Трамп әкімшілігінің саяси тиімсіздігін ескере отырып, кез келген ынталандыру жасалса да, ол күтілгеннен аз болады деп болжауға болады.

In view of the Trump administration’s political ineffectiveness, it is safe to assume that if there is any stimulus at all, it will be smaller than expected.


Экономикалық-саяси майданда іс жасауға әкімшілігінің қабілетсіздігінің өзгеруі екіталай.

The administration’s inability to execute on the economic-policy front is unlikely to change.


Қолжетімді күтім Заңын (Obamacare) ауыстыруға бағытталған Конгресс республикашылдар әрекеттері сәтсіз болды, себебі орташа республикашыл 20 миллион америкалықты медициналық сақтандырудан айыратын актіге дауыс беруден бас тартты.

Congressional Republicans’ attempts to replace the Affordable Care Act (Obamacare) have failed, not least because moderate Republicans refused to vote for a bill that would deprive some 20 million Americans of their health insurance.


Трамп әкімшілігі енді қабылдауы осы сияқты қиынға соғатын салық реформасына келе жатыр.

The Trump administration is now moving on to tax reform, which will be just as hard, if not harder, to enact.


Бұл конгресс республикашылдарына қимыл жасауына аз мүмкіндік қалдырады.

That leaves congressional Republicans with little room for maneuver.


АҚШ Сенатындағы бюджетты салыстырып тексеру ережелері бойынша, барлық табыс қысқартулары он жылдан кейін табыс-бейтарап болуы керек, сондықтан республикашылдар салық ставкаларын өздері бастапқыда ұсынғаннан әлдеқайда аздау қысқартып, немесе төленбеген уақытша және шектеулі салық қысқартуларын реттеуі керек болады.

Because the US Senate’s budget-reconciliation rules require all tax cuts to be revenue-neutral after ten years, Republicans will either have to cut tax rates by far less than they had originally intended, or settle for temporary and limited tax cuts that aren’t paid for.


Американдық жұмысшыларға пайдасы тиіп және экономикалық өсуді ынталандыру үшін, салық реформалары байларға түсетін жүктемені ұлғайтып және қызметкерлер мен орта тапқа көмек көрсетуі қажет.

To benefit American workers and spur economic growth, tax reforms need to increase the burden on the rich, and provide relief to workers and the middle class.


Бірақ Трамп ұсыныстары керісінше жасайды: сіздің қай жоспарға қарап отырғаныңызға байланысты, пайданың 80-90 пайызы табыс бөлудің жоғарғы орнындағы 10%-на кетеді.

But Trump’s proposals would do the opposite: depending on which plan you look at, 80-90% of the benefits would go to the top 10% of the income distribution.


Трамп және Конгрестегі республикашылдар айтуынша, салық мөлшерлемесі тым жоғары болғандықтан, АҚШ корпорациялары, триллиондаған доллар қолма-қол ақшаның арандатып және капитал инвестиция салуға бас тартып жатыр.

More to the point, US corporations aren’t hoarding trillions of dollars in cash and refusing to make capital investments because the tax rate is too high, as Trump and congressional Republicans claim.


Бірақ, шын мәнде олай емес. Баяу жалақы өсуі тұтынуды, және, осылайша, жалпы экономикалық өсуді әлсіреткендіктен фирмалардың инвестиция салуға ынтасы аз.

Rather, firms are less inclined to invest because slow wage growth is depressing consumption, and thus overall economic growth.


Долларға деген құмарлық


ФРАНКФУРТ – Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан бері, әлемдік ЖІӨ-де АҚШ үлесі шамамен 30% -дан 18% -ға дейін төмендеді.

FRANKFURT – Since the end of World War II, the United States’ share in world GDP has fallen from nearly 30% to about 18%.


Басқа да озық экономикалар да тұрақты төмендеуді бастан өткізді.

Other advanced economies have also experienced sustained declines in their respective slices of the global pie.


Бірақ сіз мұны халықаралық валюта-қаржы жүйесіне қарап біле алмайсыз.

But you wouldn’t know it from looking at the international monetary system.


Осы мерзім ішінде, әлемдік ЖІӨ-де Қытайдың үлесі шамамен 16% -ға дейін (АҚШ-тан соң) төрт есе өсті және дамушы нарықтар қазір әлемдік өндірістің 60%-ын құрайды, ал соғыстан кейінгі жылдарда ол 40% болған.

Over the same period, China’s share of world GDP almost quadrupled, to around 16% (just behind the US), and emerging markets now account for about 60% of global output, up from about 40% in the immediate post-war years.


Озық экономикалардың өсу перспективалары төмендеп, Қытай және басқа да дамушы нарықтардағы баяулауға қарамастан, бұл үрдіс жалғасын табуы мүмкін.

Given that advanced-economies’ growth prospects remain subdued, these trends are likely to continue – even with the evident slowing in China and other emerging markets.


Бірақ жаһандық қаржы жүйелері озықтан дамушыға қарай осы жылжуды қайталаған жоқ.

And yet global finance has not mirrored this shift in balance from the advanced to the emerging.


Соғыстан кейінгі Бреттон-Вуд келісімдері негізгі резервтік валюта ретінде АҚШ долларының рөлін бекітті және 1970 жылға дейін, жаһандық ЖІӨ-нің шамамен үштен екісі осы жасыл банкнотаға байланысты болды.

The post-war Bretton Woods arrangements institutionalized the role of the US dollar as the main reserve currency, and until the 1970s, about two-thirds of global GDP was anchored to the greenback.


Қалғаны негізінен британдық фунт және кеңестік рубль арасында бөлінді.

The remainder was largely split between the British pound and the Soviet ruble.


Менің жақында Этан Ильзецки және Кеннет Рогоффпен бірлікте жасаған зерттеу бойынша, айтарлықтай маржамен АҚШ доллары әлемдегі резервтік валюта ретінде өзінің үстем жағдайын сақтап қалған.

In a recent study that I undertook with Ethan Ilzetzki and Kenneth Rogoff, we document that the US dollar has retained its dominant position as the world’s reserve currency – and by a significant margin.


Барлық елдердің 60%-ынан астамы (әлемдік ЖІӨ-нің 70%-дан астамын құрайтын), негізгі валюта ретінде АҚШ долларын пайдаланады.

Over 60% of all countries (accounting for more than 70% of world GDP) use the US dollar as their anchor currency.


Доллармен шот-фактура жазылған сауда үлесі мен орталық банктердің шетел валюталық резервтерінде бар АҚШ активтерінің үлесінің (атап айтқанда, қазынашылық облигациялар) қатынасын қамтитын басқа метрикалар «доллар үстемдігінің» ұқсас дәрежесін көрсетеді.

Other metrics, which include the proportion of trade invoiced in dollars and the share of US assets (notably Treasuries) in central banks’ foreign exchange reserves, suggest a similar degree of “dollar dominance.”


Еуро екінші орында тұр.


1980-шы жылдардың басынан бастап, 1999 жылы еуро енгізілгенге дейін, неміс марқасының (DM) ықпалы Батыс Еуропа және кейінірек Шығыс Еуропаға тараған.

From the early 1980s until the introduction of the euro in 1999, the Deutsche Mark’s (DM) influence expanded first in Western Europe and later in Eastern Europe.


Бірақ еуроның DM және француз франкі (Африка) аймақтарын қамтыған өсуі тоқтап қалғандай.

But the rise of the euro, which consolidated the DM and French franc (Africa) zones, appears to have stalled.


Кейбір өлшемдер бойынша (әлемдік өндірісте Еуропаның үлесінің қысқаруын ескерсек), оның жаһандық маңызы төмендеді.

By some measures (given the shrinking share of Europe in world output), its global importance has declined.


Басқа ешқандай ірі белгiленген халықаралық валюта қазіргі жаһандық көшбасшылық үшін бәсекеге түспеді.

No other major established international currencies currently compete for global leadership.


Кестеде көрсетілгендей, өндіру және қаржы жөніндегі үрдістер арасындағы алшақтық АҚШ экономикасы салыстырмалы түрде азырақ резервтік активтерді олар үшін әлемдік сұраныстың (ең алдымен, дамушы нарықтарда туындаған) өсуімен бірге қатарласа жеткізуінен пайда болады.

The divergence between the trends for production and finance, shown in the figure, emerges as a relatively smaller US economy supplies reserve assets in step with rising global demand for them (primarily from emerging markets).


Бұл алшақтық мүлдем жаңа емес.


Еуропада екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі қалпына келу мен әлемдік сауданың кеңею жүріп, резервтерге деген сұраныс 1950-шы жылдары тез өсіп, 1970-шы жылдары жоғары дәрежеде қалды.

With recovery from WWII underway in Europe and global trade expanding, demand for reserves grew rapidly in the 1950s and remained high into the early 1970s.


2017-нің тосын сыйлары


ЛОНДОН – Әдетте қаңтардың басында экономист сарапшылар жаңа жылға болжам жасайды (болжамдары көбіне дұрыс шықпай жатады).

LONDON – Economic pundits traditionally offer their (traditionally inaccurate) New Year predictions at the beginning of January.


Алайда, биылғы әлемдік жағдай бұрынғыдан мүлде өзгеше, сондықтан ғаламдық экономика мен қаржы нарығын шайқауы мүмкін деген ең үлкен тосын сыйларды таразылау үшін АҚШ президенті Дональд Трамптың Ақ үйге толық орныққанын күту керек болды.

But global conditions this year are anything but traditional, so it seemed appropriate to wait until US President Donald Trump settled into the White House to weigh in on some of the main surprises that might shake up the world economy and financial markets on his watch.


Нарықтағы қазіргі өзгерістер мен жағдаяттарды қарайтын болсақ, әлем биыл үш тұғырлы өзгерісті бастан кешіруі мүмкін.

Judging by current market movements and conditions, the world could be caught off guard by three potentially transformative developments.


Біріншіден, Трамптың экономикалық саясаты АҚШ-та нарық күткендегіден жоғары пайыздық мөлшерлеме мен инфляция тудыруы ықтимал.

For starters, Trump’s economic policies are likely to produce much higher US interest rates and inflation than financial markets expect.


Трамптың сайлануы 1981 жылы басталып, 35 жылға созылған, экономикалық ахуалға, әлемдегі активтердің бағасына үлкен ықпал еткен дефляция мен пайыздық мөлшерлеменің төмендеуі тенденциясына нүкте қойды десе болады.

Trump’s election has almost certainly ended the 35-year trend of disinflation and declining rates that began in 1981, and that has been the dominant influence on economic conditions and asset prices worldwide.


Алайда, инвесторлар мен саясаткерлер бұған әлі сене қойған жоқ.

But investors and policymakers don’t believe it yet.


АҚШ Федералдық резерві комиссиясы жариялаған болжамға қарасақ, биыл мөлшерлеме 0,75 пунктке ғана өседі, ал фьючерс нарығы тек 0,5 пайызға өспек.

The US Federal Reserve Board’s published forecasts suggest only three quarter-point rate hikes this year, and futures markets have priced in just two such moves.


Трамп жұмысқа мықтап кіріскен соң Федералдық резерв ақша-несие саясатын инаугурациядан бұрын айтылғаннан да қатаңдататын сияқты.

As Trump launches his policies, however, the Fed is likely to tighten its monetary policy more than it had planned before the inauguration, not less, as the markets still expect.


Ең бастысы, Трамптың саясаты шынайы экономикаға серпін беріп, инфляцияны, ұзақ мерзімді пайыздық мөлшерлемені арттырады, ал бұл орталық банктер бір түнде енгізе салатын пайыздық мөлшерлемеге қарағанда әлемдік экономикаға көбірек ықпалын тигізеді.

More important, as Trump’s policies boost both real economic activity and inflation, long-term interest rates, which influence the world economy more than the overnight rates set by central banks, are likely to rise steeply.


Мұндай болжам жасауға қарапайым негіздер бар.

The rationale for this scenario is straightforward.


Трамптың салық және шығындар жоспары Конгресс Барак Обама әкімшілігіне таңған бюджетті шоғырландыру саясатын кері бағытқа бұрады, егер Трамп 2008 жылғы дағдарыстан соң енгізілген банктік реттеулерді бұзу уәдесін орындаса, онда бұдан тұрмыстық қарыздар көлемі еселеп өседі.

Trump’s tax and spending plans will sharply reverse the budget consolidation enforced by Congress on Barack Obama’s administration, and household borrowing will expand dramatically if Trump fulfills his promise to reverse the bank regulations imposed after the 2008 financial crisis.


Бұл онсыз да толық қарқынмен жұмыс істеп тұрған экономиканы одан сайын үстемелеп, инфляцияны жеделдетеді, ал протекционистік сауда тарифтері мен енгізілуі мүмкін «шекара салықтары» импорттық тауарлардың бағасын тіпті аспандатып жібереді.

As all this extra stimulus fuels an economy already nearing full employment, inflation seems bound to accelerate, with protectionist trade tariffs and a possible “border tax” raising prices even more for imported goods.


Бір белгісіз нәрсе – ақша-несие саясатының бұл «трампфляцияға» жауабы қандай болмақ?

The only uncertainty is how monetary policy will respond to this “Trumpflation.”


