Is Philip Huff superieur omdat hij dertiger is?
Met belangstelling las ik zaterdag de column van Nelleke Noordervliet over zelfgenoegzaamheid. Daarin refereerde ze aan een essay van schrijver Philip Huff dat onlangs in NRC Handelsblad verscheen: Philip Huff neemt een groepje columnisten de maat omdat ze geheel tegen de roeping van de columnist in de zittende macht steunen met hun zogenaamde nuchterheid. Nelleke had, ondanks enkele punten van kritiek, zeker sympathie voor de standpunten van Huff en zijn generatiegenoten. Ook ik had het stuk gelezen en kwam tot minder adhesie voor deze provocatieve terechtstelling van collegas uit diverse kranten die als luie, witte, redelijk gegoede, conservatieve huiskamerorakels worden bestempeld en bij naam genoemd (voor alle duidelijkheid: ik sta niet in dit lijstje). Deze opiniemakers wordt verweten nieuwe uitingen van activisme van jongeren te bagatelliseren in naam van hun eigen nuchterheid. Mijn probleem met dit oververhitte proza is dat de auteur bijna alles relateert aan het clich van de generatiekloof waaraan hij, als dertiger, zijn superioriteitsgevoel lijkt te ontlenen. Zo noemde hij bijvoorbeeld twee witte, redelijk gegoede Volkskrant-columnisten (Martin Sommer en Max Pam) die als andere kenmerk de meeste levensjaren achter zich hebben liggen. Door deze vorm van diskwalificatie en dubbele discriminatie (ras en leeftijd) stijgt uit dit stuk toch een onwelriekende geur op. Maar kern van het betoog van de auteur is dat dit type opiniemaker graag de pijlen richt op de opkomst van woke jongeren, mensen die zijn wakker gemaakt voor de kwalijke kanten van het kapitalisme, zoals racisme, seksisme en de ineenstorting van het klimaat. Racisme, seksisme of klimaatverandering zijn inderdaad kwalijke verschijnselen zoals religieus fanatisme, leeftijdsdiscriminatie of intolerantie naar andersdenkenden ook kunnen zijn. Ze dienen allemaal bestreden te worden. Maar het valt ook niet te ontkennen dat nieuwe vormen van protest een nieuw soort extremisme kunnen voortbrengen dat zich vooral in onverdraagzaamheid vertaalt. Zo heeft het diversiteitsideaal zich af en toe in een soort diversiteitskerk genesteld die de zogenaamde cancelcultuur hanteert als gewapende arm. De Arabische wereld in de jaren tachtig  Een angstaanjagend voorbeeld hiervan werd onlangs gegeven in een interview in het Franse dagblad Le Figaro van Lama Abu-Odeh, Palestijns-Amerikaanse professor aan de Georgetown University Law School. Abu-Odeh vertelde hoe ze uit Jordani voor islamisten moest vluchten omdat ze in een studentenblad kritisch was geweest over hen. Ze meent nu dezelfde onverdraagzaamheid te ontmoeten in haar Amerikaanse universiteit: De geleidelijke overheersing van de woke-cultuur op campussen doet me denken aan de opkomst van de islam in de Arabische wereld in de jaren tachtig. Volgens haar heeft deze nieuwe ideologie alle kenmerken van een religieus fenomeen dat zal voortwoekeren tot het op weerstand zal stuiten. Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit. Lees zijn columns hier terug.