka, ale to jest specyficzny przypadek.
Nie stawia się, bo te znaki kończą zdanie – a tu zdanie jest przytoczone w środku innego.
Nie zawsze kończą zdanie:
Przy czym tak się składa, że na końcu tego podrozdziału mamy przykład zapisu myśli. Tylko że... cytat jest wyrwany ze środka cudzysłowu! Co można sprawdzić na stronie wolnelektury.pl.
Total recognition is cliché; total surprise is alienating.
Aaa, no, tak. Prawda.
Jeśli w tekście zamieszczam sporą ilość retrospekcji/flashbacków, to lepiej wstawiać je chronologicznie (by razem tworzyły coś na wzór w miarę spójnego opowiadania), czy niechronologicznie, zależnie od sytuacji w teraźniejszości?
Że tak udzielę pomocnej odpowiedzi – zależy :D
Zdaję sobie z tego sprawę. Po prostu nie wiem, jak to będzie wyglądało w retrospekcjach powiązanych ze sobą postaciami. Gdyby to były osobne flashbacki, to problemu by nie było.
Trudno odpowiedzieć na takie pytanie, nie mając wglądu w tekst.
- Panie Bożu, czy Jacku Dukaju wolno do nieba? - Nie wolno jenu.
To zależy też od tego, jak i po co je wstawiasz. Jeśli są niezależne od akcji, po to, żeby coś dopowiedzieć, to lepiej chronologicznie. Ale jeśli wywołuje je coś, co robią lub mówią postacie – to tak, żeby miało sens w obrębie opowiadania.
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Wydarzenia w moim opowiadaniu są naprzemiennie widziane oczami dwóch postaci: A i B. Dokładnie zaznaczam w każdej scenie, z czyjego punktu widzenia jest pokazana (kontekst, opisy, myśli i odczucia tego bohatera). Sceny, między którymi upłynęło trochę czasu, oddzielam je gwiazdką. Ale co zrobić w sytuacji, gdy wydarzenia dzieją się po sobie, bez przerwy?
Przykładowo: Bohater A wsiada do auta, jedzie, widzi osobę przebiegającą przez jezdnię. W tym momencie zaczynamy patrzeć na zdarzenie oczami bohatera B, który ocenia reakcję kierowcy. Narracja cały czas jest prowadzona w 3 osobie.
Czy przy takiej zmianie punktu widzenia oddziela się oba fragmenty gwiazdkami, zostawia przerwę, a może nie dzieli się tekstu? Zależy mi na tym, żeby czytelnik się nie pogubił.
Jak dla mnie przerwy wystarczą. W większości swoich książek sir Terry Pratchett nie dzielił tekstu na rozdziały, tylko ‘enterami’ rozdzielał fragmenty, czasami w środku większej akcji.
Innego rodzaju podziały, np. gwiazdki, wizualnie sugerują coś w stylu “Ok, to nie koniec rozdziału, ale tu możesz przerwać, czytelniku”. A przynajmniej ja mam takie wrażenie.
Ando, dla mnie kombinujesz filmowo. W tekście to chyba sprawdza się umiarkowanie. Jeśli S.Martin pisał rozdziały z POV jednej postaci to, nie wywalałabym otwartych drzwi i nie mieszała tak wprost (choć sama mam do tego pociąg). Możesz zabarwiać narrację myślami i odczuciami innych postaci, jednak pod warunkiem, że będą charakterystyczne, znaczy różnić się. Dwa ok, trzy – trudno, cztery – megatrudno.
Logika zaprowadzi cię z punktu A do punktu B. Wyobraźnia zaprowadzi cię wszędzie. A.E.
Nie mam zbytniego doświadczenia w takich zabiegach, ale myślę sobie, że gwiazdki czy odstęp to za dużo, w końcu to jest to samo “ujęcie”. Zrobiłbym tylko nowy akapit. ALE: zaznaczyłbym dobitnie, że następuje zmiana perspektywy, np. coś w stylu “... a w tym czasie, kiedy A naciskał na hamulec, przebiegający mu przed maską B, widząc zbliżający się samochód i wykrzywioną strachem twarz A, pomyślał ‘o kurza twarz’”. Coś w tym stylu.
Nagła zmiana POV niby nie jest zalecana w większości przypadków, niby nie robi tak Martin, ale robił tak chociażby King czy Bułhakow. :)
A może osobne akapity, tylko na przemian zwykłą czcionką i kursywą? Przy czym kursywę przydzieliłbym tej postaci, której punkt widzenia zajmuje mniej miejsca.
- Panie Bożu, czy Jacku Dukaju wolno do nieba? - Nie wolno jenu.
Ando, to zależy od Ciebie. Jak sobie ustalisz, tak będzie. Równie dobrze możesz pytać, czy na obiad zrobić pomidorową czy ogórkową.
Ja bym dała przerwę, ale to nic nie znaczy. Jeden Martin napisze tak, drugi inaczej. To nie na gwiazdki lecą czytelnicy bestsellerów.
Babska logika rządzi!
A dlaczego musisz mieszać w jednym rozdziale?