Дегенмен, Федералдық резерв пайыздық мөлшерлемені болжамдағыдан да тез көтеру арқылы жауап берсе де, сақтық танытып, қысқа мерзімді мөлшерлемелерді баға өсімінен баяу көтеріп отырса да бұдан облигация инвесторлары жапа шегеді.

But whether the Fed tries to counteract it by raising interest rates more aggressively than its current forecasts imply, or decides to move cautiously, keeping short-term interest rates well behind the rising curve of price growth, bond investors will suffer.


Нәтижесінде АҚШ-тың он жылдық облигацияларының табысы алдағы бір жылда 2,5 пайыздан 3,5 пайызға бірден секіріп, одан соң тіпті жоғарылауы ықтимал.

As a result, yields on ten-year US bonds could jump from 2.5% to 3.5% or more in the year ahead – and ultimately much higher.


Ал Еуропа мен Жапонияда орталық банктер пайыздық мөлшерлемені нөл пайыз деңгейінде ұстап, сандық жеңілдету (СЖ) әдісін қолданатындықтан, мұнда керісінше ақша-несие ахуалы нашарлау қалыпта болады.

In Europe and Japan, by contrast, monetary conditions will remain loose, as central banks continue to support economic growth with zero interest rates and quantitative easing (QE).


Саясаттағы бұл алшақтық қаржы нарықтарына екінші үлкен соққы болуы мүмкін, ал қазір олар бұған дайын емес.

And this policy divergence suggests a second potential shock for which financial markets seem unprepared.


Трамптың АҚШ экспортын дамыту ниетіне қарамастан, АҚШ долларының әсіресе дамушы нарықтардың валютасына қатысты бағамы нығая түсуі мүмкін.

The US dollar could strengthen much further, especially against emerging-market currencies, despite Trump’s stated desire to boost US exports.


Доллардың құнының өсуіне тек АҚШ-тағы пайыздық мөлшерлеменің жоғарылығы ғана емес, дамушы елдерде доллардың азаюы да әсер етеді, 2010 жылдан бері олардың сыртқы қарызы 3 триллион долларға артты.

The catalyst for exchange-rate appreciation would be not only higher US interest rates, but also a dollar squeeze in emerging markets, where foreign debts have increased by $3 trillion since 2010.


Макрон саяси картаны қайта сыза ала ма?


ВАШИНГТОН – Франциядағы президент сайлауында Эммануэль Макронның жеңіске жетуін жұрттың көбі орта оңшылдардың триумфы деп қабылдады, себебі ол басы дау-дамайға қалған консерватор кандидат Франсуа Фийонның дауыстарын алып кетті.

WASHINGTON, DC – Many commentators have described Emmanuel Macron’s victory in the French presidential election as a triumph for the center right, because he received votes that otherwise would have gone to the scandal-plagued mainstream conservative candidate, François Fillon.


Бірақ бұл сайлаудың динамикасы Макрон жеңісінің мәнін ашып бере алмайды.

But this electoral dynamic does not capture the meaning of Macron’s victory.


Дұрысы – Макрон дәстүрлі партиялық бөлшектенуден биік шығып, дұрыс менеджмент пен жаңа технологияны пайдаланған жағдайда еуропалық интеграция мен жаһандану жалпы гүлденуге алып келеді деп сенетін халықтың кандидатына айналды.

It would be more accurate to say that Macron cut through traditional party divides and stood as a candidate for those who believe that, with proper management and new technologies, European integration and the forces of globalization can deliver widely shared benefits.


Ал, Макронның қарсыластарының көбі экономиканың қазіргі ахуалын айтып жұртты шошытты.

By contrast, most of Macron’s opponents simply stoked fears about today’s economic realities.


Франциядағы президент сайлауының бірінші кезеңі бойынша мына статистикаға назар аударыңыз: Макронды жақтағандардың 42 пайызы мұның алдында Социалистік партияны қолдаған, ал 36 пайызының орташылдарға бүйрегі бұрған.

Consider the following statistics from the French presidential election’s first round: 42% of Macron’s supporters have in the past sympathized with the Socialist Party; and another 36% have tended to support centrists.


Бұл мәліметтен байқағанымыз – Макронның басты жақтастары – солшылдар мен орташылдар болған, олар оны орташыл-оңшыл емес, орташыл-солшыл кандидат деп таныған.

These data indicate that voters on the left and in the center constitute the bulk of Macron’s support base, and that they regarded him as a center-left, rather than a center-right, candidate.


Иә, шынымен, Макрон заманауи, жаһандануды қолдайтын орташыл солшыл топтың ортасынан шыққан.

Indeed, Macron hails from the modern, pro-globalization center left.


Соңғы кездері ол Францияның бұрынғы президенті Франсуа Олланд үкіметінің мүшесі болған, ал карьерасының бас кезінде социалист премьер Мишель Рокард оның ұстазы болған.

He was most recently a member of former French President François Hollande’s government; and, earlier in his career, his mentor was former Socialist Prime Minister Michel Rocard.


Макрон саяси өткенінен толық қол үзіп шықпағанымен, ол дәстүрлі партиялық және саяси бірегейлік кедергілерін бұзып өтіп, әсіреоңшылдар мен әсіресолшылдардан басқа саяси спектрдың барлық бөлігіндегі сайлаушыларға сөзін өткізе алды.

But even if Macron did not make a clean break with his political past, he broke through traditional party and political-identity barriers, by reaching out to voters across the political spectrum, except for those on the extreme left and extreme right.


Қалай болған күнде де Макронды дәстүрлі саяси архетиптің қалыбына сыйғызу әрекеттерінің көбі Еуропаның және әлемнің саясаты жаңа аргументтерге, жаңа түсіндірмелер мен жікшілдікке жауап беру үшін қайта түлеуі керектігін ұғындырады.

If anything, the many attempts to squeeze Macron into a traditional French political archetype show that European and global politics desperately need to be reframed to account for new arguments, narratives, and fault lines.


Сайлау өте сала Макрон құрған үкімет тек гендерлік тұрғыдан ғана емес, саяси тәжірибе мен партияға қатыстылық тұрғысынан да әркелкі болып шықты.

The transitional government that Macron formed just after the election reflects great diversity, not only in terms of gender, but also with respect to political experience and affiliation.


Макронның үкіметінде орташылдар, солшылдар, оңшылдар, соның ішінде социалистер мен жасылдар бар.

Macron’s cabinet draws from centrist, leftist, and right-leaning parties, including the Socialists and Greens.


Бірақ оның орташыл-оңшыл республикашылдар Бруно Ле Мейр мен Геральд Дарманинді тағайындауы – бәрінен де маңызды, себебі сайлау статистикасы көрсеткеніндей, Макрон оңшыл сайлаушыларға бәрінен аз көңіл бөлген.

But his appointment of center-right Republicans such as Bruno Le Maire and Gérald Darmanin is of particular importance, because polling data indicate that Macron’s message resonated the least with right-leaning voters.


Оның үстіне Республикалық партия өкілі Эдуард Филипті премьер-министр етіп тағайындау арқылы ол Франциядағы саясатты трансформациялауға мықтап кіріскенін дәлелдеді.

Moreover, by appointing Édouard Philippe, also of the Republicans, as his prime minister, Macron firmed up his commitment to transforming French politics.


Оның үкіметі бірінші күннен бастап-ақ саяси спектрді толықтай қамтыды.

His government will span the political spectrum from day one.


Осындай әркелкі саяси өкілдіктің арқасында ол осы айда болатын Ұлттық жиналыс сайлауындағы өзінің La République En Marche! партиясының ұстанымын күшейтіп алды.

And with such diverse political representation, Macron could bolster the prospects of his own party, La République En Marche !, in the National Assembly election this month.


Мығым саясат жүргізген сайын оның сайлау кезінде берген уәделерін орындау мүмкіндігі арта түседі.

A strong showing would significantly improve his chances of fulfilling key campaign promises.


Ғалам экономикасының қалай жұмыс істейтінін жақсы түсінетін әлеуметшіл-либерал саясаткер ретінде Макрон әлемнің бүкіл прогрессивті халқы іздеген адамға айналуы мүмкін.

As a social-liberal policymaker with a good understanding of how the global economy works, Macron could become what progressives everywhere have been looking for.


Бұл үшін ол ең әлжуаз топтарды ХХІ ғасырдың экономикасына тән толқулар кезінде болатын жедел өзгерістер мен кенеттен болатын үзілістерден қорғайтын әлеуметтік келісім-шарт жасасуы керек.

To do that, he will have to forge a new social contract that protects the most vulnerable from the rapid shifts and abrupt disruptions inherent in a flexible, open twenty-first-century economy.


ЖИТС-тың соңы


НЬЮ-ЙОРК – 1981-2016 жылдар аралығында ЖИТС (Жұқтырылған иммун тапшылығы синдромы - AIDS) пандемиясы 36 миллион адамның өмірін жалмаған. Осынша адам қазір АИВ (Адамның иммун тапшылығы вирусы - HIV) вирусымен өмір сүріп жатыр.

NEW YORK – The AIDS pandemic claimed around 36 million lives between 1981 and 2016, and a similar number around the world currently live with the HIV virus.


Өткен жылы 1,2 миллион адам ЖИТС дертінен көз жұмса, 1,8 миллионы ауруды жұқтырды.

Some 1.2 million people died of AIDS last year, and another 1.8 million were infected.


Бұл статистика үрейлендіреді, бірақ бір қуаныштысы – «ЖИТС-тан ада ұрпақ» жобасының қойған мақсаты шынайы, оған қол жеткізуге болады.

Those statistics are daunting, but the startling news is that the goal of an “AIDS-Free Generation” is realistically within reach.


Қажетті саяси шешімдер АҚШ-тың жаңа сайланған президенті Дональд Трамп әкімшілігі қызметіне кіріскен соң бірден қабылданбақ.

The required policy steps should be agreed in the early days of US President-elect Donald Trump’s administration.


«Эпидемияны тоқтатуға болады» деп сенімді түрде айтуымызға 2011 жылы ашылған ғылыми жаңалық себеп. Ол жаңалық бойынша, АИВ вирусы бар адамдар антиретровирустық (АРВ) ем қабылдаса, олардың қанындағы АИВ вирусы әлсірейтіні сондай, оны секс немесе ортақ инені пайдалану арқылы басқаларға жұқтыру мүмкін болмай қалады.

The key reason that the epidemic can be ended is a scientific finding back in 2011 that showed that HIV-positive individuals receiving antiretroviral (ARV) treatment suppress the HIV virus in their bloodstreams so dramatically that they are very unlikely to transmit the virus to others through sex or shared needles.


Бұл жаңалық «аурудың алдын алу мақсатында емдеу» концепциясын бекітті.

This finding confirmed the concept of “treatment as prevention.”


Егер АИВ вирусы бар адамдардың көбі АРВ емін қабылдаса, бұл олардың өмірін сақтауға ғана емес, вирустың әрі қарай таралмауына да септігін тигізеді, сөйтіп эпидемияның өзін тоқтатады.

If a high enough proportion of HIV-positive individuals receive ARV treatment, it is possible not only to save their lives, but also to break the transmission of the virus itself, thereby ending the epidemic.


Осы жаңалықты негізге алған ЖИТС бойынша мамандар «90-90-90» және «ЖИТС-тен емдеу каскады» деген екі түрлі идея ұсынып отыр.

Building on this idea, AIDS specialists developed two crucial ideas: “90-90-90” and the “cascade of AIDS care.”


90-90-90 бағдарламасы бойынша, 2020 жылға қарай АИВ-ға шалдыққандардың 90 пайызы бойында вирус бар екенін біледі (алғашқы 90); ауруынан хабардар жандардың 90 пайызы АРВ емін қабылдайды (екінші 90); АРВ емін қабылдайтындардың 90 пайызы қанындағы АИВ вирусын әлсіретеді.

The 90-90-90 program aims to ensure that by the year 2020, 90% of all HIV-infected individuals know that they are infected (the first 90); 90% of all those who know they are infected are receiving ARV treatment (the second 90); and 90% of all those receiving ARV treatment successfully suppress the HIV virus in the blood.


«Каскад» жобасының идеясы: осы үш 90-ның әрқайсысы діттеген межесіне жете алса, яғни 90% x 90% x 90% десек, АИВ жұқтырғандардың арасында ол вирусты әлсіреткендердің жалпы үлесі 72 пайыз болмақ.

The idea of the cascade is that if each of the three “90s” is achieved, the proportion of all HIV-infected individuals with viral suppression would be 90% x 90% x 90%, which is equal to 72%.


Егер қазір дертпен ауыратындардың 72% бұл ауруды басқаларға тарата алмайтын болса, онда ЖИТС эпидемиясы тоқтайды.

If 72% of those infected today can no longer infect others, the HIV/AIDS epidemic will be curtailed.


Ал 2020 жылғы 90-90-90 жобасы 2030 жылы 95-95-95-ке айналатын болса, онда АИВ вирусы бар, бірақ оны басқаға жұқтыра алмайтындардың жалпы үлесі 86 пайызға өседі.

Indeed, if 90-90-90 in 2020 becomes 95-95-95 by the year 2030, the proportion of HIV-positive individuals that cannot infect others would rise to 86%.