Logika zaprowadzi cię z punktu A do punktu B. Wyobraźnia zaprowadzi cię wszędzie. A.E.
Może po to, żeby osiągnąć efekt kontrastu, zestawiając ze sobą w jednej scenie dwie całkowicie odmienne perspektywy?
- Panie Bożu, czy Jacku Dukaju wolno do nieba? - Nie wolno jenu.
Możesz to zrobić przez dialog lub zachowanie i komentarze narratora?
Logika zaprowadzi cię z punktu A do punktu B. Wyobraźnia zaprowadzi cię wszędzie. A.E.
Komentarze narratora wskazują, z jakiej perspektywy jest dana scena. Muszę pomieszać dwie perspektywy z takich powodów, jak napisał Bolly. Poza tym, potrzebne mi są odczucia postaci A. Za to postać B ma kolegę, którego nie zna A. W części scen będzie tylko postać B i ten kolega.
Zobaczymy, co wyjdzie z tego eksperymentu. Na razie oddzieliłam fragmenty gwiazdkami, ale dla mnie taki znak sugeruje upływ czasu. Rozważam też opcję, żeby zastąpić wszystko narratorem wszechwiedzącym.
Próbuj:) Narrator wszechwiedzący może pomóc, lecz dystansuje czytelnika. W sumie – wstawiaj teksty, to powiem, czy na mnie działa:) i co działa.
Logika zaprowadzi cię z punktu A do punktu B. Wyobraźnia zaprowadzi cię wszędzie. A.E.
ANDO, wg mnie przed podjęciem decyzji powinnaś się przyjrzeć kompozycji całego tekstu.
Narracja prowadzona naprzemiennie pozwala pokazywać te same wydarzenia z różnych punktów widzenia. I to jest fajne, bo pozwala również na rożne kombinacje. Nie odpuszczaj! ;)
Możesz zastosować prosty zabieg: scena w czasie rzeczywistym odbywa się z punktu widzenia A, natomiast w kolejnej scenie B ją tylko wspomina (i opisuje swoje reakcje, wnioski).
Możesz też wykorzystać inny sposób. Jeżeli problematyczna scena to finał, spróbuj skracać POV, np: pierwsze POV A i B – po 10k (ekspozycja), następne – po 5k (zawiązanie głównego wątku), następne po 2k (rozwinięcie) i finał opisany po jednym zdaniu dla każdego punktu widzenia. Nie wiem, czy jest to czytelne: miałem na myśli odwróconą piramidę (gdzie rozdziały/POV skracają się aż do finału). O ile dobrze pamiętam, taki trik został zastosowany w powieści Wszystko co lśni Cotton.
Wsadzę kij w mrowisko: nauczyłem się przy okazji wysyłania gdzieś tekstów, żeby zawsze dawać gwiazdki. Bo wolna linijka przy składzie lubi się zgubić (choćby na łączeniu stron) i potem się dzieją dziwne rzeczy w druku czy e-publikacji.
Trochę publikuję na Wattpadzie i tamtejszy edytor też czasem gubi zbędne przerwy.
Jeżeli bohater przedstawia się imieniem Jaś, ale w pewnym momencie zaczyna przedstawiać się imieniem Adaś, to jak powinien nazywać go narrator? Jaś, Adaś, Jaś vel Adaś czy Jaś/Adaś? Bohater rozmawia z osobą która znała go poprzednio pod imieniem Jaś.
Ależ to zależy. Czy Jaś/Adaś jest narratorem, czy może narrator jest trzecioosobowy, a jeśli jest, to czy jest wszystkowiedzący, a jeśli nie, to ile wie... :p
Trzecioosobowy wszystkowiedzący. Opowiada świat czytelnikowi.
A czy Jaś zaczyna przedstawiać się jako Adaś, czy myśleć o sobie jako o Adasiu? Bo to może być w tym przypadku dość istotne.
Jaś jest przekonany, że jest Adasiem, o swojej jasiowej przeszłości zupełnie zapominając.
W takiej sytuacji używałbym Adasia. Przynajmniej do momentu, w którym by sobie przypomniał, że naprawdę jest Jasiem.
Dziękuję. Ma to swoją logikę i efekt. Raczej tak zrobię, o ile nikt nie zaproponuje lepszego rozwiązania.
Arnubis rozsądnie rzecze. Jeśli narrator jest trzecioosobowy i wszystkowiedzący, moim zdaniem powinien używać prawdziwych personaliów bohatera. Albo zasygnalizowałbym przełączenie z Jasia na Adasia jakoś zauważalnie. Pytasz o zagadnienie całkiem złożone, nie o wstawienie przecinka, toteż najlepsza odpowiedź jaka mi się nasuwa, to mimo wszystko: to zależy. ;D
Też zgadzam się z Arnubisem. Ale przy okazji można w takiej sytuacji się tym pobawić, zwłaszcza jeśli tematyka tekstu pozwala na trochę śmieszkowania. Można by napisać na przykład – jak sam podałeś – “Jaś vel. Adaś”, albo ”Adaś, który jeszcze tydzień temu był Jasiem”, albo “Adaś, ku irytacji którego wszyscy chcą z jakiegoś powodu nazywać Jasiem” itp.
Broncho:DDD, a dla mnie za bardzo kombinujesz. Narrator niech idzie swoją, neutralną drogą, a bohater przedstawia się tak, jak chce, wyjdzie kontrast i efekt osiągniesz.
Logika zaprowadzi cię z punktu A do punktu B. Wyobraźnia zaprowadzi cię wszędzie. A.E.
Było coś podobnego w jednej książce... właściwie tej, którą teraz czytam, ale nie chcę używać imion bohaterów, ponieważ to spojler. Tam na przykład Jaś, podszywa się pod Adasia. Wtedy narrator mówi o Adasiu, bohater myśli o sobie jako o Adasiu, Jaś pojawia się tylko i wyłącznie podczas głębszych refleksji o przeszłości. Lub gdy ktoś rozpozna, że bohater to Jaś a nie Adaś. Generalnie sprawdza się, można spokojnie się zorientować i szybko przyzwyczaić.
Był tylko trochę chaos, kiedy Adaś rozmawiał z Jasiem i właściwie narrator raz nazywać Jasia Adasiem, a Adasia Jasiem. Ale to ma wyjaśnienie w fabule, więc nie wnikajmy.
Teatrzyk marionetek dobiega końca, kiedy pętla owija się wokół szyi.
Szanowni, dziękuję. Asylum – o neutralność narratora jest właśnie to pytanie, on ma być neutralny również wobec czytelnika i nie sugerować mu prawdy. Teraz dochodzę do wniosku, że może klócić się to trochę z idea narratora wszystowiedzącego.
Ej, nie rozumiem Broncho:( Jak wszechwiedzący to kłócić się nie może, za to postaci do woli:) Jeśli zaczniesz zabarwiać wszechwiedzącego punktem wiedzenia postaci to traci on swoją moc neutralności wszechwiedzy.
Logika zaprowadzi cię z punktu A do punktu B. Wyobraźnia zaprowadzi cię wszędzie. A.E.
Na Imladrisie będę miała warsztaty o narracji i narratorach :)
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
A czy będą jakieś materiały w sieci z tych warsztatów?
Mogę to przemyśleć – konkretnie wrzucić tu na publicystykę :)
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Dobry pomysł :) Z własnego doświadczenia wiem, że narracja sprawia sporo problemów przy pisaniu.
Ja też ciem.
Nie chcę offtopić (najwyżej usunę komentarz), ale nie wiem, gdzie zapytać, a tu chyba najbardziej pasuje...
Powiedzmy – mam opowiadanie. Jest skończone, od deski do deski, historia się kończy i zaczyna. Ale wiem, że będzie jeszcze kilka historii w tym świecie i jeden element (nie bohaterowie, ewentualnie zostaną przywołani w rozmowie lub we wspomnieniach) połączy kilka historii. W jednym opowiadaniu będzie nacisk na emocje, w innym na element naukowy itd. (o ile mi się uda przedstawić to tak, jak zamierzam). Czy mogę legalnie wrzucić to opowiadanie jako opowiadanie, a nie fragment?
IMO, jeśli historia jest zakończona, to spokojnie możesz.
W “Trylogii” bohaterowie się powtarzają, ale “Potop” to nie fragment. Za to jego pierwszy tom – już tak.
Babska logika rządzi!
Finklo, dziękuję za ekspresową odpowiedź! :)
Ależ oczywiście. Opowiadanie w sensie zamknięte to przede wszystkim fabuła, która może funkcjonować jako coś odrębnego, niewymagającego koniecznie znajomości innych kawałków z uniwersum.
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Dziękuję Wam, dobre kobiety! :)
Jeśli piszę o świecie, ogólnie rzecz ujmując wikingów lub też osadzonym w czymś pomiędzy starożytnością a wczesnym średniowieczem, to to jakich jednostek mierniczych by używano w tamtych czasach?
Naturalnych. Łokcie, stopy, palce itd
Zapraszam w czwartki o 19 do proradio.pl. Spora dawka rockowej muzyki + stękania starego dziada ;).
Już chciałam używać angielskich (łokcie, stopy, jardy...).
To też były miary naturalne – cal to długość ziarna jęczmienia, np.
Chyba takiego jęczmienia spod oka trolla. Cal ma dwa i pół centymetra.
Cal to jedna dwunasta stopy, jeśli dobrze pamiętam.
Babska logika rządzi!
https://www.deviantart.com/ajzan-hataru/art/231-533370393 – Kiedyś, na potrzeby jednego z moich światów, zrobiłam sobie taką rozpiskę. Chyba do tego opka też będę się jej trzymać.
Jeszcze sążnie są fajne i łatwo wyliczyć, bo to tyle, ile sięga chłop jak rozłoży ramiona na boki.
Edit: ale nie wiem, czy to nie jest trochę nowszy wynalazek.
Chyba takiego jęczmienia spod oka trolla. Cal ma dwa i pół centymetra.
Mój błąd – trzech ziaren jęczmienia. Chociaż ten troll to nie jest zły trop...
Kiedyś, na potrzeby jednego z moich światów, zrobiłam sobie taką rozpiskę.