Ірі қаладағы балалардың 80 пайызына екпе салып, қалған 20 пайызы екпе алмаған болса да қызылша эпидемиясының таралуы тоқтайды. Дәл сол сияқты бұл шара да эпидемияны ауыздықтайды.

The ongoing epidemic would grind to a halt, just as a measles epidemic among children in a metropolitan area ends when 80% percent of the children are vaccinated, even if the other 20% percent of children remain unvaccinated.


Бірен-саран науқас болғанымен, жалпы ЖИТС қасіреті аяқталады.

Some cases would remain, but the AIDS catastrophe would be over.


Мемлекеттер нәтижеге ұмтылатын болса, 2020 жылға дейін 90-90-90 межесіне, 2030 жылға қарай 95-95-95 көрсеткішіне жетуге болады.

The goal of reaching 90-90-90 by the year 2020 and 95-95-95 by 2030 is realistic, if countries strive for success.


Жақында Швеция 90-90-90-ға жеткенін хабарлады.

Sweden recently announced that it has reached the 90-90-90 targets.


Бақуатты елдердің көбі бұл деңгейге жақын тұр.

Many other high-income countries are close.


Халықаралық қауымдастықтың көмегі мен мемлекеттердің табандылығының арқасында дамушы елдер де 90-90-90 биігін бағындыра алады.

With international help and national efforts, 90-90-90 could be achieved not only in high-income countries but in developing countries as well.


2020 жылға дейін АИВ вирусын жұқтырғандардың 90 пайызының тексеруден өтіп, бұл ауруға шалдыққандарына көз жеткізуі – әлемнің көп елі үшін ең қиын шаруа болып тұр.

For most of the world, the biggest challenge is ensuring that by 2020 at least 90% of HIV-positive individuals are tested and learn that they are infected – the first of the three 90s.


Италия Еуропаны құрдымға кетіре ме?


ЛОНДОН – Саяси тербелістер мен әлем деңгейіндегі сын-қатерлерге қарамастан, әрі Біріккен Корольдік Еуропа одағынан шығып бара жатса да, еуроймақ өзінің бұрыннан қалыпасқан ең төмен стандарттарының шеңберінде-ақ екі жыл жақсы экономикалық өсімге қол жеткізді.

LONDON – Despite political turmoil and emerging risks at the global level, the eurozone has had two years of strong economic growth, at least by its own historically disappointing standards – and even with the United Kingdom lurching toward withdrawal from the European Union.


Бірақ, Италияда биыл жаңа популист үкімет құрылғаннан кейін еуроаймақтың ең нашар күндері артта қалды деп айту қиындау болып қалды.

But with the emergence of a populist government in Italy this year, it is no longer safe to assume that the eurozone’s worst days are behind it.


1982 жылы қаржы әлеміне аяқ басқанымда алғаш зерттеген елім – Италия еді, сондықтан оған ерекше жақынмын.

Italy was the first country that I studied when I entered the financial world back in 1982, so I have a special affection for it.


Ол кезде Американың өте ірі банкінде жұмыс істейтінмін, сонда Италияның қарызы мен ЖІӨ арасалмағын талқылауға арналған трансатлантикалық конференц-сұхбаттарға жиі қатысатыным есімде.

I was working for a very large American bank at the time, and I can still remember joining frequent transatlantic conference calls to discuss Italy’s debt-to-GDP ratio.


Әркімнің көкейінде “бұл ел қашан дефолтқа ұшырайды?” деген сұрақ болатын, бірақ болжам расталмады.

The question on everyone’s mind was when the country would default; but it never did.


Италия өйтіп-бүйтіп шығып кетті, одан бері де солай келе жатыр.

Instead, Italy muddled through, and has continued to do so ever since.


Енді Италия үкіметі Еуроодақпен тақасуға дайын болып тұрғанда дефолт болады деп қайта алаңдаудың негізі бар сияқты.

Still, now that the Italian government seems poised for a standoff with the EU, it would not be surprising if worries about a default were to re-emerge.


30 жылдан астам уақыт бұрынғы тәжірибем көрсеткеніндей, Италияның экономикалық проблемалары еуроны қабылдағаннан көп уақыт бұрын басталған.

As my experience more than 30 years ago shows, Italy’s economic problems far predate its adoption of the euro.


Еуропа стандарттарымен қарағанда оның өнімділігі кемшін болды, сондықтан еуроға дейінгі кезеңде оның даму деңгейі де салыстырмалы түрде төмен еді.

It has long had poor productivity by European standards, and that translated into relatively low trend growth in the pre-euro decades.


Анда-санда күрт дамып кетіп, бұл түрлі дағдарыстарға ұшыратып отырды, соның салдарынан Италия валютасы – лира жиі девальвацияланатын.

At the same time, occasional spurts of faster growth regularly sowed the seeds for various crises, often resulting in devaluations of the Italian currency, the lira.


Әрине, қазір дамуға қол жеткізу үшін лираны әлсіретуге болатын сол күндерді аңсап жүргендер бар.

Of course, there are some who now yearn for the days when the lira could be weakened to restore growth.


Ортақ валюта жағдайында олай істеу мүмкін емес.

That is no longer an option under the single currency.


Алайда, еуроға дейінгі кезеңді аңсайтын романтиктер көзге ілмейтін бір жайт – еуроаймаққа мүшелік Италияға төмен инфляция, сонымен бірге төмен пайыздық мөлшерлеме әкелді.

But what the pre-euro romanticists overlook is that euro membership has given Italy low inflation, and thus lower interest rates.


Оның үстіне, лираны құнсыздандыру пайдадан гөрі зиянды көп әкелді деуге негіз жеткілікті.

Moreover, there is reason to think that lira devaluations did more harm than good.


Бұлар анда-санда бәсекеге қабілетті арттырып тұрғанымен, ұзақ мерзім тұрғысынан өнімділікті еселеу үшін қатаң құрылымдық реформа жүргізуді қажет етті.

Even if they offered an occasional competitive boost, they stood in for tougher structural reforms that would have increased productivity over the long term.


Еуроаймақтың фискалдық және қаржылық талаптары Италияға ЖІӨ-нің номинал мөлшерін өсіруіге мүмкіндік бермейді, инфляцияны тым төмен деңгейде ұстап, қарызды ұлғайтады дейтіндер де бар.

There are also some who believe that the eurozone’s fiscal and monetary framework locks Italy into weak nominal GDP growth, possibly too-low inflation, and high debt.


Десе де, жаңа үкімет билікке келерден бұрын негізгі қарыз позициясымен салыстырғанда Италияның циклды түрде реттеліп отырған бюджет дефициті еуроаймақтағы басқа елдермен және G7-нің өзге мүшелерімен (АҚШ, Германия, Жапония, Канада, Ұлыбритания және Франция) салыстырғанда біршама аз болды.

Yet before the new government took office, Italy’s cyclically adjusted fiscal deficit – as opposed to its underlying debt position – was often rather restrained compared to the rest of the eurozone, as well as the other members of the G7 (Canada, France, Germany, Japan, the United Kingdom, and the United States).


Дегенмен, Италияны биылға дейін басқарған негізгі саяси партиялар ЖІӨ өсімін қажетті деңгейге жеткізе алмады.

Still, the mainstream political parties that governed Italy until this year did not deliver the nominal GDP growth that the country needs.


Соның нәтижесінде италиялықтар бағдарламасы популист солшылдар мен популист оңшылдардың саясатының қосындысынан тұратын дәстүрлі емес коалицияны сайлады.

As a result, Italians elected an unconventional coalition whose program combines the policies of the populist left with those of the populist right.


Еуропа солшылдары иммиграция бойынша оңшыл саясатқа көшті

Europe’s Left Turns Right on Immigration


БЕРЛИН – Еуропаның солшылдарына жойылу қаупі төніп тұр.

BERLIN – Europe’s established left is facing the threat of extinction.


Екі жылға жетпейтін уақыт ішінде құрлықтың социал-демократиялық партиялары Францияда, Нидерландыда, Германия мен Италияда тарихи жеңіліске ұшырады.

In less than two years, the continent’s social-democratic parties have suffered historic losses in France, the Netherlands, Germany, and Italy.


Орташыл-оңшылдар мен орташыл-солшылдар арасындағы демократиялық бәсекемен әйгілі болған құрлықта солшылдардың күйреуі саяси партиялардың мүдделеріне ғана емес, жалпы аймаққа үлкен кесірін тигізуі мүмкін.

On a continent long defined by democratic competition between center-right and center-left parties, the collapse of the left could have far-reaching consequences, beyond particular party interests.


Солшылдардың бәсеңдеуіне көп фактор, соның ішінде дәстүрлі жұмысшы табының ыдырауы әсер еткен.

Many factors underlie the left’s decline, including the dissolution of the traditional working class.


Бірақ ең маңызды себептердің бірі тым үрейлі де қарапайым: Еуропа сайлаушылары иммиграцияға наразы, сондықтан олар иммиграцияны шектей алмайды деп солшылдардан секем алады.

But one of the most important reasons is as grim as it is simple: European voters are increasingly opposed to immigration, and do not trust the left to limit it.


Көбіне Таяу Шығыс пен Африкадан ағылған босқындар мен мигранттар нөпірін көрген еуропалық сайлаушылар соңғы сайлауларды иммиграция бойынша референдумға айналдырып жіберді.

Faced with a sustained influx of refugees and migrants, primarily from the Middle East and Africa, European voters have transformed a series of recent elections into popular referenda on immigration.


Оңшыл популист қозғалыстар жұмысшы сайлаушыларды “дәстүрлі еңбек партиялары иммигранттарды еш тосқауылсыз қабылдай береді” деп сендіре алды.

Right-wing populist movements have skillfully played on blue-collar voters’ fears by convincing them that traditional labor parties will allow immigrants to flow in virtually unchecked.


Сәуірде Венгрия премьер-министрі Виктор Орбан мұсылман иммигранттардан “Христиан құндылықтарына” төнген “қауіпке” негізделген науқан жүргізіп, сайлауда айқын басымдықпен жеңіске жетті.

In April, Hungarian Prime Minister Viktor Orbán won a landslide election victory after running a campaign that focused on the “threat” to “Christian values” supposedly posed by Muslim immigrants.


Италияның истеблишментке қарсы жаңа коалициялық үкіметі иммиграцияға үзілді-кесілді қарсы “Лига” партиясының беделінің арқасында ғана билікке келді. Партия басшысы Маттео Сальвини қазір Ішкі істер министрі әрі вице-премьер қызметтерін атқарады.

Italy’s new anti-establishment coalition government was propelled to power by the popularity of the staunchly anti-immigrant League party, led by Matteo Salvini, who is now interior minister and deputy prime minister.


Словенияда бұрынғы премьер-министр Янез Яншаның оңшыл оппозициялық партиясы өткен айдағы парламент сайлауында 25 пайызға сәл жетпейтін дауыс жинады, бұл – елдің келесі үкіметін Янша жасақтайды деген сөз.

In Slovenia, former Prime Minister Janez Janša’s right-wing opposition party secured just under 25% of the vote in this month’s parliamentary election, meaning that Janša will form the country’s next government.


АҚШ президенті Дональд Трампқа еліктеген Янша “Алдымен Словенияға” деген ұранмен науқан өткізген.

Echoing US President Donald Trump, Janša campaigned on an anti-immigrant “Slovenia first” platform.


Оңшыл популистер алғаш саяси жеңіске жете бастағанда Еуропаның орташыл-солшыл партиялары “дәстүрлі артықшылықтарымыздың арқасында бұл сынға төтеп береміз” деп сенді.

When right-wing populists first started gaining political traction, Europe’s center-left parties hoped that their traditional strengths would enable them to weather the challenge.


Оңшылдардың риторикасы тым күшейіп кетпеуі үшін оңшыл-орташылдар қоғамдық пікірталасты өздерінің идеологиялық “ыңғайлы тақырыбы” – жұмыссыздық, теңсіздік және әлеуметтік әділдік бағыттарына бұруға тырысты.

To avoid unwittingly strengthening right-wing narratives, center-left campaigners attempted to shift public debate toward their ideological comfort zone: unemployment, inequality, and social justice.


Германияның Социал-демократиялық партиясы (SPD) 2017 жылғы сайлау науқанын “Әділдікті күшейтетін кез келді” деген ұран аясында өткізді.

Germany’s Social Democratic Party (SPD) based its entire 2017 election campaign on the slogan, “It’s time for more justice.”


Дегенмен, ауыр жеңілістен кейінгі тағы бір жеңіліс орташыл-солшыл партияларды мынадай тұжырымға әкелді: тек иммиграция мәселесіне алаңдайтын сайлаушыларды орынды болса да теңдік тақырыбымен иландыру мүмкін емес.

Yet defeat after painful defeat has driven center-left parties to a stark realization: voters who are concerned primarily with immigration are not going to be won over with calls – however justified – for equality.


Соның нәтижесінде бүкіл Еуропадағы орташыл-солшыл партиялар басқа бағытқа бұрыла бастады, негізгі деген бірнеше елдегі социал-демократтар миграцияға қатысты бұрыннан бар ұстанымдарын өзгертті.

As a result, center-left parties across Europe have begun to change course, with social democrats in several key countries changing long-held positions on migration.