Ale ona jest oparta na miarach metrycznych. Jak ktoś się zacznie bliżej przyglądać, może zauważyć.
A sążeń to też miara naturalna – jeśli coś można wymyślić bez względu na poziom technologiczny, to niekoniecznie musimy się trzymać chronologii naszego świata.
Czy lepiej jest tytułować rozdziały, czy wystarczy je tylko numerować? Jakie są wasze preferencje w tej kwestii?
- Panie Bożu, czy Jacku Dukaju wolno do nieba? - Nie wolno jenu.
Z doświadczenia mogę powiedzieć, że tytułowanie jest podstępne. Dla jednego rozdziału możesz mieć idealny tytuł a dla drugiego nie będziesz w stanie wymyślić nic ciekawego.
Tytułowanie rozdziałów to prawie jak spojlerowanie rozdziałów. Nie jestem fanem.
Jak dla mnie nie ma reguły. Zależy od książki, jej charakteru, odbiorcy, gatunku, stylu...
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
A wolicie lody malinowe, czy cytrynowe? :)
O smakach lodów można przecież rozmawiać, tak samo jak o tego rodzaju preferencjach. Powiem tylko, że mam dokładnie to, o czym pisze Ajzan.
- Panie Bożu, czy Jacku Dukaju wolno do nieba? - Nie wolno jenu.
W powieści lekko stylizowanej na prozę dziewiętnastowieczną daję tytuły rozdziałów (chyba że mi się inwencja skończy, to wywalę, ale na razie dzielnie daję). W powieści młodzieżowej napisanej z ninedin dałyśmy tytuły i w drugim tomie też dajemy, bo to połowa funu. Ale już w innych nie daję, bo mi nie pasują...
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
O smakach lodów można przecież rozmawiać, tak samo jak o tego rodzaju preferencjach.
Pewnie, że można – ale nie ma Jedynie Słusznego, Uniwersalnego Smaku Lodów, Który Uwielbiają Wszyscy Zawsze i Wszędzie, Hail! Prawda? Tak samo nie ma jedynie słusznego, uniwersalnego etc. podejścia do bardzo wielu problemów literackich, włącznie z tym, który tu podniosłeś. Czasami będzie lepiej zrobić tytuły, czasami właśnie nie. Czasami tytuły przeszkadzają. Czasami tworzą klimat. W Labiryncie śmierci Dicka tytuły pojawiają się tylko w spisie rozdziałów, i nie mają za dużo wspólnego z treścią książki, chyba, że
SPOILER! WIELKI SPOILER! uznamy, że odnoszą się do innych iteracji wirtualnej rzeczywistości, w której bohaterowie przebywają. PO SPOILERZE.
Jak pasują, to pasują. I tyle.
Nie wiem, z czym masz jak Ajzan: ze spojlerami czy z wymyślaniem?
Tytuły nie muszą być spojlerami, nawet jeśli byś je stylizował na takie staroświeckie, gdzie niby w tytule jest streszczenie rozdziału. Możesz w nich równie dobrze dawać redherringi, foreshadowingi, grę z czytelnikiem... Niekoniecznie kawę na ławę, co się wydarzy. Ja np. lubiłabym zaskoczenie w rodzaju “Rozdział dziesiąty, w którym bohaterowie spotykają przybysza z kosmosu” (albo w formie prostej “Przybysz z kosmosu”) i okazuje się, że znajdują meteoryt.
Słusznie prawi zaś Tarnina, że w twórczości wszelakiej nie ma obowiązujących ogólnie zasad. Owszem, bywały np. poetyki normatywne, które ustalały pewne formalne ramy, ale jednak dobry autor nawet tam był w stanie wnieść coś świeżego i oryginalnego.
A z wymyślaniem – jak część będzie nieidealna, świat się nie zawali ;)
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Gdyby przybysz z kosmosu okazał się meteorem, byłabym rozczarowana. Bardziej podobałoby mi się, gdyby mieli znaleźć meteor – i przy okazji spotkaliby kogoś ;)
Nie wiem, z czym masz jak Ajzan: ze spojlerami czy z wymyślaniem?
O spoilerowaniu rozdziałów przez tytuły pisał przecież Bravincjusz.
Ja widzę taką niewątpliwą zaletę tytułów, że łatwiej po nich znaleźć fragment, do którego chcielibyśmy wrócić, zwłaszcza jeśli dzieło jest obszerne.
- Panie Bożu, czy Jacku Dukaju wolno do nieba? - Nie wolno jenu.
Oki, sorry za pomyłkę, pamiętałam argument, a nie kto go pisał :P
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Mój przykład nie był chyba całkiem odpowiedni – spróbujmy inaczej. Graficzniej.
To jest sztuka:
I to jest sztuka:
I to też, podobno, jest sztuka:
Ale to już nie:
Rozumiesz? Można, oczywiście, robić sobie takie oto żarty, ale tylko żartem.
Eee... A co ten “przykład” ma wspólnego z czymkolwiek, poza tym, że jest manifestacją twojej niechęci do dadaizmu i surrealizmu?
- Panie Bożu, czy Jacku Dukaju wolno do nieba? - Nie wolno jenu.
Dla mnie tytuły porządkują treść, zwłaszcza jeśli jest prowadzona w sposób nielinearny, a poza tym mogą dodawać uroku opowieści, acz czasami są zbędne.
Przykłady sztuki, w zasadzie to już kanon, bo 1912 i 1962.
Logika zaprowadzi cię z punktu A do punktu B. Wyobraźnia zaprowadzi cię wszędzie. A.E.
Zbyt abstrakcyjnie? OK, miałam na myśli to, że kiedy elementy do siebie nie pasują, to może być żart (Lenin z kiszonym ogórkiem), ale nie coś na serio.
Problem z dadaizmem jest taki, że każdy pomysł sprawdza się tylko raz. “To nie jest fajka” nie zadziała dla dziesiątków innych przedmiotów wystawionych w galerii, a domalowywanie wąsów kolejnym portretom też już nic nie wnosi. (Skądinąd kwadrat Malewicza też się do tej kategorii zalicza – każdy kolejny: zielony, pomarańczowy albo w kropki to tylko powtórzenia.) Collage Tarniny był dokładnie tym – powieleniem pewnego gestu (zestawienia nieprzystających do siebie elementów), które nie jest już ani nowatorskie, ani obrazoburcze, ani nawet zabawne. I dlatego nie jest już sztuką, bo sztuką była pierwsza taka zabawa. Co nie znaczy, że nie da się wymyślić interesujących i intrygujących kolaży, ale nie przez zestawienie banalnych elementów.
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Zaraz zaczniesz cytować Cassirera :) a mój kolaż miał być przykładem sklejenia niepasujących do siebie elementów. Tyle. Ulubiona_emotka_Baila.
Nie zacznę, wyrosłam już z tego :D
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Drakaina, poruszyłaś ciekawy temat, który dla mnie sprowadza się do pytania: czy oryginał jest zawsze tą wersją najlepszą?
To chyba dość ważne pytanie dla fantastów, gdzie w pierwszej kolejności oczekuje się ODP*, a mniej zwraca się uwagę na wykonanie.
* ODP – opowiadanie dobrego pomysłu
Dla mnie:
Styl>Forma>Bohaterowie>Fabuła>Pomysł
Ale może to ja jestem jakaś dziwna.
Dla mnie zdecydowanie pomysł>fabuła>forma>styl. Wolę czytać coś świeżego i oryginalnego napisane szorstko niż pięćsetny raz to samo, tylko przybranego dla odmiany w suknie cygańskiej księżniczki.
www.facebook.com/mika.modrzynska
A ja albo nastrój, albo pomysł, a najlepiej oba naraz. Źle napisane = słabe, niezależnie od treści, bo się za bardzo irytuję, żeby docenić cokolwiek.
Kam, tośmy się dogadały! Ja tam lubię różne fatałaszki, modelka może być ta sama ;) Nie przepadam za opowiadaniami, w których podstawą jest jakiś koncept przedstawiający rzeczywistość. Mnie to nie bardzo interesuje, ja chcę na pierwszym planie poruszającej relacji między postaciami. Ale to akurat faktycznie kwestia gustu.
O, nastrój – też ważny. A skoro źle napisane=słabe, to dobrze napisane=dobre. Niby proste, ale ma sens; zatem cytując klasyka – piszmy tak, żeby było dobrze ;)
Algirze, co rozumiesz przez “oryginał”? Bo np. w krytyce tekstu za kanoniczną wersję uważa się (w 99% przypadków) ostatnią wersję sporządzoną przez autora. Czyli nie “oryginalną”. Czy też mowa o oryginalnych dziełach, które ktoś łączy w kolaż (w literaturze nazywało się to kiedyś centon)?
A jeśli chodzi o moje preferencje, to nie potrafię wyznaczyć takiej hierarchii jak Kam czy Minuskuła. Bo są teksty, które kocham za nastrój, i takie, które kocham za fabułę. Albo za bohaterów. Albo za styl. Każdy z tych elementów może mnie urzec tak, że pozostałym wybaczę drobne niedoskonałości ;)
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Luudzie, czy moja głupawka naprawdę jest impulsem do dyskusji, z której zaraz wyskoczy Cassirer i będzie szczerzył zęby? :)
(I zgadzam się z drakainą w kwestii preferencji.)
ETA: Przy okazji – widział ktoś II tom wykładów Twardowskiego wydany przez Znane Wydawnictwo? Porządnie to jest zrobione? Bo nie siedzę na forsie :)
Ja chcę sprostować, że dobrze napisane wcale nie równa się dobre ;)
Herezje! Ale serio – coś tu się logicznie zatentegowało. To co jest dobre? Jakie proponujesz kryterium?
Dobra fabuła też nie musi oznaczać, że dobre....
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Dla mnie kryterium jest jedno: musi mi się podobać. Reszta nie ma znaczenia.
Fajne kryterium :)
Historia to uzgodniony zestaw kłamstw.
Nie jest to kryterium obiektywne... ale serio, Anet, w ten sposób nie ma mowy o żadnej krytyce, tylko “Fajne”/”Niefajne”. Nie tędy droga.