Германияда коалициялық үкімет (құрамына SPD, Христиан-демократиялық одақ және CDU-дың Бавариядағы еншілес партиясы Христандық әлеуметтік одақ кіреді) иммиграция бойынша ауыр тартысқа түсіп жатыр, осыдан коалицияның тағдыры қыл үстінде.

In Germany, the coalition government (comprising the SPD, the Christian Democratic Union, and the CDU’s Bavarian sister party, the Christian Social Union) is embroiled in a bitter fight over immigration that threatens the survival of the coalition.


SPD мәселені Еуропаның көмегімен шешуді, Германияның шекарасын жаппауды ұсынса, партия басшысы Андреа Налес жылдамдатып саяси баспана беру жүйесін ұсынды. Ол бойынша, қауіпсіз үшінші елдерден саяси баспанаға өтініш берушілерге бір аптаның ішінде жауап беру көзделген.

While the SPD aims for a European solution and rejects sealing Germany’s borders, party leader Andrea Nahles called for accelerated asylum procedures that would enable authorities to conclude asylum applications from safe third countries within one week.


Өткен аптада Налес SPD-дің өз ішінде пікірталас бастады, онда оңшылдардың риторикасын көшіріп алған ол “Германия жұрттың бәрін қабылдай алмайды” деп мәлімдеді.

Last month, Nahles launched the debate within the SPD when, seemingly echoing right-wing rhetoric, she declared that Germany “cannot accept all.”


Неліктен Еуропа әлі де қолма-қол ақшаға мұқтаж?


ФРАНКФУРТ – Еуропадағы төлем жүйелері үлкен өзгерістер алдында тұр.

FRANKFURT – Payment systems in Europe are facing upheaval.


Сандық революция арқасында төлем операцияларын іске асыру үшін бұрын соңды болмаған, жылдам және ыңғайлы құралдар шығарылып жатқандықтан, қолма-қол ақшаның болашағы жоқ сияқты көрінеді.

With the digital revolution offering ever-faster and more convenient means for settling transactions, cash seems to some to have no future.


Бірақ экономикадағы банкноттар мен монеталар рөлін елемеу де үлкен қате болар еді.

But to write off the role of banknotes and coins in the economy would be a mistake.


Қолма-қол ақшасыз төлем жасау опциялары соңғы жылдары тез өсті.

Non-cash payment options have been proliferating in recent years.


Кредиттік карталар, онлайн аударымдар және тікелей дебеттік төлемдер қазірдің өзінде-ақ белгілі.

Credit cards, online transfers, and direct-debit payments are already well established.


Енді, смартфондар арқасында түрлі сандық төлем жолдары және мобильдік әмияндар да көп сұранысқа ие болуда.

Now, smartphone-enabled digital-payment solutions and mobile wallets are also gaining ground.


Таратылған реестр технологиялары сияқты пайдасы ықтимал технологиялар іргелі өзгерістердің пайда болуы мүмкін екенін көрсетеді.

The emergence of potentially disruptive innovations like distributed ledger technologies indicate that further and possibly fundamental change may be on the horizon.


Осы жаңа және өскін технологиялардан бөлек қолма-қол ақшаны алып тастау керектігін дәлелдейтін тәуелсіз зерттеулер де бар.

Independent of these new and incipient options, there are a number of studies making the case to abolish cash.


Қолма-қол ақшасыз қоғамды жақтағандарды үш түрлі топқа бөлуге болады.

Advocates of a cashless society tend to fall into three distinct camps.


Бірінші топтағы “алхимиктер” монетарлық саясаттағы пайыздық мөлшерлемелердің нөлдік шегі тудырған шектеулерді (ZLB) жеңгісі келеді.

The first camp, the alchemists, wants to overcome the restrictions that the zero lower bound (ZLB) imposes on monetary policy.


Екінші топ “заң және тәртіп лагері”, заңсыз қызметі үшін ақы төлеудің негізгі құралдарын жоюды қалайды.

The second, the law and order camp, wants to cancel the primary means of payment for illicit activities.


Ал үшінші топ, fintech (қаржы технологиясы) альянсы болып табылады, қаржы саласына қазіргі уақытта жүктелген қолма-қол ақшаның сақтау, шығару, және қолдануға жұмсалған жоғары шығыстарды жою арқасында туындайтын ірі бизнес мүмкіндіктерін көздейді.

And the third camp, the fintech (financial technology) alliance, anticipates major business opportunities arising from the elimination of the high storage, issuance, and handling costs of cash that the financial industry currently faces.


Бірақ қолма-қол ақшадан бас тартуға арналған дәлелдер сыни тексерістен өте алмайды. Мысалы, алхимиктер дәлелдерінен бастайық.

But the arguments for going cashless do not withstand scrutiny. Start with the alchemists’ case.


Шынымен де, өте төмен пайыздық мөлшерлемелер жағдайында, ақша-кредит саясатын жүргізу қиын болады.

It is true that, in an environment of very low interest rates, the conduct of monetary policy becomes difficult.


Сондықтан, теріс пайыздық мөлшерлемелерді төмен пайыздық мөлшерлемелерден өзгеше, ерекше, стандартты емес монетарлық саясат құралы ретінде қарастырған жөн.

Yet experience has shown that the effective lower bound is different from the ZLB.


Дегенмен, тәжірибе көрсеткендей, төменгі тиімді пайыздық мөлшерлемелер шегінің нөлдіктен айырмашылығы бар. Сонымен қатар, теріс пайыздық мөлшерлемелер саясаты бойынша қолма-қол ақшаны қолданбай, тікелей актив сатып алу, ұзақ мерзімді кредиттік операциялармен (тұрақты мөлшерлеме бойынша банктерге қаржы беру және «мақсатты» несиелеуді қоса алғанда) ұштастыра отырып алға қойылған бағдарды мәлімдеп жұмыс істеді.

Indeed, negative interest rates have worked, without triggering a flight to cash, especially when combined with outright asset purchases, long-term credit operations (including “fixed-rate full allotment” and “targeted” variants), and forward guidance. As such, negative interest rates should be understood as a specific non-standard monetary-policy instrument different from low interest rates.


Сондай-ақ, “заң және тәртіп” лагерінің қолма-қол ақшаға тыйым салу керек деген аргументтері сыни бағалауда әлсіз көрінеді.

The law-and-order camp’s case for banning cash also wilts under scrutiny.


Құн мөлшері және төлем құралы ретінде қолма-қол ақша көптеген заңға мойынсұнғыш азаматтар үшін маңызды әлеуметтік функцияны орындайды.

By acting as a store of value and a means of payment, cash fulfills an important social function for many law-abiding citizens.


Тек қана олар қылмыскерлерге ұнайды деп, қымбат машиналар немесе бағалы тастарды жеке меншікте иеленуге тыйым сала аламыз ба?

Would anyone suggest forbidding private ownership of luxury cars or gems because criminals like them?


Еуропаның Александр Гамильтоны кім болмақ?

Who Will Be Europe’s Alexander Hamilton?


ТИЛБУРГ – Бұрын Еуропалық Орталық банктің әр іс-әрекеті әдетте жылы қабылданатын.

TILBURG – Not too long ago, the European Central Bank’s actions were usually met with cheers.


Бірақ жақында, ЕОБ банкирлер мен экономистердің ғана емес, сонымен қатар азаматтар мен саясаткерлердің сыни пікірлерінің астында қалды.

But more recently, the ECB has drawn criticism from not just bankers and economists, but also citizens and politicians.


Тіркелген табыс инвестицияларынан қайтарымдар азая бастап, инвесторлар, қаржы және экономикалық тұрақтылыққа байланысты белгісіздіктің арту салдарынан, тәуекелі жоғары және қымбаттай түскен үлестік инвестицияларға бет бұруға мәжбүр болып жатыр.

With returns on fixed-income investments decreasing, investors are being forced into equity investments, which have become riskier and more expensive, owing to increased uncertainty about financial and economic stability.


Яғни белгісіздік ЕОБ-ның өте төмен пайыздық мөлшерлемелерінің жоғары бюджет тапшылығы мен борышқа толған еуроаймақ елдерінде аса қажетті құрылымдық реформаларын болдырмас үшін жасалынып жатқанын көрсетеді.

That uncertainty reflects the fact that the ECB’s extremely low interest rates are serving to prevent desperately needed structural reforms in eurozone countries with high deficits and debt.


Үлкен мәселе ретінде қазір ЕОБ-ның ағымдағы ақша-несие саясатының зиянды әсеріне байланысты.

The big question now is whether the ECB’s current monetary policies are doing more harm than good.


ЕОБ ресми мақсаты 2%-ға жақын инфляцияға жету болып табылады.

The ECB’s official aim is to reach an inflation target of close to 2%.


Бірақ жаппай өтімділік инъекцияларына қарамастан, Еуроөңірдегі инфляция деңгейі түсіп жатыр, яғни бұл экономикада нақты сұраныстың жеткіліксіз екенін көрсетеді.

But despite massive liquidity injections, the eurozone’s inflation rate has fallen, indicating that there is insufficient demand in the real economy.


Расында да, сұраныс құлдырауда, себебі қарыздарын азайтпай тұрып, көптеген компаниялар инвестиция жасай алмайды.

Indeed, demand is stagnating because many companies cannot make investments until they have reduced their debts.


Сонымен қатар, еуроаймақ елдері мұнай бағасының құлдырауы мен Қытайдың баяу даму әсерін сезініп отыр. Бұл екі факторға ЕОБ төмен пайыздық мөлшерлемелерінің аз қатысы мен әсері бар.

Moreover, eurozone countries are feeling the effects of falling oil prices and slower Chinese growth – two factors on which the ECB’s low interest rates have little bearing.


Орталық банктер пайыздық мөлшерлемелерін көтеру және өтімділікті тарылту арқылы инфляциялық циклді бұза алады; алайда олар жалғыз төмен пайыздық мөлшерлемелер арқылы инфляцияны жасай алмайды.

Central banks can break an inflationary cycle by raising interest rates and creating a liquidity squeeze; but they cannot generate inflation through low interest rates alone.


Басқаша айтқанда, ЕОБ газ педаліне баса алады, бірақ ажыратқыш жұмыс істемесе, машина қозғалмайды; ол жай ғана көп шу шығарады.

In other words, the ECB can step on the gas pedal, but if the clutch does not work, the car will not move; it will just create a lot of noise.


Еуропа экономикасының қалпына келуін қамтамасыз ету жауапкершілігі әр ұлттық үкіметтерге тиесілі.

Accordingly, responsibility for ensuring Europe’s economic recovery rests with national governments.


ЕОБ мақалдағыдай қаржы отының ішінен Еуроөңірдің каштанын шығарып алды.

The ECB has pulled the eurozone’s proverbial chestnuts out of the financial fire.


Бірақ осылайша жасап, ол бұрын қоғам алдында ЕОБ басшысы Марио Драги саясатына қарсы келе алмаған қаржы институттарынан ыстық отты сезініп отыр.

But in doing so, it has felt the hot breath of financial institutions, which had previously abstained from contradicting ECB President Mario Draghi’s policies, at least in public.


ЕОБ, әрине, қолдау көрсететін ақша-несие саясатын ұстану керек.

The ECB should, of course, maintain supportive monetary policies.


Бірақ Германия, Финляндия, және Нидерланды сияқты күшті еуроаймақ елдері қазір ізашар рөлін атқаруы тиіс.

But stronger eurozone countries such as Germany, Finland, and the Netherlands must now play the role of pioneer.


Осы мақсатпен Нидерландыдан Йерун Дейсселблум бастаған еуроаймақ қаржы министрлерінен құралған Еуротоп күн тәртібін орнату керек.

To this end, the Eurogroup of eurozone finance ministers, headed by Jeroen Dijsselbloem of the Netherlands, should set the agenda.


Еуропалық Комиссия оларға Алты келісім арқылы қажет болатын көмек беруі тиіс.

The European Commission should provide it with whatever help it needs through the so-called Six-Pack powers.


Ал күшті еуроаймақ елдері, сондай-ақ орында ынталандыру шараларын және салық реформаларын қабылдау үшін Тұрақтылық пен Өсу келісімдерін бақылаудан тыс әрекет жасауы керек.

And stronger eurozone countries should go beyond monitoring the Stability and Growth Pact to also enact sound stimulus packages and tax reforms.


Еуроаймақтың алдында тұрған үш түрлі жол


ВАШИНГТОН – Қызу жыл өткен соң саяси жағдай Еуропа бойынша тұрақтанған тәрізді.

WASHINGTON, DC – After a tumultuous year, politics seem to be stabilizing across Europe.


Германияның соңғы федеральды сайлауларында оңшыл радикалды бағыттағы "Германия баламасы" атты партия (Alternative für Deutschland (AfD) 13% дауыс жинағанымен, бұл канцлер Ангела Меркельдің басшылығына елеулі қатер төндірмейді.

Though the far-right Alternative für Deutschland (AfD) gained almost 13% of the vote in Germany’s recent federal election, it does not pose a serious threat to Chancellor Angela Merkel’s leadership.


Еуропалық жобаның тағы бір тірегі болған Францияда президент Эммануэль Макрон парламенттағы көпшіліктің қолдауына сенімді.