Yyyy...
Chyba nie rozumiem, o czym rozmawiamy.
Zawsze możesz powiedzieć, dlaczego “niefajne” – i masz krytykę.
Edit:
I umówmy się, nie jestem mistrzem merytorycznych komentarzy.
Wątek zdryfował, a jest ciekawy, więc szkoda, żeby go wycięto – może temat krytyki można gdzieś przenieść?
Drakaina, miałem na myśli coś zupełnie innego, związanego z samym pomysłem. Na przykładzie: czy Milczenie owiec jest szczytowym osiągnięciem gatunku filmowego, opartego na pojedynku policjanta z psychopatą, czy może jednak Siedem jest lepsze? Chodzi mi o takie przetworzenie klasycznego pomysłu, żeby stał się lepszy od oryginału. Wg mnie nie można mówić: Tfu, tfu, zaklepane. W ten sposób wszystkie opowiadania o podróży na księżyc należy uznawać za gorsze od oryginału J.Verne.
Odnośnie fajne/niefajne i podoba mi się/nie podoba – to też jest opinia, równie ważna jak elaboraty na trzy strony. Pokutuje przeświadczenie, że takie opinie nic nie dają autorowi, który spodziewa się, że każdy czytelnik będzie rozbierał tekst na części składowe i analizował. To oczekiwanie wynika z przebywania na forach literackich, gdzie normalną sprawą jest dialog autor – czytelnik, a komentarze jednozdaniowe są źle odbierane. Publikacja tekstu na forum to zaproszenie do rozmowy, do argumentacji i wskazówek pozwalających poprawić własne umiejętności. I to jest super!
Natomiast w przypadku komentarzy jednozdaniowych, w żadnym wypadku, nie można oceniać kompetencji czytelniczych ich autora. Nie każdy ma ochotę na długie komentarze i trzeba to uszanować – zwłaszcza, że jest to dobre przygotowanie do Autor universe. Faza 2, czyli publikacji w wydawnictwie.
A to już zupełnie inna bajka, bo wraz z publikacją papierową kończy się czas beztroskiej forumowej zabawy, trzeba zacisnąć zęby i zbierać baty bez możliwości odpowiedzi ;)
W praktyce wygląda to tak: trochę recenzji, opinii z LC, pw na FB i koniec. Przyzwyczajenia wyniesione z forum (wbijanie w dyskusję z czytaczami) bardzo rzadko dobrze się kończą – zwykle prowadzą do sytuacji, gdy autor jak lew broni własnych tez, narażając się na negatywne opinie (bo tekst powinien się sam obronić). Dlatego warto przyjąć taktykę: pokiwać głową, wyciągnąć wnioski, w żądnym wypadku nie angażować się w publiczne dyskusje o własnym tekście, ostrożnie rozmawiać na pw.
Ja tu muszę stwierdzić, że przypomniały mi się teksty Kresa dla początkujących pisarzy, w których ów pisarz stwierdził, że pomysł nie jest przesadnie ważny, ale liczy się przede wszystkim wykonanie. i ja się z nim zgadzam. Jak jest dobrze napisane, to i może być 60-ty raz o drużynie na szlaku szukającej smoka. Jeśli jednak ktoś wymyśli mega odkrywczy nowy rodzaj magii, albo przenoszenia się statków kosmicznych w przestrzeni, ale nie okrasi tego fajną fabułą, która “się czyta” i nie wplecie w nią odpowiednio tego pomysłu, to cały pomysł na niewiele się zda.
Pokutuje przeświadczenie, że takie opinie nic nie dają autorowi, który spodziewa się, że każdy czytelnik będzie rozbierał tekst na części składowe i analizował.
Nie, dlaczego miałby? “Takie opinie nic nie dają autorowi” odnosi się do forów właśnie.
wraz z publikacją papierową kończy się czas beztroskiej forumowej zabawy, trzeba zacisnąć zęby i zbierać baty bez możliwości odpowiedzi ;)
Odkryłeś Amerykę! Ale serio – fora służą do zbierania opinii i dyskutowania z nimi. Dyskutowanie nie polega na “Ja mam rację! Ja, ja i tylko ja!” (Właśnie wczoraj miałam do czynienia z takim gościem, myślałam, że go uduszę. Oczywiście, nie miał racji, ale gdyby to był konkurs na dobitne przedstawienie swojego widzimisię, wygrałby w cuglach. Koniec dygresji). Dyskutowanie polega na dochodzeniu do prawdy – są więc potrzebne jakieś kryteria. De gustibus non est disputandum. I tyle.
zwykle prowadzą do sytuacji, gdy autor jak lew broni własnych tez, narażając się na negatywne opinie
I to jest właśnie autor, który nie wyniósł z forów właściwej lekcji. Winien był się nauczyć, jak napisać dobry tekst, posiłkując się opiniami innych o swoich dziełach. Nie, jak się wydzierać.
(bo tekst powinien się sam obronić).
Otóż to.
Dlatego warto przyjąć taktykę: pokiwać głową, wyciągnąć wnioski, w żądnym wypadku nie angażować się w publiczne dyskusje o własnym tekście, ostrożnie rozmawiać na pw.
Jasne, że tak – bo, powtarzam, do dyskusji służy forum. Kiedyś służyły do niej także kawiarnie, ale takie mamy czasy.
No. Dixi. To moja opinia i ja ją w pełni podzielam.
Przepraszam, że się wetnę.
Czy jeśli w niezbyt długim opowiadaniu (ok. 15 stron) jest tylko jedna przerwa na drugiej stronie a potem już tekst ciągnie się do samego końca, to będzie to dobrze wyglądać? Ten pierwszy, krótszy fragment nie jest prologiem – po prostu w międzyczasie miały miejsce wydarzenia, które niczego by nie wniosły, poza przysłowiowym laniem wody.
Absolutnie nie powinno to mieć znaczenia.
A masz na myśli coś takiego:
Działy się rzeczy.
Po dwóch godzinach działy się inne rzeczy.
Czy może coś takiego:
Działy się rzeczy. Minęły dwie godziny. Potem zaczęły się dziać inne rzeczy.
Tj. chcesz dać światło, czy streścić ten międzyczas jednym zdaniem? To i to może działać, zależy od okoliczności.
We wcześniejszych wersjach opowiadanie miało znacznie więcej przerw, ale z nich zrezygnowałam, bo w sumie poszczególne części dało się jeszcze posklejać sensownie. W przypadku opisanym wyżej, połączenie wiązałoby się z dopisaniem paru sensownych akapitów, które w sumie niewiele by wnosły i tylko wyczerpałyby limit znaków.
Cześć, mam małe pytanie. Wziąłem ostatnio na warsztat stary tekst (2013 rok), który był publikowany na portalu, a teraz jest skrzętnie ukryty wśród kopii roboczych. Zacząłem przy nim dłubać i jestem coraz bardziej zadowolony z wyników. Z drugiej strony, żeby nie popaść w narcyzm, wolałbym usłyszeć opinie innych osób. Czy mogę taki tekst – po gruntownych zmianach – opublikować jako nowe opowiadanie czy lepiej edytować i uwidocznić kopię roboczą żeby nie robić bałaganu? Szorcik przeszedł raczej bez większego echa, a czuję do niego pewien sentyment.
Mnie wszystko jedno.
Anet :D
No co?
Rozbawila mnie bezpośredniosc tej odpowiedzi ;) dołączę do klubu – moim zdaniem możesz wrzucić to Fladrifie, jak Ci się podoba.
Jak dla mnie, skoro jest tak stary i po ostrych przeróbkach, to możesz publikować drugi raz.
Ale jak chcesz “uwidocznić kopię roboczą”, skoro kopia robocza to z definicji coś, co nie jest uwidocznione?
"Nie wiem skąd tak wielu psychologów wie, co należy, a czego nie należy robić. Takie zalecenia wynikają z konkretnych systemów wartości, nie z wiedzy. Nauka nie udziela odpowiedzi na pytania, co należy, a czego nie należy robić" - dr Tomasz Witkowski
A jak się uwidocznia? Klika się “publikuj” ;)
No dobra, ale skoro tak, to jaki to bałagan, skoro tak czy tak widoczny dla ogółu jest jeden tekst? Bałagan może dotyczyć co najwyżej tego co widzi w swoim profilu sam Autor, ale w takim razie pytanie powinien zadać sam sobie, a nie nam ;)
"Nie wiem skąd tak wielu psychologów wie, co należy, a czego nie należy robić. Takie zalecenia wynikają z konkretnych systemów wartości, nie z wiedzy. Nauka nie udziela odpowiedzi na pytania, co należy, a czego nie należy robić" - dr Tomasz Witkowski
Chyba że ktoś o świetnej pamięci (czyli Reg) sobie ten tekst przypomni i się rozczaruje. Takie jest ryzyko wstawienia jako nowego.
Bailout zastanawiałem się czy publikowanie tekstu sprzed lat nie będzie w jakiś sposób źle widziane, zawsze wolę dopytać niż strzelić jakąś gafę. Dziękuję wszystkim za odpowiedzi :)
Życie to ryzyko, a o śmierci to już w ogóle nie wspomnę, Anet ¯\_(ツ)_/¯
"Nie wiem skąd tak wielu psychologów wie, co należy, a czego nie należy robić. Takie zalecenia wynikają z konkretnych systemów wartości, nie z wiedzy. Nauka nie udziela odpowiedzi na pytania, co należy, a czego nie należy robić" - dr Tomasz Witkowski
W razie czego powiedz, że tak Ci doradziliśmy ;)
Planuję opowiadanie, w którym istotną częścią jest to, że jeden bohater opowiada innym pewną historię, przy okazji tworząc iluzje ilustrujące opowieść. Główna narracja prowadzona jest z perspektywy słuchaczy.
Czy w takim wypadku mówioną historię zatrzymać w wypowiedziach opowiadającego, czy lepiej zastosować przeskoki w narracji (jak np. w “Niekończącej się opowieści”)?