In France – the other pillar of the European project – President Emmanuel Macron can count on a solid parliamentary majority.


Брекситке қатысты белгісіздікке қарамастан, Еуропалық Одақ қандай да болмасын жоспарларын енді мүшелері арасында Ұлыбританиясыз іске асыратын болады.

And, despite the uncertainty surrounding the details of Brexit, there is little doubt that, whatever plans the European Union makes, it will be doing so without the United Kingdom as a member.


Қазір ЕО яғни еуроаймақтың алға қарай қандай жол таңдайтыны маңызды.

So now the question is how the EU and, in particular, the eurozone, will move forward.


Негізі, үш мүмкін жол бар.


Бірінші жол - өткен айда Еуропалық Комиссияның төрағасы Жан-Клод Юнкер өзінің одақтық жолдауында айтып өткендей, «бірлігі мықтырақ одақты» таңдау.

The first option is a “more united union,” as described by European Commission President Jean-Claude Juncker in his state of the union address last month.


Юнкер Еуропалық Одақтың барлық мүшелерінің біртұтас қадам жасауын қолдайды және әр түрлі жылдамдықпен алға басқан Еуропадан бас тартуды ұсынды.

Juncker’s vision rejects a multi-speed Europe, in favor of uniform steps by all EU members.


Сонымен қатар, ол Шенген аймағын кеңейту үшін, Болгария мен Румынияны қосуды да қамтып өтті.

This would mean, for starters, expanding the Schengen Area of border-free travel to include Bulgaria and Romania.


Юнкер сондай-ақ, бірыңғай нарықта жалпылама әл-ауқат құқығын қолдайтын Еуропалық әлеуметтік стандарттар одағын құруды ұсынды.

Juncker also called for progress toward a European Social Standards Union embodying a shared understanding of welfare entitlement in the single market.


Еуроға қатысты Юнкер оны тек таңдаулы елдердің валютасы ғана емес, Еуропа мен Еуроодақтың бірыңғай валютасы екенін айтты.

As for the euro, Juncker stressed that it is meant to be the currency of the entire EU, not just select countries.


Осыны ескере отырып, ЕО барлық мүше елдерде банктік ережелер мен қадағалау бірдей болатындай банк одағын құруға ұмтылу керек.

With that in mind, the EU should pursue the creation of a full banking union, in which banking rules and supervision are consistent across all member states.


Экономика және қаржы мәселелері жөніндегі комиссары Еуропалық қаржы министрі болып, ал Еуропалық тұрақтандыру механизмі Еуропалық валюта қорына айналуы керек.

The commissioner for economic and financial affairs should become a European finance minister, and the European Stabilization Mechanism should become the European Monetary Fund.


Бір жыл бұрын осындай «қатаң» интеграцияға деген сенімділік жоқ еді; себебі, Ұлыбритания мұны ешқашан қолдамас еді.

A year ago, such “hardline” integrationism would have lacked credibility; after all, the UK would never stand for it.


Бірақ Брексит орын алғандықтан, Юнкердің көзқарасы сенімге ие болды.

But, with Brexit apparently a sure thing, Juncker’s vision has gained some credibility.


Дегенмен Юнкердің интеграцияға арналған біртұтас тәсілі әлі де қарама-қайшы мәселелерге толы болып қала береді.

Nonetheless, Juncker’s “one-speed” approach to integration remains highly controversial.


Сондықтан Макрон Еуропаның болашағы туралы өз өршіл көзқарасын айтып өткенде Юнкердің ұсыныстарының көбін қайталағанымен, бірақ, кем дегенде, орта мерзімді перспективада ЕО-дағы дифференциацияға көбірек мүмкіндік береді.

So Macron has set out his own ambitious vision for Europe, which echoes many of Juncker’s proposals, but seems to allow for more differentiation within the EU, at least in the medium term.


Мысалы, егер Польша еуронды қабылдағысы келмесе, оны мәжбүрлеуге болмайды және бұл шешім еуроаймақтағы басқа елдердің интеграцияға қарай жылжуына кедергі болмауы керек.

For example, if Poland does not want to adopt the euro, it should not be forced to do so, and that decision should not prevent other eurozone countries from moving ahead with integration.


Сондықтан Макрон еуропалық парламенттің барлық мүшелеріне қатысы жоқ мәселелерді шешетін жеке Еуроаймақ парламентінің болуын қалайды.

That is why Macron wants a separate eurozone parliament, which would decide on matters that do not pertain to all members of the European Parliament.


Либерал-демократияның жеңіс туралы қиялы

The Win-Win Fantasy of Liberal Democracy


ВАШИНГТОН – Британдықтардың Еуроодақтан шығуды қолдап дауыс беретінін, америкалықтардың Дональд Трампты келесі президенті етіп сайлайтынын болжаған сарапшы өте аз болды.

WASHINGTON, DC – Few analysts expected Britons to vote to exit the European Union or Americans to choose Donald Trump as their next president.


Бірақ көп ұзамай бұл жаңсақтықтың консенсустық түсіндірмесі де шықты.

Yet it did not take long for a consensus explanation of these miscalculations to emerge.


Алайда, мұндай көпжақты да салдарлы мәселелерге үстірт баға беруден абай болу керек.

When it comes to such complex and consequential developments, however, we should beware of facile reasoning.


Бүгінгі консенсустық пікір бойынша біз салыстырмалы түрде космополит әрі өзара жымдасқан әлеміне байланып, білімі төмендеу, қоғаммен байланысы аздау топтарды мұқият тыңдай алмаған «элитаны» - академиялық ортаны, ақпарат құралдарын және бизнесті кінәлаймыз.

The current consensus blames the “elites” – in academia, media, and business – for becoming so caught up in their relatively cosmopolitan and connected world that they failed to listen carefully to less educated and connected groups.


Жаһанданудың игілігін бәрінен де аз көрген топ – осылар болғандықтан, олардың (Брекзит мәселесінде) супраұлттық институттарды ал (Дональд Трамп мәселесінде) истеблишменттің кандидаттарын кері итеруі әбден мүмкін еді.

Because the latter groups are those that have benefited the least from globalization, they were the most likely to reject supranational institutions (in the case of Brexit) or establishment candidates (in the case of Trump).


Мұны елемеу көп жағынан алғанда анық қателік болды.

Ignoring them was, in many ways, an obvious mistake.


Бұл көзқарастың жаны бар.

There is considerable merit to this view.


Бүгінгі қаржылық және интеллектуалдық элитаға, соның ішінде сауалнама жүргізушілерге, «топтық ойлау» әдеті жұққан. Олар көбіне бірдей ортада білім алған, бірге жұмыс істейді, бірдей басылымдарды оқиды және Давостан Аспенге дейінгі аралықтағы біртекті конференциялар мен шараларда бас қосады.

“Group think” regularly afflicts today’s financial and intellectual elite, including pollsters, who often have similar educational backgrounds, work together, read the same media, and congregate at the same conferences and events, from Davos to Aspen.


Бұл тобыр тарихтың ең керемет сабақтарын алып, бойымызға сіңірдік деп сенеді.

Members of this crowd tend to believe that they have absorbed the great lessons of history.


Олар нәсілшілдікті, этноцентризмнің тіпті ең жұмсақ түрлерін өткір сынайды, есесіне феминизмді кері теппеуі мүмкін.

They tend to decry racism and even milder forms of ethnocentrism, and are unlikely to reject feminism.


Бұл топ әркелкіліктің үлгісі болмағанымен, мұнда әркелкілік ерекше құндылық ретінде бағаланады, әрі еркектің үстемдігі біртіндеп төмендеп келеді.

Though these groups are not paragons of diversity, there is a widespread recognition of diversity’s value, and the dominance of men, at least, is beginning to decline.


Бұл топтың және бір ерекшелігі – байлық.

The other common denominator of this group is wealth.


Топ мүшелерінің барлығы шетінен мультимиллионер болмағанымен, олардың бойында экономикалық жаһанданудың жемісін жеуге мүмкіндік беретін қабілет те, білім де бар.

While not all members of this group are multimillionaires, they do tend to have the education and skills needed to reap the benefits of economic globalization.


Соның кесірінен олар әсіресе АҚШ-та теңсіздіктің үлкен мәселеге айналып келе жатқанын осы кезге дейін байқамай келген (ең бай элитаның өкілдері бұрын-соңды болмаған көлемде филантропиялықпен айналысып жатса да).

As a result, they did not generally recognize rising inequality, particularly in the US, as a major problem until recently (though, to be sure, many of the wealthiest elites have engaged in an unprecedented amount of philanthropy).


Бизнес пен қаржыдан бастап саясатқа дейінгі басты салаларда салдарлы шешімдер қабылдайтын космополит элита онша жолы болмаған, дұрыс білім алмаған, жақсы байланыс орнатпаған жандардың мұң-мұқтажына көңіл бөлуі тиіс екені анық.

It is clear that the cosmopolitan elites who are making consequential decisions in critical sectors, from business and finance to politics, must pay more attention to the grievances of the less fortunate, the less educated, and the less connected.


Пікірлес адамдармен бункерлерде жинала бергенше, олар шыққан ортасы мен қазіргі ахуалы әркелкі жандарды, соның ішінде жаһандануға қатысы әртүрлі адамдарды байланыстыратын платформа жасауы керек.

Rather than congregating with like-minded people in silos, they must create platforms that connect people of more diverse backgrounds and circumstances – including those whose experiences with globalization are very different.


Мұндай платформа қоғамдық пікірталастың жіктелуі мәселесін шешуге ықпалын тигізеді.

Such platforms would help to address the fragmentation of public debate.


Алайда, идеологиялық «көпіршік» - жалғыз ғана проблема емес.

Yet ideological “bubbles” are not the only problem.


Бір жағынан элита популистік жеңістерді ғана болжай алмай қалған жоқ, сондай-ақ олар популист емес екені дау тудырмайтын Франсуа Фийонның Францияның орташыл-оңшыл республикалықтардың праймеризінде үлкен басымдықпен алға шығатынын да білмей қалды.

For one thing, the elites have failed not only to predict recent populist victories, but also to anticipate that the decidedly non-populist François Fillon would win the French center-right Republicans’ presidential primary by a wide margin.


ТОКИО – Сұхбат алудың қулығы көп.


Арсыздау журналист нақты бір жауап не пікір алғысы келсе, айтқан кісінің сөзін редакциялап, құбылтып, тіпті қайта жаза алады.

If an unscrupulous interviewer is looking for a particular answer or claim, they have the power to edit, manipulate, or even rewrite their subject’s words to that end.


Сондықтан ақпарат құралдарының «мен айтты» деген сөздерін шұқшия тексеремін.

That is why I have long taken pains to check carefully quotations attributed to me by the media.


Десе де, телевидение мен радиоға берген сұхбатты бұлайша өзгерту қиын болар деп топшылайтынмын.

But, when it comes to television or radio interviews, it seemed to me that such distortions would be more difficult to pull off.


Қателесіппін.


Жақында либералдық ұстанымы бар деп саналатын жапондық газетке қарасты телебағдарламаның өкілі премьер-министр Синдзо Абэнің «Абэномика» деп аталып кеткен экономикалық реформалар стратегиясы туралы сұхбат беруімді өтінді.

Not long ago, representatives from a Japanese television program associated with a liberal-leaning newspaper requested an interview with me to discuss Prime Minister Shinzo Abe’s economic-reform strategy, known as “Abenomics.”


Мөлшері бір сағат шамасында сұхбат бердім. Келісім бойынша, студияда болып жатқан пікірталастың арасында менің пікірлерімді беріп отыратын болды.

I was interviewed for about an hour, with my answers to be included in an episode centered on a panel discussion held in the studio.


Бірақ нәтижесі мен күткендегідей болмады.


Пікірталасқа қатысушылардың абэномиканың соңғы жетістіктерін жоққа шығарғанына, «ақша-несие саясаты экономиканы дамыта алмайды, оның орына ол керісінше гиперинфляцияға әкелуі мүмкін» деген ақылға сыйымсыз пікірлеріне онша таңырқай қоймадым.

To be sure, I wasn’t entirely shocked to find that the panelists denied the recent achievements of Abenomics and espoused the strange view that monetary policy cannot boost an economy, and yet can suddenly cause hyperinflation.


АҚШ пен Еуропаның, Жапонияның ақша-несие саясатының арқасында инфляцияны ауыздықтап, көп нәтижеге жетіп жатқанына қарамастан, мұндай сыңаржақ пікірлердің бар екенін білемін.

Such claims have persisted, despite the ongoing monetary-policy-driven, low-inflation recoveries in the United States, Europe, and Japan.


Бірақ, олар менің сөздерімді әбден бұрмалапты.

But the distortion of my own words was significant.


Сұхбатта мен абэномиканың жетістіктеріне назар аударғанмын.

In my interview, I highlighted the successes of Abenomics.


Және «Абэ үкіметі саяси қиындықтарға тап болған күннің өзінде еңбек нарығын күшейтіп, бизнестің табысын ұлғайтады» деген пікір айтқанмын.

And I argued that a strong labor market and rising business profits would be among Abenomics’ enduring legacies, even if Abe’s administration faced political challenges.