Szczerze to skłaniam się w stronę pierwszego wariantu, ale trochę obawiam się, jak to może wyjść. Czytałam kiedyś zbiorek legend warszawskich, gdzie kilka z nich zostało opowiedzianych w dialogu, i według mnie były to najsłabsze teksty.
A jak długa miałaby być ta opowieść bohatera?
- Panie Bożu, czy Jacku Dukaju wolno do nieba? - Nie wolno jenu.
Całość zamierzam utrzymać w ryzach portalowych, czyli do 80 tys. znaków maximum.
A jaką część tej całości miałaby stanowić sama opowieść?
- Panie Bożu, czy Jacku Dukaju wolno do nieba? - Nie wolno jenu.
Sporą. Na pewno większą niż połowę całości.
Rozsądna wydaje mi się zatem opcja z przeskokami w narracji.
- Panie Bożu, czy Jacku Dukaju wolno do nieba? - Nie wolno jenu.
Pomocy.
Jak nazywa się taki wystający kawałek skały, której postać się chwyta, gdy spada w przepaść albo ze skarpy? Na co drugim filmie tak robią. Wiem, że to mało realistyczne, ale potrzebuję wiedzieć.
Półka skalna? Występ skalny?
- Panie Bożu, czy Jacku Dukaju wolno do nieba? - Nie wolno jenu.
Może pomoże słownik terminów górskich: https://drytooling.com.pl/serwis/art/artykuly/2475-slownik-terminow-gorskich
Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli, co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.
Klif? Skacze się z klifów...
www.facebook.com/mika.modrzynska
Wystający kawałek skały? ;) Nie sądzę, by tu były potrzebne fachowe terminy. Występ też jest ok.
Występ.
Dzięki!
Prośba o pomoc w dwóch problemach.
Jak nazywa się taki wystający kawałek skały, której postać się chwyta, gdy spada w przepaść albo ze skarpy?
Występ, nawis, półka.
Ando, po prostu zaznacz w przedmowie, kto jest autorem, i wklej tam odnośnik do strony.
Dodam, że w dobrym tonie byłoby skontaktować się z autorem grafiki i zapytać go o zgodę na wykorzystanie jego pracy w charakterze ilustracji do tekstu.
- Panie Bożu, czy Jacku Dukaju wolno do nieba? - Nie wolno jenu.
Byłoby. Ale jesteś pewna, że potrzebujesz ilustracji?
Mogę opisać stwora, ale chciałam, żeby było bardziej obrazowo. Chodzi o wywernę.
At, leniuszku :) Pisarze – do piór! Jeśli Twój tekst potrzebuje ilustracji, żeby być zrozumiałym (mogę uczynić wyjątek dla szyfrogramów i map, a i to nie wszystkich), to nie jest dobrze.
Hmmm, coś w tym jest Tarnino. Język powinien być plastyczny i obrazowy, niedawno nawet pisałam o tym w komentarzu. Czyli ilustracja ewentualnie do wzmocnienia odbioru tekstu. Taka wisienka na torcie.
Jeśli jednak chciałabym wstawić rysunek lub zdjęcie, pojawia się problem praw autorskich. Nie jestem pewna, Żonglerko, czy link w przedmowie załatwia sprawę. Bolly, też nie wiem, czy to wystarczy. Nie znam na tym. Jeśli skontaktowałabym się z autorem, czy wystarczy zdanie w mailu “OK, możesz wkleić mój rysunek”, czy potrzebny jest dokument typu oświadczenie?
Widziałam opowiadania z ilustracjami w tym portalu, ale chyba tylko rysowane samodzielnie przez autorów.
Pytaj Beryla. Beryl wie.
Jeśli Twój tekst potrzebuje ilustracji, żeby być zrozumiałym (mogę uczynić wyjątek dla szyfrogramów i map, a i to nie wszystkich), to nie jest dobrze.
Jeśli Twój tekst potrzebuje ilustracji, żeby być zrozumiałym, to jest to komiks :P
Zdjęcie/rysunek jest utworem tak samo, jak opowiadanie. Wyobraź sobie teraz, że ktoś chce wzmocnić odbiór swojego obrazu zamieszczając obok niego Twoje opowiadanie. Robi to, a poniżej, jak radziła Żongler, zaznacza, że jesteś jego autorką i podaje link do miejsca, w którym go opublikowałaś. Brzmi w porządku? :)
Jeśli prawa majątkowe do utworu trwają, to nie możesz sobie ot tak wykorzystywać cudzych grafik/obrazów/rysunków (jeśli nie mieści to się w dozwolonym użytku osobistym lub tzw. prawie cytatu – a ilustrowanie publikowanych na tej stronie opowiadań na pewno się w nich nie mieści), musisz mieć zgodę autora. Wystarczy, że autor wyrazi ją w mailu, byle nie było wątpliwości co do tego, na co się dokładnie godzi.
Administrator portalu Nowej Fantastyki. Masz jakieś pytania, uwagi, a może coś nie działa tak, jak powinno? Napisz do mnie! :)
Berylu, dziękuję za dokładne wyjaśnienie.
Możesz ewentualnie skorzystać z rysunków na licencji creative commons.