Бағдарламада абэномиканың үлкен жетістіктері туралы пікірімді алып тастап, Абэ үкіметінің басында болуы мүмкін саяси проблемалар туралы айтқан екі минуттық сөзімді ғана берді.

The program included just two minutes of my interview, emphasizing the part about the potential political challenges, rather than Abenomics’ great successes.


Соңғы жылдары әлеуметтік желілер не басқа да онлайн платформалар арқылы таратылатын заңға қайшы дезинформация – «жалған ақпаратқа» өте көп көңіл бөліп жүрміз. Ал менің басымнан өткен жағдай басқа бір мәселеге назар аудартады.

In recent years, much attention has been devoted to “fake news” – outright disinformation that spreads widely, often through social media or other online platforms.


Кісінің сөзін мақсатты түрде әдейі редакциялап, журналистің, редактордың не хабар таратушының көзқарасын тықпалайтын «біржақты ақпарат» үрдісі көбейіп барады.

But my recent experience highlighted another danger: biased news, in which strategic edits surreptitiously advance the views of a journalist, editor, or broadcaster.


Тіпті дәстүрлі ақпарат құралдары да тарататын мұндай репортаждар тек саясаткерлерге ғана кесірін тигізбейді.

Such reporting, which may be delivered even by traditional news organizations, can be very damaging, not least for political leaders.


Әрине, С.Абэның саяси тағдыры «сыңаржақ журналистиканың» қолында тұрғаны да рас.

Without a doubt, Abe’s political standing has been vulnerable to the effects of biased journalism.


Мәселен, бұдан бірнеше ай бұрын премьер-министр Синдзо Абэ Токионың Акихабара деген ауданында халық алдында сөйлеп тұрған.

For example, several months ago, Abe was addressing a crowd gathered in Akihabara, a district of Tokyo.


Жалған ақпаратпен күрес цензураға қалай көмектеседі?


ВАШИНГТОН – Медиа сарапшыларының көбі жалған ақпараттың қаупін дұрыс байқайды, бірақ олар бұл құбылыстың журналистер үшін мәні қандай екенін түсінбейді.

WASHINGTON, DC – Many media analysts have rightly identified the dangers posed by “fake news,” but often overlook what the phenomenon means for journalists themselves.


Бұл термин бүтіндей бір кәсіптің зияндығын қысқаша сипаттайтын сөзге айналып қана қойған жоқ. Автократтар көбіне «терроризмді қолдады» деген ойдан шығарылған айыппен тілшілерді түрмеге қамап, цензура енгізсе де осыны алға тартатын болды.

Not only has the term become a shorthand way to malign an entire industry; autocrats are invoking it as an excuse to jail reporters and justify censorship, often on trumped-up charges of supporting terrorism.


Дүниежүзінде жалған не ойдан шығарылған ақпаратты жариялады деп айыпталып, түрмеге жабылған адал журналистердің саны кемінде 21 адамға артты.

Around the world, the number of honest journalists jailed for publishing fake or fictitious news is at an all-time high of at least 21.


Демократиялық емес елдердің басшылары тәуелсіз БАҚ-қа шабуыл жасау үшін «жалған ақпаратпен күресті» көп желеу етіп жүргендіктен, бұл сан әлі де өсе түсуі мүмкін.

As non-democratic leaders increasingly use the “fake news” backlash to clamp down on independent media, that number is likely to climb.


Бір кездері сөз бостандығын қорғауда көш бастаған АҚШ қазір бұл мәртебесінен айырылды.

The United States, once a world leader in defending free speech, has retreated from this role.


Президент Дональд Трамптың «Туиттерде» жалған ақпарат туралы көлгірсуі автократиялық режимдердің БАҚ-қа қысым жасауына негіз болды.

President Donald Trump’s Twitter tirades about “fake news” have given autocratic regimes an example by which to justify their own media crackdowns.


Желтоқсанда Қытайдың мемлекеттік People’s Daily басылымы Трамптың жалған ақпарат туралы «мантрасын» қолдап, «Туиттер» мен «Фейсбукте» посттар жариялады. Бұл туралы Қытай басылымы: «Батыс БАҚ-тары туралы көп шындықты айтты», - деп жазды.

In December, China’s state-run People’s Daily newspaper posted tweets and a Facebook post welcoming Trump’s fake news mantra, noting that it “speaks to a larger truth about Western media.”


2017 жылғы ақпанда Египет үкіметі де Трамп әкімшілігіне қолдау білдірді: елдің Сыртқы істер министрлігі Батыс журналистерінің жаһандағы терроризм туралы хабар тарату әдістерін сынға алды.

This followed the Egyptian government’s praise for the Trump administration in February 2017, when the country’s foreign ministry criticized Western journalists for their coverage of global terrorism.


Ал 2017 жылғы қаңтарда Түркия президенті Режеп Тайып Ердоған тікелей эфирдегі баспасөз мәслихаты кезінде CNN тілшісіне жекіген Трампты мақтады.

And in January 2017, Turkish President Recep Tayyip Erdoğan praised Trump for berating a CNN reporter during a live news conference.


Телеарнаның 2013 жылғы Түркиядағы демократиялық шеру туралы хабарларын сынай келе Ердоған журналисті «орнына қойған» Трампқа қолдау білдірді.

Erdoğan, who criticized the network for its coverage of pro-democracy protests in Turkey in 2013, said that Trump had put the journalist “in his place.”


Бірнеше айдан соң болған кездесуде Трамп Ердоғанға өзін мақтағаны үшін алғыс айтты.

Trump returned the compliment when he met Erdoğan a few months later.


Террормен күрестегі сенімді серігі ретінде әріптесіне мадақ айтқан Трамп Ердоғанның сөз бостандығы саласындағы нашар көрсеткіштері жайлы тіс жармады.

Praising his counterpart for being an ally in the fight against terrorism, Trump made no mention of Erdoğan’s own dismal record on press freedom.


Жалған ақпаратқа қатысты Трамптың стилін осы үш елдің бірден көшіріп алуы кездейсоқ емес.

It is no accident that these three countries have been quickest to embrace Trump’s “fake news” trope.


2017 жылы әлемде түрмеге қамалған журналистердің жартысынан астамы Қытай, Египет және Түркияда тұтқындалған. Алдыңғы жылдары да жағдай шамамен осындай болған еді.

China, Egypt, and Turkey jailed more than half of the world’s journalists in 2017, continuing a trend from the previous year.


Халықаралық қауымдастықтың бұл елдердің тәуелсіз медиаға жасаған қысастығына үн қатпауы олардың осы тәртіппен келіскенін аңғартқандай.

The international community’s silence in the face of these governments’ attacks on independent media seems to have been interpreted as consent.


Әсіресе журналистерді ең көп түрмеге жапқан елдердің арасында екі жылдан бері көш бастап келе жатқан Түркияда сөз бостандығы жылдам құрдымға кетіп барады.

In Turkey, the world’s top jailer of journalists two years in a row, the erosion of free speech has been particularly swift.


2016 жылғы іске аспаған төңкерістен бері Түркия соттарында президентке, ұлтқа немесе оның институттарына тіл тигізді деп айыпталғандарға қатысты 46 мыңға жуық іс қаралып жатыр.

Since a failed coup attempt in 2016, Turkey’s courts have processed some 46,000 cases involving people accused of insulting the president, the nation, or its institutions.


Қазір темір торда отырған 73 журналист «мемлекетке қарсы қылмыс» бабы бойыша айыпталып немесе тергеліп жатыр.

Each of the 73 journalists currently behind bars is being investigated for, or charged with, anti-state crimes.


Тілшілерге көбіне террорлық ұйымға мүше болды, оны қолдады немесе насихаттады деген айып тағылған.

The most common charge against reporters is belonging to, aiding, or propagandizing for an alleged terrorist organization.


Дағдарыстан кейінгі жағдайды түзету


ЛОНДОН – 2017 жылдың тоғызыншы тамыз күні француз банкі BNP Paribas ақша-нарықтық қаражаттың 2,2 млрд долларға тең сомасын қатырып кою шешіміне он жыл толады.

LONDON – August 9, 2017, is the tenth anniversary of the decision by the French bank BNP Paribas to freeze some $2.2 billion worth of money-market funds.


Сол уақытта қаржы нарықтарында белсенді болғандар сол жағдайды Ұлы тоқыраудан бері ең қиын жаһандық қаржы дағдарысының бастамасы деп біледі.

Those of us who were active in financial markets at the time remember that event as the beginning of the worst global financial crisis since the Great Depression.


Көптеген экономистер мен қаржы сарапшылары біз әлі сол дағдарыстың салдарымен және оған себепкер күштермен арпалысып жатырмыз деп санайды.

Many economists and financial observers argue that we are still living with the consequences of that crisis, and with the forces that incited it.


Бұл ішінара шындыққа жақын болар.


Көптеген дамыған елдерде әлі де сандық жұмсарту сияқты дәстүрлі емес ақша-несие саясаты бар, және өнімділік пен нақты (инфляциямен түзетілген) жалақының өсуі негізінен тоқырап жатыр.

Many developed economies still have in place unconventional monetary policies such as quantitative easing, and both productivity and real (inflation-adjusted) wage growth appear to be mostly stagnant.


Бірақ осы әзірлемелерді болашақта қарастыру маңызды болып табылады.

But it is important to put these developments in perspective.


2008 жылдың қараша айында көптеген адамдар, оның ішінде Англия ханшайымы да бар: «Неге ешкім мұның алдын алмаған?» деп сұрап жатты.

Many people, including the Queen of England in November 2008, still ask: “Why did no one see it coming?”


Шын мәнінде, көптеген қаржы мәселелері бойынша сарапшылар, отандық қаражат жинақтары жоғын ескере отырып, Америка Құрама Штаттарында тұрғын үй бағасы орынсыз өсіп жатер деп ескерткен.

In fact, many financial observers did warn that housing prices in the United States were rising untenably, especially given the lack of domestic personal savings among US consumers.


Сол кезде Goldman Sachs Бас экономисті ретінде мен бірнеше жыл ішінде АҚШ-тың ағымдағы шот тапшылығы тұрақсыз екенін көрсететін үш түрлі мақала жаздым.

As Chief Economist of Goldman Sachs at the time, I had written three different papers over a number of years showing that the US current-account deficit was unsustainable.


Өкінішке орай, бұл тұжырымдар негізінен саңырау құлаққа тап болды, және фирманың шетел валюта сатушылары, бәлкім, өз клиенттеріне бірдей дананы көп уақыт бойы сатудан жалыққан да шығар.

Unfortunately, these findings largely fell on deaf ears, and the firm’s foreign-exchange salespeople probably got bored passing on yet more of the same pieces to their clients.


2007 жылы АҚШ ағымдағы шот тапшылығы ЖІӨ-нің 6-7 пайызына тең деп хабарланды (сосын ол толық жыл үшін шамамен 5% -ға дейін төмендетіліп, қайта қарастырылды).

At one point in 2007, the US current-account deficit was reported to be 6-7% of GDP (it has since been revised down to around 5% for the full year).


Бұл жоғары көрсеткіш АҚШ сауда балансы тұрақты түрде 1990 жылдардан бастап нашарлағанының көрінісі.

This high figure reflected the fact that the US trade balance had been steadily deteriorating since the 1990s.


Айқын теріс салдары болмағанымен, алайда, паңдық орын алып, АҚШ жинағанға қарағанда көбірек ақша жұмсауды жалғастырды.

In the absence of any obvious negative consequences, however, complacency had set in, and the US continued to spend more than it saved.


Сонымен қатар, Қытай 1990 жылдарды АҚШ тұтынушылары мен әлемнің барлық жеріне төмен құн қосылған өнімдерін экспорттаумен өткізген.

Meanwhile, China had spent the 1990s exporting low-value-added products to the rest of the world, not least to US consumers.


2007 жылы оның ағымдағы шотының профициті ЖІӨ-нің шамамен 10% -ын құрады.

In 2007, its current-account surplus was around 10% of GDP – the mirror image of the US.


АҚШ ақшаны аз жинап, Қытай тым көп үнемдей берді.

Whereas the latter was saving too little, China was saving too much.


Кейбір бақылаушылар үшін бұл үлкен халықаралық теңгерімсіздік дағдарыстың нағыз көзі болды.

For some observers, this huge international imbalance was the source of the crisis.


Апатқа дейінгі жылдары, олар жаһандық қаржы жүйесі жай артық профицитті қайта өңдеудің барған сайын ақылды жолдарын табу арқылы, өз жұмысын істеп жатыр деп айтқан.

In the years leading up to the crash, they argued that the global financial system was simply doing its job, by finding increasingly clever ways to recycle the surpluses.


Әрине, біз қазір оның бұл жұмысын өте нашар жасағанын білеміз.

Of course, we now know that it performed that job rather poorly.


Геосаясаттағы біз елемеген қатерлер

Whistling Past the Geopolitical Graveyard


НЬЮ-ЙОРК – Франциядағы президент сайлауында Эммануэль Макрон оңшыл популист Марин Ле Пенді жеңіп, Еуропа одағы мен еуро бір қауіптен аман қалды.

NEW YORK – With Emmanuel Macron’s defeat of the right-wing populist Marine Le Pen in the French presidential election, the European Union and the euro have dodged a bullet.


Бірақ геосаяси қатердің бұлты қоюланып барады.

But geopolitical risks are continuing to proliferate.


Макрон жеңіске жетсе де, Батыстағы жаһандануға қарсы популистік қозғалыс тоқтамақ емес, олар протекционизмге, сауда соғысына және миграцияны қатаң шектеуге жол сала бермек.

The populist backlash against globalization in the West will not be stilled by Macron’s victory, and could still lead to protectionism, trade wars, and sharp restrictions to migration.


Ыдырауды жақтайтындар күш алған жағдайда, Макрон болса да, болмаса да, Ұлыбританияның Еуроодақтан шығуы одақтың тарауына алып келуі ықтимал.

If the forces of disintegration take hold, the United Kingdom’s withdrawal from the EU could eventually lead to a breakup of the EU – Macron or no Macron.


Ал Ресей Балтық бойында, Балқанда, Украинада және Сирияда агрессивті әрекетін тоқтатпай отыр.

At the same time, Russia has maintained its aggressive behavior in the Baltics, the Balkans, Ukraine, and Syria.


Таяу Шығыста Ирак, Йемен, Ливия және Ливан сияқты елдер ыдыраудың алдында тұр.

The Middle East still contains multiple near-failed states, such as Iraq, Yemen, Libya, and Lebanon.


Сауд Арабиясы мен Иран арасындағы суннит-шейіт текетіресінің де тоқтайтын түрі көрінбейді.

And the Sunni-Shia proxy wars between Saudi Arabia and Iran show no sign of ending.


АҚШ пен Солтүстік Корея арасындағы текетірестің Корей түбегіндегі әскери конфликтіге ұласып келуі ықтимал.

In Asia, US or North Korean brinkmanship could precipitate a military conflict on the Korean Peninsula.


Ал Қытай аймақтағы көршілерімен жер үшін дауласып, кей кездері дауды тіпті қоздырып отыр.

And China is continuing to engage in – and in some cases escalating – its territorial disputes with regional neighbors.


Осындай геосаяси қатерлерге қарамастан, ғаламдық қаржы нарықтары жаңа деңгейге дейін өсті.

Despite these geopolitical risks, global financial markets have reached new heights.


Сондықтан, инвесторлардан «бұл конфликтілердің қай-қайсысы әлемде дағдарыс турарлықтай болып ушықпай ма?» деп сұрап, олар жайбарақат отырған болса, есін жиғызу керек сияқты.

So it is worth asking if investors are underestimating the potential for one or more of these conflicts to trigger a more serious crisis, and what it would take to shock them out of their complacency if they are.


Нарықтың геосаяси қатерлерді ескермей отыруының көп себебі болуы мүмкін.

There are many explanations for why markets may be ignoring geopolitical risks.


Біріншіден, Таяу Шығыстың біраз бөлігін өрт шарпыса да, мұнай жеткізуге кедергі не эмбарго болған жоқ, оның үстіне АҚШ-тың тақтатас газы өндірісіндегі революция арзан бағалы энергия көздерінің көлемін арттырды.

For starters, even with much of the Middle East burning, there have been no oil-supply shocks or embargos, and the shale-gas revolution in the United States has increased the supply of low-cost energy.


1973 жылғы Йом-Киппур соғысы, 1979 жылғы Ирандағы Ислам төңкерісі, 1990 жылғы Ирактың Кувейтке басып кіруі сияқты Таяу Шығыста мұның алдында болған конфликтілер кезінде мұнай тасымалдауға тосқауыл болып, бұл ғаламдық стагфляцияға және құнды қағаздар нарығындағы өзгерістерге алып келген.

During previous Middle East conflicts – such as the 1973 Yom Kippur War, Iran’s Islamic Revolution in 1979, and Iraq’s invasion of Kuwait in 1990 – oil-supply shocks caused global stagflation and sharp stock-market corrections.


Екіншіден, инвесторлар 2001 жылғы 11 қыркүйек шабуылы сияқты бұрынғы соққыларды еске алып отыр, ол кезде саясаткерлер қатаң монетарлық және ақша-несие саясатының арқасында экономика мен қаржы нарықтарын сақтап қалған еді.

A second explanation is that investors are extrapolating from previous shocks, such as the attacks of September 11, 2001, when policymakers saved the day by backstopping the economy and financial markets with strong monetary and fiscal policy easing.


Бұл саясат соққыдан кейін активтерді арзанға сатып алуға мүмкіндік берді, себебі активтер бағасының құлдырауы бірер күнге, аптаға ғана созылды.

These policies turned post-shock market corrections into buying opportunities, because the fall in asset prices was reversed in a matter of days or weeks.


Үшіншіден, Ресейдің 2014 жылы Қырымды басып алуы және Шығыс Украинаға килігуі кесірінен активтері мен нарықтары соққы алған Ресей және Украина сияқты елдер экономикалық тұрғыда үлкен болмағандықтан, АҚШ-тың не әлемнің қаржы нарықтарына көп ықпал ете алмады.

Third, the countries that actually have experienced localized asset-market shocks – such as Russia and Ukraine after Russia’s annexation of Crimea and incursion into Eastern Ukraine in 2014 – are not large enough economically to affect US or global financial markets.


Сол сияқты, егер Ұлыбритания «толық Брекзит» саясатын ұстанған күннің өзінде ол әлемдік ЖІӨ-нің тек 2 пайызын ғана құрайды.

Similarly, even as the UK pursues a “hard Brexit,” it still only accounts for around 2% of global GDP.


Төртіншіден, әлем бүгінгі геосаяси өрттермен қатысы бар оқиғалардың қатерінен аман келеді.

A fourth explanation is that the world has so far been spared from the tail risks associated with today’s geopolitical conflagrations.


ЛОНДОН – Соңғы апталарда Атлант мұхитының екі тарабындағы саясаткерлер де қаржы жүйесінің мығым әрі тұрақты екенін айтып келеді.

LONDON – In recent weeks, policymakers on both sides of the Atlantic have affirmed that the financial system is sound and stable.


АҚШ Федералдық резерві маусым айында Американың барлық банктері жылдық стресс-тестен өткенін хабарлады.

The US Federal Reserve announced in June that all US banks passed its latest annual stress test.


Мұнымен қоймай, Федералдық резерв басшысы Джанет Йеллен «енді біздің ғұмырымызда бұдан басқа қаржы дағдарысы болмайды» деп болжам жасады.

And Fed Chair Janet Yellen has now suggested that we might not experience another financial crisis “in our lifetimes.”


Ал, мемлекеттердің әлемдік деңгейде келісілген стандарттарды орындап жатқанын бақылап отыратын Қаржылық тұрақтылық кеңесі (Financial Stability Board - FSB) G20 басшыларына жазған хатында «көлеңкедегі банктің зиянды формалары» жойылып жатқанын мәлімдеді.

At the same time, the Financial Stability Board (FSB) – which monitors regulatory practices around the world to ensure that they meet globally-agreed standards – has declared, in a letter to G20 leaders, that “toxic forms of shadow banking” are being eliminated.


Бір сөзбен айтсақ, ғаламдық қаржы жүйесін нығайту шаралары, әсіресе қауіпсіздік капиталын ұлғайту, банк жүйесінің маңызды бөліктерінде баланстарды тазалау салаларындағы әрекеттер жемісін берді.

In short, ongoing measures to buttress the global financial system have undoubtedly paid off, especially when it comes to strengthening capital cushions and cleaning up balance sheets in important parts of the banking system.


Саясаткерлердің соңғы мәлімдемелері жүйелік қаржы дағдарысының тәуекелін азайтуға, банктер елдің әл-ауқатына қатер төндірмей, керісінше нақты экономикаға қызмет етуіне толық жағдай жасалмады деп уайымдайтындарды сабасына түсіреді.

The latest assurances from policymakers are comforting to those of us who worry that not enough has been done to reduce systemic financial risk and to ensure that banks serve the real economy, rather than threaten its wellbeing.


Қаржы жүйесі толық сауығып кетті деп қорытынды жасауға әлі тым ерте.

Yet it is too soon to give the financial system as a whole a clean bill of health.


Еуропаның кей бөліктеріндегі банк жүйесін күшейту жұмыстары әлі кещеуілдеп жатыр.

Efforts to shore up the banking sector in some parts of Europe are still lagging far behind.


Және ең бастысы – қаржы тәуекелдері банктен басқа салаларға кесірініп тигізуде.

And, more important, financial risks have continued to migrate to non-bank activities.


2007-2008 жылдары жауапсыздықпен тәуекелдерді көп ала бергеннің кесірінен әлем экономикасы бірнеше жылдық тоқырауға ұшырағанда дамыған елдердің реттеушілері мен орталық банктері өз қаржы жүйелерін нығайту үшін ерекше тер төккен.

After irresponsible risk-taking almost tipped the global economy into a multi-year depression in 2007-2008, regulators and central banks in advanced economies launched a major effort to strengthen their financial systems.


Бұл мәселеде олар ең алдымен банктерге назар аударды. Ал олар содан бері қауіпсіздік капиталын ұлғайтып, бұлыңғыр баланстарын тазалады, өтімділік пен ашықтықты арттырды, тәуекелі жоғары шаралардың ауқымы мен санын азайтты, көзсіз әрекеттерге бармас үшін ішкі тәртіпті күшейтті.

To that end, they focused initially on banks, which have since bolstered their risk-absorbing capital cushions, cleansed murky balance sheets, increased liquidity, enhanced transparency, narrowed the scope of high-risk activities, and partly realigned internal incentives to discourage reckless behavior.


Оның үстіне, құрдымға кетіп бара жатқан және құрып біткен банктердің мәселесін шешу де ілгеріледі.

Moreover, the process for resolving failing and failed banks has been improved.


Банк секторын күшейтумен қоса, саясаткерлер туынды қаржы құралдар нарығының өнімдерін стандарттауда да біраз жетістікке жетті, олардың сенімділігі мен ашықтығы артты, бұл жауапсыз институттардың әрекеттері кесірінен салық төлеушілердің есебінен ақша шығындау тәуекелін біршама азайтты.

In addition to strengthening the banking sector, policymakers have also made progress toward standardizing derivative markets and making them more robust and transparent, which also reduces the risk of future taxpayer bailouts for irresponsible institutions.


Оның үстіне, есеп айырысу және төлем жүйелері бұрынғыдан қауіпсіз бола түсті, бұл 2008 жылдың соңғы тоқсанында болғаны сияқты экономикалық белсенділік кезінде «кенет тоқтап қалу» қаупін азайтты.

Moreover, the system for payments and settlement has been made safer, thereby lowering the threat of a “sudden stop” in economic activity, like the one that occurred in the fourth quarter of 2008.


Үкіметтердің Қаржылық тұрақтылық кеңесінің аясында өз әрекеттерін қадағалағанына қарап, көңіл сүйсінеді.

It has been encouraging to watch national authorities coordinate their efforts under the auspices of the FSB.


Жақсы ықпалдастық регуляторлық арбитраж тәуекелін азайтып, Англия банкінің бұрынғы басшысы Мервин Кингтің атақты сөзімен айтқанда, «өмірде – халықаралық, ал өлімде – ұлттық деңгейде қалатын» банктерден төнетін қауіпті сейілтті.

Better coordination has reduced the risk of regulatory arbitrage, and address the threat that banks will be, as former Bank of England Governor Mervyn King memorably put it, “international in life but national in death.”


АҚШ пен Ұлыбритания бұл реформада көш бастады, Еуропа солардың соңынан ілесті.

The United States and the United Kingdom took the lead on reform, and Europe has been catching up.


«Бұл АҚШ-тағы банк жүйесін бұрынғыдан да нығайтады» деп Йеллен сенімді түрде айтқан соң дамыған елдердегі маңызды банктік юрисдикцияларда да осындай тәртіп орнайды деген үміт болды.

Assuming that it does, as policymakers there intend, Yellen’s assurance of a “much stronger” banking system in the US will apply to all of the other systemically important banking jurisdictions in the developed world, too.


Ал Қаржылық тұрақтылық кеңесінің «реформалар ғаламдық қаржы дағдарысынан болған жарықшақтардың орнын жапты» деген сенімді мәлімдемесін басқалар да қолдады.

And the FSB’s confident assertion that “reforms have addressed the fault lines that caused the global financial crisis” will receive more support.


ЛОНДОН – Ақпан айында мен айтып өткендей, өткен 12 ай ішіндегі саяси сілкіністерді ескере отырып, 2016 жылдың соңында әлемдік экономика адамдардың көпшілігі күткеннен күштірек циклдік күйде болды.

LONDON – Back in February, I noted that the global economy at the end of 2016 was in a stronger cyclical position than most people had expected, given the political upheavals of the previous 12 months.


Бұл серпін 2017 жылдың бірінші тоқсанына дейін сақталды.

That upward momentum carried through to the first quarter of 2017.


Соңғы “аса қысқа мерзімді” көрсеткіштер бойынша, әлемдік ЖІӨ өсімі 4 пайыздан асқан және бұл 2008 жылдағы қаржы дағдарысынан бері орын алған, бәлкім ең мықты өсу көрсеткіші болар.

According to the latest “nowcast”-type indicators, world GDP growth is exceeding 4% – perhaps the strongest performance seen since before the 2008 financial crisis.


Дегенмен, кейбір бақылаушылар, арасында тек қана пессимисттер емес, бұл өсім дәлелі сенімсіз деп қарсы болды, және ағымдағы экономикалық үрдістің қаншалықты ұзақ жалғасатынын болжау мүмкін емес деп те айтты.

Still, some observers – and not just chronic pessimists – have countered that the evidence remains anecdotal, and that it is impossible to predict how long the current economic moment will last.


Шынында да, 2008 жылғы қаржы дағдарысынан бері қалпына келу кезеңдерінде өсу орын алып, сосын тез арада қайта баяу ағымына оралған.

Indeed, there have been other periods in the long post-2008 recovery when growth returned, only to peter out quickly and become sluggish again.


Ұзақ мерзімді экономикалық өсуді сақтау үшін бизнес инвестицияларын арттыру керек.

To bolster long-term economic growth, business investment will have to increase.


Өкінішке орай, бұл оңай көрінгенімен, іс жүзінде олай жасау қиынға соғар.

Unfortunately, this is easier said than done.


Әсіресе, Батыс экономика жүйесінде, негізгі капиталға салынған, тұрғын үй емес инвестициялар алдыңғы қысқа ғұмырлы, экономика өсуінің жеделтету циклында жоқ болған фактор болып табылады.

In Western economies in particular, non-residential fixed investment is precisely the factor that was missing in previous, short-lived cycles of acceleration.


Тұрғын үй емес бизнес инвестицияларының соңғы жылдары неліктен жанданбағанын ешкім нақты айта алмас.

No one can say for sure why non-residential business investment has failed to recover in recent years.


Бірақ, мен осы мәселе бойынша сәл пессимистік дәстүрлі пікір дұрыс емес па деп күдіктенемін.

But I suspect that the slightly pessimistic conventional wisdom on this question is wrong.


Негізі, басты дәлел ретінде, сақ басшылардың ұзақ мерзімді тәуекелдерді «инвестиция салуға тұрарлық емес» деп санайтынын келтіріледі.

The conventional argument asserts that wary CEOs have come to see long-term risks as “just not worth it.”


Олар шамадан тыс реттеу, ауыр корпоративтік салық салу, жоғары борыш деңгейі, тұрақсыз саясат және жаһандануға қарсы саяси реакция тәрізді көптеген белгісіздік факторларына тап болады, сонымен қоса оларда тұтынушылардың шығыстары Америка Құрама Штаттарынан тыс, тіпті АҚШ ішінде де жалғасады деген күмән де бар.

The many uncertainties they face include concerns about excessive regulation, burdensome corporate taxation, high debt levels, erratic policymaking, the political backlash against globalization, and doubts that consumer spending outside (or even within) the United States will last.


Ал кем пессимистік көзқарас бойынша, 2008 жылдан кейін, әлемдік экономиканың АҚШ тұтыну қозғалтқыштынан ажырауы және дамушы елдердің тұтыну экономикаларына бейімделуі (оның ішінде кем дегенде Қытай да бар) сөзсіз болады.

A less pessimistic view holds that, after 2008, it became inevitable that the global economy would unhitch itself from the US consumer engine and adjust to the rise of emerging consumer economies, not least China.


Бұл орын алған кезде, біздің барлығымыз бақытты өмір сүре аламыз.

When that happens, we can all live happily ever after.


Бұл кем пессимистік жаққа қарай мен де қосыламын.

I tend to side with this less pessimistic crowd.


Мен наурыз айында атап өткендей, Қытай экономикасы 2017 жылдың бірінші тоқсанында жақсы дамыды, және бұл сондай-ақ екінші тоқсанда да солай жалғаспақ.

As I pointed out in March, China’s economy did surprisingly well in the first quarter of 2017, and that seems to be the case in the second quarter as well.


Шын мәнінде, Қытайдың соңғы айлық деректері, экономикалық жедел даму белгілерін, әсіресе тұтыну бойынша, көрсетеді.

In fact, China’s latest monthly data show signs of economic acceleration, especially in consumption.


Және бірінші тоқсан деректері бойынша, қытай тұтынушыларының экономикалық өсудің маңызды жүргізуші күшіне айналуы да айқын болды.

And it was evident in the first-quarter data that Chinese consumers are becoming an increasingly important driver of economic growth.


Статистика сандарына көз тіккен пессимисттер, Қытайдың соңғы күшті экономикалық көрсеткіштері уақытша ғана, және тұрақсыз ынталандыру өнімі деп айтуда.

When confronted with the numbers, pessimists respond by insisting that China’s recent strong economic performance is only temporary – a product of yet more unsustainable stimulus.


Жұмыстың болашағы жоқ


ВАШИНГТОН – Жұмыстың болашағы бүгінде қызу талқыланып жатқан тақырып.

WASHINGTON, DC – The future of work is a hot topic nowadays.


Ол талдаулар, түсіндірмелер және конференциялардың шексіз тізбегіне шабыт берді және өткен аптада өткен Халықаралық валюта қоры мен Дүниежүзілік банктің жыл сайынғы кездесулерінде де бұл тақырып басты орын алды.

It has inspired a seemingly endless train of analyses, commentaries, and conferences, and it featured prominently in last week’s annual meetings of the International Monetary Fund and the World Bank.


Себебі, жаңа технологиялардың, яғни цифровизация, робототехника және жасанды интеллекттің жұмыспен қамтуға елеулі әсері бар.

For good reason: new technologies – namely, digitization, robotics, and artificial intelligence – have far-reaching implications for employment.


Бірақ, әңгіменің жиі жағымсыз тақырыпта өрбуіне қарамастан, бұл мәселе бақытты аяқталуы да мүмкін.

But, contrary to how the story is often framed, a happy ending is possible.


Қазіргі пікірталастар көбінесе болашақта адамдардың жұмыс орындарын машиналар басып алады деген мелодрамалық келешекті болжайды.

The current debate often skews toward the melodramatic, foretelling a future in which machines drive humans out of work.


Кейбір болжаулар бойынша, Америка Құрама Штаттарындағы жұмыс орындарының 47% -ына; ЭЫДҰ елдерінде болса, 57 пайызына; дамушы елдердің үштен екісі және әлемдегі жұмыс орындарының жартысына (шамамен екі миллиард) қауіп төніп тұр.

According to some bleak estimates, 47% of jobs are at risk in the United States; 57% in the OECD countries; two thirds in developing economies; and half of all jobs globally (around two billion).


Бірақ алдыңғы автоматтандыру кезеңдері де осындай ірі көлемдегі жұмыс орындарының жойылуы және жоғары технологияларға негізделген құрылымдық жұмыссыздық тәрізді қамықтыратын болжамдарға толы болды, тіпті атақты экономистердің де пікірлері сондай болған. Джон Мэйнард Кейнс өз пікірмен бөліскен және Василий Леонтьеф те ұқсас ойын айтып өткен.

But similarly dire predictions of large-scale job destruction and high technology-driven structural unemployment accompanied previous major episodes of automation, including by renowned economists.


Екеуінің де болжамдары орындалмады.

John Maynard Keynes offered one; Wassily Leontief provided another.


Керісінше, технологиялық өзгерістер өнімділіктің және жұмыспен қамтудың қуатты алға итеруші күші болды.

Neither materialized. Instead, technological change acted as a powerful driver of productivity and employment growth.


Осыны ескерсек, жұмыс эволюциясын баяулатуды керек ететін түбегейлі бұзушы үдеріс ретінде емес, динамикалық түзету мен реттеу процесі ретінде қарастырған жөн.

Given this, the evolution of work should be viewed as a process of dynamic adjustment, not as a fundamentally destructive process that we should seek to slow.


Кейбір адамдар жұмысшыларға түскен қысымды жеңілдету үшін роботтарға салық салу сияқты инновацияларға кедергілер жасауға арналған ұсыныстар тиімді болмайды.

To erect barriers to innovation, such as taxes on robots, which some have proposed as a way to ease the pressure on workers, would be counterproductive.


Оның орнына, қызметкерлердің жұмыс күшінің өзгеруі салдарынан талап етілетін жоғары деңгейдегі дағдыларын дамыту, сондай-ақ реттеу жұмыстары кезінде қызметкерлерді қолдау керек.

Instead, measures should focus on equipping workers with the higher-level skills that a changing labor market demands, and supporting workers during the adjustment process.


Осы уақытқа дейін білім беру мен оқыту технологиямен жарыста артта қалып келді.

So far, education and training have been losing the race with technology.


Жаңа технологиялар талап ететін техникалық және жоғары деңгейдегі дағдылардың жетіспеушілігі дамып келе жатқан экономикаларда технологиялардың өркендеп және өнімділіктің өсуінің бәсеңдеуіне ішінара жауапты: біліктілік тапшылығы инновациялардың таралуына кедергі келтірді.

Shortages of the technical and higher-level skills demanded by new technologies are partly responsible for the paradox of booming technology and slowing productivity growth in advanced economies: skills shortages have constrained the diffusion of innovations.


Сұраныс пен ұсыныс арасындағы теңгерімсіздік қажетті дағдылары барлардың талап ете алатын табыс ақысының өсуі арқасында табыс теңсіздігіне себеп болды.

Imbalances between supply and demand have also fueled income inequality, by increasing the wage premia that those with the right skills can command.


Бұл кемшіліктерді жою үшін білім беру және оқыту бағдарламаларын қайта қарастырып және оларды жетілдіру қажет.

To address these shortcomings, education and training programs must be revamped and expanded.


«Білім алу, жұмыс жасау, зейнетке шығу» атты бұрынғы мансаптық жол енді үздіксіз, өмір бойы оқумен алмастырылды; сондықтан көптеген экономикалардың жұмыс күшінің қартаюымен күшейтілетін процессте қайта оқу мен өмір бойы білім алу мүмкіндіктері көбірек болуы керек.

As the old career path of “learn, work, retire” gives way to one of continuous learning – a process reinforced by the aging of many economies’ workforces – options for reskilling and lifelong education must be scaled up.


ЛОНДОН – Өткен аптада Volvo шабыттандыратын хабарлама жасады: ол 2019 жылдан кейін бензин немесе дизельді отынды қолданатын автомобильдерді шығармайды.

LONDON – Last week, Volvo issued an inspiring announcement: it will no longer produce gasoline- or diesel-fueled cars after 2019.


Volvo басшылары дәстүрлі көліктер болашақта тиімді болмайды деп санағаны шығар.

Volvo executives may be anticipating that traditional vehicles will be less profitable in the future.


Бірақ олардың ниеті қандай болса да, олардың шешімі кеңінен таралды.

But whatever their motive, their decision has resonated widely.


24 сағат ішінде Франция президенті Эммануэль Макрон Францияда 2040 жылға қарай бензин және дизельді көліктерді сатуға тыйым салынатынын жариялады.

Within 24 hours, French President Emmanuel Macron announced that France would prohibit the sale of gasoline- and diesel-fueled cars by 2040.


Volvo шешімі автокөлік өнеркәсібінде өзгерістер орын алып жатқанына растайды және климаттың өзгеруімен күресте оң жаңалық әкелді.

Volvo’s decision confirms that things are changing for the auto industry, and it sends a positive message in the fight against climate change.


Бірақ, ең бастысы, бұл шешім адамдар мен ұйымдардың әлі де басты қиындықтарды шешуде үлкен, батыл қадамдар жасауға қабілетті екенін көрсетеді.

But, more important, it demonstrates that people and organizations are still capable of taking big, bold steps to solve major challenges.


Көптеген жаһандық проблемалардың арасында, антимикробтық препараттарға төзімділікке қарсы күрес (AMR) осындай серпінді міндеттемелерді аса қажет етеді.

Among the many global problems today, the fight against antimicrobial resistance (AMR) desperately needs a similar breakthrough commitment.


Өткен жылы Қытайдың Ханчжоу қаласында өткен топ саммитінде, G20-ның күн тәртібінде AMR-нің келуі осы мәселемен айналысқандар үшін үлкен жеңіс болды.

For advocates, AMR’s appearance on the G20’s agenda last year, at the group’s summit in Hangzhou, China, represented a major triumph.


Бірақ G20 басшыларының AMR бойынша 2016 жылғы мәлімдемесі батыл болмады, өйткені олар бағындырар биіктікті тым жоғары қоюды қаламады.

But G20 leaders’ 2016 statement on AMR was not as bold as it could have been, because they did not want to set the bar too high.


Олар AMR-пен күресте ынта-жігермен іске кіріскен Германияның биылғы жылы G20-ға төрағалық ететінін білді және оның ортаға батыл ұсыныстарды салатынын күткен еді.

They knew that Germany, an enthusiastic champion in the fight against AMR, would be chairing the G20 this year, and could be expected to bring bold proposals to the table.


Гамбургте өтетін G20 саммиті қарсаңында мен Германия бұл үміттерді ақтай алмас деп алаңдай бастадым.

In the run-up to this year’s G20 summit in Hamburg, I started to worry that Germany would fall short of these expectations.


Бірақ, Германия уәдесінен асып түсті.

But, if anything, Germany under-promised and over-delivered.